“Dodenwereld III, Necrotopia” Lotte Troonbeeckx, Tom Vermeyen, Nico de Braeckeleer

Dodenwereld_III 39789462420656/2017

Lotte Troonbeeckx, Tom Vermeyen, Nico deBraeckeleer, uitgeverij Kramat

Na Necropolis waar de overlevingsreis en de zoektocht naar een oplossing wordt gestart kwamen we in Necrofobie terecht in Parijs. Waar Eli, Ilna en Tabitha weer het nodige voor hun kiezen hebben gekregen. Beide delen had ik letterlijk verslonden omdat het gewoon te spannend en te gruwelijk was om neer te leggen. Zo nieuwsgierig of de kinderen uit de klauwen ( en kaken) van de zombies ( grommers zoals Ilna ze noemt) blijven en of de zoektocht wat op zou gaan leveren sla je de ene na de andere bladzijde om tot die laatste bladzijde is bereikt. Ook deel twee eindigt ook weer op een gruwelijk spannend moment. Maar ja omdat het een en al actie is kan dat ook niet anders.

Ik had het geluk dat ik gelijk door kon gaan in deel drie; Necrotopia. De naam zegt het al: een utopia voor zombies, grommers, de doden. Vanuit Parijs gaat de reis verder. Ze ontmoeten Nel en Dante die met ze meereizen op zoek naar een veilige plek. Ze hebben namelijk een geheime boodschap onderschept en hopen dat die boodschap waar is en geen gerucht. Het zou ze naar een plek moeten brengen die niet zo uitzichtloos is als de dodenwereld waarin ze proberen te overleven. Zoals de mooie cover al een klein beetje heeft weggegeven brengt dit ze naar  Engeland, Londen. Een weg vol gevaren. Maar niet reizen zou ook gevaarlijk zijn. In Engeland komen ze eindelijk weer (levende) mensen tegen die ze een thuishaven bieden maar ze willen niet blijven, ze willen de boodschap achterna.

In het begin dacht ik het is gelukkig een trilogie dus nu komt de ontknoping maar ik moet zeggen dat ik nooit eerder zoiets gelezen heeft voor deze doelgroep en is naar mijn idee uniek in zijn soort. Het is gewoon jammer dat het is afgelopen. Het is een echte page-turner en ook als is het voor 13plus het is totaal niet kinderachtig geschreven.

In Necrotopia komen we er  achter of de onderschepte boodschap een gerucht is of niet en of de kinderen vinden wat ze zochten. Dat dit allemaal in een bloederig jasje is gegoten, de nodige grommers ( rotters zoals Dante ze noemt) letterlijk tegen het lijf worden gelopen en de nodige slachtoffers vallen tussen de gevechten, waarbij de nodige ledematen in het rond slingeren, geeft het verhaal een waardig grotesk en griezelige afsluiting. Een afsluiting die boven mijn verwachting was. Waarbij ik mijn complimenten wil geven. Want dit had ik zeker niet verwacht.

Als je mijn recensies van de vorige delen hebt gelezen, waar ik een vergelijking trok met de walking dead maar dan voor 13plus, en waarin ik gewoon razend enthousiast ben omdat dit gewoon een geweldig aanvulling is voor dit genre voor deze doelgroep kan ik nu ook niet anders zeggen dan dat. Voor iedereen met een sterke maag die wel in is voor een gruwelijk verhaal kan ik dit van harte aanbevelen!

 

Met dank aan Kramat voor het recensie exemplaar, de afbeelding van de cover komt van de site van de uitgeverij.

 

 

 

 

 

” Dodenwereld II, Necrofobie”Lotte Troonbeeckx, Tom Vermeyen en Nico de Braeckeleer

Dodenwereld 29789462420595/2016

Lotte Troonbeeckx, Tom Vermeyen, Nico de Braeckeleer, Uitgeverij Kramat

Vorig jaar las ik met veel plezier het eerste deel van de Dodenwereld trilogie en ik was, als liefhebber en fan van het horror-genre meteen verkocht. Wat een heerlijk gruwelijk boek was dat ! En het begin van een bloedstollende trilogie (lees hier mijn recensie van deel 1). Inmiddels is de trilogie compleet en heb ik na het herlezen van het eerste deel gelijk deel twee en drie verslonden!

Deel 1 heeft de titel Necropolis en voor wie het boek, of mijn recensie, niet heeft gelezen een korte samenvatting: Necropolis betekent dodenstad, begraafplaats, een plaats waar de doden rusten. Maar een gemuteerd virus verandert mensen in levende doden en geeft het woord dodenstad een heel andere, gruwelijke betekenis. In slechts enkele uren tijd nemen de zombies de wereld over. De mensen die het overleven moeten vluchten om aan hen te ontkomen. De veertienjarige Eli en zijn zusje Ilna slaan ook op de vlucht. Ze komen Tabitha tegen en Maxim. Met zijn vieren gaan ze de strijd aan en op zoek naar een veilig onderkomen. Ze denken dit bij de vader  van Eli en Ilna te vinden en daar stopt het verhaal met een enorme cliffhanger.

Op  naar deel twee: Necrofobie, of te wel angst voor de dood. Wederom een zeer treffende titel want wie zou er niet bang zijn voor de dood en een wereld vol levende doden? Waar Necropolis  is gestopt gaat de zoektocht naar de oorzaak en het overleven voor het viertal verder. Ook nu zat ik van het begin tot het einde op het puntje van mijn stoel. Op een haartje na ontsnappen ze keer op keer aan de zombies (grommers zoals de kinderen ze noemen) en elke keer verwacht je dat het mis kan gaan. De zoektocht naar de waarheid en een dokter voor Ilna ( zij heeft een dodelijke bloedziekte) brengt ze dit maal helemaal tot Parijs. Hier treffen ze de arts Pinneau, een collega van de vader van Ilna en Eli, waarvan ze hopen dat zij een oplossing of antwoord heeft. Van een boek voor 13plus verwachten sommige dat het altijd wel goed afloopt en dat het nooit fout kan gaan met de hoofdpersonages. Dit maakt de spanning ook steeds groter omdat je hoopt dat je verwachting waar gemaakt wordt. Of dat ook hier zo zal zijn vertel ik niet. Ik ga geen spoilers in mijn recensie gooien maar de verwachting dat het net zo spannend en gruwelijk moest zijn als het eerste deel die is in ieder geval waargemaakt !

Necropolis noemde ik de “walking dead voor 13plus”, Necrofobie is  van hetzelfde hoge niveau, met recht een prima tweede deel wat smaakt naar meer !

Benieuwd naar de afsluiter van deze trilogie die niet bestemd is voor tere zieltjes…

 

De drie auteurs van dit boek zijn alle drie grote fan van het zombiegenre. Nico de Braeckeleer schreef al een tal van succesvolle griezelboeken voor de jeugd. Onder andere een vampiertrilogie en twee bovennatuurlijke romans. Tom Vermeyen is sinds 2004 actief in de film- en televisie wereld. In 2010 werd hij scenarioschrijver waarna hij de stap maakte om boeken te gaan schrijven. Lotte Troonbeeckx leest en kijkt al vanaf jonge leeftijd horror, fantasy en sci-fi en is verwend gamer. Gezamenlijk schreven ze de Dodenwereld-zombietrilogie Necrofobie is het tweede deel.

 

 

 

“Bloedwetten 2 : verlossing” Sophia Drenth

Bloedwetten2_Front 9789492099259/2017

Sophia Drenth, uitgeverij Staaldruk, imprint van uitgeverij Quasis

In 2015 was ik blij verrast door het eerste deel van Bloedwetten (Vonnis) en kwam tot de conclusie dat ik van Nederlandse bodem nog nooit eerder zoiets had gelezen. Helaas kan de auteur nooit zo snel schrijven als de lezer kan lezen dus het was flink lang wachten op het tweede deel. Gelukkig hadden we nog een bronvertelling (Zwart Hart, uit de serie splinters) tussendoor vorig jaar anders had het helemaal afzien geweest.

Ondertussen zat Sophia Drenth niet stil, via sociale media kan je als lezer toch over de schouder meekijken,  wat het wachten niet makkelijker maakte. Afgelopen weekend was dan “eindelijk” de boekpresentatie op Elfia, waar ik helaas niet bij kon zijn maar ik had al een digitaal exemplaar mogen ontvangen om alvast te lezen. De lat lag erg hoog en ik was zeer benieuwd of de beklemmende sfeer uit het eerste deel mij weer zou aanvliegen.

Het tweede deel heeft dezelfde opzet als het eerste boek. Wederom verdeeld in vier delen, voorzien van een titel van één woord en vervolgens genummerde hoofdstukken. Een heerlijke pil van bijna 400 pagina’s genoeg om in de aparte wereld van de Ath’vacii te stappen.

Al vanaf de eerste bladzijde ben je  weer waar je in het eerste deel moest stoppen. Het is dus raadzaam om eerst het eerste deel tot je te nemen (totaal geen straf ) al moet ik zeggen dat er het nodige wel subtiel wordt toegelicht in dit deel. Als het echt zou moeten kan je er wel in stappen maar je mist toch wat delicate informatie en bovendien leest het eerste boek ook heerlijk weg dus zoals ik al zei “geen straf”…

In het eerste deel hebben we kennis gemaakt met de Ath’vacii, de gemaakten. Uit hun bloed kunnen ze bloedpulver maken. Een sterk “medicijn” wat ziekten kan genezen bij de gewone burgers maar oorspronkelijk was voor de Ath’vacii zodat ze geen bloed meer hoefde te drinken bij deze burgers. In het tweede deel blijken de burgers maar al te graag het pulver te nuttigen en als dit , uit eigen belang door Gunter Eisenwoud , gratis wordt verstrekt loopt de boel danig uit de hand. Eisenwoud heeft zijn vier gemaakten om zich heen, waarvan een zelfs de ster van de opera voorstelling over gemaakten wordt. Dit alles tot ergernis van zijn rivaal Roan Storm. Roan is zelf door de Ath’vacii  gemaakt maar vindt nog steeds dat bloed vrij is en je je niet aan een ander mag dorsten…De misbruik van Eisenwoud ziet hij met lede ogen aan. Als hij ook zijn grote liefde Maïa verliest  aan een sterfelijk mens kan hij dat niet bevatten. Het hoogtepunt wordt bereikt als de bloedhongerige mensen Ath’vacii aan gaan vallen en Maïa’s leven in gevaar komt en Roan doorslaat.

Wederom zat ik meteen alweer in het wereldje van Roan. Vanaf de eerste bladzijde was ik weer terug in zijn stad en waande ik mij in een victoriaans tijdperk. Net als in het eerste deel is de hoeveelheid gruwel, bloed en seks goed in verhouding en hoewel alles draait om bloed, bloedpulver en bloedllust leest het niet als een bloederige bende. Het is een verhaal over liefde, loyaliteit en vriendschap. Over haat, pijn en wantrouwen. Zeer tegenstrijdige emoties die mooi op papier zijn gezet. En zelfs een vleugje romantiek kwam voorbij, of zou dat ook door het tijdsbeeld komen waarin ik mij dacht te bevinden? Kortom een verhaal om in te verdrinken. De beklemmende sfeer en intriges konden mij weer verrassen en scherp houden tijdens het lezen.

De details kloppen, je merkt dat er flink wat research is geweest naar bijvoorbeeld de benamingen van de kleding, de personages passen in het plaatje en het plaatje past om de personages. Net als het eerste deel kon het mij van begin tot einde boeien maar wat baalde ik weer van die allerlaatste zin…

Je weet dat ie er aan zit te komen en dat het niet afgelopen is…

Op naar deel drie…

De afbeelding van de cover komt van de site van bloedwetten

“Diabolik”Tom Thys

diabolik-voorkant 9789463080637/2016

Tom Thys, uitgeverij Zilverspoor

Tom Thys schreef twee jaar geleden het mooie “volmaakt monster” een verhalenbundel waar ik heerlijk van genoten heb. Toen ik “diabolik” voorbij zag komen op sociale media voegde ik die meteen op mijn TBR-lijstje toe. Op “haunted castle” heb ik deze (gesigneerd en wel) aangeschaft en kon ik gaan genieten van deze 370 pagina’s dikke bundel.

Inhoud/achterflap: Diabolik is een afspiegeling van onze duistere verlangens, onze verborgen obsessies, de ware kleur van onze ziel, zonder maskers, zonder grenzen. Deze observatie valt uiteen in twaalf verhalen waarin de personages in een neerwaartse spiraal van geweld, seks, middelenmisbruik en normvervaging terechtkomen. Kunst en expressie blijken telkens de drijfveer die hen naar de afgrond van de samenleving dwingt.

Allereerst moet ik zeggen dat de cover zeer goed gekozen is ! Het straalt het macabere, duistere uit en dekt wat dat betreft de lading over de sfeer van de verhalen. Bij het eerste verhaal, Dokter Z, is gelijk de toon al gezet en net als bij de afsluiter Diabolik wordt een beetje bloed niet geschuwd. Nu hoeft horror niet perse bloed te bevatten en gaat het om de lezer te laten gruwelen maar met een beetje bloed hier en wat monsterlijke figuren daar lukt dat vaak wat beter. Had zijn bundel “volmaakt monster” meer variatie qua soort verhalen, humor met zwart randje tot gruwelijk en grotesk, blijft hij met deze bundel meer bij de horror die ik zeker kan waarderen.

De verhalen worden bijna filmische verteld. Daar bedoel ik mee dat ik ze gewoon levendig voor mij zie en het niet eens zo een gek idee zou vinden om ze te verfilmen. Een soort van “tales of the unexpected” maar dan de korte verhalen van Tom Thys, dat lijkt mij wel wat…

Met een zucht sloeg ik het boek dicht. Ook al is het een dikke pil was mijn leeszucht na deze twaalf verhalen niet over… het smaakte gewoon naar meer…

Ik heb gewoon gruwelijk genoten !

 

De afbeelding van de cover komt van de site van de uitgeverij.

 

 

“1897” Terrence Lauerhohn

cover_1897 9789492099198/2016

Terrence Lauerhohn, uitgeverij Quasis

Voor de splinters serie was het deze maand de beurt aan Terrence Lauerhohn om een kort verhaal af te leveren. Ik heb van deze schrijver zijn dark-fantasy roman gelezen “de negen cirkels” maar het is niet een schrijver die zich aan een bepaald genre vast prikt.  Eind 2015 verscheen “Wegversperring” een thriller en dit jaar nog moet zijn nieuwe titel ” Nirwana” uitkomen. Twee titels die nog op mijn verlanglijstje staan.

“1897” was dan ook een splinter-titel waar ik wel naar uit keek. En heeft mij zeker niet teleurgesteld!

Zoals de titel laat weten speelt het zich af in 1897 en wel in Venetië . Aan de oevers van de Laguna Veneta worden de lichamen van tientallen mensen gevonden. Inspecteur Giacomo krijgt de opdracht hun gewelddadige dood te onderzoeken en hun wrede moordenaar op te sporen. Wanneer een prachtige dochter van een adelijke familie hem om hulp vraagt kan hij dat niet weigeren. Hij heeft hierdoor wel moeite om zijn aandacht bij zijn werk te houden, maar hij slaagt er toch in om de waarheid te achterhalen.

Wat mij als eerste opviel was de mooie cover. Een duister wezen aan de horizon, dit in combinatie met de informatie op de achterflap is mijn interesse zeker gewekt. De cover is van de hand van Jasper Polane.

Het 38 pagina tellende verhaal telt vier hoofdstukjes. Deze beginnen met wat zware intro’s wat voor mij niet zoveel meerwaarde gaf. Het verhaal zelf sleept je meteen mee naar het jaar 1897. Je ziet een mistige straat voor je, hoort het geratel van een koets over de keien en je zit gelijk in het verhaal door de beeldige verteltrant van de schrijver. De intro’s hebben een wat andere schrijfstijl en leiden mij een beetje af want ik wil gewoon doorlezen. Een goed begin en een zeer kloppend einde. Een ouderwets horrorachtig verhaal in de trant van Stoker. Klassiek met een knipoog aan het einde. Misschien zie je het het einde aankomen en misschien ook niet, dat doet er eigenlijk niet toe .Je bent gewoon even in 1897 en je voelt het monster loeren om de hoek. “Mr. Stoker  eat your heart out! ” of te wel Lauerhohn mag in deze stijl van mij een dikke pil uit gaan brengen ! (wel  met illustraties van Polane ).

Elke maand verschijnt er een kort verhaal in een kleine pocketuitgave bij uitgeverij Quasis. De serie Splinters. De verhalen vallen binnen de fantastische genres: fantasy, sciencefiction, bovennatuurlijke thriller, magisch realisme en horror. Zo kan je proeven aan verschillende genres en kennis maken met het werk van fantasy-schrijvers.

De afbeelding van de cover komt van de site van uitgeverij Quasis.

 

“Halloween Horror verhalen”samengesteld door Martijn Lindeboom

9789024574780-halloween-horror-verhalen-m-lq-f 9789024574780 / 2016

Martijn Lindeboom (1971) is schrijver, jurist en Taekwondo-instructeur. Lindeboom is voorzitter van de Stichting ter bevordering van het fantastische genre en redacteur bij Hebban Fantasy. Hij heeft de beste genreauteurs uit Nederland en Vlaanderen verzameld in een verhalenbundel vol macabere horrorverhalen.

Inhoud/flaptekst: In deze bundel vind je een bloedspannende selectie zoals je die nog nooit hebt gelezen, van klassieke pulp tot eigentijdse psychologische spanning, van een dodelijk katmonster tot duistere koeien en vampiers. Pas maar op, voordat je het weet kijk je de komende maanden alleen nog maar angstig over je schouder, onder je bed of achter in je kast.  Met werk van Martijn Adelmund, Christien Boomsma, Sophia Drenth, Thomas Olde Heuvelt, Jerry Hormone, Auke Hulst, Martijn Lindeboom, Vanessa Morgan, Jamal Ouariachi, J. Sharpe, Tais Teng en Barend de Voogd.

Ik keek uit naar de Halloween Horror Bundel en zodra ik hem in de boekwinkel op kon halen heb ik mijzelf op de bank gestort om te gaan lezen. Allereerst vind ik de cover geweldig ! Goede keuze!

Na een voorwoord van Jan Doese, filmproducent en promotor van het horrorgenre volgen er 12 korte verhalen en een bonus verhaal van een schrijver onder pseudoniem. Dus eigenlijk 13 korte verhalen, mooier getal zou er niet passen in een bundel vol horror….

Kon het mijn griezelverwachting aan ? Nee, niet echt… Maar ik denk dat ik een beetje verwend bent. Het leest heerlijk weg met hier een daar een gRimlachje maar angstig over mijn schouder kijkend na het lezen, dat doe ik niet.

Horror is het Latijnse woord voor verschrikking en volgens het woordenboek de benaming voor een genre van verhalen waarbij het de bedoeling is de lezer als vorm van amusement angst aan te jagen.

De verhalen kunnen (en gaan) dus alle kanten op. De ene schrijver vult het in met zombie-achtige wezens met de nodige bloeddorst en aanverwanten gruwel. De ander weet het subtiel in een verhaal te verweven waarbij je over je schouder moet kijken of die meneer die zo gewoon op je buurman kan lijken in het echt niet een personage is die de gruwel in zijn daden verwoord.
Deze uitersten vindt je ook in deze bundel.
Hierdoor leest het ene verhaal prettiger dan het ander maar waardeer je het ene verhaal ook anders dan het andere.
Van de helft van de schrijvers was ik bekend met hun werk en voor de andere helft was het een leuke kennismaking met hun schrijfsels.
Er zitten voor mij juweeltjes tussen en een aantal waar ik niet veel mee heb.
Net als ‘gevoel van humor’ is ‘gevoel van horror ‘ ook heel persoonlijk !

Maar bovenal is het een heerlijke bundel om mee op de bank te duiken en je te laten verrassen! Want ‘onze’ schrijvers van Nederlandstalige/Vlaamse bodem doen dit genre zeker weten eer aan en zouden meer erkenning moeten krijgen.

De afbeelding van de cover komt van de site van de uitgeverij.

“stilte is goud waard” Anthonie Holslag

stilte is goud waard 9789072810625/2016

Anthonie Holslag, speciale uitgave van Boekhandel Meck&Holt in het kader van de Spannende Boekenweken 2016

Een heel tijd geleden deed ik mee met een fotoprijsvraag na aanleiding van het uikomen van de verhalenbundel ‘een boledovergoten dageraad’. Begin juni werd ik blij verrast met de mededeling dat ik als prijs dit kleine bundeltje van de schrijver mocht ontvangen

Het bevat na het voorwoord van de schrijver zevental korte verhalen waarvan sommige nieuw en andere eerder gepubliceerd. Daardoor las ik een aantal voor mij nieuwe verhalen en dat is wel zo leuk.  Ik heb de bundels ‘zwarte muren’ en ‘bloedovergoten dageraad’ van Anthonie Holslag gelezen en die laatste besproken op mijn blog. Ik vind zijn verhalen een ware aanvulling voor het genre en zeker omdat het van Hollandse bodem is.  Om kennis te maken met zijn schrijfstijl is dit bundeltje een echte aanrader. Het ene verhaal wat meer ‘horror’ dan het andere, het volgende weer meer realiteit. Juist die twist van het zo realistisch mogelijk vertellen, met dagelijkse elementen geeft je die extra kriebel omdat het misschien jou wel zou kunnen overkomen? Dat stukje spanning waar bij je op het puntje van je stoel gaat zitten en af en toe over je schouder wilt kijken.

Het bundeltje is uitgegeven door boekhandel Meck&Holt als geschenk voor de Spannende Boekenweken 2016. Een unieke uitgave die ik ook nog eens gesigneerd mocht ontvangen. Op de site van de schrijver vind je meer informatie over zijn werk en deze verhalen.