” 1000 nachten” Sophia Drenth

57251247_2432170306829279_1983348779838865408_o9789082991604/2019

Sophia Drenth, uitgeverij Staaldruk

Lezers van mijn blog konden er niet om heen. Er verschijnt vandaag een nieuwe bronvertelling uit de Bloedwetten-reeks van Sophia Drenth!  Naar deze titel keek ik halsreikend uit en ik was helemaal blij dat ik het voor de blogtour eerder kon gaan lezen dan dat het daadwerkelijk in de verkoop kwam.

Dit keer het verhaal van Katine LaSoeur.  Een dame waar we niet om heen konden en die haar eigen boek wel verdiende.  Weken lang konden we op sociale media volgen hoe ze de auteur tergde met haar kuren waardoor het personage toch wel heel eng tot leven leek te komen.  Ath’vacii hebben het eeuwige leven in de verhalen maar nu leek het of ze van de pagina’s was afgestapt om te zorgen dat haar verhaal wel degelijk goed op papier werd gezet.  Iets wat zeker is gelukt.

Madame Katine LaSoeur is bij aanvang van het verhaal op weg naar een nieuw leven. Ze is uitgehuwelijkt en haar karavaan heeft een lange weg te gaan naar haar toekomstige echtgenoot. De reis blijkt niet zonder gevaren en ze worden overvallen en vallen in de handen van een geheimzinnige bloedcultus met aan het hoofd de meedogenloze zwarte koningin. Zij geeft Katine de keuze om na duizend nachten te dienen te sterven of het eeuwige leven te omarmen.  Katine maakt een plan om te ontsnappen maar was even vergeten dat de liefde en de dood een goed plan in de weg kunnen zitten.

56490380_2419476984765278_3105431109295407104_n

1000 nachten is een goed zelfstandig te lezen  verhaal over één van de meest tot verbeelding sprekende karakters uit de Bloedwetten reeks. Althans dat is ze voor mij. Daar de andere bronvertellingen qua lengte niet zo lang waren ( en zoals altijd te snel uit) had ik een stille hoop dat deze iets langer zou zijn en dat is het zeker geworden. Het is een 267 pagina tellende roman geworden dus ik kon mij hart ophalen toen het op de deurmat viel.

Voor wie mijn andere recensies over Bloedwetten heeft gelezen ( zie voor links onderaan het artikel),  zal het een beetje een herhaling worden omdat ik fan ben van de schrijfstijl van Drenth.  Ze heeft een rauwe stijl en schuwt het niet om gruwelijke scènes tot in detail te beschrijven. Doordat het geweld en seks bijdragen aan het geheel en niet overtrokken worden geeft het een beter beeld van de situaties en de nodige kippenvel. Wat Madame heeft moeten doorstaan is niet mis en heeft haar gemaakt tot hoe ze nu is.  Ondanks alle ellende die in het boek de revue passeren is er ook ruimte voor echte liefde en emoties als pijn en verdriet.  Tegenstrijdigheden die dichterbij elkaar liggen dan je soms zou denken. De handelswijze van de Zwarte Koningin en haar gemaakten is soms te bizar voor woorden en maakt het dat je door wilt blijven lezen omdat je gewoon wilt weten waar dit alles toe zal leiden. Een verhaal wat je bij de strot grijpt vanaf het begin en je niet meer los wilt laten.

Voor wie nog niet bekend is met Bloedwetten en de Ath’vacii ( wat ik bijna not- done vind), is dit een prima kennismaking met deze reeks.  Een eer voor Madame om met haar verhaal te beginnen ( al zou zij het als een must zien) en een waarschuwing want zodra je je er eenmaal aan waagt krijg je de smaak te pakken en het smaakt naar meer…

56954350_2428276667218643_3689507882291691520_n

Hieronder de links naar de andere bijdragen aan de blogtour:

Bloedwetten1_Cover_small-1-600x600 Bloedwetten2_Front-600x600 cover_ZwartHart-600x600 KM_front-600x600

Nieuwsgierig naar mijn mening over de andere delen van de bloedwetten reeks?

Advertenties

“lijkenkrabber” Tom Thys

Lijkenkrabber-voorkant9789463081412/2018

Tom Thys, uitgeverij Zilverspoor

Tom Thys (1983) is gefascineerd door het bovennatuurlijke, de duistere kant van de mens en… angst. Geen enkele emotie is zo echt als angst.  Al op jonge leeftijd had hij een voorliefde voor griezelfilms en begon hij te schrijven.  Eerst in de vorm van filmrecensies en een filmblog en vervolgens in het schrijven van verhalen.  Naast zijn eigen bundels worden de verhalen ook regelmatig gepubliceerd in literaire tijdschriften en op diverse websites.

Na Volmaakt monster en Diabolik is dit de derde verhalenbundel vol met zijn terugkerende thema’s als schoonheid van verval, ziekte en misvorming, hallucinogene droomwerelden en duistere verlangens.  In lijkenkrabber laat hij ons de duistere kanten van Antwerpen zien en de duistere kanten van de personages in zijn verhalen.

Vol verwachting keek ik uit naar de nieuwe verhalenbundel van Tom Thys. Na Volmaakt monster (2015) ben ik fan van zijn macabere , gruwelijke en soms ziekelijke verhalen. Horror van de bovenste plank.  Ik had titel en cover al op sociale media voorbij zien komen en dat maakte nog nieuwsgieriger.

De bundel bevat 10 korte verhalen. Allemaal voorzien van een voorwoord van de schrijver. Waarbij hij voor het verhaal over ‘de man in het bushokje’ zelf  uitleg geeft over dat het schrijven van korte verhalen een vak apart is en niet te vergelijken is met het schrijven van een roman.  De sport om een lezer in een kort verhaal de stuipen op het lijf te jagen is voor de schrijver een uitdaging waarvan ik kan zeggen dat dat aardig goed gelukt is. Bovengenoemd verhaal is slechts vijf pagina’s lang en ook hier lukt het de schrijver om een goed verhaal neer te zetten. Met een goede opbouw en grotesk einde. Wat wil je als lezer nog meer.

In een ander voorwoord laat de schrijver weten te doen aan ‘urban exploring’ . Zijn foto’s deelt hij op instagram. Een hobby die ik ook wel zou willen beoefenen.  De verlaten gebouwen die hij bezoekt en op foto’s vast legt zijn een prima decor voor een ander verhaal uit deze bundel. ‘Dit verhaal Tussen stof en schimmel’ speelt zich af in een verlaten psychiatrisch ziekenhuis en door de filmische beschrijvingen waan je je als lezer ook in het gebouw.  Dit verhaal is zeker een van mijn favorieten uit deze bundel. Het speelt zich niet alleen af tegen een apart decor maar de de wanhoop van de personages grijpen je gewoon naar de keel.   Dat siert meerdere verhalen. Het is niet alleen een kwestie van de lezer te shockeren of te laten griezelen er zitten diepere thema’s in zoals het loslaten van iemand of het intense verlangen naar iets of iemand. De personages hebben volop emoties die van het papier af lijken te springen en dat maakt de verhalen denk ik extra luguber.

Hoewel een verhalenbundel zich uitstekend leent om af en toe op te pakken en een willekeurig verhaal te lezen wist ik van te voren al dat dit niet zou werken bij een bundel van Tom Thys. Net als zijn voorgaande twee titels heb ik het boek nog net niet verslonden en was het veel te snel uit.

Voor liefhebbers van horror, en dan heb ik het niet over de Stephen King verhaaltjes voor het slapen gaan, maar het meer gruwelijke werk (waar je een af en toe een stevige maag voor moet hebben) kan ik deze bundel van harte aanbevelen.

De informatie over de auteur en de korte inleiding over het boek komen, net als de afbeelding van de cover, van de site van de uitgeverij.

 

 

 

 

” Reflectie ” J. Sharpe

reflectie9789463081313/2018

Toen ik de vraag kreeg mee te doen aan de blogtour voor deze titel kon ik niet anders dan met een volmondig ‘ja ‘ antwoorden. Ik heb zo genoten van zijn vorige titels “Eden” en “Syndroom” dat ik niet anders wilde weer in een verhaal van J. Sharpe te duiken.  “ Syndroom” las ik in één ruk uit om vervolgens meteen weer een keer te lezen ( en weer andere dingen te ontdekken).  Ik was dan ook meer dan blij om een exemplaar op Castlefest in ontvangst te nemen en mij op dit boek te kunnen storten

J.Sharpe, pseudoniem van Joris van Leeuwen (1986), heeft oa. verschillende mysterieuze thrillers en fantasyboeken geschreven. Zijn  boeken laten zich moeilijk in een hokje stoppen en worden vergeleken met Dean Koontz, Peter Straub en Stephen King.  In sommige stukken kan ik dit ook wel begrijpen. Hij weet zowel horror, sci-fi of fantasy elementen in zijn werk te stoppen. Genres die ik zeker kan waarderen en vooral de mix is gewoon net dat beetje meer waardoor zijn werk origineel is en een heel eigen stempel heeft.

Reflectie is het verhaal van een aantal mensen bij een hotel op een eiland.  Ze zitten daar van het een op het andere moment afgesloten van alles en iedereen.  De zeespiegel is namelijk bijna 1700 meter gestegen zodat er op vier andere bergtoppen na het hele eiland onder water staat. Geen eten, geen drinken, geen stroom, geen contact met de buitenwereld.  Alleen zichzelf en het gevoel in de gaten gehouden te worden. Door iets of iemand.  Ze zijn aangewezen op zichzelf en elkaar en leren elkaar en elkaars geheimen kennen.
We maken kennis met Tiago en Carlos die een Youtube kanaal hebben en daar extreme filmpjes voor maken.  Voor dit filmpje zou Tiago levend begraven worden voor 24 uur. Verder is er Jenny met haar man Vincent en autistische dochtertje Femke , die op reis zijn om hun huwelijk te redden. Samantha die vanwege haar ziekte herinneringen wil maken en na een erfenis op wereldreis is en de hoteleigenaar Reinaldo en de twee andere hotelgasten die later aankomen John en Agatha. De hoofdpersonages die dus stranden in het hotel van Reinaldo.  In een razend tempo leer je ze niet alleen kennen maar ook hun gebreken en geheimen en wil je weten wat er nu echt aan de hand is. Net als deze personages blijf je heel lang in het ongewisse en als je het denkt te weten dan is het net weer even anders… heerlijk..

Reflectie is ook weer een topper! Ik kan niet anders zeggen dan dat. Ik lees veel en ben liefhebber van horror en fantasy dus de lat lag hoog. Zeker na het lezen van “Syndroom”.  Het is J. Sharpe weer gelukt om mij door te laten lezen, te verrassen en te verbazen.  Wederom in één zucht gelezen. En soms viel dat niet mee.  Zelf heb ik ook mijn beren op de weg en ben ik toch wel behoorlijk claustrofobisch.  Als ik dan de stukken las van Tiago in zijn doodskist bekroop dat benauwde gevoel mij ook echt tijdens het lezen.. Toch heerlijk als een schrijver dat te weeg kan brengen. Ik kon niet stoppen met lezen en dus dit boek ook in één ruk uitgelezen en ben razend enthousiast.  Het fenomeen page-turner kan niet anders worden uitgelegd door iemand dit boek te geven want je kan gewoon niet stoppen met lezen.  En vooral het einde is weer geweldig gevonden. Het klopt gewoon en een leuke twist aan het einde. Geweldig, ik kan die knipoog wel waarderen al kreeg ik het wel weer even behoorlijk benauwd bij het lezen er van…

( en ja: ik heb het boek stiekempjes alweer voor een tweede keer gelezen, maar niet meer voor het slapen gaan want die te korte nachtjes zijn niet bevoordelijk)

38751743_10157064157025931_218562738140479488_n.jpg

Mijn recensie is onderdeel van bovenstaande blogtour. Zodra de andere recensies online zijn zal ik hieronder de link naar desbetreffende blogger vermelden zodat je ook kunt lezen wat zij van het boek vinden.

  • Nakita’s library
  • thrillers and more
  • ik hou van spannende boeken
  • thriller lezers
  • samen lezen is leuker
  • mustreads or not
  • Stephen King fanclub
  • de perfecte buren
  • the bookbabe
  • vrouwenthrillers.nl

 

“Shadajaël” Theo Barkel

Cover Shadajaël- Theo Barkel9789078437468/2018

Theo Barkel is schrijver en verbonden aan uitgeverij Macc. Uitgeverij Macc geeft boeken uit in het genre Sciencefiction, Fantasy en Horror.  Naast zijn korte verhalen schreef hij ook de Fantasy roman “het Chagerijnige Slagzwaard”, een verhaal vol humor en heel anders dan het boek wat ik nu voor mij heb.

Ik heb een zwak voor horror, zeker van eigen bodem. Ik denk dat het een ondergeschoven kindje is wat best meer aandacht mag hebben.  We hebben in Nederland een aantal top-auteurs die geweldige horror-verhalen op papier hebben gezet maar het grote publiek wil ze maar niet ontdekken.  Toen ik een nieuwsbericht kreeg over dit boek moest ik het dan ook lezen. Even kijken of dit ook in dat rijtje terecht kon komen.

“Shadajaël ” is een bundel met daarin drie donkere verhalen: genadeval, de schaduwmachten van Mathhamor, en de doodskoets. Het is uitgegeven in de reeks “vampieren & demonen” en de afbeelding op de cover maakt het plaatje compleet. Het geeft mij een gevoel te maken te hebben met een ‘old-school’horror verhaal over demonen dus kom maar op !

In het eerste verhaal wordt Shea met een vreselijke kater wakker. Hij weet niet wat er is gebeurd maar als lezer heb je snel door dat je met een soort zombie te maken hebt dus  nieuwsgierigheid gewekt. Leuk dat de schrijver vanuit het perspectief van Shea schrijft zodat je de onwetendheid van hem mee krijgt.  Shea heeft dus de strijd om te moeten kiezen tussen goed en kwaad en hij heeft een priester die aan zijn kant staat en zich inzet om zijn ziel te redden. Uiteraard gaat dat niet zomaar en moet hij het opnemen tegen een wel heel machtige demon.

De drie  verhalen lopen  in elkaar over. Langzaam vallen de stukjes van de puzzel in elkaar. Het is een vleugje van de eerste Stephen King verhalen en Joe Hill, een schepje ‘walking dead’ maar bovenal een origineel en zeer eigen stijl om de lezer mee te nemen naar een onwerkelijke wereld met genoeg gruwel zonder grotesk te worden.

Het einde is open maar niet storend. Maar als je dan in het nawoord leest dat er een volgend deel komt is dat zeker geen straf… Het lezen van deze bundel smaakt gewoon naar meer !

 

 

 

 

 

 

 

“Blackwell” Kevin Valgaeren

blackwell 9789401445825/2018

Kevin Valgaeren, uitgeverij Lannoo

Kevin Valgaeren won met  “de Ziener” de Schaduwprijs voor het spannendste Nederlandstalig debuut. Zijn derde roman,  de gothic novel/ bovennatuurlijke thriller  seance van deze schrijver haalde de shortlist van de Harland Award Romanprijs. Blackwell is zijn vierde roman.

Met Seance maakte ik kennis met het werk van deze schrijver en kon ik mij al onderdompelen in een mistig Londen van vervlogen tijden.  Blackwell speelt zich af in 1891 waarbij tijdens een mistige nacht met Pasen een schip tegen de klippen slaat in het vissersdorpje Whitby. Aan boord geen mens te bekennen. Jericho Blackwell,  vooraanstaand lid van de Society for Psychic Investigation and Education gaat samen met de zenuwachtige archivaris John Dawkins op onderzoek uit. Het schip ziet er uit of het al jaren geleden vergaan had moeten zijn en Blackwell komt er achter dat degene die aan aan boord was al zeker tweehonderd jaar dood had moeten zijn. Nadat het wrak op het strand is aangekomen volgen er een aantal gruwelijke moorden gerelateerd aan het wrak. Blackwell en Dawkins zetten alles op alles om de moordenaar te stoppen.

De uitstraling van de cover brengt bij de lezer al een speciale sfeer over waardoor je je al snel mee wilt laten voeren naar het vissersdorpje waar alle ellende begint. De schrijver heeft een zeer beeldende vertelstijl en je merkt dat hij de nodige research heeft gedaan. Door juist de feiten in deze fictie te verweven komt het verhaal nog meer bij je binnen.  Ook heeft de schrijver handig gebruik gemaakt van het feit dat Blackwell een dagboek vindt in het schip. Deze wordt vertaald en gelezen door de heren. Als lezer lees je met ze mee en door deze vorm kan de schrijver de hele geschiedenis van het schip kwijt aan de lezer op een prettige en pakkende manier. Het schip blijkt uiteraard een spookschip en de geesten rusten niet op hun lauweren. Tegen een spookachtig decor worden de moorden heel gruwelijk beschreven en wordt de horrorliefhebber op zijn wenken bedient maar wel in juiste porties waardoor de gruwel niet de overhand krijgt. Vragen die de lezer zich stelt worden stuk voor stuk beantwoord in een vlot verhaal, personages goed uitgewerkt en zonder langdradig te worden wordt er naar de clou toegewerkt.

Hoewel Blackwell een totaal ander en losstaand verhaal is is het wel leuk voor de lezers van zijn vorige boek Seance dat sommige namen uit dat verhaal in een flits even langskomen in dit verhaal. Ik vind dat soort knipoogjes altijd wel aardig voor de oplettende lezers.

Blackwell heeft alle ingrediënten voor een gothic novel en smaakt naar meer !

 

De afbeelding van de cover komt van de site van de uitgeverij

 

 

“Deal? ” Johan Deseyn

DealCover_HR klein.jpg9789462420731

Johan Deseyn , uitgeverij Kramat

Deal? is alweer de twaalfde roman van Johan Deseyn (1959). Ik las al eerder de titel Dolmen van deze schrijver waar ik gemengde gevoelens over had. Nu ligt er dus wederom een dikke pil (van bijna 500 pagina’s) om besproken te worden.  Ik las het boek in één keer uit en het heeft mij weten flink weten te boeien.

Wij maken wat traag kennis met Cassius Dreschner, een matig schrijver die zijn horrorverhalen niet kan slijten. Degene die het lezen staan dichtbij hem en complimenteren hem omdat ze hem niet willen kwetsen. Van uitgeverijen hoort hij ronduit dat het niet in hun fonds past. Met andere woorden ze vinden het slecht.  Op een gegeven moment ontmoet hij Damarcus Bartholeon in zijn stamkroeg. Een aparte man die zijn verhalen wil lezen. Cassius stuurt hem drie verhalen op en ze spreken opnieuw af. Damarcus verkiest eerlijkheid boven aardig zijn en zegt dat zijn verhalen het lezen niet waard zijn, dat ze rammelen aan alle kanten maar… dat hij toch met hem in zee wil gaan. Hij zou Cassius genoeg stof geven tot het schrijven van goede verhalen en het enige wat hij hoeft te doen is ze op een speciale schrijfmachine te produceren. Cassius gaat akkoord al kan hij uiteraard de gevolgen van deze overeenkomst niet over zien.

Johan Deseyn is een schrijver die zijn tijd neemt om zijn verhaal te schrijven. In de proloog spreekt de schrijver de lezer aan dat hij een verhaal gaat vertellen wat eigenlijk niet vertelt mag worden. Dat wekt nieuwsgierigheid. Vervolgens, zoals ik al zei, stappen we in het kleine wereldje van Cassius. Dat gaat wat traag maar zijn dagelijkse ellende wordt onderbroken door korte horrorverhalen door hem geschreven. Het voordeel van deze vertelwijze is dat hij los kan in de korte verhalen qua horror en gruwel maar ook de ruimte in het lopende verhaal heeft om de personages te introduceren en uit te werken.
Het mooie is dat het wachten van de lezer wordt beloond (want eigenlijk doe je niets anders dan wachten) wanneer de geschreven verhalen hun connectie met het werkelijke verhaal en leven van Cassius laten zien. En dat die er is dat is op zeker !
Een gruwelijk lekker boek, een pittige kluif maar voor de liefhebber geen bezwaar!
Het is de hoogste tijd dat een groter publiek kennis maakt met de boeken van Deseyn.
De cover van het boek komt van de site van de uitgeverij.

“kleine moordenaar” Sophia Drenth

kleine moordenaar9789492099358/2018

Sophia Drenth, Staaldruk uitgeverij

Sophia Drenth bracht in 2008 de bundel  “Bloedrood, morgenzwart ” waarna het een lange tijd stil was op haar op schrijversgebied. In 2015 kwam het boek Bloedwetten: Vonnis uit. Echt een heerlijk boek om letterlijk je tanden in te zetten. Zoals ik eerder schreef dat het boek het bewijs was dat we in Nederland heel mooie boeken hebben in het genre fantasy/horror/griezel. Hoewel het over vampierachtige wezens gaat kan je het standaard beeld van de vampier achterwege laten want de Ath’vacii zijn een volk apart. Het enige wat ze gemeen hebben met je standaard-vampier is de bloeddorst…  “Bloedwetten: Vonnis” is het eerste deel in een reeks ( en ik hoop lange reeks) . In 2017 verscheen het tweede deel”Bloedwetten: Verlossing”  Ook hier heb ik van genoten en ik geef toe ik ben fan.

Het mooie van deze heerlijk dikke boeken zijn de tot de verbeelding sprekende personages die op het toneel verschijnen. Ik was dan ook blij verrast met de bronvertelling  “Zwart hart   over de wording van één van de Ath’vacii en nu dus de bronvertelling “Kleine moordenaar”.

Deze vertelling gaat over de twaalfjarige Rafael die maar één wens heeft en dat is van zijn vader verlost te worden. Zijn vader is een tiran en mishandelt en misbruikt de jongen wanneer hij kan. Als Rafael door de straten zwalkt is hij getuige van een moord. De moordenaar is voor hem een leermeester, hij wil net zo worden als hem, een Ath’vacii, maar dat blijkt niet zomaar te gaan. Rafael krijgt een bittere teleurstelling en het is maar de vraag of hij die te boven komt.

Zoals gezegd ik ben fan en ik was dus ook zeer benieuwd naar dit verhaal. Gelukkig is het verhaal langer dan de andere bronvertelling maar uit voor je het weet. Ik zat meteen weer in de Bloedwetten-sfeer en qua schrijfstijl en tempo heeft het hetzelfde niveau als de romans van Sophia. Het geheel ademt een rauwe en grimmige sfeer uit die je levendig voor je ziet, met name door de details die worden beschreven.

De lat lag wederom hoog maar het voldeed aan mijn verwachting. Het is een prima aanvulling en een plezier om op deze manier personages uit het wereldje van de Ath’vacii te mogen ontmoeten.  Wel denk ik dat je de romans gelezen moet hebben om de personages en de sfeer uit dit verhaal te kunnen plaatsen en zo ook beter te kunnen bevatten. De herkenning van bepaalde zaken, zoals wanneer  Rafael in het Gemaakte Land is, maakt het dat het verhaal je net iets meer pakt.

Ik hoop dat Sophia nog een aantal karakters op deze wijze aan ons gaat voorstellen. Ik heb er nog wel een paar op mijn verlanglijstje staan…