“hou me vast” Lori Nelson Spielman

hou me vast 9789022580707/2017

Lori Nelson Spielman, vertaling Sabine Mutsaers, uitgeverij Boekerij

Het debuut van deze schrijfster een bijzonder jaar verscheen in meer dan 25 landen en ook haar andere roman vergeef me vond ik heerlijke feelgoodromans om te lezen.  Toen deze titel uit kwam was ik zeer benieuwd of de schrijfster dit niveau heeft weten aan te houden en mij weer net zo kon boeien als hiervoor.

Inhoud: Annie verliest haar zus door een treinongeluk. Ze heeft last van schuldgevoel want zij had zelf ook in die trein moeten zitten. Ze zoekt steun bij haar moeder maar die vlucht weg in haar werk om haar verdriet niet tastbaar te maken. Annie begrijpt dit niet en gaat er vandoor. Erika doet haar best om haar dochter te vinden want twee dochters verliezen dat wil ze niet.

Het boek is uitgevoerd in een mooie hardcover met warme kleuren, aan de binnenzijde komen dezelfde figuurtjes in dezelfde kleuren terug, een extra leuk detail. In 54 korte hoofdstukken met wisselend perspectief tussen Erika en Annie wordt het verhaal verteld. Hierdoor lees je de gedachtenkronkels van beide dames en merk je dat rouw en rouwverwerking op verschillende manier wordt ondervonden. Ieder mens is uniek en ieder mens heeft zijn eigen copingstrategie om hiermee om te gaan. Naast het verdriet en de pijn die het verlies met zich meebrengt is er ook de liefde/haat verhouding tussen moeder en dochter. De onvoorwaardelijke liefde die ze voor elkaar voelen zit misschien ver weggestopt maar is er wel degelijk.

De schrijfster heeft een pakkende vertelstijl en ondanks al het verdriet zijn er ook zeker mooie en ontroerende momenten. De karakters zijn levensecht weergegeven en je kan niets anders dan sympathie voor ze voelen.

Een mooie roman die ik met plezier en ontroering heb gelezen.

 

Met dank aan Boekerij uitgeverij voor het recensie exemplaar. De afbeelding van de cover is van de site van de uitgeverij.

 

#Ohmybookathon 2017

ohmybookathon

Ook dit jaar heeft Lisanne van ohmybook.nl de #ohmybookathon georganiseerd.  De afgelopen vijf dagen was het lezen, lezen, lezen… De bedoeling is dat je in deze periode wat meer leest dan normaal. Verder kon je elkaar op de hoogte houden via sociale media over je leeservaringen en op de site van ohmybookathon bij houden hoeveel er samen wordt gelezen. Ik ben benieuwd. Vorige keer werden er 500 boeken gelezen met zijn allen, benieuwd waar de teller nu op gaat stoppen…

Naast het lezen zijn er ook de challenges en win-acties maar daar heb ik dit jaar niet fanatiek aan meegedaan. Eigenlijk twijfelde of ik wel mee zou doen aan de #ohmybookathon maar het viel in mijn vakantie en ik wilde eens wat bijlezen na een flauwe juli-leesmaand. Ik kon ook nog eens meedoen met de leesclub! De nieuwe roman van Dani Atkins! Genoten van versplinterd was ik heel benieuwd naar haar tweede roman.

ohmybookathon leesclug

Ik had mijn TBR stapel samen gesteld naar aanleiding van de readingchallenge:

  • lees een boek van meer dan 500 blz
  • lees een boek met een persoon op de voorzijde
  • lees een boek met de kleur roze op de voorzijde
  • lees een boek waarvan de titel begint met  de eerste letter van je voornaam
  • lees zes boeken in totaal
  • lees een boek waarvan de titel bestaat uit 1 woord

Ik had dus zes boeken apart op een stapel gelegd maar ik heb er zowaar 9 gelezen. Nou ja van het 9e boek moet ik nog 3 hoofdstukken maar de marathon loopt tot middernacht dus dat gaat lukken !

Op instagram heb ik foto’s geplaatst van de boeken die ik las. Hier zaten vijf recensie boeken en de rest is van mijn TBR pile. Hieronder volgen deze foto’s want tijd voor recensies had ik nog niet met al dat leeswerk…

Photo Collage Maker_EaMBoN

20664454_1946444122036059_5642960333554573513_n Het eerste boek wat ik las was áls de waarheid een leugen wordt van Selma van Dijk. Een mooie (door schrijfster gemaakte) cover en een boeiend waargebeurd verhaal.

20727959_1946950345318770_4757124533942852016_n Het tweede boek was  duet met jou , het boek van de leesclub. Grappig is om je leeservaring in een leesclub te delen en er achter te komen dat een boek verschillende belevingen te weeg kan brengen onder de lezers. Ik vond het jammer dat er op de speciale facebookpagina wat weinig interactie was over de titel maar dat maakte de twitterchat wel weer goed. ( ook was dit een boek voor de challenge : persoon op voorzijde én roze in kaft… )

Daarna heb ik een kinderboek gelezen, even wat snels tussendoor. Drie gevierde kinderboekenschrijvers hebben onder naam van de lachende zaag een bestseller geschreven. Kolderieke verhalen met heel veel humor! Daarna gevolgd door een jeugdthriller die ik in één ruk uit las !

20769994_1951623348184803_4675432476999949715_n Ik dacht dat Runa met 510 pagina’s ( weer 1 voor de challenge) mijn grootste uitdaging zou zijn maar dat bleek Cinder te zijn.

Photo Collage Maker_QyVCMu  Cinder is het eerste deel van de Lunar Chronicles. Qua vormgeving een mooie serie van zes delen. Ik heb de gehele serie aangeschaft en dacht ga ze in één ruk achter elkaar lezen maar het heeft mij veel moeite gekost om door dit deel heen te komen. Wat viel dat tegen zeg. En dan lees je al die enthousiaste meningen er over… Maar na een berichtje op twitter hoorde ik dat meer mensen moesten in komen en dat dit het minst leuke deel is dus de rest gaan we nog wel eens een keer lezen… (denk ik).

Photo Collage Maker_JbaC82 De actuele thriller die ik daarna las van Staf Schoeters had de titel Schijngestalten, een goed gekozen titel want niets is wat het lijkt en dat is het zeker niet in het boek Syndroom van J. Sharpe . Wat een GEWELDIG boek is dat !

Photo Collage Maker_EyS44V In recordtempo gelezen , zelfs voor mij, en toen ik het uit had wilde ik eigenlijk opnieuw beginnen, en misschien doe ik dat ook wel… maar eerst mijn laatste boek vanavond nog even uitlezen . Ook een spannend boek van Wessel de Valk. Ik las het patroon van hem en ben nu dus bijna aan het einde van bestemming onbekend…

Photo Collage Maker_igllTB

Al met al een geslaagde #ohmybookathon van zo’n 2754 bladzijdes….

 

 

“een lucht vol Franse dromen” Michelle Visser

lucht vol franse dromen 9789022578186/2017

Michelle Visser, uitgeverij Boekerij

Michelle Visser (1973) schreef na twee historische romans de feelgoodroman Het huis met de blauwe luiken. Een fijne zomerroman en herkenbaar boek voor iedereen die ervan droomt om zelf naar Frankrijk te vertrekken of graag in Frankrijk op vakantie gaat. Het gaat namelijk over  Anneloes Beekman die een chambres de’hôtes begint in het Franse dorp Pommiers.  Een lucht vol Franse dromen is het vervolg op deze roman.

Inhoud: Anneloes Beekman is al aardig gesettled in Pommiers en doet er alles aan om haar chambres d’hôtes tot een succes te maken. Terwijl de zomer overgaat in een zonnige herfst ontvangt ze gasten, leert ze de dorpbewoners stukken beter kennen maar vraagt ze zich toch af hoe ze Chez Loes winstgevend kan krijgen. Als ze een charmante kunstschilder over de vloer krijgt is ze even haar zorgen vergeten maar al snel is dat voorbij en lijkt bijna iedereen om haar heen in de problemen te zitten. Loes doet er alles aan om haar vrienden te helpen en bij te staan. Ondertussen leert ze koken voor haar gasten en gaat ze op jacht naar brocantehandel waarbij ze een ontdekking doet wat te maken heeft met een duistere geschiedenis uit de streek.

Heel wat ingrediënten voor een lekkere feelgoodroman waar je lekker voor kunt gaan zitten. Geen standaard “ik- vertrek “verhaal maar een pakkende vertelling. Met dit soort boeken loop je kans om een opsomming van dagelijkse perikelen te krijgen die rustig doorkabbelen en net niet saai worden vanwege de setting waar het zich in afspeelt. Gelukkig is dat in deze roman niet het geval. Naast de dagelijkse wel en wee van Anneloes zijn er genoeg belevenissen die het verhaal net dat iets extra geven waardoor het geen standaard boek is geworden.

De cover doet zomers aan en de binnenzijde van de cover is bedekt met een vrolijke bloemetje in kleur wat heel warm aan doet. Het is altijd fijn als er net even iets meer aandacht aan zoiets wordt besteedt. Het zorgt er toch voor of er wel of geen eerste ontmoeting met de lezer komt en bij zo’n zet zit dat wel goed.

De hoofdstukken zijn voorzien van een passende titel en het verhaal wordt chronologische en vlot verteld. Het leest hierdoor lekker snel weg en je ziet de personages gewoon voor je verschijnen. Hoewel het een vervolg is is hier niks van te merken. Zelf heb ik het eerste boek over Anneloes Beekman niet gelezen en ik had niet het idee dat ik informatie ben misgelopen. Het heeft mij wel nieuwsgierig gemaakt naar het andere boek, vanwege het feit dat het zo lekker weg leest. Daarnaast heb je echt het idee dat je even aan de sfeer van het Franse platteland hebt kunnen proeven en om niet helemaal weg te zwijmelen is daar ook nog die “ontdekking”wat het net nog wat meer geeft.

Wat mij betreft een aanrader voor de liefhebbers van romantische feelgoodromans!

 

De afbeelding van de cover komt van de site van de uitgeverij

 

“het achtste leven ( voor Brilka)” Nino Haratischwili

brilka 9789025448417/2017

Nino Haratischwili,  uitgeverij Atlas/Contact

Voor ‘ het achtste leven ( voor Brilka)’moest ik even gaan zitten en uit mijn comfortzone stappen. Ik was al gewaarschuwd dat ik een paar dagen er voor uit moest trekken zodat ik lekker door kon lezen en dat was wel nodig ook met deze dikke pil van meer dan 1200 pagina’s. Persoonlijk ben ik geen voorstander van dikke boeken. Niet om het verhaal, want als een verhaal mooi  is wil je niet dat het afloopt, maar meer fysiek. Ik wil altijd en overal kunnen lezen en dan is zo’n dik boek gewoon niet praktisch. Gewoon vasthouden en lezen is er niet bij, dit vraagt om neergelegd te worden anders komen je armen in opstand. Maar goed dit terzijde ik stapte over mijn drempel heen en pakte het boek erbij.

Allereerst is daar de enorm mooie vormgeving. De illustraties op de papieren omslag en aan de binnenzijde van het boek zijn zeker een aparte vermelding waard. Een lust voor het oog en naarmate je verder in het verhaal zit snap je waarom er voor deze illustraties is gekozen.

Het verhaal is geschreven door Nino Haratischwili (1983). Ze is romancier, toneelschrijver en regisseur. Ze is tweetalig, schrijft in het Duits als in het Georgisch. Dit boek beslaat niet alleen het leven van acht generaties in een familie maar ook de geschiedenis van Georgië en de Sovjet-Unie. Het is een fictieve roman maar tegen een geschiedkundige en politieke achtergrond.

Deze familie-epos beslaat zes generaties tussen 1900 en nu. Het gaat over acht levens van één Georgische familie en begint bij een getalenteerde chocolatier die zijn dochters grootbrengt en een recept bedenkt voor een verrukkelijke chocoladedrank die hem succes, rijkdom en aanzien brengt. Iets wat in die tijd ook gevaar met zich meebrengt. Nitsa is de achterkleindochter van Stasia, een van de dochters van de chocolatier. Ze woont in Berlijn en vertelt de dramatische geschiedenis van haar familie en van de ‘rode’ twintigste eeuw, een cruciale periode in de Europese geschiedenis, over de opkomst en ondergang van de Sovjet-Unie, het wegvallen van Ijzeren Gordijn en de perestrojka. Maar bovenal verteld ze het verhaal van haar familie aan en voor Brilka.

Na een proloog is het verhaal opgedeeld in acht boeken, ieder boek draagt de naam van het familielid die in die periode belangrijk is voor het verhaal. Die op dat moment in de stamboom aan de beurt is. Het verhaal verloopt chronologisch. Aan het einde van het boek vind je nog een tekening van de stamboom zodat je het overzicht er op na kunt slaan. De eerste zeven boeken / delen van het verhaal beslaan tussen de 100 en 250 pagina’s. De teksten zijn verder niet echt onderverdeeld in hoofdstukken maar worden wel af en toe onderbroken door leuzen en quotes. Quotes uit liederen maar ook van beroemdheden uit de Russische geschiedenis, typerend uit de tijdsgeest waar het verhaal zich dan in bevindt.  Het achtste boek is voor Brilka, deze is nog onbeschreven omdat zij haar geschiedenis nog moet schrijven.  Iets wat ik heel mooi vond gevonden.

Verder is het een pittig epos om te lezen. De zinnen zijn mooi en de details goed uitgewerkt waardoor je echt een beeld krijgt van het leven in die periode. Zowel op historisch gebied qua feiten maar ook qua veranderingen in omgangsvormen en op cultureel gebied wordt hier een mooi beeld van geschetst. Het mag dan wel een fictief verhaal zijn je krijgt zo toch ook een pittig geschiedenisles voor je kiezen. Iets wat door de meeslependheid van het verhaal totaal niet storend is. Al die achtergrondinformatie is juist van belang om het reilen en zeilen van de familie te kunnen begrijpen. Voor mij persoonlijk was het af en toe wat veel maar ik ben blij dat ik ondanks dat heb doorgelezen en het boek, zij het in etappes, heb uitgelezen. Volledig uit mijn comfortzone, een boek wat ik zelf nooit snel zou uitzoeken maar zeker de moeite waard vond om te lezen .

 

 

De afbeelding van de cover komt van de site van de uitgeverij.

 

“Sable ” Nanda Roep

9200000075471390 9789490983611/2017

Nanda Roep, uitgeverij Nanda

Nanda Roep ( 1971) schrijft al ruim twintig jaar. Ruim vijftig jeugdboeken en enkele volwassen romans heeft zij inmiddels geschreven. Ze is denk het meest bekend om haar kinderboekenserie plaza patatta met bijbehorende website vol knutseltips en andere downloads. Ook maakt ze theaterprogramma’s , kinderliedjes en is ze als ambassadeur verbonden aan de Vereniging Openbare Bibliotheken. Sinds 2010 heeft ze haar eigen uitgeverij en werd hiermee één van Nederlands eerste ” selfpubbers’.

In 2014 las ik , na al wat kinderboeken van haar gelezen te hebben, van Nanda Roep de roman “van familie moet je het hebben en kan je het krijgen ook” en ik vond het een heerlijk boek, vlot geschreven en haar schrijfstijl is alsof je met een vriendin op de bank zit te kletsen en zo heb ik het ook benoemd in mijn recensie.  Vanaf dat moment heb ik elk boek van haar gelezen en keek dan ook erg uit naar haar roman Sable die afgelopen juni verschenen is.  Regelmatig verwerkt Nanda Roep autobiografische gebeurtenissen in haar werk en zo ook is dat bij deze roman het geval, wat mij extra nieuwsgierig maakte.

De cover vind ik om te beginnen al heel goed gekozen. De warme kleuren, de vlag van Tunesië, en de afbeelding van een jonge vrouw die daar alleen staat, die het zelf moet gaan ontdekken en doen. Of de hoofdpersoon ook zo sterk uit de verf komt is dan nog even afwachten…

Begin jaren negentig, heeft Nanda Roep een illegale Tunesiër van papieren voorzien. Op deze periode is haar roman Sable gebaseerd. De hoofdfiguur Anna ontmoet Sable en voor haar is het meteen liefde op het eerste gezicht. Sable is illegaal in Nederland en heeft niet alleen onderdak nodig maar mist ook het nodige inkomen en de papieren om in zijn eigen onderhoud te kunnen voorzien. Verliefd als dat Anna is mag hij bij haar intrekken en als hij haar na enkele maanden vraagt om mee te gaan op familiebezoek, wat uiteraard een reis wordt die Anna mag betalen, is Anna’s omgeving gealarmeerd. De reis is al geboekt maar is Sable net zo verliefd als Anna of vindt hij het allemaal wel makkelijk zo, een vrouw die voor hem zorgt.

Het verhaal begint als Anna in het heden tijdens het afbreken van een decor na een voorstelling oog in oog komt te staan met Sable, haar jeugdliefde van zo’n 25 jaar geleden. Na deze confrontatie verteld ze haar verhaal en gaan we terug in de tijd, naar haar ontmoeting met Sable toen ze nog een student was en tot over haar oren verliefd.  De reacties van haar omgeving op haar relatie, de cultuurverschillen alles komt aan bod. Haar twijfel over haar gevoelens en hoe het uiteindelijk verliep, de twijfel over vertrouwen en liefde worden heel natuurlijk weergegeven. Maar dat is ook kenmerkend voor de schrijfstijl van Nanda: het komt zo over alsof je het zelf had kunnen mee maken, dicht bij huis…

In plaats van Anna zie ik continu het gezicht van Nanda voor mijn neus terwijl ik het verhaal lees. Dit komt uiteraard omdat je weet dat het op waarheid is gebaseerd. Verder is het tijdsbeeld in de jaren negentig wat wordt geschetst zeer herkenbaar al had ik niet zo een studentenleven als Nanda achter de rug. De reacties van de omgeving van Anna en de manier waarop men keek naar Sable waren misschien typerend voor die tijd maar ik denk dat het verschil in culturen en de reacties op asielzoekers van alle dag is. Nu zal vandaag de dag de manier waarop Sable en Anna de situatie aan zijn gegaan niet meer zo makkelijk gaan maar andere zaken zijn nog wel van de orde van de dag.

In 28 korte hoofdstukken, met een prettig lettertype en op een heerlijke vlotte vertelwijze worden we meegenomen in het verhaal van Anna. Een meisje wat misschien wat naïef in een avontuur terecht komt maar er zeker als sterke vrouw uit komt. Wat ze meemaakt is niet niets. Vooral de cultuurschok die ze ondergaat bij de familie van Sable is niet niks. Hoewel het onderwerp niet luchtig is is de vertelstijl dat wel, waardoor het een prettig leesbaar romantisch verhaal is wat je zeker gelezen moet hebben!

 

Met dank aan uitgeverij Nanda voor het toezenden van het recensie exemplaar. De afbeelding van de cover is ook van de uitgeverij.

 

 

 

 

 

 

“Ronny en het grote spinnenweb” Anthonie Holslag

Ronny-en-het-grote-spinnenweb-Uitgeverij-Blop 9789081812184/2017

tekst Anthonie Holslag, illustraties Gidion van de Swaluw, uitgeverij Blop

Anthonie Holslag is als antropoloog werkzaam op de Universiteit van Amsterdam. Hij heeft een reeks boeken voor volwassenen geschreven. Zijn verhalen bevatten griezelige en horrorachtige elementen met angst als terugkerend thema. Dit is zijn debuut als kinderboekenschrijver en als liefhebber van zijn andere verhalen was ik zeer benieuwd hoe dit uit zou pakken.
De illustraties zijn aan de hand van kunstenaar Gidion van de Swaluw en daar het boek er veel bevat zeker de moeite waard om apart te vermelden. De bijzondere kleur van de cover en de manier waarop de spinnen zijn neergezet maken ze zeker minder eng. Het geeft Ronny een vriendelijke uitstraling waardoor je met hem meeleeft. Knap gedaan want niet iedereen heeft wat met spinnen.

Het gaat dus over Ronny de spin. Een kleine, gewone spin. Hij is alleen kleiner dan zijn andere soortgenoten en wordt hierdoor wel eens gepest. Door dat pesten wordt hij verdrietig en boos. Hij besluit op een dag dat hij wraak gaat nemen. Bij deze wraakpoging gebeurt er iets, wat hij niet had verwacht en wat het verhaal een aangename draai geeft.

Door de spinnenfeitjes worden de spinnen iets minder eng, wat ik zelf nogal een prettige bijkomstigheid vond van dit boek. Maar het werkelijke thema is het pesten en met name hoe Ronny er mee omgaat en wat de gevolgen zijn van zijn acties. Zal de groep hem uiteindelijk accepteren en hoe belangrijk is het om geaccepteerd te worden in de groep.

Al lezende kan het kind zich verplaatsen in Ronny of misschien in een van de pesters en daar zijn lering uit trekken. Het kan het gesprek openen met het kind om over zijn of haar eigen ervaringen verder te kunnen praten en indien nodig naar een oplossing te zoeken. Maar naast dit alles is het gewoon een leuk, vlot leesbaar kinderboek en ondanks het spinnenthema totaal niet eng! Het verhaal sluit goed aan bij de leeftijdsklassen vanaf zes jaar en is zeer toegankelijk. Qua taal- en zingebruik.
Een geslaagd kinderboekendebuut waarbij een belangrijk thema ter sprake komt zonder dat er een betweterige vinger wordt opgestoken.

 

Deze recensie verscheen ook op Boekenbijlage

 

“van familie moet je het hebben en kan je het krijgen ook! ” Nanda Roep

Van-je-familie-96x150 2014

Nanda Roep, uitgeverij Nanda

Dit is de derde roman van Nanda Roep, oud-journaliste, kinderboekenschrijfster en uitgeefster. Zoals de achterflap vermeldt, is het een verhaal over de loop van het leven, de liefde, de invloed van familiebanden en het belang van eigen verantwoordelijkheid.

Bianca, veertig plus, schrijft haar levensverhaal aan haar tienerdochter. Terwijl ze de zinnen op papier zet, komt ze langs pijnlijke momenten, bijzondere inzichten en onbegrijpelijke conflicten. Zaken die binnen veel families voor spanningen en oplopende frustraties zorgen.

Het verhaal is verdeeld over 24 hoofdstukken die alle een leeftijd als titel hebben. Het hoofdstuk beslaat een deel van het levensverhaal van Bianca in die leeftijd. De leeftijden verspringen van de acht tot veertig plus en zo verspringen ook de gedachten van Bianca door haar verhaal. Het klinkt verwarrend, maar het verhaal is verre van dat. Ondanks alle sprongen is het een duidelijke en prettig leesbaar verhaal. Doordat Bianca van de “hak op de tak” lijkt te springen maakt dat het verhaal juist prettig leesbaar en wordt het geen chronologische opsomming van gebeurtenissen.

Bianca is geboren in de jaren zeventig van de vorige eeuw en groeit op tot een, uiteindelijk, zelfstandige vrouw en moeder. In het verhaal worstelt ze met haar familie, met name haar ouders, die haar blijven zien als klein meisje. Langzaam beseft ze dat ze pas een eigen leven kan leiden als ze voor zichzelf kiest en misschien haar ideeën die ze over haar ouders heeft, los moet laten.

“Het had verregaande gevolgen die ik op dat moment niet kon overzien,maar ook als ik die wel had begrepen, was ik dit pad ingeslagen. Mijn ouders, oma, mijn familie… Ze dachten verkeerd om, wist ik ineens .Ze dachten dat liefde hoort te worden gegeven aan het kind dat er het meest zijn best voor doet. Het moment was onomkeerbaar: ik deed er niet meer aan mee.”

De schrijfstijl van Nanda Roep is prettig en vlot leesbaar, alsof je met je vriendin op de bank zit te kletsen. Het gevoel je bij je ouders, ongeacht je leeftijd, een klein kind te voelen om uiteindelijk de knop om te draaien en je eigen gang te gaan is heel mooi verwoord. Ook hoe een gezin je leven kan vormen en hoe je daar wel of niet van los wilt en kan komen, wordt zo omschreven dat je niets anders dan sympathie kan voelen voor Bianca.

In dezelfde tijd opgegroeid als de hoofdfiguur Bianca gaf het verhaal mij stukken van herkenbaarheid. Niet bij de verkniptheid in de familie, gelukkig niet, maar meer bij de belevingswereld. De verwijzingen naar de muziek/ artiesten, het leven zonder sociale media en smartphone. Gewoon een telefoon met een snoer en elpees. Dit maakte het voor mij extra leuk om te lezen, al voelde ik me ook af en toe wel erg oud bij het idee dat een jongere lezer misschien zijn wenkbrauwen zal fronsen bij sommige verwijzingen en zich niet zo kan vinden in dit verhaal. Gelukkig blijft dat gevoel niet al te lang hangen, omdat het een lekker luchtig boek is en er ook de nodige humor in het verhaal is verweven.

Deze recensie verscheen eerder in november 2014 op Boekenbijlage