” de vroedvrouw van Braintree” Jodi Daynard

9789029726986_CVR (1) 9789029726979/2018

Jodi Daynard, uitgeverij Kok

Jodi Daynard is romanschrijver en literatuurcriticus.  Zij heeft schrijfcolleges gegeven aan Harvard University en haar journalistieke werk verscheen onder andere in The New York Times Book Review en The Paris Review. “de vroedvrouw van Braintree” is haar debuutroman.  Het is een verhaal wat zich afspeelt  in de periode van de Amerikaanse Revolutie.

Lizzie Boylston is een moedige jonge vrouw die  op een donkere nacht  in 1775 gewekt wordt door het geluid van kanonnenvuur. Vanaf de heuvel ten zuiden van Boston ziet ze hoe Charlestown  in vlammen opgaat. Ze haast zich er naar toe maar haar man is in deze slag omgekomen.  Ze was nog maar net komen wonen in deze dorpsgemeenschap en terwijl ze rouwt in stilte en weigert naar haar schoonfamilie te gaan probeert ze een plekje te vinden in het dorp. Er ontstaat een onverwachte vriendschap met Abigail Adams, vrouw van John Adams, die later de tweede president van Amerika zal worden. Lizzie bouwt een uitstekende reputatie op als vroedvrouw en geniet van het zorgen voor de mensen. Als twee langsreizende patriotten vergiftigd worden, wordt haar gelukt verstoord. Ze vermoedt een politiek complot met als doelwit het elimineren van Abigail en haar familie. Lizzie wil de waarheid  achterhalen maar raakt verwikkeld in een samenzwering.

Allereerst even een blik op de cover. Deze past zeer goed bij het verhaal en met name de tijd waarin de lezer zich kan onderdompelen. Mooie sobere kleuren met daarop een vrouw die het alleen moet zien te rooien. Een prima keuze.

Het verhaal zelf begint als Lizzie haar hartsvriendin stervende is. Vervolgens blikt Lizzie  terug en neemt ze de lezer mee naar haar huwelijk met Jeb, die , als ze 8 maanden getrouwd zijn , met het leger mee gaat om te vechten en niet meer terug komt, naar haar ontmoeting met Abigail, die haar hartsvriendin wordt en hoe moeilijk het voor haar was om een plekje te bemachtigen in de dorpsgemeenschap. Het is immers een tijd waarin men niet gewend is dat een vrouw voor zichzelf op komt en zelf in haar levensonderhoud wil voorzien. Langzaam wordt ze geaccepteerd in het dorp. Het gewone leven wordt echter verstoord door het samenzweringscomplot maar ook hier staat  Lizzie haar mannetje.

De schrijfster is er in geslaagd om de lezer mee te nemen naar deze periode in de geschiedenis. Doordat er historische feiten in het verhaal zijn verweven doet het verhaal realistisch aan en door de mooie omschrijvingen krijg je een heel goed beeld. Niet alleen van de karakters maar ook van de omgeving.

In het begin kabbelt het een beetje voort maar ook dat hoort bij het tijdsbeeld. Je moet als lezer de snelle , digitale wereld achter je laten en in het tempo van die tijd onderdompelen. Het nieuws kwam toen per koerier, er was geen telefoon en alles ging met paard of benenwagen.  Dat dat verre van saai hoeft te zijn heeft de schrijfster wel op papier weten te zetten. De verschil in klasse, de wijze waarop er naar anderen mensen en hun levensstandaard werd gekeken, de normen en waarden van die tijd alles klopt.

Naast de romantiek is er ook een flinke dosis spanning met een mooie opbouw die gewoon past in de sfeer van die periode, in de sfeer van het verhaal. Ik kan het boek van harte aanbevelen voor een ieder die houdt van historische romans en met een zwak voor de Amerikaanse geschiedenis in het bijzonder.

 

 

Met dank aan de uitgeverij voor het recensie exemplaar. De cover en de informatie over de schrijfster en inhoudsopgave komen van de uitgeverij.

Advertenties

” lang leve lef ! ” Joke Janssen

jpg_voorkant_Lang_leve_lefbijgesneden9789044832075/2018

Joke Janssen, uitgeverij Clavis

Joke Janssen ( 1974), begon na een universitaire studie sociologie als sociaal-wetenschappelijk onderzoeker. Na een ernstige ziekte, waardoor zij haar baan moest opzeggen, besloot ze te gaan schrijven.In 2013 verscheen haar boek “lang leve saai!” Het eerste dagboek van Petra, toen bijna twaalf. Eigenlijk vindt Petra haar leven te saai voor een dagboek, maar als haar moeder kanker krijgt, wilde ze maar wat graag dat haar leven weer saai zou zijn. Een mooi debuut waarop al snel het vervolg “lang leve familie!”, “lang leve chocola!” en nu dus “lang leve lef!” is verschenen. Het vierde deel over Petra en haar familie en vrienden. Net als de vorige drie delen is ook dit deel prima zelfstandig te lezen al is het wel leuker om ze gewoon allemaal te lezen.

In “lang leve lef! “ zit Petra inmiddels al wat langer in de brugklas en nadert de kerstvakantie. Haar dertiende verjaardag staat voor de deur maar het wordt een heel saaie kerstvakantie want haar vrienden gaan op vakantie. Ook haar pleegbroertje Wouter gaat naar familie en ze moet ook nog eens een presentatie maken voor Aardrijkskunde met het nieuwe, stille meisje Mirjam. Iets waar ze echt geen zin in heeft. Ook haar andere vriendin Indy doet vreemd en Petra wil niets liever dan dingen veranderen maar weet niet of ze er het lef voor heeft…

Zoals gezegd alweer een prima aanvulling van de “lang leve..” serie. Zowel de cover als inhoud is in dezelfde stijl van de vorige boeken, wat ik zelf altijd heel belangrijk vind als boeknerd, en ook de manier van vertellen, via dagboekvorm blijkt weer een succes. Hierdoor heb je korte stukken en zit je lekker “in het hoofd” van hoofdpersonage Petra. Petra is een echte puber met de echte puber-vooroordelen, in haar gedachten neemt ze geen blad voor de mond en geheel naar haar leeftijd kan ze behoorlijk bot en naïef overkomen. Als deze vooroordelen langzaam wegbrokkelen en ze tot het besef komt dat niet alles om haar en haar zogenaamde problemen draait zie je haar groeien en ben je benieuwd of ze op durft te komen voor de nieuwe situatie waarin ze terecht komt. Of ze het op neemt  voor de vreemde Mirjam ( is die wel zo vreemd? ) en voor Indy kan jezelf lezen .

Het geheel leest weer lekker weg en wederom is het gelukt om het wereldje van een dertienjarige en alle ijsberen die ze op de weg kunnen zien goed neer te zetten. Thema’s als pesten, armoede, homoseksualiteit, uitdagende kleding, afzetten tegen ouders, komen langs en zijn zeker van deze tijd. Bovenal wordt het verhaal luchtig en grappig beschreven waardoor het een feestje is om te lezen..

 

 

De afbeelding van de cover komt van de site van de schrijfster

 

” tot zwijgen gebracht” Cecile Stok

Tot-zwijgen-gebracht-Cecile-Stok9789492844019/2017

Cecile Stok, Droomvallei uitgeverij

Cecile Stok ( 1962) werkt bij een culturele instelling. Ze schrijft en fotografeert enthousiast over haar leven. Ze was begin twintig toen haar ouders stierven in een paar jaar tijd. Haar eerste boek ” het verdwenen thuis” ging over de relatie met haar moeder en verscheen in 2014. Met dit boek, haar tweede boek, doorbreekt ze de stilte rondom de dood van haar vader. Ze heeft in stilte aan haar boek gewerkt. Ze had het onderwerp ook jarenlang verzwegen. Jarenlang durfde ze niet te praten over de dood van haar vader vanwege (onterechte) schaamte. Het schrijven was voor haar een herstellend proces. Ze heeft het verhaal van haar vader verwerkt in een roman.

In deze roman is de hoofdrol weggelegd voor Mirna. Haar vader stierf tientallen jaren terug. Hij kwam door een misdrijf om het leven. Ze dacht dat ze zijn dood al had verwerkt maar als ze jaren later, bij een uitvaart van een ander familielid, weer geconfronteerd wordt met het verleden blijkt dit niet zo te zijn. Ze duikt in het verleden om de feiten van toen boven water te krijgen en probeert zo haar trauma te verwerken.

Het verhaal telt slechts 160 pagina’s en had van mij wel wat langer mogen zijn. Het leest namelijk heerlijk weg en zit gewoon goed in elkaar. Doordat het geheel op waarheid is gebaseerd maakt het het ook wel dat het de nodige kippenvel momenten oplevert. Maar ook af en toe irritatie- en ergernis momenten. Met name over de  rechtspraak en de werkwijze van de procedures deed mij af en toe fronsen.  De manier waarop met daders en slachtoffers wordt omgegaan kan zeker nog verbeteren.

De manier waarop de hoofdpersonage geconfronteerd wordt met de dood van haar vader en de nasleep kan niet anders dan het nodige trauma teweeg brengen.  Als ze dan dit wil gaan verwerken laat dit een moedige vrouw zien die aan de ene kant het alleen wil doen maar toch maar wat blij is met de steun om haar heen en ook haar geloof biedt haar de nodige steun.

Hoewel het geloof een belangrijk gegeven is in het verhaal is het niet eenzijdig neergezet. Ze is ook boos in haar gebeden en zoekende en dat geeft de lezer een stuk herkenning en respect.  Voor degene die niet geloven of er niet zo mee bezig zijn zou het namelijk averechts kunnen werken als het geloof van de hoofdpersoon er teveel bovenop wordt gelegd. Door deze juiste dosering is dit niet het geval. Persoonlijk vind ik het altijd mooi om te zien dat iemand troost en moed kan putten uit het geloof.

Cecile Stok heeft een mooi verwerkingsproces op papier weten te zetten wat de lezer in het hart weet te raken.

 

 

De informatie van de schrijfster en de afbeelding van de cover komen van de site van de uitgeverij.

 

 

 

“Mijn beeld van jou” Susan van Eyck

594b3d4db48ec1.12891784 9789026143786/2018

Susan van Eyck, uitgeverij Fontein.

Susan van Eyck schrijft en fotografeert, deze feelgoodroman is haar debuut.

Mijn beeld van jou laat ons kennis maken met  Emma. Emma is begin dertig, heeft al jaren dezelfde vriend, is al lang bezig haar studie af te ronden, waarna haar moeder verwacht dat ze bij haar in de gallery komt werken.  Een veilig en vertrouwd leventje tot ze Boris tegenkomt.  Boris is fotograaf en Emma wordt smoorverliefd op hem. Als Emma hier aan toe wil geven houdt hij echter de boot af en verdwijnt hij zo plots als dat hij in haar leven is gekomen. Emma verbreekt haar huidige  relatie en probeert via de oude jeugdvriend van Boris , Wout, haar nieuwe liefde weer terug te vinden.  Zo komt ze er achter waarom Boris haar verliet en neemt ze een moedig besluit.

Wat een heerlijk boek ! De cover heeft een mooie, warme blauw/groene gloed. Ik hou persoonlijk niet van foto-covers, omdat deze een gat in je eigen verbeelding slaan. Dit is echter het enige minpuntje wat ik kon vinden. Op de voorzijde prijkt ook de tekst dat het een aanrader is voor fans van Jojo Moyes en dat is het zeker.

Het begin is vrolijk en vol humor, ik dacht even in een ouderwetse chicklit te zijn beland. Maar de hoofdpersonages zijn daarvoor wat ouder en al snel is er na de romantiek het nodige liefdesverdriet en nog meer drama waardoor het woord chicklit de lading niet meer dekt. Een heerlijke feelgood waar je ingetrokken wordt en waar je gewoon weg in moet blijven lezen omdat je wilt weten hoe het de hoofdfiguren verder gaat.

Het hoofdthema ( wat ik niet ga verklappen omdat ik geen vette spoiler wil plaatsen, hou het maar op dat dat de reden was waarom Boris niet met Emma verder wil) is misschien niet zo origineel maar wordt door de schrijfster wel in een origineel jasje verpakt. Stop daar een dosis luchtige humor met wat scherpe kantjes, een flinke dosis romantiek en een bijzonder emotioneel einde bij en je hebt gewoon een geweldig verhaal !  Verder vond ik het ook leuk dat de liefde die de schrijfster zelf heeft voor fotograferen ook een rol in het verhaal speelt en dat het zich gedeeltelijk in Leiden afspeelt. Hier praktisch om de hoek dus bij het lezen van bepaalde straten waren er beelden van herkenning.

Kortom een top debuut wat zeker smaakt naar meer !

 

Ik las dit boek voor de Hebban leesclub, met dank aan deze voor het boek. De afbeelding van de cover komt van de site van de uitgeverij.

 

 

 

“als ik terugkijk” Ber Runderkamp

als ik terug kijk 9789402240740/2017

Ber Runderkamp, uitgeverij Boek scout

Ber Runderkamp schrijft sinds 2006 gedichten en sinds 2010 verhalen. Dit is zijn debuutroman.

Het verhaal gaat over Becky van Loef die letterlijk terug kijkt op haar verleden. Haar vader is overleden en ze krijgt een drang om te weten wie hij echt is. Haar erfenis is een uitnodiging voor een bijeenkomst in Spanje waar haar vader een geliefd man was. Zij ontmoet daar zijn vrienden en zo leert ze haar vader beter kennen. De keuzes die haar vader maakte in zijn huwelijk met haar moeder en de band met zijn dochters lijken verbonden met de leer die hij aanhing. Keuzes die het opgroeien van Becky en haar zus er niet makkelijker op gemaakt hebben.  Haar zus, die Becky misbruikte op de meest gruwelijke wijze,  is inmiddels opgenomen in een gesloten inrichting, de band met haar moeder is ook slecht .Becky voelt zich onbegrepen door haar moeder, ze voelt zich vernederd en alleen, eenzaam en verdrietig. Ze staat op een cruciaal punt van haar leven.

Als ik terugkijk is een heftige roman met behoorlijk wat problematiek. Het is niet niks wat Becky allemaal mee heeft gemaakt in haar jeugd tot waar ze nu is. Het is behoorlijk verknipt wat haar is overkomen dus het is niet zo gek dat zij zich zo verloren voelt. Ik hou het dan ook maar een beetje in het midden of het verhaal af en toe van de hak op de tak springt omdat haar gedachten dat ook doen ( en in principe lees je haar verhaal hoe zij het brengt) of dat het aan de schrijfstijl ligt. Misschien een combinatie van beiden?

De schrijfstijl is op zich prettig, in die zin dat het geen moeilijk taalgebruik heeft en vrij korte zinnen heeft. De schrijver probeert zeer veel details te vertellen maar hierdoor worden sommige zinnen wat moeizaam en wollig. Ik kwam daarom ook niet echt in het verhaal zelf. Er was teveel afleiding door het taalgebruik en de manier van vertellen.

Wat ik zelf een beetje te veel vond was de zin: : “Als ik terugkijk, wat ik vaak doe, zie ik “… Ongeveer de helft van de hoofdstukken beginnen met deze zin, iets wat overbodig is en het tempo uit het verhaal weg haalt.

Qua idee en inhoud is het een origineel verhaal. Naast het verhaal door Becky, zijn er ook de brieven die zij ontvangt van haar zus uit de inrichting. Deze zijn door het verhaal heen geplaatst in een ander, niet zo prettig, lettertype.  Die brieven vond ik een prima onderbreking en zeker ook een aanvulling op het verhaal.

Een verhaal moet je pakken van het begin tot het einde. En helaas had ik dit niet bij dit verhaal. Hoewel het origineel is en af en toe een aparte wending had kwam ik niet echt in het verhaal. Ik denk dat dit door het taalgebruik en schrijfstijl/tempo komt. Gezien dit een debuutroman is hoop ik dat de schrijver blijft schrijven en zal verder groeien in zijn volgende verhalen.

 

De foto van de cover komt van de site van de uitgever

“vandaag heb ik een Papoea ontmoet” Aad Kamsteeg

9789463383356.jpg9789463383356/2018

Aad Kamsteeg, uitgeverij Aspekt

Journalist Aad Kamsteeg trok twee keer door Papua.  In dit verslag schrijft hij het levensverhaal van Chris Padwa op en neemt de lezer mee in de geschiedenis van Papua.

Nieuw-Guinea, tijdens de Tweede Wereldoorlog bezet door Japan en daarna weer overgedragen aan Nederland. Nederland beloofde zelfbeschikking en onafhankelijkheid maar daar kwam niets van terecht. Onder buitenlandse druk en via een valse volksstemming kwamen ze onder Indonesisch bestuur terecht.  Door de massale komst van vooral Javanen zijn de Papoea’s een minderheid in hun eigen land geworden.  De Papoea’s lijden onder grove schending van de mensenrechten, worden economisch gemarginaliseerd en door ontbossing dreigt de biodiversiteit van hun land te worden vernietigd.   Chris Padwa maakte het allemaal mee. Hij hoopte ook op een zelfstandig Papua, hij werd opgepakt en gemarteld. Hij en zijn gezin worden tot op vandaag gediscrimineerd.

Ik denk dat ik net als veel andere Nederlanders wel gehoord heb van Nieuw-Guinea maar weinig weet van wat daar heeft afgespeeld en wat er nu nog speelt. Ik wist dat het een kolonie van  Nederland is geweest maar echt veel aandacht is er bij onze geschiedenislessen weinig over geweest en er wat dat al mocht zijn het is niet echt blijven hangen.  Jammer , want het hoort toch bij onze geschiedenis.

Aad Kamsteeg heeft in een kleine novelle niet alleen het levensverhaal van Padwa voor ons opgeschreven maar geeft ook een belangrijke geschiedenisles.  Een harde geschiedenis voor de Papoea’s en ook Padwa heeft behoorlijk veel ellende meegemaakt.

Een klein boek met veel (harde) feiten, maar wel met een vlotte en scherpe pen geschreven waardoor je als lezer door het verhaal schiet, een verhaal wat boeiend is van begin tot het einde.  Je leert niet alleen de mens maar ook zijn land kennen.  Een verhaal wat eigenlijk op elke MBO tijdens de geschiedenislessen aandacht moet krijgen.

 

De cover en de inhoudsopgave van het boek komen van de site van de uitgeverij

 

 

 

 

” je onvervangbare brein” Kaja Nordengen

je-onvervangbare-hersennen-Kaja-Nordengen.png

Kaja Nordengen ,vertaling: Angélique de Kroon , Atlas Contact 

De Noorse Kaja Nordengen (1987), is al vanaf haar tiende gefascineerd door hersenen. Op haar zeventiende begon ze met haar studie neurologie, en inmiddels is ze gepromoveerd en werkzaam aan de universiteit van Akershus. Naast dat wetenschap haar werk is, vindt ze het ook belangrijk om haar kennis met een groot publiek te delen. Je onvervangbare hersenen is haar debuut en een prettig leesbaar naslagwerk voor iedereen die meer wil weten over het brein dat we allemaal hebben.

In het persbericht staat “wat Giulia Enders voor onze darmen deed (ze schreef De voedselmachine), doet Kaja Nordengen voor ons brein” en dat kan ik alleen maar volmondig beamen na het lezen van dit boek. Het leest lekker weg, heeft de nodige humor, grappige voorbeelden uit de praktijk om de theorie toe te lichten waardoor je het makkelijk opneemt en het geheel zeer toegankelijk is voor iedereen.

Na een kort voorwoord van Nobelprijswinnaar May-Britt Mosser gaan we van start met de reis door het brein. Het verhaal is gesplitst in twaalf delen/onderwerpen met kleine sub-onderwerpen. Hier en daar wordt het geheel voorzien van duidelijke illustraties. Een gedeelte is weggelegd voor de anatomie van de hersenen, waar wat zit, maar het grote deel gaat over de werking ervan en hoe je sommige zaken ook kunt trainen als je eenmaal die werking weet. Er zijn een hoofdstukken over erfelijkheid, geheugen, intelligentie om er een paar uit te pikken. Alle aspecten komen langs en hier en daar had ik een o ja – momentje maar ook momenten van verwondering. Dingen die ik nog niet wist en soms ook wel weer heel logisch waren. Niet alleen het pure fysieke deel komt aan bod maar ook hoe je door je unieke brein een unieke persoonlijkheid bent geworden. Het geheel wordt afgesloten met een bronvermelding en een duidelijk register, zodat je op trefwoord nog snel wat kan terugzoeken.

Het is fijn om meer te weten over zoiets complex als je hersenen en zeker om dit te lezen in een boek wat totaal niet saai is of langdradig zoals veel non-fictie/studieboeken. Zo kun je onder andere, als je weet hoe je geheugen werkt, dit in je voordeel laten werken en mag je, volgens de schrijfster, blij zijn met je vergeetachtigheid (uiteraard tot op zekere hoogte). Het is niet alleen leerzaam maar maakt je ook bewust van je eigen doen en handelen.

De afbeelding van de cover komt van de site van de uitgeverij. Deze recensie verscheen eerder op Boekenbijlage