” toen de liefde nog vrij was” Rien van der Zeijden

toen de liefde nog vrij was9789063651251/2019

Rien van de Zeijden is theoloog, supervisor en docent. Hij werkt in het HBO, schrijft en heeft een eigen praktijk in  Friesland. Rituelen spelen een belangrijke rol in zijn werk.  “toen de liefde nog vrij was” is een coming-of-age-roman die zich afspeelt in de jaren zeventig van de vorige eeuw.

Hoofdpersonage Gerben groeit op bij zijn ouders op een boerderij in Friesland. Zijn vader heeft voor zijn dementerende oma een plekje gecreëerd op de boerderij zodat ze een oogje in het zeil kunnen houden.  Zijn opa Toon is al overleden en een grote inspiratie voor de gevoelige en kunstzinnige Gerben.  Zijn opa heeft hem op jonge leeftijd wat ‘wijsheden’ meegegeven om onder andere niet zomaar overal genoegen mee te nemen. Ook liet hij hem een kist aan hem nagelaten die hij op zijn twaalfde jaar mag openen. Deze zit boordevol boeken die Gerben koestert.  De verhuizing van oma naar de boerderij bracht ook al wonderbaarlijke objecten van opa met zich mee.  Opa reisde veel en de rariteiten vinden op zolder bij de kist  een nieuw thuis.  Gerben trekt zich daar terug in zijn eigen wereldje en (net als zijn opa) waagt hij zich aan de eerste stappen van het kunstenaarschap en begint te tekenen.  Hij voelt zich onrustig en besluit om op een vroege morgen op reis te gaan. Gewoon op zijn solex te stappen en weg te rijden. Hoewel hij zich los wil maken van zijn vertrouwde wereld brengt de reis hem juist in de voetsporen van zijn opa.  Een ontdekkingsreis naar zijn roots en vooral naar zichzelf.

Na het bekijken van de cover en het lezen van de achterflap sprak het boek mij zeker aan. Ik was nog onbekend met deze auteur en heb na afloop van zijn boek zijn site bezocht.  Wat ik daar las vond ik zeker terug in zijn boek. Filosofie en theologie zijn bronnen die hij in zijn werk laat doorschemeren. Deze achtergrond behoef je niet te weten om te genieten van dit verhaal.

De schrijfstijl is zeer aangenaam.  De zinnen zijn mooi van eenvoud en het tempo houdt lekker aan. Terwijl Gerben volwassen wordt en meer ontdekt over het leven en dat van zijn opa kijk je als lezer mee over zijn schouder.  Verder heb je als lezer de keuze om er symbolen en thematiek uit te halen of gewoon net als mij het tot je te nemen als een fijn verhaal.  Het  brengt je ook even vijftig jaar terug in de tijd wat een beetje weemoedig over kan komen. Het zou in deze tijd ook denk wel misplaatst zijn, een goede keuze dus.

Dat een roman niet dik hoeft te zijn om een goed verhaal te vertellen blijkt nu ook, slechts 155 pagina’s maar wel een verhaal wat  bij mij als lezer een indruk heeft achter gelaten.

Voor mij een prettige kennismaking met deze auteur.

 

 

 

De informatie over de auteur en de afbeelding van de cover komt van de site van uitgeverij Elikser.

 

Advertenties

“Bay en de piraenauten” Yvette Hazebroek

Bay-en-de-Piraenauten-front-LR-211x300 9789078437505

Yvette Hazebroek, uitgeverij Macc

“Bay en de piraenauten” is het debuut van Yvette van Hazebroek. Yvette Hazebroek (1989) schreef al tijdens de middelbare school voor de plaatselijke jongerenkrant en het was niet verwonderlijk dat ze een studie journalistiek ging volgen.  Ze heeft een grote liefde voor het Steampunk-genre en besloot dit te combineren met haar schrijverschap. Binnen een paar maanden schreef ze haar debuut over een meisje die op zoek gaat naar haar ontvoerde broertje in een fantasy wereld waar menig Steampunk liefhebber zijn hart aan op kan halen.

Hoofdpersonage Bay is een meisje dat bij de familie Veskan in Venida woont. Dit is een luchtstad in het  Zevende Luchtruim. Bay smokkelt queriosa en is , net als haar stiefbroertje Plum, een Luchtkind. Luchtkinderen hebben allemaal een unieke gave en omdat ze hierdoor anders zijn dan gewone mensen lopen ze constant gevaar om ontvoerde te worden door piraenauten. Als haar stiefbroertje door hen wordt gestolen probeert ze er alles aan te doen om hem op te sporen en terug naar huis te brengen. Het wordt een bizarre tocht langs luchtsigeuners, schrootzoekers en superstormen in een uitgestrekt luchtruim. Tijdens deze tocht leert ze niet alleen een heel nieuwe wereld kennen maar ook haarzelf.

Steampunk is een subgenre van het fantasy genre. Het verwijst naar verhalen die zich afspelen in een tijd dat stoomkracht als krachtbron wordt gebruikt en bevat soms ook elementen van sciencefiction. Aparte verzonnen uitvindingen en machines of gebruik van machines die in deze verhalen eerder werden uitgevonden dan in de werkelijkheid. Metaal als grondstof voor deze uitvindingen hebben de voorkeur. Dit even voor degene die niet precies weten wat Steampunk is. Een genre wat ook op fantasy festivals tot de verbeelding spreekt en mensen met de meest mooie kostuums langs komen. Ook kinderen kunnen hun hart hierin op halen.

Ik was echter nog niet eerder tegen een boek aangelopen voor kinderen in dit genre. Wat dat betreft is dit boek uniek en origineel en was ik zeer benieuwd naar het verhaal. Het is voor kinderen van ongeveer twaalf jaar en ouder. Maar kinderen die interesse in het genre hebben en goed kunnen lezen zullen het eerder op kunnen pikken. Als iets je interesse heeft lees je vaak wel door moeilijke woorden heen.

Verder weet de schrijfster alles heel beeldend op papier te zetten waardoor je het letterlijk voor je ziet. Al lezend kom je meer te weten over het fenomeen Luchtkinderen en wat het inhoudt. Hoewel de wereld puur fantasie is komt het werkelijk bij de lezer binnen. Persoonlijk zou ik het geen straf vinden om eens door die wereld heen te vliegen in een mooi luchtschip.

Daarnaast is het voor oudere lezers ook zeker vermakelijk om te lezen. Leuke woordspelingen zoals luchtsigeuners en piraenauten geven een leuke sfeer aan het verhaal en je weet meteen wat er wordt bedoelt. Verder een goede opbouw, de nodige spanning, goede introductie van nieuwe figuren en situaties en een prima einde.

Verder wil ik nog even de cover benoemen. Een mooie illustratie, geheel in de sfeer van het verhaal, door Maarten de Bruin. Hij had van mij wel meer illustraties mogen maken bij het verhaal, gewoon omdat de cover heel mooi is uitgewerkt.

Het is leuk om te ontdekken dat er steeds meer boeken in dit genre op de markt komen voor de jeugd met hoge kwaliteit en van Nederlandse bodem!

Bay vier sterrenIk besprak dit boek eerder op Kinderboeken, met dank aan uitgeverij Macc voor het recensie exemplaar.

 

” één waarheid” Nadine Swagerman

5421-Eenwaarheid-CVRplat-140x2169789020654622/2018

Nadine Swagerman, uitgeverij Kluitman

Nadine Swagerman is tekstschrijver voor haar eigen tekstbureau maar schrijft daarnaast fictieve verhalen. Ze stond in de finale van twee schrijfwedstrijden en in 2018 kwam haar debuut uit bij uitgeverij Kluitman : “één waarheid” .  Het is genomineerd voor de Jonge Jury Debuutprijs 2019 en begin volgende maand is daar de uitslag van.  Des te meer reden voor mij dit boek van mijn ‘ nog- te- lezen- berg’ af te halen en open te slaan.

Eén waarheid gaat over Laura en Jorrit. Laura’s ouders komen door een misdrijf om het leven waardoor haar leven volledig instort. Er zijn zoveel vragen en ze kan hier niet mee omgaan en belandt in een kliniek. Zelf vindt ze dat de anderen die daar zitten er erger zijn dan haar en dat niemand haar lijkt te begrijpen, behalve Jorrit. Jorrit loopt stage in de kliniek waar Laura wordt binnengebracht.  Jorrit vindt haar anders dan de rest, veel leuker en hij vraagt zich af wat zo’n leuk meisje daar doet. Als hij het verhaal achter haar opname hoort wil hij maar één ding en dat is weten wie haar ouders heeft omgebracht. Hij gaat op onderzoek uit en komt langzaam achter de waarheid.

Wat een heerlijk spannend boek. Het is een psychologische jeugdthriller en wordt vanuit het perspectief van Laura en Jorrit vertelt. Door deze wisseling krijg je een completer plaatje maar ook meer wendingen in het verhaal waardoor je als lezer meegesleept wordt en mee gaat puzzelen om achter de waarheid te komen. De hoofdrolspelers worstelen met emoties en gevoelens wat af en toe de waarheid niet ten goede komt. Een verhaal wat zonder franje is neergezet en zeer realistisch overkomt. Het blijft dichtbij de werkelijkheid en dat is denk ook de kracht van het verhaal. Het zou iedereen kunnen overkomen.  Een verhaal over gewone mensen zoals de lezer zelf is.  Dit alles in een vlotte vertelstijl waarbij de informatie in een goede dosis aan de lezer wordt gegeven zodat je door wilt blijven lezen.

Een origineel verhaal en een pakkend debuut. Ik kan niet wachten op een volgend boek van deze auteur.

 

 

” Verlangen: de strijd om Aera 2″ Sanne de Bock

cover_de_strijd_om_aera_-_verlangen9789493059122/2019

Sanne de Bock, uitgeverij Palmslag

Sanne de Bock debuteerde met ‘verraad, de strijd om Aera 1’ in 2017.  Nu is er dan het vervolg en uiteraard was ik benieuwd hoe het verder is gegaan met Haelen de hoofdfiguur uit het verhaal.  Omdat het alweer een tijdje terug was dat ik het eerste deel van wat de trilogie over Aera moet worden had gelezen heb ik mijn recensie even herlezen en het boek er bij gepakt voor het geval dat.  Dat had achteraf niet gehoeven want al snel zit je weer in het verhaal.  Even een aanloopje in het eerste hoofdstuk maar al snel valt alles weer op zijn plek en gaat het verhaal verder precies waar het gestopt was.

Het speelt zich dus af in het rijk Aera.  Aera was vroeger één groot, welvarend koninkrijk. Door gebeurtenissen die niemand zich kan herinneren, zolang is het al geleden, is het rijk en twee delen gesplitst, waarbij het Noorder en het Zuider Koninkrijk recht tegenover elkaar komen te staan.  In het eerste deel ontwaakt Haelen met geheugenverlies in het ziekenhuis. Haar vriend Trojan helpt haar ontsnappen uit het ziekenhuis en vertelt haar dat de autoriteiten achter haar aan zitten en dat ze naar ‘De Naald’ gaan, daar zitten de rebellen waar ze zich bij aan gesloten hadden. Haelen weet niet wie ze wel of niet kan vertrouwen maar neemt wel de zware taak op zich om iets te doen tegen het dictatorschap in het land.  Bij een inval in ‘De Naald’ waarbij veel van haar vrienden het leven laten slaat Haelen op de vlucht.  Hier stopt het eerste deel en in het volgende deel brengt haar vlucht haar naar het Zuider Koninkrijk.  Haar doel is nog steeds het omverwerpen van de Noordelijke regering.  Echter aangekomen over de grens blijkt het in het Zuider Koningkrijk ook niet zo rooskleurig te zijn. Ze ontmoet een aantal mensen met ieder hun eigen idealen en probeert de strijd voort te zetten. Hierin blijkt dat ze niet alleen strijd tegen de regeringen maar ook voert ze ook een innerlijke strijd.

Het tempo zit er, net als in het eerste deel, meteen goed in. Al heeft dit verhaal meer actie en zit het qua verhaallijn wat logischer in elkaar. Je merkt dat de schrijfster is gegroeid qua schrijven.  Ik vind het ook fijn dat de hoofdfiguur  Haelen behoorlijk op zichzelf wordt gewezen en af en toe eens flink naar haar eigen handelen moet kijken. Het is geen standaard superheld maar eigenlijk een redelijk naïef en egoïstische tante op zijn tijd. Ik hou wel van hoofdfiguren waar ik eigenlijk niet zoveel sympathie voor voel. Dat geeft weer even een andere kijk op het verhaal.  Verder heeft dit verhaal een aantal onverwachte wendingen en is daardoor minder voorspelbaar dan het vorige deel.

De vertelwijze is prettig, bondig en direct.  Kortom een prima, lekker snel lezend en spannend vervolg, op naar het afsluitende deel van de trilogie !

 

De afbeelding van de cover komt van de site van de uitgeverij.

 

 

“als mama van huis is… ” Herzog & Schubert

als mama van huis is9789047711698/2019

tekst Annette Herzog, illustraties Ingrid & Dieter Schubert, vertaling Linda Bertens, uitgeverij Lemniscaat

Annette Herzog is opgegroeid in Duitsland en woonachtig in Denemarken. Na werkzaam te zijn geweest als vertaalster en tolk Duits, Deens en Engels is ze sinds 2000 fulltime kinderboekenschrijfster. Ingrid en Dieter Schubert maken al meer dan dertig jaar samen prentenboeken en voorleesbundels. De illustratoren groeiden net als Annette Herzog op in Duitsland maar wonen al jaren in Nederland. De prentenboeken van Schubert zijn bij iedereen wel bekend en sommige zijn echte klassiekers te noemen zoals Monkie en Platvoetje.  Al eerder werkten Herzog en Schubert samen aan de boeken over Moemf, een fantasiefiguurtje met hoog knuffelgehalte. Persoonlijk vind ik de combinatie van deze schrijfster en illustratoren een groot succes en was dus ook best benieuwd naar dit prentenboek.

In dit prentenboek gaat de mama van het olifantje Tibula To op reis. Ze blijft wel tien dagen weg. Dat is eindeloos lang voor een klein olifantje. Tien keer wakker worden zonder mama, honderd keer niet met haar wandelen en een miljoen keer niet kunnen wegduiken ahcter haar rug als de olifantentantes hem plagen. Tibula To is dus best verdrietig. Hij bedenkt dat zijn mama wel dezelfde maan ziet als hij en hij denkt als ik bij de maan kan dan kan ik naar haar zwaaien. De maan is ver weg maar spiegelt in  het water. Om daar te komen moet hij wel leren zwemmen. Maar of dat lukt?

Van het zien van de illustraties van Ingrid & Dieter Schubert word ik al helemaal vrolijk. Ze gebruiken warme en vrolijke kleuren en stralen een bepaald knus gevoel uit. De tekst is goed afgestemd op jonge luisteraars en is perfect om voor te lezen. Niet te lang en niet te kort. Zowel tekst als illustraties vullen elkaar goed aan en geven genoeg ruimte om (al dan niet lezen) met je kind zelf je fantasie te gebruiken of vragen te stellen tussendoor.

Naast iemand moeten missen komt ook de zwemles voorbij. En Tibula To laat mooi zien dat als je iets graag wilt je het gewoon moet gaan proberen.

als mama van huis is (2)Ik besprak dit boek eerder voor Kinderboeken 

” gooi me niet weg ” Willem Brouwer

BROUWER_Weg_WT_POD.indd9789078905059/2018

Willem Brouwer, uitgeverij de Brouwerij

Willem Brouwer studeerde geneeskunde en specialiseerde zich in obstetrie en gynaecologie. Van 1976 tot 2007 was hij als medisch specialist verbonden aan een Leeuwarder ziekenhuis. Na zijn pensionering als gynaecoloog werd hij in hetzelfde ziekenhuis kwaliteitsfunctionaris. Naast deze functie werden zijn werkzaamheden geleidelijk uitgebreid met de verzorging van zijn zieke echtgenote.  Dit is zijn verhaal over de partnerzorg aan zijn vrouw.

De echtgenote van Willem, Tineke, is ook arts, anesthesioloog. Als beide zijn gepensioneerd komen de eerste symptomen van de ziekte van Alzheimer bij haar om de hoek kijken. Ze drukt dit weg, ontkent dit en wil ook geen onderzoeken ondergaan.  Als partner gaat haar man hier in het begin met mee en ook hij probeert de symptomen te negeren. Familie en vrienden is het echter ook op gevallen dat Tineke zich anders gaat gedragen en op een gegeven moment gaat een familielid de confrontatie aan bij Tineke.  Tineke besluit dan tegen haar ziekte te gaan vechten en vraagt Willem herhaaldelijk haar niet weg te stoppen in een “inrichting”. Ze wil een waardig leven en of hij “haar niet weg wilt gooien”.   Als ze uiteindelijk  onderzoek toelaat is haar dementieproces al in een middenfase. Ondertussen wordt de mantelzorg steeds zwaarder, zeker de momenten dat zij haar man niet herkent.  Naast het geheugenverval komt er ook nog het fysieke verval bij. Tineke wordt incontinent en haar mobiliteit neemt af, met valpartijen ten gevolgen.  In een later stadium heeft ze overal hulp bij nodig.  Hoewel het een geleidelijk proces is vraagt het heel veel van haar partner.

Willem Brouwer heeft dit proces bijgehouden  in dagboek vorm. In eerste instantie om een idee te krijgen over de progressie van haar ziekte maar ook als verslag aan hun twee zonen. Hij schetst een beeld van het leven van zijn vrouw en juist de herinneringen aan de goede tijd samen geven hem de kracht te blijven zorgen.  Daarnaast geeft het ook een goed beeld over wat partnerzorg/mantelzorg voor druk op de schouders van deze persoon geeft.  Het is een feit waar je voor komt te staan en uit liefde begin je die taak maar het is alleen maar menselijk als je het zwaar vindt en moeilijk. Het is goed niet alleen oog te hebben voor degene met een ziekte maar zeker ook voor degene die er naast staat.

Ik denk dat dit boek daar zeker een bijdrage aan kan leveren. Het geeft een beeld van herkenning voor de een en begrip voor de ander. Er speelt meer dan alleen de patiënt met een ziekte.

Willem Brouwer heeft een zeer toegankelijk verhaal op papier gezet.  Hij deelt zijn belevenissen en emoties met de lezer in een eenvoudige opzet.  Korte, duidelijke stukjes zonder moeilijke begrippen. Hierdoor is het voor iedereen goed leesbaar. Een verhaal om mensen een steuntje in de rug te geven, mantelzorgers te laten weten dat ze voor zichzelf op mogen komen en het best gewoon zwaar mogen vinden maar ook voor hulpverleners om de andere kant van het verhaal/ ziektebeeld te belichten.  Hoe belangrijk het is om de mantelzorger/partner overal bij te betrekken.

Er verschijnen de laatste tijd meer boeken over dit onderwerp maar persoonlijk denk ik dat het er niet genoeg kunnen zijn. De ziekte van Alzheimer en andere vormen van dementie hebben op ieder mens een andere uitwerking. Ieder mens is uniek en ook de beleving en uiting van het ziektebeeld. Door dit soort verhalen te blijven delen (en lezen) vinden mensen steun, herkenning en begrip.

 

The Friday Five : groene boeken

20190426_114331 groene boeken…

Toen ik deze boeken van de plank af haalde leken sommige wat groener en als je ze dan naast elkaar op een foto ziet lijkt de ene meer blauw maar ach dat nemen we maar voor lief.  Naast de kleur-opdracht van deze Friday Five lijkt het of ik mijn vakgebied (ouderenzorg) een beetje in mijn achterhoofd had maar dat ik louter toeval.

Leven en laten leven  van Hendrik Groen.  Hendrik Groen won het grote publiek voor zich met zijn dagboeken en besloot de lezer daarna op een roman te trakteren. Deze besprak ik voor Boekenbijlage .  Hoofdpersoon Arthur wil, nu hij bijna vijftig is en ontslagen, zijn kleurloze leven achter zich laten en het roer om te gooien. Dit doet hij door zijn eigen dood in scene te zetten met alle gevolgen van dien.  Grappig en relativerend geschreven en de schrijver weet van een beladen onderwerp ( de dood en het begrafeniswereldje) een luchtig geheel te maken.

Humor als verpleegkundige interventie van Marcellino Bogers.  Lachen is pijnstillend, ontspannend en helpt mensen om te gaan met hun angsten. Het toepassen van humor is dan ook een officiële verpleegkundige interventie. Iets waar ik zelf voor het lezen van dit boekje zelf niet bij stil sta/stond in mijn dagelijks werk. Onbewust laat je je humor toch al op een natuurlijke manier deel uit maken van je werk.  In dit boek staan theoretische achtergronden van deskundigen en ervaringen op de werkvloer. Meer inzicht over de effecten van het gebruik van humor, soorten humor en na het lezen kan je een oordeel vormen over wat wel en wat niet kan. Serieus met humor aan de slag zoals de achterflap vermeldt !

Handig bij dementie van Ruud Dirkse & Lenie Vermeer. Bij uitgeverij Kosmos verschenen een aantal boeken over dementie van Ruud Dirkse ( is samenwerking met andere auteurs). Een praktisch basisboek over de omgang met dementie voor familie en zorgverleners, een boek over het lerend vermogen van mensen met dementie en ook deze titel over het gevoelsleven bij iemand met dementie.  ‘ minder geheugen, meer gevoel ‘ zegt de ondertitel.  Er is uitleg hoe het komt dat er veel achteruit gaat bij dementie maar dat het gevoels- en emotieleven juist beter wordt. Verder gaat het over de psychologische aspecten bij dementie bij de zorgvrager maar ook bij de familie en zorgverleners. Duidelijk opgezet, vol handvatten en vooral praktische tips.

We zijn onszelf niet van Matthew Thomas is een geweldig mooie roman die ik mocht bespreken voor Boekenbijlage  in 2015. Hoewel al weer een tijdje terug is het een boek wat mij bij is gebleven.  Eileen, getrouwd met Ed, denkt dat haar man een midlife crisis heeft omdat hij zo ‘raar’ doet. Ed, een briljante wetenschapper, heeft echter last van vroege Alzheimer. Zijn vrouw en zoon zien hem wegglijden in dementie. Het is zeer realistisch geschreven. Door de dagelijkse gang van zaken te beschrijven en zo dicht bij de karakters te blijven krijg je een duidelijk beeld van de sluimerende ziekte van Ed en hoe die bepalend is voor zijn gedrag en hoe dat terugslaat op zijn vrouw en zoon.
De verwerkingsfases (ontkenning, marchanderen, woede, verdriet, aanvaarding) komen allen langs en ook de fases van dementie komen heel goed naar voren.

Leven naar de dood van Rian Krijger. Ze beschrijft in dit boekje  de laatste levensfase van verschillende mensen bij wie ze als nachtzuster in de palliatieve zorg nauw betrokken was. Meestal lijden deze mensen aan een ongeneeslijke ziekte. Sommige weten al heel lang dat ze ziek zijn en niet meer kunnen genezen, anderen hebben de boodschap nog maar net gekregen. Het sprak mij zeer aan ook al zijn het maar een paar van de vele momenten die Rian Krijger mee heeft mogen maken in haar werk. Het geeft een mooi beeld over afscheid nemen en neemt misschien het taboe van de dood een beetje weg. Eigenlijk zou een ieder dit gewoon moeten lezen zodat het sterven en de palliatieve zorg meer bespreekbaar wordt want dat is het helaas nog niet overal mogelijk.

 

Net als mij ook nieuwsgierig wat de andere bloggers van deze Friday Five maakte ?

Hieronder vind je de blogs die mee doen