” supernerd ” Emmy van Ruijven

voorkant-supernerd-386x6009789492585516/2020

auteur en illustrator Emmy van Ruijven ,  Dutch Venture Publishing

Emmy van Ruijven is geen onbekende in boekbloggersland. Ze is naast een bekende blogger ook recensent van met name young adult en fantasyboeken. Ze maakt boekgerelateerde geurkaarsen en andere goodies en is illustrator. Het is best stoer dat zij zelf nu een boek heeft geschreven en voorzien heeft van illustraties en het kon niet anders dat dit in een genre is wat zij zelf veelvuldig leest.

“Supernerd “ gaat over Stephanie, in boek afgekort naar Steph. Zij studeert in Den Bosch, woont in een studentenhuis en is een echte nerd.  Ze is aan de ene kant onzeker maar durft wel met turquoise strepen in het haar te lopen. Verder is ze chaotisch, rommelig, onhandig maar ook enorm lief en solidair naar haar vrienden toe. Als bijbaantje werkt ze in een spirituele shop en verder is ze druk met haar studie, gamen en tekenen.

Steph is een dromer die er heilig van overtuigd is dat superhelden bestaan en ze zo graag zelf een superheld  willen zijn. Ze speelt met een vast groepje D&D (Dungeons & Dragons) en is altijd wel met papier en potlood te vinden want tekenen is haar leven. Als ze tijdens een spelavond in de Gameshop van haar medespeler Aurora een harde klap horen wordt deze gevolgd door een hoop steengruis en chaos. Ze vluchten naar buiten en daar blijkt de Gameshop in puin te liggen. Sterker nog, als Steph een dag later terug gaat met haar beste vriend Henry, blijkt de Gameshop helemaal van de aardbodem verdwenen te zijn.  Als dat haar wereld nog niet genoeg op zijn kop heeft gezet komt ze in aanraking met een groep superhelden ( Tristan, Jared, June, Julian en Rosie). Zij willen dat Steph zich bij hen aansluit omdat zij een heel speciale superkracht heeft.  Ze moeten de strijd aan gaan met het  Legioen, demonen die niets liever willen dan de hel op aarde….

De cover van het boek en de illustraties zijn aan de hand van Emmy zelf. Zij heeft een aparte tekenstijl die je er zo tussenuit pikt. Persoonlijk vind ik de cover niet aantrekkelijk en ik denk ook niet dat hij het goed zal doen bij een groot publiek. Het doet namelijk wat kinderlijk aan door de kleurkeuze en afbeelding. Je zou verwachten dat het een meidenboek is vanaf acht jaar. Als je echter de achterflap leest merk je al snel dat dit niet het geval is.

Het boek heeft de code 15plus en wordt ook uitgegeven als een young adult en dat is passend bij de inhoud van het verhaal. Het feit dat Steph als student op kamers woont, verliefd wordt, met demonen vecht en waarbij het gevecht aan het einde er niet kinderachtig aan toe gaat maakt het zeker een 15plus verhaal. Qua schrijfstijl, taal-technisch en toegankelijkheid qua woordgebruik zou het echter wel bij een jonger publiek aanslaan. Het is makkelijk leesbaar en sommige stukken misschien wel iets te kinderachtig voor de wat oudere lezers. Hierbij doel ik op bepaalde woordkeuze. Ik vraag mij af of jongeren zo praten tegen elkaar. ( Mijn dochter van zeventien bevestigde in ieder geval dat zij en haar nerd-vrienden dat niet doen, maar niemand is hetzelfde).

Na een knipoog in het voorwoord naar de serie supernatural volgt een proloog waarbij twee demonen bedenken hoe ze die aardlingen eens te pakken kunnen nemen. Dat beloofd actie maar daar moet je nog even opwachten want eerst komt er een korte uitleg van het spel Dungeons & Dragons. Dit is echter niet echt relevant voor het verhaal en had ook achterin gezet kunnen worden. Door de uitleg voorin te zetten kan je sommige lezers misschien wat ontmoedigen door te lezen als je niets met dit spel op hebt.

Vervolgens belandt je in de wereld van Steph en het heeft een beetje trage aanloop. Je moet even wennen aan de stijl en ook aan Steph.  Niet alles wat ze doet/denkt is realistisch en vond ik soms best irritant. ( bijvoorbeeld je druk maken om je dobbelstenen die je wilt ophalen terwijl je weet dat de winkel in puin ligt). En is het wel wat apart dat iemand die geloofd in superhelden en er zelf een zou willen zijn dat ze bij het woord demon meteen zegt ‘die bestaan niet’.

Verder zijn er soms omschrijvingen/details die niet echt van belang zijn voor het verhaal en wat afleiden. Zo wordt bijvoorbeeld Samhain ( Halloween) uitvoerig uitgelegd terwijl ik zou verwachten dat Steph dit wel zou  moeten weten. Net als de lezer die een voorkeur heeft voor dit soort boeken.  Kortom Steph deed mij behoorlijk twijfelen over waar ik haar kon plaatsen en wat ik van haar moest vinden. De vele bij-personages worden minder uitgewerkt maar dat is niet storend.

Wel is het leuk om eens een verhaal te lezen met een hoofdpersoon die ‘gewoon’ is, in die zin een gewone meid met haar dagelijkse beslommeringen. Geen type fotomodel waar alles bij aankomt waaien. Ook is het leuk neergezet dat ze zo graag een superheld wilt zijn maar in de praktijk er achter komt dat superhelden ook geen luxe leventje hebben en dat het knap lastig is te combineren met haar studie en dagelijkse leven. En een complimentje voor het einde. Ik vond hier een leuke twist aan zitten!

De illustraties vond ik geen noodzakelijke aanvulling voor het verhaal. Maar dat komt omdat ik de stijl wat te kinderlijk vind bij het verhaal.  Leuk detail is wel dat de nummers van de hoofdstukken in D&D dobbelstenen stonden.

Ik heb gemengde gevoelens over dit verhaal. Het was even wennen aan de personages en het kwam, voor mij, wat langzaam op gang. De layout kon mij ook niet zo bekoren.  Er zaten stukken in die ik kinderachtig vond maar als er dan een niet zachtzinnige vechtscene zit weet de auteur mij toch wel te boeien. Dat maakt een beoordeling van een verhaal knap lastig. Het verhaal heeft potentie maar nog teveel kenmerken met andere verhalen, terwijl de basis wel heel origineel is.

Door de toegankelijke vertelstijl is het een verhaal geworden wat snel weg leest maar als je niets met het nerd-wereldje op hebt is het wel even wennen denk ik aan bepaalde opmerkingen en verwijzingen.  Maar goed waarschijnlijk zou je dit boek dan denk ik ook niet oppakken.

Ik besprak dit boek ook voor de site Kinderboeken& Y.A

 

 

 

 

 

 

 

 

” mijn moeder kookt soep van tafelpoten ” Aefke ten Hagen

mijn moeder kookt soep van tafelpoten cover9789020624861/2019

Aefke ten Hagen schrijft boeken, blogs, webteksten en columns. Ze  debuteerde in 2010 met de roman ‘in naam van mijn vader’, over een vader en dochter met een bipolaire stoornis. Onder pseudoniem schreef ze ook het boek “ Koosje’ over haar eigen ervaringen met deze stoornis. Het kon eigenlijk niet uitblijven dat zij ook een kinderboek zou schrijven over dit onderwerp. Eind 2019 verscheen dit kinderboek bij uitgeverij Kluitman over de elfjarige Fiep, een KOPP ( kind van ouders met psychiatrische problemen) kind, een onderwerp wat besproken moet worden.

Fiep is gek op gitaar spelen en zou het liefst willen optreden tijdens de eind musical maar dan moet ze wel veel kunnen oefenen. Thuis lukt dat niet altijd omdat haar moeder best vaak in bed ligt. Als ze niet in bed ligt is ze superdruk en doet rare dingen waar Fiep zich best voor schaamt. Als je elf bent is het immers niet leuk als je moeder je ophaalt van school met een elfenjurk aan. En een vakantie trip liep ook al in de soep.  Haar moeder is ziek. Ze heeft een bipolaire stoornis. Dan heb je last van manies en sombere dagen.  Omdat niet iedereen dit weet en Fiep zich voor haar moeder schaamt valt dat niet altijd mee.  Fiep ontmoet op de muziekschool Mats die haar wil helpen om beter te worden met gitaar spelen maar ze durft hem niet thuis te vragen omdat ze bang is hoe haar moeder zich gaat gedragen. En als ze al gaat optreden zou haar moeder dan ‘gewoon’ doen in het publiek?  Fiep breekt bijna haar hoofd over deze problemen en zou ook graag eens een saai en rustig leven willen.

Een grappige titel en leuke cover aan de hand van Iris Boter. In het boek zelf zie je hier en daar wat kleine krabbeltjes van haar terug maar echt grote illustraties vind je verder niet. Dit is ook niet nodig. Het verhaal zelf boeit al genoeg.  Het is goed en duidelijk geschreven. De situaties van Fiep zijn aan de ene kant alledaags, iets wat elk elfjarige voor de kiezen krijgt  ( musical, leuke jongens, kletsen met je vriendinnen). Herkenbaar en goed passend bij de leeftijd, maar Fiep beleeft alles in het kwadraat omdat ze continu na moet denken over hoe haar moeder gaat reageren en hoe ze daar weer op moet participeren.

Naast het feit dat Aefke ten Hagen een superleuk, bijzonder en origineel kinderboek op papier heeft gezet is het een goed onderwerp om bespreekbaar te maken. Ieder kind schaamt zich wel eens voor zijn ouders maar tegenover de buitenwereld willen ze dat niet altijd kenbaar maken. Zeker niet als er echt meer aan de hand is.

Vandaag de dag lijkt alles wel bespreekbaar maar nog steeds worstelen vele kinderen met de problemen  die de psychische ziekten van hun ouders met zich mee brengen. Het is fijn dat dit boek er nu is. Het geeft ruimte om het gesprek aan te gaan, een stukje herkenning voor het KOPP kind en een stuk begrip voor de situaties waar ze in zitten.

Het is ook zo belangrijk dat er niet alleen gekeken wordt naar de patiënt maar zeker ook naar de kinderen die betrokken zijn.  Achter in het boek vind je nog een korte uitleg over de bipolaire stoornis van de moeder van Fiep en over KOPP. Er staat ook een link naar een site voor meer informatie. Het is goed dat dat is opgenomen in het boek.

Een boeiend, origineel en goed boek wat iedereen zou moeten lezen. Niet alleen kinderen maar ook docenten en hulpverleners die met KOPP kinderen te maken hebben.

” 2020 Kamp Alpha- de Pest Meester “Suzanna Esther

2020-Kamp-Alpha-mockup-e1590929427239-300x3009789090331737/2020

Suzanna Esther, Poseidon Uitgevers

Suzanna Esther is auteur, columnist en publicist. Ze heeft altijd een passie voor taal gehad en deed een studie Literatuurwetenschap en later studeerde zij Psychologie. In 2017 verscheen de roman ‘ wervelstof’ en een jaar later ‘ de stem’. Die laatste titel heb ik met plezier mogen lezen. Nu is er ‘2020 Kamp Alpha- de Pest Meester’ een literaire thriller. De basis van het verhaal was een kort verhaal uit 2017.  Het boek verscheen in mei toen Nederland ( en de wereld) vol in de ban was Covid -19.  De wereld op zijn kop net als in dit verhaal maar daar houdt ook wel elke vergelijking mee op.

Inhoud: Als in Nederland een mysterieuze bacteriële infectieziekte uitbreekt gaat de overheid naarstig op zoek naar een zondebok. Hun theorie is dat deze infectie wordt veroorzaakt door dieren, met name huisdieren. Doordat de ziekte snel wordt verspreidt wordt het houden van huisdieren verboden. Het zet de maatschappij op zijn kop en er komt een tweedeling in het land. Degenen die kosten wat kost de ziekte buitenhuis willen houden en de dierenliefhebbers waarvoor een dierenleven ook telt. Waar het huisdier onderdeel is van het gezin of zelfs de enige vriend de ze hebben. Warner Rosenboom is laborant en net klaar met zijn studie. Hij heeft echter een ander idee over deze infectie. Hij moet zijn monsters overdragen maar besluit naar de pers te stappen en dat wordt hem niet in dank afgenomen. Dit betekent zo goed als het einde van zijn loopbaan nog voor deze van start is gegaan. Maar later weet iemand hem te vinden en doet hem een aanbod wat hij niet kan weigeren. Sophie Duval is tandheelkundige maar raakt haar baan kwijt. Ze is ook actief in de politiek en haar ideeën vormen de basis van een nieuwe politiek partij die snel groeit en een hard regime hanteren. Haar politieke voorkeur staat lijnrecht tegenover die van haar vriend Arjen, een hondenliefhebber. Het dagelijks leven wordt met de dag slechter. Vooral voor degene met huisdieren. Mensen zijn achterdochtig, verlinken de dierenliefhebbers. Mensen verdwijnen en worden zo gezegd in quarantaine gezet omdat ze een dier hebben of er mee in aanraking zijn geweest.  Dieren worden in beslag genomen en afgemaakt. Er zijn heuse razzia’s om dit te bewerkstelligen. En dan is er het verzet die mensen helpt onderduiken met hun dier. Arjen Terlinden besluit deze stap te maken met zijn hond. Ook Lisette Jaring, een jonge vrouw die op straat leeft met haar fret meldt zich aan om onder te duiken. Al snel blijkt het onderduikadres meer op een kamp voor gedetineerde en besluiten Arjen en Lisette hun eigen lot te bepalen en ze vluchten weg uit het kamp, met hun dier. Hun vlucht is uiteraard niet zonder hindernissen, gruwelijke ontdekkingen maar ze willen kosten wat het kost overleven.

Al eerder heb ik dus kennis mogen maken met de vermakelijke vertelstijl van deze auteur. Ze weet een verhaal toegankelijk neer te zetten en makkelijk leesbaar met genoeg tempo om de lezer te blijven boeien. Pluspunten bij dit verhaal vind ik dat de  spanning die je in een thriller hoopt te vinden zeker aanwezig is. Het beklemmende gevoel die de personages hebben bij het verzetskamp is goed weergegeven en de gruwelijke daden in het verhaal goed beschreven op een realistische manier. Door te wisselen van perspectief krijg je een beter beeld van wat er speelt en in de extreme denkwijze van karakters die lijnrecht tegenover elkaar staan. Ik kon zelfs begrip opbrengen voor beide partijen.

Naast de realistische beschrijvingen is het onderwerp, zeker in deze tijd, ook wel iets wat de lezer scherp houdt. Had het boek in een andere tijd uitgebracht had je het als lezer zeker anders beleeft. Uiteraard is het niet te vergelijken met Covid-19 maar de stress, de complottheorieën, de sociale controle en de gevoelens van onmacht, opstand en frustratie hebben toch wel raakvlakken met de emoties van de personages in het boek.

Daarnaast kan  dit feit zich ook tegen het boek keren. Dat dit verhaal al jaren in de pen zat weet de gemiddelde lezer niet en ze zouden kunnen denken dat de inspiratie uit de Covid- 19 ellende komt en door de corona-moeheid laten ze het boek dan links liggen.

Terug naar het verhaal. De personages worden goed uitgewerkt. Keuzes die ze moeten maken, hoe ze elkaar ontmoeten of juist verlaten klopt in het totaal plaatje. Al zijn er wel een paar ‘figuranten’ die wat vreemd reageren naar mijn idee, maar tja,  onder de omstandigheden van zo’n kamp zal iedereen denk vreemd reageren.

Persoonlijk vind ik het jammer dat de rol van Warner Rosenboom niet wat groter is gemaakt. Ik had dit wel verwacht. Wat dat betreft had misschien het verhaal wat beter gedoseerd kunnen worden. Er is een aanloop naar de vlucht van Arjen en Lisette, een lang stuk over hun verblijf in het kamp en hun vlucht om vervolgens aan het einde een sprint te trekken terwijl het einde juist zoveel ruimte biedt om dieper op de zaken in te gaan en het net even gruwelijker en spannender te maken. Het einde was voor mij goed maar net niet perfect omdat het voor mij gevoel ‘plots’ af moest zijn. Had de aanloop naar die laatste alinea langer geweest had het zo mooier zijn afgesloten. Al zou je kunnen twisten over een open einde…

Kortom een psychologische, realistische thriller die je als lezer meeneemt naar een bizarre wereld die zomaar werkelijkheid zou kunnen zijn.

Ik besprak deze thriller ook voor ikhouvanhorrorfantasyenspanning en gaf het daar een kleine vier sterren omdat ik vind dat het einde meer ruimte verdiende.

” Libelle” Marie Christine ten Doesschate

libelle9783990648599/2020

Marie Christine ten Doesschate, uitgeverij Novum pro

Marie Christine ten Doesschate is kunstenares. Zij maakt onder andere sieraden , kunsttassen en muur-idylles ( beeldende verhalen voor aan de muur) . Later besluit zij ook gedichten te gaan schrijven en verwerkt deze ook in haar muur-idylles. Ze verwerkt haar gedichten later ook in andere kunstwerken maar sinds 2016 houdt ze zich vooral bezig met schrijven. Naast de gedichten schrijft ze ook verhalen voor kinderen. Zo ontstond het boekje ‘ Libelle’.  Het idee achter de verhaaltjes  over ‘ Libelle’ is dat ze hoopt dat kinderen bewust worden gemaakt over het feit dat je gedachten bepalen hoe je reageert in een situatie. Dat je kunt luisteren naar je hart of naar je plaaggeest zoals de auteur dit benoemt.

Alles draait in dit boekje over de belevenissen van Libelle. Libelle is een meisje, een klein meisje wat kan vliegen. Ze woont met haar ouders in een huisje bij het bos. Ze kan ook praten met dieren, kabouters, elfjes en met haar hart. Eigenlijk heeft ze Lieve Belle maar dat hebben haar ouders afgekort naar Libelle. Ze speelt graag met haar vriendjes in het bos tot ze naar een gewone school moet met gewone kindertjes. Die kinderen vinden haar vleugels maar raar en er zijn altijd wel pestkoppen dus Libelle weet niet of ze school wel leuk zal vinden. En hoe vinden haar vriendjes in het bos het als ze hele dagen weg is en niet kan komen spelen? Als snel merkt ze dat als ze voor een situatie komt te staan haar gedachten met haar praten. De plaaggeest gaat er tegenin en is negatief en haar hart is altijd goed en positief. Libelle kan uiteraard zelf kiezen naar wie ze luistert en probeert dat ook duidelijk te maken aan de anderen om haar heen.

Het boekje bevat illustraties van kunstenares Joke Rijneveen. Het telt iets meer dan 143 pagina’s en bevat twintig korte verhaaltjes over het bijzonder meisje Libelle. Het heeft een groot lettertype en bij elk hoofdstukje een illustratie. De illustraties zijn in warme, zachte kleuren en kunstwerkjes op zich. Ze passen goed bij de filosofische vertelstijl.

Het is geschikt om voor te lezen aan kinderen vanaf ongeveer vier jaar. Ik denk tot een jaar of zes. Dat ligt een beetje aan het kind, maar voor ouder dan zes is het misschien wat te kinderlijk. Het leest namelijk als een kleutersprookje (niet negatief bedoelt), met eenvoudige intonaties en soms wat over de top benoemen van het goede.  Ook vond ik de manier waarop de ouders het meisje toespreken niet al te realistisch.  En de manier van vertellen ook wat betuttelend.  Maar met de doelgroep van vierplus voor ogen houdende kan ik dat wel naast mij parkeren terwijl ik verder lees.  Verder is het woordgebruik passende bij deze doelgroep en goed gekozen. Geen al te lange en duidelijke zinnen. Leuke manier van fantasie met dagelijks leven ( school) te combineren. Iets wat zeker aan zal slaan bij de kleuters.

Ik zou er wel  voor kiezen om het voorlezen te doseren  ( dus niet te veel hoofdstukken tegelijk ) om de aandacht van het kind te behouden en misschien wat na te praten na een hoofdstukje want ik vond hoewel de boodschap mooi is het af en toe wel wat beladen kan overkomen. Beladen is misschien niet het juiste woord maar de boodschap komt  in elk hoofdstukje wel terug.  Als je dan veel achter elkaar leest denk je ‘nu weet ik het wel ‘. Daarom lijkt het mij fijner per hoofdstukje te lezen om overkill te voorkomen en zo de leuke en mooie stukjes meer in te laten werken.   Het ligt ook zeker aan het kind en de voorlezer over hoe die in het leven staat en hoe die tegen dit soort verhalen aankijkt. Misschien is het handig eerst zelf wat te lezen voor je het voor gaat lezen.

Begrijp mij niet verkeerd het zijn heel lieve verhaaltjes maar soms vond ik het niet al te realistisch. De boodschap is mooi en in de verhalen gaan ze er vanuit dat iedereen het daar wel mee eens is en bij draait , maar in de praktijk zal niet iedereen zomaar met die wind meedraaien. En dat is iets wat ook wel verteld mag worden. Dus fijn om even na te praten als dat kan.

Kortom een mooie boodschap en het zou fijn zijn als iedereen daar naar zou handelen maar voor mij lag het er af en toe wat te dik bovenop en vond ik het niet nodig om dit zo vaak terug te laten komen.

 

” een gemakkelijke prooi ” Norman Jansen

download (1)9789492939463/2020

Norman Jansen, Futuro uitgevers

Norman Jansen is werkzaam voor de Koninklijke Marechaussee en expert op het gebied van mensenhandel en mensensmokkel.  Hij is in verschillende landen werkzaam geweest binnen justitie en opsporing. Zijn ervaringen verwerkt hij in het schrijven van non-fictie literatuur.  Verhalen gebaseerd op eigen ervaringen en waargebeurde feiten. Dit verhaal  gaat over lovergirls, vluchtelingenkampen, jongensprostitutie en mensenhandel. Onderwerpen die je als lezer niet onberoerd laten.

Het verhaal gaat over twee totaal verschillende jongens die in twee verschillende werelden opgroeien en leven. Maar al lezende hebben ze toch dingen gemeen. Ze zijn op zoek naar veiligheid en geborgenheid en naar een toekomst voor zichzelf. Maar ze zijn ook beide kwetsbaar waardoor ze in een situatie komen die uitzichtloos lijkt.  Hoewel twee aparte verhalen komen de verhaallijnen toch bij elkaar aan het einde van het boek.

Youssef groeit op in een weeshuis in Afrika. Als hij zelf vindt dat hij oud genoeg is gaat hij zijn geluk beproeven. Hij wil naar Europa, naar een land met mogelijkheden, werk, geld en een toekomst. Uiteraard blijkt de reis er naar toe een van vele obstakels en ondergaat hij een vreselijk lot.

Thiemo woont in Nederland. Hij is minder begaafd en woont alleen bij zijn moeder. Hij heeft nauwelijks vrienden. Het clubje jongens waar hij mee omgaat profiteert mateloos van de jongen die alles wil doen om er bij te horen. Als ze hem in de steek laten verschijnt er een meisje schijnbaar uit het niets. Zij begint een relatie met Thiemo die met open armen in haar valkuil loopt. Zij blijkt een lovergirl en hun relatie is het begin van een grote berg ellende die zich over Thiemo uit stort.

Beide jongens komen in aanraking met georganiseerde misdaad, geweld, sextortion en levensgevaarlijke situaties. Als lezer wil je maar één ding en dat  is doorlezen in de hoop dat er een uitweg is voor de jongens.

Al eerder las ik van Norman Jansen het boek  ‘ de stilte van water’ ook een verhaal gebaseerd op waargebeurde feiten. Dit brengt een verhaal meer tot leven en zeker door de trieste thema’s. Veel van deze thema’s ervaar je ‘als er van je bed’ en misschien denk je wel dat mensen er in kunnen trappen,  dat je het wonderlijk vindt dat mensen slachtoffer kunnen worden. Maar als je dan leest hoe subtiel de daders te werk gaan laat je dat idee snel los.

Het perspectief is vanuit de ogen van een verteller.  De hoofdstukken van de jongens wisselen elkaar af en later in het verhaal, tegen het einde komen ze samen.  Als lezer blijf je geboeid in de verhaallijnen maar toch knaagt er iets van zou het een geheel worden of niet. Een goed gekozen manier van het vertellen van dit verhaal.

De schrijfstijl is, net als in zijn vorige roman, tot op zeker hoogte wat afstandelijk. Hierdoor vond ik het vorige boek meer als een verslag lezen. Dit is bij dit boek ook wel het geval maar in minder mate. Ook hier wel enige afstand maar de manier waarop sommige ( vreselijke ) zaken worden beschreven raakt de lezer zeker. De auteur is op dat gebied zeker als schrijver gegroeid. Speelt uiteraard ook mee dat wat deze fictieve jongens mee maken echt iemand zijn overkomen. Hierdoor komt het verhaal echt harder bij je binnen.

In de epiloog is er nog een kort stukje over hoe het vergaan is met de echte Youssef en Thiemo. Zo blijf je als lezer niet met vragen achter.

Een hard verhaal over het leed wat deze jongens is overkomen. De auteur schuwde niet om onderwerpen te behandelen die niet snel in een roman naar voren komen. Je leest wel eens van loverboys maar over lovergirls heb ik eigenlijk nog nooit gelezen. Sowieso over mannelijke slachtoffers. Dus het is goed dat dit boek er is.   Het laat een zwarte zijde zien van de maatschappij die zeker besproken moet worden.

 

 

 

The Friday Five: boeken die beginnen met de E

DSC_0367 (1)Boeken met een E

Voor deze letter heb ik zowel een paar boeken uit mijn ‘gelezen kast ‘ als uit mijn ‘ongelezen kast’ getrokken. Waarbij de ongelezen titels er wel al belachelijk lang in staan. Nu ze echter de plank zijn afgekomen leg ik ze snel op mijn te-lezen-stapel met het idee ze deze maand te gaan lezen ( ja, ja echt waar).

DSC_0372 Eus van Özkan Akyol is de eerste ongelezen titel. Ik schafte hem aan met een stapel boeken die je ‘mag-lezen-voor-je-lijst’ voor mijn dochter en ook omdat ik er wel nieuwsgierig naar was omdat ik veel positieve berichten hoor over zijn werk. Ik ken hem zelf alleen van zijn televisiewerk dus hoog tijd eens dit boek op te pakken. (isbn 9789044620696 uitgeverij Prometheus).

DSC_0369 Een klein beetje geweldig van Dawn French kocht ik een keer in de opruiming puur omdat ik de auteur van naam kon en van haar komische werk. Als het boek dan half zo grappig is moet het wel heerlijk zijn om te lezen. En helaas ligt het er nog steeds omdat mijn recensie boeken voor gaan. Het is een titel uit 2010 maar zolang ligt het hier nog niet hoor. Ik kocht het denk ik twee jaar terug en deze zomer ga ik hem zeker lezen. ( isbn 9789400500198 uitgeverij A.W.Bruna).

DSC_0371 Echo van Tamara Geraeds is een thriller met een vleugje horror. Een verhaal wat bij je binnenkomt en niet zo snel los laat, mede door het thema kindermishandeling.  Je moet het boek in één ruk uitlezen of je wilt of niet. ( isbn 9789082115254 uitgeverij Kabook).

DSC_0370 Sarah Crossan is een auteur waarvan ik alle boeken wil lezen. Ze schrijft in een vrije versvorm en weet in weinig woorden mooie verhalen te vertellen.  Dit verhaal gaat over een Siamese tweeling van bijna zeventien die niets anders weten dan samen te zijn. Echter moeten zij een hartverscheurende beslissing nemen. Een mooi en aangrijpend verhaal. ( isbn 9789020608410 uitgeverij PepperBooks) .

DSC_0368 Ursula Poznanski is een auteur van y.a. boeken. Haar boeken zijn stuk voor stuk spannend en origineel maar vallen ook op dat ze niet de standaard ingrediënten van een y.a. gebruikt. De hoofdpersonages vallen soms een beetje buiten de boot  en de onderwerpen zijn verre van standaard ,wat haar verhalen toegankelijker maakt. In Elanus is het de zeventienjarige contact-gestoorde Jona die dingen doet die niet door de beugel kunnen maar omdat hij zich daar zelf zo van bewust is wordt hij toch iets minder onsympathiek en begrijp  je zijn manier van handelen ( of niet kunnen handelen). Hij weet toch contact te leggen met twee leeftijdsgenoten die hem wel durven te zeggen wat ze vinden en hem daarom ook willen helpen. Niets, en niemand, is zoals het lijkt en als er zelfs doden vallen is ook Jona zijn leven niet meer zeker. Als je houdt van spannende y.a. verhalen moet je deze auteur zeker eens opzoeken.

Voor wie The Friday Five wilt lezen van andere bloggers :

 

 

Gelezen in juni

Afgelopen maand was voor mij een maand die ik maar wat graag snel voorbij wilde laten gaan. Oververmoeid en concentratie van minus drie liet de maand maar langzaam voorbij gaan. Las ik de eerste weken nog gemiddeld een boek per dag was ik halverwege de maand dagen bezig met 1 hoofdstuk.  Ik heb toen mijn energie gestopt in drie digitale leesexemplaren waarvan één een deadline had. De besprekingen laten ook nog even op zich wachten, eerst even bijtanken…

  • Surentu & Middelkoop          wilde bijenparade
  • Annemarie Jonglboed            sleutels
  • Olav Mol                                    snelle Sam
  • Nell de Schmedt                      de vijfpuntige ster
  • Bianca Nederhof                     het raadsel van het rode huis
  • Hetty van Aar                          girlsclub
  • Jeroen van Berckum              het magische metronoom
  • C. van Doesschate                   Libelle
  • Chinouk Thijssen                   dubbelleven
  • Peter deWillis                          Terra Fabula 5 de verborgen sleutel
  • Maren Stoffels                         ik moet dit doen
  • Thomas Taylor                        het geheim van de Malamander
  • Emmy van Ruijven                supernerd (ebooK)
  • Theo van Barkel                      het chagerijnig slagzwaard 2   (ebook)
  • Michael Reefs                           het geheim van het klavertjesplein  (ebook)
  • Jelmer Jepsen                           stuntvlogger Sam en de vloek van Atlantis
  • Anya Niewierra                       het bloemenmeisje
  • J. Alridge                                   wat jij niet ziet
  • Jens Vern                                  de macht van K
  • Helene Flood                           de therapeut
  • Robbert Jan Swiers                 Mary Copeland 1
  • Robbert Jan Swiers                 Mary Copeland  2
  • Nicolette Molenaar                 verstoppertje
  • & H P Steenhuis                       hongerklop
  • Suzanna Esther                        2020 kamp Alpha de Pest Meester
  • Norman Jansen                        gemakkelijke prooi

 

” verstoppertje ” Nicolette Molenaar

105411269_2848068311986518_5901121773341491472_o9789082800708/2018

“verstoppertje” is een iets oudere titel uit 2018 die ik mocht lezen voor het ‘ selfpub-café‘ van Shirley Pelikaan en Kim Verheugen. Dit is een platform voor auteurs die hun boeken zelf uitgeven (selfpublishers) en zo hun weg kunnen vinden naar het publiek.  Het leesexemplaar wat zij beschikbaar stellen gaat langs verschillende lezers die in ruil daarvoor hun eerlijke recensie delen op sociale media.  De reden waarom ik begin dit jaar het ‘selfpub-café’ bezocht was om op deze weg titels tegen te komen die ik anders niet snel tegen zou komen. Het is moeilijk voor (beginnende) auteurs hun weg te vinden naar de boekhandel en dus ook de lezer.  Verder vind ik het leuk om mij te laten verrassen door een verhaal wat je anders misschien nooit had gevonden.

Nicolette Molenaar won in 2017 een verhalenwedstrijd tijdens de ” Spannende Boeken Weken” . Dit was de opzet naar deze thriller. Het decor voor het verhaal zijn de plaatsen Callantsoog en Schagen waar de auteur zelf is opgegroeid. Nicolette  Molenaar neemt je mee naar deze twee dorpen waar een drama zich heeft afgespeeld. Een drama wat niet alleen toen maar jaren later nog steeds een impact heeft op de levens van betrokkenen.

Voor mij ligt een boekje van zo’n 115 pagina’s. De foto op de cover blijkt later een goede keuze, net als de titel. Wat de vormgeving van de titel betreft was dat voor mij een kleine irritatiefactor over hoe het woord verstoppertje is ‘ afgehakt’, maar dit terzijde. Een boek moet je niet op zijn kaft beoordelen dus ik ging al snel aan het lezen.

In de proloog checkt Wilma haar email en de afzender van een van de ontvangen berichten maakt haar aan het schrikken. Die naam brengt haar terug naar 1988 en het drama wat zich toen had afgespeeld. Het drama wat zij tot nu toe altijd als geheim met zich mee heeft gedragen. Net als Johan, de afzender van de email.  Als lezer krijg je dit geheim meteen te weten en even dacht ik zal er nu niet teveel weggegeven worden van het verhaal. Maar niets is minder waar. Er blijft genoeg over om, met dit drama als basis, om de lezer te verrassen, de spanning op te bouwen en een redelijk goede psychologische thriller neer te zetten.

Wilma, die zich nu Nora laat noemen, is haar oude leven op Callantsoog ontvlucht en leeft op zichzelf onder een andere naam. Ze heeft nauwelijks vertrouwen in andere mensen en zoekt ook geen contact.  Johan is zodra hij kon gaan studeren in Tilburg en koos voor emigratie naar Australië . Daar is hij inmiddels getrouwd en heeft twee dochters. Maar ook hij draagt de last van zijn verleden. Hij heeft te kampen met een psychische afwijking die uit de hand lijkt te lopen. Hij weet zeker dat dit komt door wat er in zijn jeugd is gebeurd en besluit terug te keren naar Nederland om het geheim te onthullen wat hij al zolang bij zich draagt. Voor zijn vertrek mailt hij Wilma om te vragen of zij mee wilt werken of weg te vluchten als ze dit niet wilt.

Wilma en Johan hebben bij elkaar in de klas gezeten op de basisschool. In het kleine dorpje kende iedereen elkaar en beiden kinderen waren niet geliefd in de klas. Ze werden gepest en niemand zag ze verder staan. Behalve Marjolein, tot die ene keer.  Als ze op het schoolplein geschopt en geslagen worden staat ook zij er bij zonder in te grijpen. Johan en Wilma willen wraak. Ze besluiten verstoppertje te gaan spelen. Daarna is Marjolein verdwenen. Het dorp is in rep en roer maar Marjolein is onvindbaar.  Johan en Wilma weten meer maar blijven zwijgen. Tot nu, nu wil Johan de waarheid boven water zodat hij zijn psychische problemen de baas kan worden.  Het loopt echter anders dan hij had verwacht.

Het verhaal is verdeeld in vier delen. De proloog speelt zich af in 2018 net als het eerste deel van het verhaal. Vervolgens is er een stuk wat zich afspeelt ten tijde van de verdwijning van Marjolein in 1988 om vervolgens terug te keren naar 2018 waar alle personages ( die er toe doen in het verhaal) bij elkaar komen. Het laatste deel vindt plaats in 2019 waar de auteur beknopt samenvat hoe het verder is gegaan met deze personages. Om af te sluiten met een mooie laatste zin. Een zin die alle kanten op kan gaan.  Je kunt het zien als prima afsluiting maar ook als cliffhanger.  Kortom een mooi en afgerond verhaal in een beperkt aantal pagina’s. Het is altijd knap als een auteur dat voor elkaar krijgt.  Al had het voor het wat meer uitwerken van sommige karakters wel fijner geweest als er een wat dikker boek van was gemaakt.  Zowel het verhaal als de karakters zouden zich hier prima voor hebben kunnen lenen.

De stijl van Nicolette Molenaar is prettig leesbaar. Korte en krachtige zinnen. De informatie die de lezer krijgt is voldoende, niet teveel details.  Hoewel ik in het begin bang was dat er meteen al veel werd weggegeven bleek dit voor de spanningsopbouw niet uit te maken. Het verhaal kon mij boeien van begin tot einde en was veel te snel uit. De manier waarop je als lezer in de huid kroop van Johan, als hij zijn dwang moest uitvoeren, vond ik bijzonder goed gedaan. Het was bijna tastbaar. Daarnaast is het jammer dat er niet genoeg ruimte was om andere karakters wat meer uit te diepen. Verder zijn de personages net als jij en ik, gewone mensen uit een gewoon dorp waar iets ergs is gebeurd. Het zou zomaar morgen bij jou in de straat kunnen gebeuren.  Dit maakt het altijd net even spannender. Okay,  er zitten soms wat iets minder realistische stukjes tussen en niet alles in relevant maar in de kern is het gewoon een goed en spannend boek wat best wat dikker had mogen zijn.

Voor liefhebbers van literaire thrillers in de trant van Jet van Vuuren, Tineke Beishuizen, Linda van Rijn en Marelle Boersma

 

 

 

 

” Gozert ” Pieter Koolwijk

cover gozert9789047710370/2020

Al eerder genoot ik van het verhaal  Prutje van Pieter Koolwijk. Een origineel en ontroerend verhaal met illustraties en cover van Linde Faas.  Een goede combinatie. Toen deze titel verscheen moest en zou ik hem lezen. Wederom een uitnodigende cover waarbij je meteen het idee krijgt dat die ‘ gozert’ wel heel bijzonder moet zijn.

Gozert is ook heel bijzonder, het is de onzichtbare vriend van Ties. Samen ondernemen ze van alles maar bijna elk avontuur moet vroegtijdig afgebroken worden anders zouden de problemen (met name voor Ties) niet te overzien zijn.  De ouders van Ties worden af en toe helemaal tot wanhoop gedreven en zouden toch wel heel graag willen dat Gozert zou verdwijnen. Hiervoor nemen ze een heel ingrijpende beslissing. Ties is heel verdrietig. Hij moet naar huize “Hoopvol” om Gozert los te kunnen laten. Hij begrijpt zijn ouders maar hij wil eigenlijk Gozert helemaal niet missen.

Niet alleen Gozert is bijzonder, dit heel boek is bijzonder. Bijzonder mooi, bijzonder ontroerend maar ook bijzonder leuk en bijzonder grappig. Ik heb er van genoten vanaf de eerste bladzijde. Naast de grappige avonturen die Gozert en Ties uitspoken en de grappige manier waarop Pieter Koolwijk schrijft. (taalgrapjes als kinderopvang Frank  & Stijn) is er ook ruimte voor ontroering, verdriet en  de machteloosheid van de ouders van Ties. Hoe ze tot wanhoop worden gedreven en daarom hun zoon naar een psychiatrische inrichting moeten brengen. Kippenvel momenten.

Ik vind het knap als een auteur zoveel verschillende elementen in een verhaal weet te stoppen. Letterlijk een lach en een traan. Daarnaast zet het je aan het denken en laat het je meeleven met Ties en zijn familie. Maar ook met Gozert…. Want diep van binnen wil iedereen een vriend voor het leven, een vriend als Gozert…

 

 

 

 

 

 

 

“het schooltje van Auschwitz” Mario Escobar

cover het schooltje9789029729413/2020

Mario Escobar, vertaling Hilke Makkink, uitgeverij KokBoekencentrum

Mario Escobar is geschiedkundige en de auteur van het boek “het schooltje van Auschwitz”.  Een verhaal gebaseerd op het leven van de Duitse Helene Hannemann die in het vernietigingskamp met haar schooltje voor veel kinderen een klein lichtpuntje kon betekenen.

De Duitse verpleegster Helene Hannemann trouwt met haar grote liefde Johann, violist in de Berliner Philharmoniker. Hij is van Roma-afkomst en samen krijgen ze vijf kinderen, waaronder een tweeling.  In 1936 wordt Johann vanwege zijn Roma-afkomst ontslagen uit het orkest en werkt Helene dubbele diensten om het hoofd boven water te kunnen houden. Naïef dat ze is denkt ze dat haar gezin, vanwege haar afkomst, veilig is voor de nazi’s. Als in mei 1943 de Gestapo haar bezoekt krijgt ze te horen dat haar man en kinderen mee moeten maar dat zij mag blijven omdat ze Arisch is.  Helene weigert dit en wil kosten wat het kost bij haar gezin blijven en gezamenlijk gaan zij op transport, onder erbarmelijke omstandigheden per trein.  De reis gaan naar vernietigingskamp Auschwitz-Birkenau. Bij aankomst wordt Johann meteen van zijn gezin gescheiden en Helene en haar kinderen komen in het zogenaamde ‘familiekamp’ in Birkenau.  Helene kan als verpleegster aan de slag.  In die periode werkt kamparts Mengele als medisch stafhoofd, berucht om zijn experimenten met tweelingen. Helene durft Mengele aan te spreken en hij geeft de opdracht om een schooltje op te richten voor de kinderen. Ze krijgt in eerste instantie alle middelen die ze nodig heeft zelfs een zandbak, schommels en Disneyfilms. Ze wist dat dit ook pure propaganda was maar ze stemde er in mee om het voor de kinderen iets beter te maken en ook voor haarzelf en haar gezin. Ze mochten in een kamer achter het schooltje verblijven en hadden, net als de kinderen op het schooltje extra eten en drinken. Hierdoor probeert ze wat te kunnen betekenen voor de kinderen in deze trieste situatie. Een trieste situatie met voor de meeste geen ‘happy end’.

Wat een mooie, ontroerende maar ook aangrijpende roman is dit. Ik had gewoon tranen in mijn ogen bij sommige stukken en kippenvel tot op het bot. Doordat de auteur veel feiten in het verhaal heeft verwerkt en heeft geschreven vanuit het perspectief van Helene komt het verhaal over alsof het echt zo gebeurd zou kunnen zijn. Hierdoor komt het harder bij de lezer binnen.  Helene is een strijdvaardige vrouw die als een leeuwin voor haar kinderen vecht en alles probeert om al die onrecht met een klein beetje hoop te verzachten. Het einde is aangrijpend als je leest hoe het haar en haar kinderen is vergaan.  Als je daarna echter de historische toelichting van de auteur leest heb je een extra portie kippenvel.  In deze toelichting laat hij weten wat hij aan historische feiten heeft gebruikt en waar hij gebruik heeft gemaakt van fictie om het verhaal vorm te geven. Ook verteld hij dat het in het echte leven heel anders met Helene en haar gezin is afgelopen.

De auteur heeft een heel toegankelijk en mooi verhaal neergezet. Je wilt blijven lezen en hopen maar een ieder weet dat er weinig hoop was voor de slachtoffers van Birkenau. En dat is ook eigenlijk ook de kracht van dit boek. Het geeft een goed historisch beeld van het alledaagse leven in het kamp en de auteur schuwt de gruwelen ook niet die daar plaatsvonden. Ze worden niet geromantiseerd maar gewoon beschreven waardoor je als lezer meegezogen wordt in de ellende en net als Helene elke sprankje hoop wilt plukken.

Een boek wat gelezen verdient te worden.

Ik besprak dit boek ook op ikhouvanhistorischeleerzameboekenenromans