” de macht van K ” Jens Vern

macht van k9789021418797/2020

Jens Vern, uitgeverij Volt

Jens Vern is een pseudoniem van Sander Verheijen. Hij is Hebban-hoofdredacteur en schreef onder zijn eigen naam schreef hij het mooie en ontroerende non-fictie boek ‘ Ik kan er nét niet bij’. Dit is zijn thrillerdebuut die genomineerd is voor ‘de Gouden Strop 2020’.

Op de cover staat de tekst ‘als het net zich sluit, twijfel niet. Denk niet na. Vlucht’. De cover zelf toont een gebouw met twee silhouetten voor het raam. ( leuk detail als je de pagina omslaat zie je dat de raampjes zijn uitgesneden en zie je weer de cover maar nu met de titel : “ de macht van K.” Origineel en aandacht aan besteedt, ik hou daarvan.

Tim Turner is net afgestudeerd en wordt door het prestigieuze IT-bedrijf ‘ the Keeler Company’ ingelijfd. Tot zijn eigen verbazing. Hij krijgt een luxe appartement, een flink salaris en heeft al snel promotie gemaakt. Het lijkt hem te mooi om waar te zijn. Uiteraard wordt hard werken en solidariteit aan het bedrijf verwacht ( eigenlijk een onvoorwaardelijke eis) waardoor hij privé de nodige problemen krijgt. Op een gegeven moment ontmoet hij een man die zich ‘ de Vriend’ noemt. Deze waarschuwt hem voor de andere, duistere, kant van het bedrijf. Hij vraagt of Tim van binnenuit onderzoek wilt doen naar vreemde zaken en mensen die zomaar verdwijnen.
Tim loopt hierdoor ook gevaar en begint met een andere identiteit een nieuw leven in Den Haag. Daar ontmoet hij Emily en blijkt het verleden dichterbij dan je denkt.

Het verhaal gaat van start met een spannende proloog die zich afspeelt in 2012. Hierna belanden we twee jaar later in 2014. De ontmoeting van Emily en Tim om vervolgens vier jaar terug in de tijd te duiken om het verleden van Tim te ontrafelen. Het klinkt wat chaotisch maar dit is zeker niet het geval voor de lezer van het boek.
Boven de korte hoofdstukken staan de plaatsen en data en ook de naam van degene vanuit wiens perspectief het wordt verteld. Naast Tim en Emily zijn er namelijk nog wat andere karakters aan het woord. Ik hou daar persoonlijk wel van want hierdoor krijg je als lezer van verschillende kanten informatie en zo een prima indruk van het totaal plaatje. Een prima vorm ook van spanningsopbouw.

Het geheel speelt zich af in de IT wereld. Niet mijn ding, ik hou persoonlijk niet zo van cyberthrillers maar deze kan ik zeker waarderen. Je hoeft geen computerfanaat , internetjunk of verstand te hebben van het darkweb om het het boek te volgen. Van het een en ander wordt wel uitleg gegeven wat de vaart er uit kan halen als het niet echt je interesse heeft maar over het algemeen was dat niet te veel, dus goed gedoseerd. Daarnaast blijft de mens Tim ook in beeld en de impact op zijn relaties in de privésfeer. Een totaalplaatje dus

Verder is het gegeven dat ‘big brother is watching you’ en gewoon het idee dat mensen, instanties, heel veel van je weten of te weten kunnen komen in deze tijd heel actueel en dichtbij je bed. Ondanks de wet op de privacy en de AVG weten ze soms toch meer dan je zou willen. Hierdoor krijgt dit verhaal meer kracht en spanning. Tel hierbij een vlotte vertelstijl bij op en je hebt een pittig verhaal waarin je blijft lezen.

Ik besprak dit boek ook voor de site ” ik hou van horror, fantasy en spanning” 

“het geluk te overleven” Daan Fousert

download (6)9789463652445/2020

Daan Fousert, uitgeverij Elikser

Daan Fousert is een schrijver met een zeer uiteenlopend oeuvre. Hij schrijft onder andere psychologische romans, historische romans en psychologische thrillers. Voor Boekenbijlage mocht ik al eerder een aantal van zijn boeken bespreken (wandelen in liefdestemmen van verrewapenfeit). “het geluk te overleven” is een historische roman over het toenmalige Nederlands- Indië, waarvoor de auteur als basis originele documenten heeft gebruikt. Dit zijn de herinneringen van de hoofdkarakters Jaan Willem Mobach ( vader van het gezin ) en zijn zoon Jan Mobach. Verder heeft hij samenwerking gezocht met auteur Monique Melief om vanuit het perspectief van Johanna Mobach  ( moeder van het gezin) te schrijven. Door deze drie invalshoeken krijgt de lezer een goed totaal plaatje van het leven van het gezin Mobach tijdens een heftige, maar bij niet iedereen bekende, periode uit onze Nederlandse geschiedenis.

Dit jaar ( 15-08-2020) was het 75 jaar geleden dat het toenmalige Nederlands-Indië werd bevrijd van de Japanse bezetting. En kwam er ook een einde aan de gruwelijke dingen die het gezin Mobach heeeft meegemaakt. Een verhaal wat verteld moet worden.  Als men het heeft over de Tweede Wereldoorlog heeft men het vooral over de verschrikkingen die zich in eigen land en de concentratiekampen afspeelde. Over de periode in Nederlands-Indië wordt niet veel gesproken.  Ik herinner mij van de lessen op school vroeger dat daar niet, tot geen, informatie over  werd gegeven. Tijdens de Japanse bezetting  zijn naar schatting 30.000 mensen omgekomen door honger, martelingen en uitputting in de zogenaamde ” Jappenkampen”.  Het is wonderbaarlijk dat het gezin Mobach dit heeft weten te doorstaan en zo na de bevrijding elkaar weer in de armen konden sluiten.

Jaan Willem Mobach ( geboren 1894) , zijn vrouw Johanna ( gebroren 1897) vertrekken met hun drie zonen in 1930 naar het Nederlands-Indië. In de periode tot 1942 worden er ook nog drie dochters geboren en verloopt rustig. Het gezin went aan het leven daar. Zelfs Johanna heeft zich in haar lot berust. Zij was het totaal niet eens met de beslissing van haar man om te vertrekken naar dat verre land om daar les te gaan geven aan een christelijke school. Maar toen der tijd was ‘vaders wil wet’ en had ze niets in te brengen.  Ze liet haar afkeer van deze beslissing wel aan hem merken binnenshuis maar voor de buitenwacht volgde ze haar man gedwee. Het afscheid van haar familie en Nederland viel haar zwaar maar ze moest zich in haar lot schikken.  Na deze rustige periode valt op 8 maart Nederlands-Indië in handen van de Japanners.  Alle Nederlanders, Indische Nederlanders, Molukkers, Chinezen en Europeanen belanden in Japanse interneringskampen.  De familie probeert zich staande te houden tijdens de bezetting. Ze proberen low-profile in hun eigen woning te blijven maar komt uiteindelijk ook in kampen terecht. De familie wordt opgesplitst en de moet dagelijks proberen te overleven.  Op 15 augustus 1945 is de capitulatie van Japan en twee dagen later roept Indonesië de onafhankelijkheid uit en duurt de bezetting voor de gedetineerde voort onder erbarmelijke omstandigheden. De gezinsleden keren in etappes terug naar Nederland. Vader Jaan Willem zal in juni 1946 als laatste terug keren. Als gezin zijn ze weer samen maar het samen zijn moet ze weer leren. Er is hen veel overkomen en dat betekent dat er weer vertrouwen moet groeien tussen de gezinsleden om weer samen te mogen en kunnen zijn.

Daan Fousert heeft een goed tijdsbeeld neergezet. Over de relatie en verhoudingen tussen man en vrouw in een heel andere maatschappij dan wij nu gewend zijn maar met name over de tijdsperiode in Nederlands-Indië tijdens de bezetting. Een geschiedenisles dat leest als een roman om een verhaal te vertellen wat niet vergeten mag worden.  Soms is het wat opsommend en leest het wat stroever weg maar over het geheel is het een mooie roman waarvan je af en toe kippenvel krijgt als je leest welke gruwelijkheden zich daar hebben afgespeeld.  Het proberen te blijven functioneren als gezin ondanks alle ontberingen en hoe de moeder de boel bij elkaar probeert te houden is mooi verwoord.  Het werken met drie perspectieven is, zoals eerder vermeldt, een goede manier om een totaal beeld te krijgen van deze periode. Het perspectief van de moeder is door een andere auteur uitgewerkt maar het verhaal is wel een geheel gebleven. Als je dit niet zou weten zou je denken dat je met een auteur te maken hebt dus dat is goed verwerkt. Sowieso is de samenspel tussen feiten en fictie in dit boek een mooi totaal plaatje geworden.

Wederom heeft Daan Fousert een mooie historische roman weten te schrijven over een onderwerp wat eigenlijk een ondergeschoven kindje in onze geschiedenis bleek en hierdoor misschien bij een groter publiek onder de aandacht kan worden gebracht.

” het geheim van de Malamander ” Thomas Taylor

uitgeverij Lannoo

Thomas Taylor is een Britse schrijver en illustrator. Hij illustreerde de eerste editie voor “ Harry Potter en de Steen der Wijzen “ waardoor hij meer bekendheid kreeg. Naast het illustreren van kinderboeken schreef hij ook enkele prentenboeken en kinderromans. Voor de site Kinderboeken & Y.A mocht ik dit boek lezen en bespreken. Ik gaf het vijf sterren. Hieronder deel ik mijn recensie met jullie

“het geheim van de Malamander” brengt ons naar het badplaatsje Owee aan Zee. Daar staat het Grand Hotel Nautilus van lady Kraken. Herbert Citroen werkt in het Grand Hotel Nautilus als gevonden-voorwerper. De naam zegt het al. Hij moet de gevonden voorwerpen aan hun rechtmatige eigenaar zien terug te geven. De hotelmanager Mollusk vindt dit totale onzin en houdt Herbert in de gaten zodat bij een misstap hij een reden heeft hem te ontslaan.

Het valt voor Herbert niet altijd mee de eigenaar van iets terug te vinden dus er staat ook het nodige te verstoffen bij zijn loket. Nog lastiger is het als er een twaalfjarig meisje bij hem binnen komt. Violet Purperwier is verloren door haar ouders toen ze nog maar een baby was. Jaren terug waren haar ouders in het hotel en zijn mysterieus verdwenen. Niemand weet wat er precies gebeurd is en al snel komt het verhaal over het legendarische zeemonster, de Malamander. En daarmee de vraag of dit met de verdwijning te maken heeft. Herbert en Violet gaan op onderzoek uit want als gevonden-voorwerper wil je toch dat zelfs een meisje ‘teruggegeven ’wordt.

Wat mij meteen aantrok was de cover van dit boek. Er is zoveel op te zien. Twee kinderen op de top van een oud gebouw. Een verdachte man in het zolderraam en iets daaronder een personage met een boze uitdrukking en een harpoen. Dit alles met de titel ‘het geheim van de Malamander’ maakt voldoende nieuwsgierig om het boek te gaan lezen. Wat trouwens een mooie harde kaft heeft, een plattegrond van het stadje aan de binnenzijde van de kaft en kleine illustraties door het boek heen. De hoofdstukken zijn kort en het heeft een prettige leesletter.

De verteltoon is pakkend. De lezer wordt in het begin persoonlijk aangesproken wat mij altijd wel aanspreekt. Korte en niet te moeilijke woorden passen goed bij lezers vanaf negen jaar en het boek leent zich ook prima om voor te lezen.

Het is een spannend, bijna magisch avontuur waar Herbert en Violet in terecht komen. Tijdens dit avontuur ontmoeten ze ook de nodige personages, waarvan sommige ook uitermate verdacht lijken en brengt hun zoektocht ze op vreemde locaties zoals het plaatselijke museum (met zeer vreemde voorwerpen) en de leesapotheek. Door de mooie vertelstijl komt het verhaal bijna tot leven, je ziet alles voor je maar er is ruimte genoeg dit aan te vullen met je eigen fantasie.

Je blijft lezen tot je bij de ontknoping komt… terwijl je ook eigenlijk ook weer niet wilt dat het verhaal is afgelopen. Gelukkig komt er een tweede avontuur van Herbert en Violet : “Het geheim van de Gargantis”, in het voorjaar van 2021.

“de vijfpuntige ster ” Nell de Smedt

uitgeverij Clavis

Nell de Smedt (17) is scholier op het middelbaar onderwijs en debuteerde op zestienjarige leeftijd met haar y.a roman “ Circe”. “ De vijfpuntige ster” is haar tweede boek. Een duistere young adult voor lezers die geweld in een verhaal niet schuwen. En dan niet alleen geweld naar mensen maar ook naar dieren. Dit als kleine waarschuwing vooraf. Moord, mishandeling en geweld maar ook vriendschap en liefde zijn thema’s die langs komen. De auteur heeft zich onder andere laten inspireren door Bret Easton Ellis. Bepaalde karaktertrekken uit zijn boek “ American Psycho” heeft zij verwerkt voor haar personage Laure.

Laure, Andrew, Susanna, April en Cécile hebben elkaar jaren terug ontmoet en zijn toen een criminele bende gestart. Ze bouwde hun eigen imperium op en even leek het leven over rozen te gaan. Door een noodlottige gebeurtenis viel de bende uit elkaar. Jaren later wordt een van de oud-bendeleden vermoord en komen de anderen weer bij elkaar. Hoewel ze niet alle vijf staan te springen op dit hernieuwde contact zinnen ze wel allemaal op wraak. Wraak op de moordenaar.

Wat een origineel en gruwelijk verhaal. Het is gelukkig geheel fictief maar ik denk zelf dat er wel degelijk zulke verknipte figuren rond kunnen lopen. In dit verhaal echter zijn het meerdere van dit soort figuren die elkaar gevonden hebben en wat hen in situaties brengt die je af en toe de rillingen geven.

Het verhaal wordt in een flink tempo gebracht al moet je misschien even inkomen. Het perspectief wisselt tussen de hoofdpersonages en in het begin moet je even kennis maken met deze personages. Ook verspringen we in de tijd (heden /verleden). In het begin kan dat verwarring geven maar het is noodzakelijk voor het verhaal omdat je wilt weten wat hen bij elkaar bracht en uit elkaar dreef. Door de wisseling van perspectief wordt er een hogere spanning opgebouwd en krijgen de personages meer karakter.

Ondanks pogingen om de lezer op het verkeerde been te zetten vond ik het af en toe wat voorspelbaar maar dat nam mijn leesplezier zeker niet weg. Het verhaal zit goed in elkaar en het gruwelijke zwarte randje, inclusief de soms wat duistere humor, kon mij zeker bekoren.

Als je op zo’n jonge leeftijd al zo’n heftig boek kunt schrijven belooft dat wat voor de toekomst.

Ik besprak dit boek eerder voor de site Kinderboeken & Y.A

” het verzwegen verbond” Ariën Knibbe

uitgeverij Palmslag 9789493059627 / 2020

Ariën Knibbe is afgestudeerd in de economie, werkte bij conulstancy organisaties en begon tijdens een sabbatical met het schrijven van een roman over het ontstaan van het christendom. Vier jaar later ligt deze spannende roman voor mij op tafel. Ik heb het gelezen met hier en daar verwondering en door de twist op de laatste pagina sloot ik het boek met een glimlach om de lippen.

In deze roman maken we kennis met de Nederlandse student klassieke talen Erik Ebbink. Hij is voor een jaar naar Jeruzalem vertrokken om daar Koiné te studeren. (soort Grieks uit een bepaalde tijd uit de oudheid). Tijdens een wandeling in de Judeawoestijn vindt hij een papyrusrol, die een geheel nieuw licht lijkt te werpen op de ontstaansgeschiedenis van het christendom. Aan de ene kant wil hij zijn ontdekking van de daken schreeuwen maar dat betekent dat hij de papyrusrol af moet staan aan de staat. Hij wilt deze echter vertalen met het idee hem later af te geven. Daar het vertalen niet echt wilt vlotten krijgt hij hulp van zijn Joodse vriendin Esther. Tijdens het vertalen stuiten ze op een zeer belangrijke ontdekking. Het blijkt een brief van Paulus uit de bijbel. Met een inhoud die het christendom in een heel ander licht zou zetten. En is dit de enige brief die in de grot lag? Samen gaan ze verder op onderzoek uit. In het geheim, bang voor de inlichtingendienst, bang voor de overheid, bang voor wat hun ontdekking zal betekenen voor de rest van de wereld. Daarnaast is hun relatie nog in een pril stadium en is het de vraag of Esther wilt kiezen voor Erik omdat hij niet Joods is. Wat uiteraard de nodige complexiteit met zich meebrengt. Is hun relatie bestand tegen de druk van familie, omgeving en het grote geheim wat ze willen ontcijferen.

Wat een bijzonder en origineel verhaal.  Ik kan niet anders zeggen. Het zit goed in elkaar en heeft een wonderlijk plot. Het begint met de toevallige ontdekking van Erik van de papyrusrol in de grot waar hij per ongeluk terecht komt. Ik moet zeggen dat ik dat wat onwerkelijk vond:  hoe hij   vrij snel uit zijn benarde positie in die grot raakt. ( ga geen details verder hierover benoemen en misschien is het mijn beleving). Heel even dacht ik ‘ik hoop niet dat de rest van het verhaal ook in die trant is want dan haak ik af’. Gelukkig bleek dat totaal niet het geval en heb ik van de rest van het verhaal kunnen genieten. 

Erik en Esther doen dus samen het onderzoek naar de papyrusrol. Ze moeten hem vertalen en wat ze lezen op de juiste manier uit leggen. Door elkaar op de hoogte te houden blijft de lezer dit ook.  Een goede manier om allerlei informatie uit te wisselen ook naar de lezer toe.  Hoewel het hele verhaal hier om draait zou het saai kunnen worden maar door de vertelwijze van de auteur is dit niet het geval. Ook is de inhoud van de papyrusrol wel hele bijzonder.  Daarnaast is er een enorm cultuur verschil tussen het Nederland van Erik en het Jeruzalem van Esther. Hoe men tegen elkaar en elkaars geloof aankijkt en ook qua omgangsvormen. Dit wordt onder andere goed duidelijk als Erik in aanraking komt met de familie van Esther. Ook dit heeft de auteur goed verwoord. 

De gevonden brief van Paulus aan Annas heeft een heel bijzondere inhoud. Esther tobt ook met hun ontdekking omdat ze bang is dat als het naar buiten komt verschillende groeperingen hier misschien radicaal op kunnen reageren.  Doordat de auteur gekozen heeft voor bestaande karakters uit de bijbel en goede research heeft gedaan loopt er een non-fictie lijntje door het fictieve verhaal en daar houd ik wel van.  Hierdoor maakt het het geheel geloofwaardiger en spannender. Vooral de twist op de laatste pagina zag ik niet aankomen.  Zelf ben ik van huis uit katholiek maar niet praktiserend. Ik had dus wel herkenning bij de genoemde Bijbelse namen maar als je die voorkennis niet hebt is het verhaal nog steeds toegankelijk door de prettige vertelstijl en de voldoende uitleg van de auteur in zijn verhaal. 

“het verzwegen verbond ” is een origineel verhaal, geschreven door een auteur die een bijzonder onderwerp heeft aangesneden. Een verhaal wat tot de verbeelding spreekt en de lezer boeit tot de laatste pagina.  Een spannend verhaal met enkele thriller momenten wat een groot publiek zal aanspreken.

 

Met dank aan uitgeverij Palmslag. Ik las dit boek in ruil voor een bijdrage voor de blogtour waarvan ik de spits af mocht bijten.  Komende week vind je nog besprekingen van de volgende bloggers:

13 oktober   Veronique   http://www.veroniquesboekenhoekje.nl/

14 oktober   Renate         https://www.thrillzone.nl/

15 oktober   Hannie        https://indeboekenkast.com/

16 oktober   Demi            nog meer boeken

 

The Friday Five: boektitels die beginnen met de letter L

DSC_0880

The Friday Five is gelanceerd door Joost (NerdyGeekyFanboy) en elke week is er een onderwerp wat besproken wordt door verschillende bloggers. Uiteraard op vrijdag ( maar deze week ben ik een dagje later). Het leuke hiervan is dat je bij elk thema je boekenplanken langs loopt en zo weer boeken tegen komt waarvan je niet eens meer wist waarvan je ze had of waarvan je denkt die ga ik snel ( weer) eens lezen.

Het thema deze week is ‘boektitels die beginnen met de letter L’.

Anke Laterveer schreef lefbek . Een roman over anders zijn. En anders is hoofdpersoon Lise maar toch zijn er veel herkenningsmomenten voor de lezer. De auteur heeft een luchtige vertelstijl maar weet hier en daar wel een snaar te raken. ( pepperbooks uitgeverij isbn 9789020608434)

Leef meer als een luiaard van Tim Collins heeft als ondertitel : “de kunst van het vertragen en ontspannen”. Leent zich niet alleen prima als cadeauboekje vanwege de kleine vorm en mooie vormgeving maar geeft je ook een kijkje hoe het anders kan. De luiaard als sparringpartner en laat zien dat je van zijn sloomheid zeker wat kunt leren. Als je dingen vanaf het ‘ondersteboven-perspectief’ van de luiaard bekijkt geeft dit verfrissende inzichten. ( uitgeverij Kosmos isbn 9789021571966)

Lijkenkrabber van Tom Thijs behoeft geen verdere toelichting. Bezoekers van mijn blog vonden daar eerder recensies over zijn boeken en weten dat ik liefhebber van horror verhalen ben en ik zo blij ben deze auteur gevonden te hebben. Bewijst maar weer eens dat goede horror niet uit de Verenigde Staten of Engeland hoeft te komen maar dat er in het Nederlands taalgebied ook goede te vinden zijn. Deze bundel duistere verhalen speelt zich af in Antwerpen en zijn niet voor softies. (uitgeverij Zilverspoor isbn 9789463081412)

Kees van Kooten schrijft in Leve het welwezen zoals we van hem gewend zijn: vol humor, een knipoog, hier en daar kritisch maar heerlijk leesbaar met een glimlach om je mond. Het was de bedoeling een aantal korte verhaaltjes te schrijven aan de hand van internationale cartoons . Een zware hartaanval overviel de auteur en hierdoor werd de bundel anders dan in de planning was. Het verhaal speelt zich nu vooral af in het ziekenhuis, de auteur raakt in conflict met een mede patiënt die een heel ander gevoel van humor heeft. Aldus de achterflap. Ik heb genoten van dit boek. Het is luchtig en het is zo mooi hoe de, soms al zeer oude cartoons, zo mooi bij het verhaal past zodat je bijna denkt dat ze er voor gemaakt waren. Het is een mooie combi in een boek wat naar mijn idee veel te weinig aandacht heeft gekregen bij verschijnen in 2015. ( uitgeverij de Harmonie, isbn 9789076174655)

Lichaamstaal van Frank van Marwijk is een must-read voor een ieder die de ander beter zou willen begrijpen en dat je daarna iemand beter kunt beïnvloeden is dan maar mooi mee genomen. Helder en duidelijk geschreven wordt je meegenomen in de wereld van de non-verbale communicatie. Mensen zenden zoveel onbewuste signalen uit door houding, gezichtsuitdrukking, gebaren, stemgeluid als je die weet op te pikken kan je een eerlijk oordeel vellen, door zaken heen prikken en kan je alles beter relativeren en op zijn juiste waarde inschatten. Dit alles in een alles behalve saaie, vormgeving, toegankelijke schrijfwijze en prima indeling waardoor je dingen snel kunt terug vinden. (uitgeverij Haystack, isbn 9789461262431 ) ( doe niet zo moeilijk, de kunst van het relativeren van deze auteur kan ik ook van harte aanbevelen) .

Wil jij weten welke titels de andere bloggers konden vinden voor hun Friday Five ? Bezoek hun blogs:

The Friday Five: boektitels die beginnen met de K

DSC_0873

Boeken met de letter K die was niet zo moeilijk. In idie zin keuze genoeg. Ik koos voor twee jeugdboeken, een young adult over een psychische stoornis en twee thrillers.

Kind 44Tom Rob Smith is een thriller uit 2008, uitgeverij Anthos. Het speelt zich af in 1953, in de periode dat dictator Stalin de macht heeft. In zijn ogen bestaan er alleen politieke misdaden. Een seriemoordenaar die kinderen vermoord dat is eigenlijk onmogelijk. Leo Demidov heeft de onmogelijke taak deze misdaden op te lossen maar moet wel loyaal aan de partij blijven. Dit alles tegen een heel hoge prijs. Een boeiend en spannend verhaal in het decor van een ijzig bewind. Achterdocht, complotten en slachtoffers.

Kwade vrienden- van Peter J.L.M Bernink is uitgegeven door uitgeverij Palmslag in 2016. Een thriller auteur van Nederlandse bodem die ik zeer ben gaan waarderen. Twee oude schoolvrienden komen elkaar jaren later tegen waarbij de een het leven laat. De ander wordt beschuldigt van moord. Twijfel bij de hoofdinspecteur en bij de lezer. De schrijfstijl van deze auteur is prettig en alles in een Hollandse setting of het naast je deur kan gebeuren. Inmiddels heb ik al zijn thrillers mogen lezen en hopelijk volgt er snel weer een van zijn hand.

Kom niet dichterbij- Erna Sassen, uitgeverij Leopold. Het verhaal van twee zussen. . Revae belandt in een psychiatrische inrichting en dit zet Marjolijn er toe om te kijken hoe en wat er mis ging. Dit doet ze aan de hand van herinneringen en telefoongesprekken. Het boek leest als een trein ( in zoverre treinen dat kunnen ) en geeft de zussen neer in al hun kwetsbaarheid. Een boek wat je raakt.

Koning van Katoren- Jan Terlouw, uitgeverij Lemniscaat. Dit boek behoeft geen verdere introductie. Het is een klassieker wat iedereen gelezen moet hebben.

De Keverjongen – M. G. Leonard , uitgeverij Querido. M. G. Leonard schreef de trilogie over de jongen, de held met zijn kevers, of zijn de kevers de helden? Over vriendschap, vertrouwen en bijzondere situaties vol met kriebelbeestjes. Daarnaast verscheen ook nog het ‘handboek voor de keververzamelaar’ met mooie illustraties en keverweetjes. Geweldige kinderboeken voor meiden en jongens. De vormgeving van deze boeken zijn ook top. Kevers aan de zijkanten en vrolijke kleuren.

Wil jij weten welke titels de andere bloggers konden vinden voor hun Friday Five ? Bezoek hun blogs:

beetje stil…

Het is jullie vast opgevallen dat het een stuk stiller is op mijn blog en andere pagina’s op social media. In plaats van elke dag een bericht hier (of een foto op instagram) lukt het mij nu bijna niet om elke week wat te posten. Mijn energielevel is vrij laag door persoonlijke omstandigheden thuis, met name slaapgebrek door burenoverlast, waardoor mijn concentratie zeer laag is. Verder zijn er nog meer dingen die spelen en lijkt mijn leven op het moment een slechte soap waar ik jullie niet mee lastig zal vallen.

Ik vond het echter wel hoog tijd om even te laten weten dat het bloggen gewoon weg nu even een lagere prioriteit heeft daar mijn tijd wordt opgeslokt door andere zaken. Gelukkig ben ik al weer redelijk uit mijn leesdip gekomen. Nu nog de energie om de gelezen boeken om te zetten tot besprekingen op mijn blog en de andere blogs waar ik voor schrijf.

Voor nu heb ik mijzelf een kleine blog-vakantie opgelegd van een dikke week zodat de druk die ik mijzelf oplegde hopelijk ook weg zal vallen.

Ik ben er in oktober weer !

Groeten en veel leesplezier,

liefs Conny

Leesclub voor twee: Veronique en ik lazen “als de mantel niet meer past” van Joke Werner

als mantel niet meer past

Auteur: Joke Werner Uitgever: Uitgeverij Aspekt
ISBN paperback: 9789463388658 

Het is Wereld Alzheimer Dag en daar wilden Veronique ( van Veroniques boekenhoekje ) en ik graag bij stilstaan. We hebben allebei verschillende redenen om deze dag belangrijk te vinden. In deze Leesclub voor twee bespreken wij het boek Als de mantel niet meer past… van Joke Werner.

In Leesclub voor twee bespreken we allebei hetzelfde boek aan de hand van verschillende vragen. Lees je mee?

Het verhaal van Als de mantel niet meer past…

Hier gaat ‘Als de mantel niet meer past…’ over:

Joke Werner (1948) is geestelijk verzorger met een eigen praktijk: ZinInZicht.
Toen zij nog in een verpleeghuis werkzaam was, ontmoette ze verschillende mantelzorgers die daar hun geliefde bezochten. Uit de diverse gesprekken met mantelzorgers bleek enerzijds de enorme spanning die werd gevoeld tussen het liever zelf willen verzorgen van de dierbare én anderzijds het niet meer kunnen volhouden door geestelijke en lichamelijke uitputting.
In dit boek wordt die spanning beschreven in verschillende gesprekken. De mantelzorgers gaven hun medewerking vooral om met hun interview anderen tot steun en troost te zijn.
Op de cover is een beeldhouwwerk te zien, gemaakt door Lotta Blokker, dat op een ontroerende wijze laat zien hoe zwaar belast de mantelzorger zich vaak heeft gevoeld.
De rode draad bij deze interviews is dat de mantelzorger het zo graag had willen volhouden, maar dat het op enig moment niet langer meer ging.

Leesclub voor twee

Ik heb de vragen in twee delen verdeeld. We beginnen met de vragen over het boek ‘Als de mantel niet meer past…’

  • De cover en de titel is het eerste dat je ziet. Wat vind je van de cover en de titel?

Conny: Zowel titel als afbeelding op de cover vind ik goed gekozen. Het sprak mij meteen aan en ik wist meteen dat het over de (over-) belasting van de mantelzorger moest gaan. Een onderwerp wat mij, zowel privé als op werk, aanspreekt  en dagelijks voorbij komt.

Veronique: Ik vind de titel en de cover goed gekozen. Het past goed bij de insteek van de auteur.

  • Het boek bevat verschillende interviews/gesprekken met mantelzorgers. Hoe vond jij deze opbouw/verdeling? Wat vond jij van deze insteek?

Conny: Het is een goede manier om de verschillende ervaringen duidelijk en in een afgesloten format weer te geven. Een hoofdstuk per ervaring. Hierdoor kan je het boek ook wat makkelijk weg leggen of  zelfs niet chronologisch lezen.  Ik speel met het idee om op mijn werk een klinische les te geven over dit onderwerp en kan er  zo één hoofdstuk makkelijk uit  pikken om de impact van de overbelasting extra te benadrukken. Het boek is niet alleen voor de mantelzorgers herkenbaar, maar naar mijn idee ook een must voor zorgverleners.

Veronique: Ik ben het helemaal eens met Conny. De onderwerpen zijn heel goed afgebakend. Ik las bijvoorbeeld elke avond een hoofdstuk. Je kunt de hoofdstukken lezen die bij jouw situatie passen of die je interessant vindt.

  • De opmaak van de tekst is verschillend (sommige stukken zijn cursief, andere stukken zijn vet en weer andere stukken zijn normaal). Wat vond jij van de opmaak?

Conny: Ik vond de hoofdstuk indeling prettig, maar het gebruik van meerdere lettertypen heeft meestal niet mijn voorkeur en vind ik vaak overbodig. Ook in dit geval gaf het voor mij geen meerwaarde.  Ik vind het vaak ook rustiger lezen als er geen  stukken in cursief staan.

Veronique: Helemaal mee eens, Conny. Het maakt me meestal erg onrustig. Er gebeurt dan heel veel op een pagina. Het heeft voor mij ook geen meerwaarde, want met leestekens kun je ook citaten e.d. aangeven.

  • Je hebt het boek gelezen. Wat vond jij ervan? Heb je iets gemist?

Conny: Door het lezen van de achterzijde wist ik wat de insteek was van het boek. Het delen van ervaringen zodat andere hier steun uit konden halen, dat ze niet alleen staan in hun zware weg die zij moeten bewandelen en dat het verhalen waren van mensen die de auteur heeft ontmoet vanuit haar werk.  Wat dat betreft is de insteek gelukt en de auteur bij haar idee gebleven. Het is fijn dat deze bundel er is. Het geeft herkenning en het gevoel dat je niet alleen staat in de soms moeilijke beslissingen die je als mantelzorger moet doen. De onmacht, het verdriet maar ook de woede en het schuldgevoel.  Al deze emoties komen voorbij in de verschillende verhalen.

Hoewel niet de insteek van het boek heb ik er als zorgverlener ook van geleerd.  Juist door de mantelzorgers te betrekken en naar hun verhaal te luisteren kan je hen ook tot steun zijn en kan je samen een betere zorg verlenen.

Veronique: Ik heb niks gemist. Ik wist natuurlijk van de insteek van het boek en daardoor snapte ik de rode draad van de interviews. Deze bundel geeft denk ik veel herkenning aan mantelzorgers, maar ook aan mensen in de zorg.

21 september. Het is Wereld Alzheimer Dag vandaag. Een thema waar wij allebei iets mee hebben. Misschien kunnen we beginnen met kort iets te vertellen over waarom wij iets hebben met dit thema?

Conny: Ik ben werkzaam als verpleegkundige  in de ouderenzorg en werk intramuraal in een zorginstelling.  Van oorsprong hebben we één gesloten PG afdeling en drie somatische (gericht op lichamelijke zorg) afdelingen.  Vandaag de dag kan je niet meer over somatische afdelingen spreken, omdat de mensen die er wonen of komen wonen bijna allemaal wel een vorm van dementie hebben.  Het streven van onze organisatie is daarom ook om een dementievriendelijke woonvorm neer te gaan zetten in de komende jaren. Ik kom dus op het werk dagelijks in aanraking met mensen met allerlei vormen van dementie. Onze visie, waar ik mij goed in kan vinden, is zorg te verlenen via het WAD principe: waardering, aandacht en deelname.  Door warme zorg te verlenen en tijd te nemen voor de mensen krijg je zoveel ook terug. Ik zou nergens anders willen werken dan in de ouderenzorg.

Daarnaast heb ik privé ook te maken gehad met dementie in mijn naaste omgeving.  En dan beleef je het toch heel anders dan op je werk.  Het menselijk brein is een wonderlijk iets zowel voor de zorgvrager als van de mantelzorger. Hoe dichter je bij staat hoe anders je kan reageren op een situatie. Daarom waren stukken uit het boek ook zo herkenbaar.

Veronique: Ik ben een aantal jaar mantelzorger geweest van mijn oma. Zij had vasculaire dementie en ik maakte van dichtbij mee wat voor sluipmoordenaar deze ziekte is. Mijn grootste angst was dat oma mijn niet meer zou herkennen. Gelukkig is dit nooit gebeurd bij mij. Tot op het laatste moment herkende ze me. Oma woonde weliswaar in een verzorgingstehuis, ik was toch nauw betrokken bij haar zorg. Ik heb diep respect voor de mensen die in de ouderenzorg werken. Het lijkt me een heel dankbaar beroep.

  • Het thema van het boek is de druk op de mantelzorger. We hebben allebei de verschillende kanten van de mantelzorger gezien. Conny als verpleegkundige in de ouderenzorg en Veronique als mantelzorger voor haar oma. Hoe kijken jullie tegen dit thema aan? Conny, zien jullie een bepaalde druk? Veronique, heb jij een bepaalde druk ervaren?

Conny: Mensen moeten steeds langer thuis blijven wonen wat niet in alle situaties wenselijk is. Maar helaas moet je een bepaalde ‘zorgzwaarte’ hebben, een indicatie voor je naar een zorginstelling kan. Hierdoor wordt de zorg voor de mantelzorger ook zwaarder. Het begint met kleine dingen en kan uitlopen naar dagelijkse zorg en soms zelfs 24/7 zorg en dus continu belasting. Vaak hebben de mantelzorgers ook nog hun eigen gezin, werk en andere verplichtingen en wordt er aan alle kanten aandacht gevraagd. Je moet zoveel ballen in de lucht houden.  Als dan uiteindelijk de stap wordt gemaakt en opname mogelijk is blijkt dat niet altijd het einde van de zorg en bijkomende zorgen te zijn.

Door het beknibbelen op de zorg hebben wij, als zorgverleners,  juist de mantelzorgers nodig. Niet alleen voor achtergrondinformatie, maar ook voor andere zaken die niet binnen de zorg vallen. Goede communicatie is daarom van belang. En als zorgverlener zou je een antenne moeten hebben om de overbelasting te kunnen herkennen. Soms is de zorgvrager snel gewend en ben je harder nodig voor de mantelzorger.  Zij moeten kunnen loslaten maar moeten zich wel betrokken blijven voelen. Samen moet je een goede balans zien te vinden hierin.  Soms loopt dit stroef of valt de mantelzorger uit en dat bemoeilijkt de zorgverlening. Ik ervaar dit niet als druk in normale omstandigheden. Maar toen we in ‘lockdown’ zaten aan het begin van het jaar door Covid-19  kregen wij er zoveel taken bij, die normaliter door de mantelzorg worden gedaan, zodat je dan pas goed beseft hoe belangrijk het is dingen samen te doen.

Doordat ik privé ook mantelzorger ben, kan ik mij wel meer inleven, denk ik, in de mantelzorger en spot ik overbelasting eerder dan sommige van mijn collega’s. Het voordeel hiervan is dat je ook begrip hebt als de mantelzorger even niet meer kan. En  accepteer ik het ook eerder als een mantelzorger de zorg niet zomaar uit handen kan geven. Daar ben ik namelijk ook niet zo goed in…

Veronique: Ik vond het een eer om voor mijn oma mantelzorger te mogen zijn. Zij zorgde vroeger voor mij en ik kon dat nu voor haar doen. Dat gevoel is onbeschrijfelijk. Toch heb ik ook een bepaalde ‘druk’ gevoeld. Nou ja, niet echt drukte, maar wel het gevoel dat ik zorgtaken uit handen wilde nemen. Ik deed de was en was eerste contactpersoon. Hierdoor kwam er ook een mentaal stukje kijken. En dat was misschien zwaarder dan de druk.

  • Er worden in het boek soms negatieve kanten van Alzheimer/dementie verteld. Jullie, Conny en Veronique, hebben misschien ook positieve, mooie herinneringen aan mensen (of oma) met dementie/Alzheimer? Kunnen jullie een mooie, positieve herinnering delen?

Conny: Er zijn zoveel momenten, bijna dagelijks, die mij ontroeren en mij de vreugde in mijn werk geven. Zo was ik met vakantie geweest en kom je weer op de afdeling en dan komt er een dame op mij af en roept “daar is mijn meissie weer, ik heb je gemist!” Ook was er een  meneer in laatste stadium van dementie.  Meneer lag in foetus houding op bed, reageerde bijna nergens meer op, maar als je dan tijdens de verzorging bepaalde muziek op zette en zijn handen ging masseren en neuriede op de muziek neuriede hij ook mee en opende zijn ogen en kwam er een glimlach. Deze intieme momenten, een glimlach en er kunnen zijn voor mensen in hun laatste levensfase is voor mij het mooiste wat er is. Daar doe je het voor.

Veronique: Er waren verdrietige momenten, maar er waren ook genoeg leuke, mooie momenten. Door de dementie was oma heel eerlijk en spontaan en dat zorgde soms voor gênante momenten. Maar het zijn wel de momenten die me bijbleven. Ze kon me ook aan kijken en dan zag ik even echt oma en niet de mist in haar ogen. Ze was dan echt even weer mijn oma. Elke keer als ik wegging zei ik: “Ik hou van jou” en elke keer zei oma: “Ik ook van jou, meisje.”

  • Willen jullie nog iets toevoegen over het thema? Is er nog iets wat je kwijt wilt?

Conny: Ik ben blij dat er steeds meer aandacht voor dementie is.  Maar ook dat er nog veel onwetendheid en hierdoor ook onbegrip is. Het is belangrijk die kennis onder de mensen te brengen. Het aantal mensen met dementie groeit nog steeds en er zullen meer mensen met dementie zijn dan plaatsen in verzorgingscentra.  Hierdoor zal je in je directe omgeving ook vaker geconfronteerd worden met dementie. De wereld van iemand met dementie wordt kleiner in hun hoofd, maar ze zijn nog steeds onderdeel van de wereld om hen heen. En die wereld hebben ze nodig om hun laatste levensjaren veilig en vertrouwd te kunnen doorbrengen. En dat zullen we met zijn allen moeten doen.

Veronique: Ik heb tijdens het schrijven van dit artikel regelmatig een traan gelaten. Ik dacht aan oma en haar proces. Ik vond het heel mooi om vandaag met Conny bij deze dag stil te staan.

De recensie van Veronique lees je hier te lezen en die van mij hier 

“leer je kind kennen” Jelle Jolles

download 9789483045931/2020

Jelle Jolles, uitgeverij Pluim 

Leer je kind kennen, over ontplooiing, leren, denken en het brein.

Jelle Jolles is hoogleraar Neuropsychologie en al jaren werkzaam op gebied van leren en het brein. Hij schreef eerder de bestseller ‘ het tienerbrein’ (2016). Zijn uitgangspunt is dat de tienertijd geen rotperiode is ( met name voor de opvoeders) maar juist een periode van kansen en mogelijkheden. De basis van volwassenheid wordt immers gevormd dus waarom het niet positief bekijken? Deze manier van kijken en denken zal voor de een behoorlijk omdenken zijn en voor de ander een verrijking.
Het boek ‘leer je kind kennen’ is voor iedere opvoeder (ouder, coach, docent etc. ) van kinderen ‘van acht tot achtentwintig’ en voor ieder ander die interesse heeft in de ontplooiing van jongeren en/of het ontwikkelingen van het puberbrein tot volwassen brein.
Deze ‘gebruiksaanwijzing van kind en tiener’ is dus geschikt voor een breed publiek.

Vanaf het achtste levensjaar begint een kind zijn weg naar volwassenheid. Een weg die tot ongeveer (gemiddeld) het vijfentwintigste levensjaar zal duren.
Door de opgedane ervaringen zal het brein rijpen. Cognitieve, sociale en emotionele vaardigheden worden opgedaan, ontwikkelt en opgeslagen zodat de jongvolwassenen in staat is te kunnen overleven in onze samenleving.
Opvoeders spelen daar een grote rol in. Dit boek geeft (vanuit neuropsychologische oogpunt) handvatten om het kind beter te begrijpen en welke voorwaarden er nodig zijn om een veilige ontwikkelings- en/of leeromgeving te scheppen.
Waarom vertoont het kind dat gedrag en wat kunnen wij daarmee? Als je immers weet waar iets vandaan komt, krijg je er begrip voor en kan je er beter mee omgaan.

Het is een uitgebreid naslagwerk geworden inclusief een bibliografie met aanbevolen handboeken, praktijkboeken, wetenschappelijke artikelen en internetsites.
Het is toegankelijk en begrijpelijk geschreven. Onderverdeeld in zes delen waarin het eerste deel ‘werk in uitvoering’ gaat over leren, denken en ontwikkelen. Hier wordt ook de functie van de hersenen uitgelegd waardoor al op zijn plaats valt waarom een kind doet wat ie doet. Soms kan het niet anders omdat de hersenen zich nog in een bepaalde ontwikkelingsfase zitten. Als je dat weet kijk je meteen anders tegen het gedrag aan.

Daarna volgen de delen: vaardigheden, sociaal en emotioneel functioneren, (lichamelijke) ontwikkeling per leeftijdsfase, de opvoeder en als laatste de omgevingsfactoren en hun invloed. Elk deel bevat weer korte hoofdstukken en er zijn kaders met gekleurde achtergrond voor samenvattende stukken tekst en/of aanbevelingen. Verder staat er bij elk hoofdstuk een groot en dikgedrukte quote die een goede samenvatting van het hoofdstuk geven.
Door deze vorm van lay-out te kiezen leest het prettig en kan je makkelijk een bepaald onderwerp terugvinden ( via de duidelijke index aan het begin van het boek).

Het afsluitende stuk betreft tien aanbevelingen ‘werken aan ontplooiing’. 10 handvatten, 10 samenvattende zinnen, die de essentie van het boek weergeeft.
De belangrijkste daarvan vind ik zelf : – kijk anders naar jongeren, zie deze periode als een periode van kansen en mogelijkheden, – stimuleer ze door opdoen van ervaringen en – zorg dat ze zich ontplooien op de vier gebieden; cognitief, sociaal , emotioneel en lichamelijk.

Opvoeden is niet makkelijk, dat zal niemand beweren. Er wordt ook benadrukt dat je als opvoeder vele rollen hebt en heel wat ballen in de lucht moet houden. Maar er mag wel eens een balletje verder rollen. En als je daarbij deze handvatten hebt en de uitleg over wat er speelt in het mooie brein van een kind geeft dat, naast begrip, ook de kennis die je nodig kunt hebben om een kind die ontwikkeling goed door te laten komen.

Deze recensie verscheen eerder op de site ‘ik hou van historische, leerzame boeken en romans”, met dank aan uitgeverij Pluim voor het beschikbaar stellen van het recensie exemplaar