“Club Duister: schaduwblind” Veronique Marien

cllub duistger 9789462420564/2017

Veronique Marien, uitgeverij Kramat.

Schaduwblind is het eerste deel van de griezelige serie Club Duister, voor lezers vanaf ongeveer 12 jaar.

In eerste instantie had ik een associatie met de boekenserie Kippenvel van R.L. Stine. Hij begon in 1992 met deze succesvolle serie in Amerika en in 1994 verschenen de eerste delen in het Nederlands. Ook voor kinderen vanaf een jaar of elf en nog steeds populair. De manier waarop de verhalen worden geschreven met een hoofdpersoon waar je sympathie voor hebt, het verweven van dagelijkse problemen met horror- achtige situaties hebben er, denk ik , voor gezorgd dat het aanspreekt bij de doelgroep en zo een succes is geworden. Ook Club Duister heeft deze ingrediënten en zou ook tijdloos populair kunnen worden!

De kaft is lekker duister, en past goed bij het verhaal en de sfeer die het uit ademt. Schaduwblind is het eerste deel van deze serie en tussen haakjes staat er “het verhaal van Sam”. De korte proloog heeft een boodschap van Club Duister waarin staat wat de club is, hoe je er in komt, maar bovenal een waarschuwing voor de lezer dat als je een angsthaas bent het boek beter weg kunt leggen. Vervolgens start het verhaal met tien hoofdstukken en een epiloog. We maken kennis met Sam, een jongen die flink gepest wordt omdat hij dik is en niet sportief. De populaire Brent is uiteraard de pester en heeft een paar meelopers die hem daar in steunen. Brent is verliefd op Lena, het mooie meisje van de klas, die het juist opneemt voor Sam met alle gevolgen vandien. Misschien zijn de personages een beetje cliché maar dat neem je voor lief omdat  ze goed uit de verf komen. Bovendien is het boek spannend genoeg zodat je niet de tijd hebt om daar  teveel bij stil te staan. Ik denk dat een oudere lezer daar meer moeite mee heeft maar de doelgroep totaal niet.

Sam heeft het dus niet makkelijk op school. Hij zoekt zijn troost in junkfood en griezelfilms. Zijn moeder werkt nachtdiensten en dan kan Sam zonder haar gezeur die films kijken. Tijdens een schoolreis wil Brent hem weer te pakken nemen en als Sam hiervoor  vlucht komt hij per ongeluk bij een tentoonstelling van de Azteken terecht en dan verandert alles. Doordat Brent hem tegen een van de voorwerpen duwt  ontwaakt een woedende schaduw die hem en zijn hele omgeving op wil slokken. Sam moet ontdekken wat de vloek precies betekent en wat hij er aan kan doen, als hij er al wat aan kan doen…

Zoals de schaduw de omgeving van Sam wil opzuigen word je als lezer in het verhaal gezogen. Net als Sam wil je weten wat er allemaal gaat gebeuren en of Sam de schaduw voor kan blijven. Het verhaal is prettig te lezen, korte zinnen, duidelijke taal en een prettige leesletter. De spanning wordt goed verdeeld in het verhaal en de personages vullen elkaar goed aan. Het ‘gewone’ wereldje sluit goed aan bij de doelgroep en de dosis ‘ongewoon’ zit er mooi door verweven. Hierdoor blijf je als lezer goed bij de les en zit je als snel in het verhaal en wil het je niet meer loslaten. Het einde lijkt definitief maar door de epiloog is de deur op een kier gezet voor het tweede deel van Club Duister…

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“de verkenner” Karen Willekens

De-Verkenner-klein-210x300 9789078437390/2017

Karen Willekens, uitgeverij Macc

Karen Willekens (1976), leest zelf graag verschillende genres maar heeft een voorliefde voor Young Adult boeken en fantasy verhalen. In 2012 ontdekte ze haar passie voor schrijven. Haar debuutroman “de verkenner’ is het eerste deel van een trilogie

Inhoud/ achterflap: 25 jaar geleden is er in een nacht tijd een muur om de provincie Atta, deel van het land Battalu, ontstaan. Het luidt het einde van een bloedige oorlog in tussen Atta en de rest van het land Battalu maar het begin van isolatie. Wie heeft deze magische muur geplaatst en waarom?
Na 25 jaar isolatie wordt de jonge verkenner Ella ontboden in de hoofdstad Gransia, zij moet de kroonprins van Battalu door het Schemerwoud naar de hoofdstad begeleiden zodat er vredesverdragen en handelsakkoorden ondertekend kunnen worden. Wat een eenvoudige missie had moeten worden, draait al snel op een nachtmerrie uit als Ella wordt aangevallen door een duistere magiër…

Bij het openslaan van het boek vind je een inhoudsopgave waarin staat dat het verhaal uit 43 hoofdstukken heeft. Daar het genummerde hoofdstukken zonder titel zijn had dit van mij achterwege gelaten kunnen worden. Na een korte proloog van wat er 27 jaar voor aanvang van het verhaal begon verteld de gebeurtenissen over de muur en daarna wordt het verhaal chronologisch verteld van het “heden “ of 27 jaar later dus.

De cover met daarop Ella en haar pijl en  boog en de tekst op de achterflap doen mijn middeleeuws aan. Op de eerste pagina begint het verhaal echter met een man die kijkt naar wagens die voorbij racen en een blik op zijn horloge werpt. Nu stamt het eerste horloge uit begin 16e eeuw maar voor mijn gevoel klopte het niet met mijn eerste indruk van het verhaal dus het duurde een aantal pagina’s tot ik wel degelijk in het verhaal zat en mij kon onderdompelen in een sfeer van rond de middeleeuwen met een stoere dame die naast haar opdracht om de kroonprins te begeleiden er ook achter komt dat haar roots ergens anders liggen en ze zelfs magie bezit. Haar ontdekkingstocht naar waar ze vandaan komt en hoe ze met haar magie kan omgaan worden heel mooi omschreven.

De verhouding tussen de spanning, magie en dialogen zijn goed gedoseerd en de  schrijfster weet boeiend te vertellen.  De omschrijvingen van de omgeving zijn vol detail maar toch met de nodige ruimte om je eigen fantasie mee te laten denken. Het einde vond ik verrassend en emotioneel. Ik ben zeer benieuwd hoe de draad in het tweede deel weer wordt opgepakt.

Het heeft een beetje de sfeer van de “grijze jager’ boeken maar echt ergens mee vergelijken wil ik eigenlijk niet.

Kortom een origineel en goed geslaagd debuut voor de wat jongere young-adult-fantasy verhalen.

 

De afbeelding van de cover komt van de site van de uitgeverij

 

“Kalle” Tom Moorhouse

kalle 9789050116114/2017

Tom Moorhouse,vertaling Aimée Warmedam, illustraties Sonja Evers, Uitgeverij KNNV

Inhoud: Kalle en Splinter zijn broers, en ratten. Kalle is gevoelig, voorzichtig maar vastberaden. Zijn broer is avontuurlijk en onbezonnen. Kalle heeft zijn moeder beloofd om op zijn broer te passen en hem uit de problemen te houden. Een belofte die hij willens en wetens waar wil maken. In de rattenwereld moet je je naam verdienen, hiervoor moet je op “naamjacht” maar dit mag pas als je een bepaalde leeftijd hebt en er voor bent uitgekozen. Kalle en Splinter zijn nog niet aan de beurt maar door een list kan Splinter op naamjacht en Kalle besluit hem te beschermen en gaat er achteraan. Ze komen in een levensgevaarlijk avontuur terecht.

Wat een heerlijk boek is dit! De kaft alleen al maakte mij  heel nieuwsgierig. Ook in het boek zelf zitten heel mooie illustraties van Sonja Evers. Je waant je in de sfeer van ‘wind in the willows’ een boek wat ik een aantal maal gelezen had en was zeer benieuwd. Ook hier vind je dieren met menselijke trekjes in hun karakter maar gelukkig is het wel heel basic gehouden. Het gedrag van de ratten blijft bij hun natuur en ze worden niet neergezet als halve mensen.

De manier waarop de schrijver de ratten omschrijft in hun doen en laten is alsof je ze voor je neus bezig ziet. Je merkt dat hij de nodige kennis over deze beestjes heeft opgedaan. Hij is dierecoloog aan de Universiteit van Oxford, en  voor dit boek veel onderzoek gedaan naar ratten en hun gedrag. Hij had onder andere contact met een rattendeskundige die hem hielp bij zijn research. Ook verwijst hij naar een film en een pagina op het internet voor het geval je meer over deze dieren wilt weten. Een site die ik ook even heb bezocht en zeer uitgebreid is.

Het verhaal laat zich lezen als een heel spannend sprookje. Het leven van een rat is immers niet eenvoudig en zonder gevaar. Zodra je de burcht uitstapt loert het gevaar om de hoek in de vorm van een flinke kat of vijandige ratten uit een andere stam. Maar niets menselijks is ze vreemd. Het gaat over trouw, vriendschap, hoe belangrijk het kan zijn je ergens bij te voelen , familie en anders zijn. Dit alles in een ander jasje, een rattevelletje, gestoken maar toch zeer herkenbaar. Boeiend van de eerste tot de laatste bladzijde!

 

De KNNV Uitgeverij is gespecialiseerd in unieke publicaties over natuur en landschap. Ze dragen bij aan de bescherming van de Nederlandse natuur en aan het plezier dat mensen eraan beleven. Met dank aan de uitgever voor dit recensie exemplaar. De afbeelding van de cover komt van de site van de uitgeverij.

 

 

“de dagboeken van Cassandra Mortmain” Dodie Smith

Smith-Dodie-Cassandra-MortmainLR-170x255 9789492168061/2017

Dodie Smith, vertaling Hannie Tijman , uitgeverij Karmijn

Dodie Smith (1896-1990) werd zeer succesvol met het schrijven van toneelstukken. Geboren in Engeland maar in 1938 verhuisd naar de Verenigde Staten waar ze vijftien jaar zou blijven wonen. Dodie zou veel succes hebben met 101 Dalmatiërs, maar haar eigen favoriet was haar eerste roman. Tijdens de Tweede Wereldoorlog, begon ze hieraan; “I capture the Castle”, verscheen in 1949 en werd een bestseller. In 1954 werd er een toneelstuk van gemaakt, in 2003 verfilmd en dit jaar(2017) komt er een musical in Londen. In Engeland is het boek nooit uit de handel geweest en nu is het verschenen in een mooie Nederlandse vertaling onder de titel De dagboeken van Cassandra Mortmain.

Cassandra Mortmain is een zeventienjarige jongedame die samen met haar jongere broertje Thomas en oudere zus Rose, stiefmoeder Topaz en haar vader leeft op het Engelse platteland in een zwaar vervallen kasteel. Haar vader schreef ooit één boek waar hij heel beroemd mee werd, maar daarna nooit meer schreef. Haar stiefmoeder is een excentrieke kunstenares en haar zus wil niets liever dan de armoede ontvluchten tegen welke prijs ook. De inwonende knecht, Stephen, is de enige die daadwerkelijk geld in het laatje brengt en is zo goed als onderdeel van het gezin. Cassandra houdt een dagboek bij. Het verhaal is het verslag uit haar drie dagboeken die ze in acht maanden vol schreef. Het verhaal wordt chronologisch verteld in drie delen. Elk deel begint met een voorzijde van één van de schriftjes, de dagboeken, van Cassandra.

Vanaf de eerste bladzijde word je ondergedompeld in het leventje op het Engelse platteland aan het begin van de vorige eeuw. Al doet het idee van deze omgeving en het leven in een kasteel je denken aan romantiek, het zeer gedetailleerde verslag van het dagelijkse leven van Cassandra en haar familie, geeft een heel ander beeld. Het kasteel is vervallen, het geld is op, er zijn geen inkomsten, bijna alle meubels zijn verkocht om eten te kunnen kopen en vaak gaan ze met hongergevoel naar bed. Haar broer Thomas zit nog op school maar zijzelf en haar zus vullen de dagen met klusjes in huis en mijmeren over hoe alles beter zou kunnen zijn. Het leven kabbelt zo’n beetje voort net als het begin van het verhaal. Als ze echter nieuwe buren krijgen, een rijke familie uit Amerika, verandert dat hun hele leven. Een dame met twee zoons, van huwbare leeftijd, zet Rose aan om kosten wat het kost hun aandacht te trekken.

Het zware leven op het platteland, het grote verschil tussen klassen en arm en rijk komen in dit boek ruim aan bod. De stand van iemand bepaalde hoe je stond in het dorpsleven en ook de kerk speelde een grote rol in het dagelijkse leven. Het geeft een mooi beeld van het leven in die periode en hoewel de omgangsvormen van toen tussen man en vrouw vreselijk verschillen met de waarden en normen van nu is het op een manier geschreven waardoor het niet oubollig overkomt. Cassandra is voor haar leeftijd en voor de tijd waarin ze leeft best vooruitstrevend te noemen, terwijl haar zus Rose je af en toe de tenen doet krommen. Terwijl Cassandra alles noteert wat er gebeurt, geeft ze ook de ruimte aan haar gedachtenspinsels en haar mening over de anderen in het verhaal. Wat ik zelf wel grappig vond, is dat de twee rijke broers natuurlijk “mannen van de wereld “ moeten zijn maar, met name de oudste, is behoorlijk naïef, maar dat is wat ik tussen de regels door las.

Waar ik in het eerste deel een beetje moest wennen aan de vele informatie en het doorkabbelen van het verhaal, zat ik er in het tweede deel helemaal in en zat er zo een vaart in het derde deel dat ik het jammer vond dat het voor mijn gevoel te snel was afgelopen. Een hele prestatie van een boek van bijna 400 pagina’s.
Een mooi en tijdloze roman, waarvan het begrijpelijk is dat hij in Engeland na al die jaren nog nooit uit druk is geweest.

 

Deze recensie verscheen eerder op Boekenbijlage, de foto van de cover komt van de site van uitgeverij Karmijn.

“sterker door strijd” Julie van Mol

omslag_sterker_door_strijd_def 9789491773570/2017

Julie van Mol, uitgeverij Palmslag

Julie van Mol ( 1974) woont in Rotterdam en werkt als freelancer marketing en communicatie in geheel Nederland. In 2005 begon ze op Hyves ( voor de jongere lezers dit was iets voordat Facebook van de grond kwam in Nederland) verhalen te publiceren, en werd ze een bekende blogger. Ze begon in 2007 aan dit boek maar liep vertraging op door haar werk tijdens de economische crisis.  Afgelopen april verscheen haar boek en de uitgeverij organiseerde een blogtour waarvan mijn recensie de hekkensluiter is.

Toen mij gevraagd werd om mee te doen was ik enthousiast. Het leek mij leuk om weer even die sfeer van 2007 te proeven. Ik bemerk dat ik af en toe wel een snufje nostalgie nodig heb. Zou dat de leeftijd zijn of komt het doordat ik mij begon te beseffen, zeker na het lezen van dit boek, dat er wel heel veel is veranderd in de afgelopen tien jaar? Vooral op het gebied van sociale media en hoe we met elkaar omgaan ( of juist niet omgaan) is zo anders. Anders gaat sneller en onpersoonlijker en voor de generatie van nu haast niet te bevatten dat er een leven is naast een smartphone. Dus met een nieuwsgierige blik en verwachting dook ik in dit boek.

Inhoud: De 32-jarige Anouk, geboren in Nijmegen vertrekt voor haar studie naar Utrecht om later in Rotterdam te gaan wonen daar ze daar een baan heeft gevonden. Ze is daar wereldvreemd in deze wereldstad en wil zich hier toch snel thuis voelen en de stad en zijn bewoners leren kennen. Via een vriendin gaat ze Hyves uit proberen en ontmoet ze mensen en door er op uit te gaan leert ze de stad en zijn verleden kennen. Ook ontmoet ze de excentrieke clubeigenaar Mark uit Amsterdam. Mark heeft echter twee kinderen waar ze niet op zit te wachten en naast deze strubbeling is er een jaloerse collega die haar carrière wil dwarsbomen en haar haar promotie niet gunt.

Genoeg ingrediënten voor een sappig verhaal zou je zo denken. De schrijfster heeft inderdaad een prettige schrijfstijl die lekker wegleest.  Het verhaal begint met een aantal pagina’s vol met quotes van proeflezers die het boek aanprijzen. Dit vond ik jammer. Ik had er een aantal op de achterflap gezet of achter in het boek maar niet zo prominent in het begin. Ik wil een boek onbevangen induiken en niet eerst aanprijzingen lezen. Zeker niet als ik onbevooroordeeld wil gaan lezen als ik een recensie er over wil gaan schrijven. Na twee quotes ben ik ook afgehaakt en heb ze achteraf maar gelezen. Naast deze kleine kanttekening nu over het verhaal zelf.

Vijfendertig genummerde hoofdstukken, een fijne leesletter en een handzaam formaat. Een  mooie cover die er uitspringt en ons een carrièredame toont op weg naar kantoor. De hoofdrolspeelster ten top. Anouk zet haar werk op de eerste plaats en is dolblij met haar promotie al geeft het strubbelingen op de werkvloer. Ze doet haar best om haar werk meer dan goed te doen en probeert haar collega’s te vriend te houden met de nodige gevolgen van dien. Naast de vele uren die dit van haar vergt probeert ze ook nog een privé leven te behouden en uit te bouwen. Door een vriendin leert ze Hyves kennen. Zoals eerder gezegd de voorloper in Nederland van Facebook. Voor degene die hier niet mee opgegroeid zijn of het verdrongen hebben wordt je als lezer, net als Anouk, bijgeschoold door de uitvoerige uitleg en beschrijving. Het uitvogelen van iets nieuws op sociale media en de bijna verslavende werking ( het checken of je reacties of berichten hebt) zal bij de meeste lezers wel herkenbaar overkomen. Het trage contact via een sms wat Anouk met haar nieuwe liefde Mark heeft is nu haast ondenkbaar en geeft toch wel aan hoeveel er dus kan veranderen in tien jaar tijd.

Het verhaal is zeker geen standaard liefdesverhaal van een workoholic, de schrijfster heeft zich heel erg verdiept in de stad en zijn geschiedenis. De feitjes worden om je oren geslagen zodat ik af en toe dacht dat ik in een reisgids terecht gekomen was. Voor mensen die de stad kennen moet het een feestje van herkenning zijn maar ik vond het af en toe niet nodig dat bijvoorbeeld zelfs de parkeergarage bij naam wordt genoemd. Aan de andere kant vond ik de andere feiten, over de geschiedenis van Rotterdam en de anekdotes aangaande sommige gebouwen/plaatsen, vooral verteld door Sjaan, de rasechte Rotterdamse buurvrouw van Anouk, juist wel heel leuk om te lezen. Deze zijn verwerkt in de dialoog en prettig om te lezen. Sjaan is een warme vrouw  waardoor je haar soms heel foute opmerkingen bijna allemaal ( op één na die echt niet kan) voor lief neemt. De personages uit het verhaal zie je levendig voor je en dat niet iedereen is zoals ie zich voordoet kom je als lezer net als Anouk wel achter.

Deze roman is een verhaal over vertrouwen en niet vertrouwen, over vriendschap en over een sterke vrouw die voor haar plek in de maatschappij knokt. Een roman met een treffende titel want door de tegenslagen die Anouk heeft komt ze zeker sterker uit de strijd!

 

 

De afbeelding van de cover komt van de site van  uitgeverij Palmslag

 

“Dodenwereld III, Necrotopia” Lotte Troonbeeckx, Tom Vermeyen, Nico de Braeckeleer

Dodenwereld_III 39789462420656/2017

Lotte Troonbeeckx, Tom Vermeyen, Nico deBraeckeleer, uitgeverij Kramat

Na Necropolis waar de overlevingsreis en de zoektocht naar een oplossing wordt gestart kwamen we in Necrofobie terecht in Parijs. Waar Eli, Ilna en Tabitha weer het nodige voor hun kiezen hebben gekregen. Beide delen had ik letterlijk verslonden omdat het gewoon te spannend en te gruwelijk was om neer te leggen. Zo nieuwsgierig of de kinderen uit de klauwen ( en kaken) van de zombies ( grommers zoals Ilna ze noemt) blijven en of de zoektocht wat op zou gaan leveren sla je de ene na de andere bladzijde om tot die laatste bladzijde is bereikt. Ook deel twee eindigt ook weer op een gruwelijk spannend moment. Maar ja omdat het een en al actie is kan dat ook niet anders.

Ik had het geluk dat ik gelijk door kon gaan in deel drie; Necrotopia. De naam zegt het al: een utopia voor zombies, grommers, de doden. Vanuit Parijs gaat de reis verder. Ze ontmoeten Nel en Dante die met ze meereizen op zoek naar een veilige plek. Ze hebben namelijk een geheime boodschap onderschept en hopen dat die boodschap waar is en geen gerucht. Het zou ze naar een plek moeten brengen die niet zo uitzichtloos is als de dodenwereld waarin ze proberen te overleven. Zoals de mooie cover al een klein beetje heeft weggegeven brengt dit ze naar  Engeland, Londen. Een weg vol gevaren. Maar niet reizen zou ook gevaarlijk zijn. In Engeland komen ze eindelijk weer (levende) mensen tegen die ze een thuishaven bieden maar ze willen niet blijven, ze willen de boodschap achterna.

In het begin dacht ik het is gelukkig een trilogie dus nu komt de ontknoping maar ik moet zeggen dat ik nooit eerder zoiets gelezen heeft voor deze doelgroep en is naar mijn idee uniek in zijn soort. Het is gewoon jammer dat het is afgelopen. Het is een echte page-turner en ook als is het voor 13plus het is totaal niet kinderachtig geschreven.

In Necrotopia komen we er  achter of de onderschepte boodschap een gerucht is of niet en of de kinderen vinden wat ze zochten. Dat dit allemaal in een bloederig jasje is gegoten, de nodige grommers ( rotters zoals Dante ze noemt) letterlijk tegen het lijf worden gelopen en de nodige slachtoffers vallen tussen de gevechten, waarbij de nodige ledematen in het rond slingeren, geeft het verhaal een waardig grotesk en griezelige afsluiting. Een afsluiting die boven mijn verwachting was. Waarbij ik mijn complimenten wil geven. Want dit had ik zeker niet verwacht.

Als je mijn recensies van de vorige delen hebt gelezen, waar ik een vergelijking trok met de walking dead maar dan voor 13plus, en waarin ik gewoon razend enthousiast ben omdat dit gewoon een geweldig aanvulling is voor dit genre voor deze doelgroep kan ik nu ook niet anders zeggen dan dat. Voor iedereen met een sterke maag die wel in is voor een gruwelijk verhaal kan ik dit van harte aanbevelen!

 

Met dank aan Kramat voor het recensie exemplaar, de afbeelding van de cover komt van de site van de uitgeverij.

 

 

 

 

 

” Dodenwereld II, Necrofobie”Lotte Troonbeeckx, Tom Vermeyen en Nico de Braeckeleer

Dodenwereld 29789462420595/2016

Lotte Troonbeeckx, Tom Vermeyen, Nico de Braeckeleer, Uitgeverij Kramat

Vorig jaar las ik met veel plezier het eerste deel van de Dodenwereld trilogie en ik was, als liefhebber en fan van het horror-genre meteen verkocht. Wat een heerlijk gruwelijk boek was dat ! En het begin van een bloedstollende trilogie (lees hier mijn recensie van deel 1). Inmiddels is de trilogie compleet en heb ik na het herlezen van het eerste deel gelijk deel twee en drie verslonden!

Deel 1 heeft de titel Necropolis en voor wie het boek, of mijn recensie, niet heeft gelezen een korte samenvatting: Necropolis betekent dodenstad, begraafplaats, een plaats waar de doden rusten. Maar een gemuteerd virus verandert mensen in levende doden en geeft het woord dodenstad een heel andere, gruwelijke betekenis. In slechts enkele uren tijd nemen de zombies de wereld over. De mensen die het overleven moeten vluchten om aan hen te ontkomen. De veertienjarige Eli en zijn zusje Ilna slaan ook op de vlucht. Ze komen Tabitha tegen en Maxim. Met zijn vieren gaan ze de strijd aan en op zoek naar een veilig onderkomen. Ze denken dit bij de vader  van Eli en Ilna te vinden en daar stopt het verhaal met een enorme cliffhanger.

Op  naar deel twee: Necrofobie, of te wel angst voor de dood. Wederom een zeer treffende titel want wie zou er niet bang zijn voor de dood en een wereld vol levende doden? Waar Necropolis  is gestopt gaat de zoektocht naar de oorzaak en het overleven voor het viertal verder. Ook nu zat ik van het begin tot het einde op het puntje van mijn stoel. Op een haartje na ontsnappen ze keer op keer aan de zombies (grommers zoals de kinderen ze noemen) en elke keer verwacht je dat het mis kan gaan. De zoektocht naar de waarheid en een dokter voor Ilna ( zij heeft een dodelijke bloedziekte) brengt ze dit maal helemaal tot Parijs. Hier treffen ze de arts Pinneau, een collega van de vader van Ilna en Eli, waarvan ze hopen dat zij een oplossing of antwoord heeft. Van een boek voor 13plus verwachten sommige dat het altijd wel goed afloopt en dat het nooit fout kan gaan met de hoofdpersonages. Dit maakt de spanning ook steeds groter omdat je hoopt dat je verwachting waar gemaakt wordt. Of dat ook hier zo zal zijn vertel ik niet. Ik ga geen spoilers in mijn recensie gooien maar de verwachting dat het net zo spannend en gruwelijk moest zijn als het eerste deel die is in ieder geval waargemaakt !

Necropolis noemde ik de “walking dead voor 13plus”, Necrofobie is  van hetzelfde hoge niveau, met recht een prima tweede deel wat smaakt naar meer !

Benieuwd naar de afsluiter van deze trilogie die niet bestemd is voor tere zieltjes…

 

De drie auteurs van dit boek zijn alle drie grote fan van het zombiegenre. Nico de Braeckeleer schreef al een tal van succesvolle griezelboeken voor de jeugd. Onder andere een vampiertrilogie en twee bovennatuurlijke romans. Tom Vermeyen is sinds 2004 actief in de film- en televisie wereld. In 2010 werd hij scenarioschrijver waarna hij de stap maakte om boeken te gaan schrijven. Lotte Troonbeeckx leest en kijkt al vanaf jonge leeftijd horror, fantasy en sci-fi en is verwend gamer. Gezamenlijk schreven ze de Dodenwereld-zombietrilogie Necrofobie is het tweede deel.