” bestemming onbekend ” Paul Mosier, gastrecensie van Veronique Janssen


Paul Mosier, 9789047709947

Paul Mosier, woonachtig in Phoenix, Arizona ( USA) schrijft zijn hele leven al verhalen. Hij gaf twee boeken uit in eigen beheer en maakt met Bestemming onbekend zijn jeugdboekendebuut. Hij is dol op treinreizen en die voorliefde komt in dit verhaal zeker naar voren.

Het verhaal gaat over Rider. Rider woont bij haar grootmoeder in Californië omdat haar moeder niet voor haar kon zorgen en haar vader onbekend is. Als haar grootmoeder sterft, moet ze naar haar oudoom aan de andere kant van het land. Hij is het enige familielid waar ze terecht kan en gaat op reis naar Chicago. Ze vindt het heel spannend, want ze heeft de man nog nooit ontmoet en moet er alleen naar toe. Ze wordt op de trein gezet en heeft een dagenlange reis voor de boeg. Ze wordt in de gaten gehouden door Dorothea, een medewerkster van de spoorwegmaatschappij. Rider heeft weinig bij zich, een rugzak, een oud dagboek, een leesboek en een doos. Op de eerste dag is haar boek al uit en haar zakgeld op. Tijdens de reis moet ze vindingrijk zijn om haar honger te stillen en ontmoet ze bijzondere reisgenoten. Hoewel ze zich niet wil binden zal ze sommige niet meer willen vergeten.

Zelf heb ik de eerste druk mogen bespreken voor Boekenbijlage  en deze voor Kinderboeken. Het is een  mooi jeugdboek waarvan ik denk dat iedereen het zou moeten lezen.  Vandaag de leesbeleving van Veronique:

Het boek heeft een bijzondere vormgeving en dit werkt mee aan de bijzondere ervaring van het verhaal.

Paul Mosier heeft een zachte, fijne schrijfstijl. Het leest prettig en is aangenaam. Het is alsof er iemand tegen je praat en je een gesprek voert over de reis. 

Je leert Rider steeds een stukje kennen. Langzaam ontvouwt zich het verhaal van Rider. Je leert ook de andere reizigers kennen en iedereen heeft een ander verhaal of een andere kijk op dingen. Het duurt wel even voor het verhaal op gang komt, maar daarna loopt het als een trein.

Heftige gebeurtenissen worden raak beschreven. Het laat zien wat verdriet met een mens kan doen en welke impact dit heeft op een jong meisje. Sommige gebeurtenissen bezorgden mij kippenvel. Sommige zinnen zitten zo goed in elkaar en zijn bijna poëtisch. Het verhaal is een pareltje. Dit verhaal liet mij zien waarom ik gek op lezen ben. Het verhaal raakte me tot in mijn ziel. 

Liefs, Veronique

Meer lezen van Veronique?  Neem een kijkje op haar blog Veronique’s boekenhoekje

Advertenties

” Sorta like a rockstar ” Matthew Quick

Matthew Quick, vertaling Ineke Lenting, uitgeverij Lemniscaat, isbn 9789047707011

Matthew Quick was docent Amerikaanse Literatuur maar stopte er hiermee om schrijver te worden. Zijn boeken zijn in meer dan dertig talen vertaald.  Sorta like a rockstar is het verhaal van Amber die het niet makkelijk heeft maar ondanks de steun van heel uiteenlopende mensen toch weer probeert op te krabbelen.

De moeder van Amber Appleton is verslaafd en kan nauwelijks voor hun beide zorgen. De vader is niet in beeld en moeder en dochter slapen s’avonds in een schoolbus waarmee haar moeder overdag de kost verdient. Amber is echter een optimistisch meisje die het ook nog eens voor iedereen opneemt. Ze heeft een hondje gevonden die ze B3 noemt ( Bobby Big Boy), die is alles voor haar.  Elke dag gaat ze eten en douchen bij de vriend Ricky en zijn moeder Donna ( rijke advocate). Ze baalt enorm dat ze Donna op kosten jaagt en vind het moeilijk om haar hulp te accepteren. Naast Ricky heeft ze nog een aantal fijne vrienden. De vriendenclub van vijf noemen zichzelf ‘ Franks’Fenomenale Freaks Federatie”. Ze komen elke dag samen in het klaslokaal van docent marketing Franks.

Verder brengt ze af en toe een bezoek aan het bejaardencentrum, geeft Engelse les aan Koreaanse vrouwen in de kerk die een koor met haar vormen en sluit een voorzichtige vriendschap met oud-Vietnamsoldaat: Jackson. Door hem leert ze haiku’s waarderen en schrijven. Ze neemt het op tegen onrecht tot haar een grote ramp overkomt en ze depressief raakt. Haar vrienden en de pastoor proberen haar er weer uit te krijgen maar de enige die dat kan is zijzelf. Als ze er bijna bovenop komt gebeurd er weer wat ergs maar dan staan al haar vrienden voor haar klaar en merkt ze de kracht van vriendschap.

Humor, hoop en haiku staat er op de cover boven de titel. En dat dekt de lading van dit verhaal wel. De schrijfstijl van Quick zit vol sarcasme en soms grof taalgebruik maar er zit een flinke dosis humor in. De uiteenlopende karakters hebben allemaal hun eigenaardigheden en een andere kijk op de wereld en het is mooi en leuk om te zien hoe ze allemaal op hun manier een plekje in het leven van Amber hebben gekregen.  De schrijver, neemt net als Amber, geen blad voor de mond. Geen mooie opgepoetste woorden het is wat het is. Hierdoor komt het geheel realistisch over en komt de harde werkelijkheid waarin Amber moet uit zien te krabbelen goed bij de lezer binnen. Als Amber in haar depressie mensen afstoot en de dingen overdenkt zie je haar langzaam weer omhoog krabbelen. Een proces waar de tijd voor wordt genomen in het verhaal maar wat blijft boeien.

Het einde viel mij daarom een beetje tegen.. Na veel ramp en tegenspoed is het niet erg als een verhaal een goed einde mag hebben maar dit einde vond ik een beetje overdreven vrolijk. Het sloot niet goed aan en het realistische gevoel wat ik aan het begin had was totaal verdwenen. Ondanks dat is het een mooi verhaal over een meisje  die waarmaakt dat afkomst niet belangrijk is maar je karakter des te meer.

Ik mocht dit boek bespreken voor Kinderboeken en gaf het boek vier sterren 

” Fright night ” Maren Stoffels

fright night kaft 9789025876203/2018

Eerder las ik van Maren Stoffels  escape room in één ruk uit en toen ik hoorde dat deze titel uit was gekomen wilde ik die ook wel lezen. De lezers op sociale media waren al enthousiast en bij het zien van de titel en cover was ik zeer nieuwsgierig. Ook mede door de pakkende tekst op de achterzijde ; ” Vijf jongeren gaan het bos in. Een van hen zal de nacht niet overleven. En een van hen is de moordenaar” . Klinkt goed zo in de week voor Halloween…

Fright night is een evenement waarbij je in groepjes van vijf de nacht door brengt in een bos waarbij je geconfronteerd wordt met je grootste angsten.  Je loopt een route waarbij griezels in de bosjes staan om je te laten schrikken en er zijn aparte scare -zones waar je een confrontatie aangaat met je grootste angst ( die je van te voren hebt opgegeven bij aanmelding) .

Sofie, Quin en Dylan besluiten mee te doen en hun groepje wordt aangevuld met Martijn en Neele, twee onbekenden maar waar het vrij snel mee klikt.  Reza en Sandy zijn twee jongeren hebben zich opgegeven om als werknemer bij het evenement de bezoekers de stuipen op het lijf te gaan jagen.  Even lijkt het of de drie groepjes niets met elkaar te maken hebben maar als snel blijken hun levens meer met elkaar verbonden te zijn dan ze zelf dachten.

Je leest het verhaal uit verschillende perspectieven en die wisselen snel. Verder is er een indeling in voor, tijdens en na de fright night. En zijn er kleine stukjes gedachten van de moordenaar zelf in het boek .  Een aantal regels op verder een lege pagina. Boven elk perspectief staat de naam van die persoon of ‘moordenaar’ zodat je weet wie aan het woord is.  De snelle perspectiefwisseling houdt het tempo er goed in en door de stukjes van de moordenaar wordt de spanning extra opgebouwd.   Het houdt de lezer scherp en daardoor lees je het boek ook snel in één ruk uit omdat je gewoon wilt weten wie die moordenaar nu is.

Het boek is niet zo dik ( slechts 165 pagina’s ) maar toch is het de schrijfster gelukt om de karakters iets meer diepgang te geven dan in de doorsnee jeugdthriller. Hoofdpersonages Dylan draagt een groot geheim met zich mee en door zijn herinneringen probeert hij het te verwerken. Als lezer heb je meteen al door dat Dylan het slachtoffer is van het Münchhausen-by-Proxy- syndroom van zijn moeder.  Een heftig ziektebeeld wat eigenlijk al een horrorverhaal op zich is.

Net als escaperoom had ik tijdens het lezen dat ik niet snap wat mensen bezielt om zoiets te gaan ondernemen. Laat mij maar lekker thuis met een boek.  En dit boek is daarvoor een prima keuze !

Het verhaal van Dylan is gebaseerd op een waargebeurd verhaal en een deel van de opbrengst van dit boek gaat naar stichting StOMbP ( stichting overlevers Münchhausen by Proxy).

De afbeelding van de cover komt van de site van de uitgeverij.

 

“Goedzo en de Zoeker” Gerd Goris

Cover-Goedzo-front-klein-211x300

Gerd Goris, uitgeverij Macc

Gerd Goris (1986) verzon in zijn kinderjaren al avonturenverhalen. De boeken van J.R.R. Tolkien en R. E. Feist waren grote voorbeelden voor hem. Goedzo en de zoeker is zijn debuut. Een  jeugdverhaal / fantasy sprookje of misschien wel een sprookje met fantasy.

Inhoud:  Goedzo is  een eenvoudige huisknecht.  Op een dag stuurt zijn meester hem naar de stad Zonnaven om zo snel mogelijk met de koning te spreken.   Deze reis is niet zonder gevaar. Een bende criminelen blijkt achter hem aan te zitten. Vervolgens komt Goedzo er ook nog achter dat er een vreselijk plan is wat het hele koninkrijk zou kunnen doen instorten. Samen met de koning, zijn magisch begaafde dochter Mira, de vechtersbaas Joris en de dronkaard Kantatis moeten ze vluchten voor de vijand genaamd de Leugen en zijn volgelingen.

Het was goed van te voren te weten dat het hier gaat om een sprookjesachtig fantasy verhaal. Hierdoor was mijn verwachting anders dat het zou zijn als het puur een fantasy verhaal zou zijn. De tegenstelling goed en slecht ( geen tussenweg ) en de soms belerende vertelwijze passen prima bij het sprookjes concept.  Een vertelwijze waar je niet mee weg zou komen in een ander soort genre of voor een andere doelgroep. Ik zelf kon mij  er in het begin wat aan ergeren. Ik had het gevoel of het verhaal een beetje betuttelend over kwam. Maar nadat ik mij voor hield dat het voor jongere lezers is en in sprookjes stijl kon ik dit loslaten en verder in het verhaal duiken.

Voor mij maakt het niet uit of ik Vlaams of Hollands lees. Zodra het verhaal mij boeit maakt het niet uit. Ik kan mij wel voorstellen dat (jongere) lezers er af en toe moeite mee kunnen hebben als ze bepaalde woorden of zinnen zien die ze zelf niet dagelijks gebruiken. Ondanks dat is de stijl beeldend,  vlot en en goed passend voor de doelgroep.  Dat de karakters een beetje oppervlakkig blijven is denk vooral een struikelblok voor de oudere lezer. Het is typerend voor sprookjes en misschien zit niet elke jonge lezer daarop te wachten. Die willen in een boek als deze tempo en avontuur en wat dat betreft vinden ze dat zeker in dit verhaal.

Hoewel het niet een boek is wat ik zelf snel zo kiezen om te lezen was het een leuke stap uit mijn comfortzone. Het is een aardig debuut van deze schrijver.

 

“Mathilde, ik kom je halen” Inez van Loon

mathilde.jpg9789044832709/2018

Inez van Loon, uitgeverij Clavis

Inez van Loon is sociologe/kindercriminologe en heeft Oost-Aziatische kunstgeschiedenis en Chinees gestudeerd. Ik heb door het boek “mijn zusje” deze schrijfster ontdekt en ook Anna’s grote reis heb ik met plezier gelezen. Beiden beschrijven een stuk geschiedenis op een manier waarop het lijkt dat jezelf in die periode leeft. Een pakkende vertelstijl waarbij de historische feiten op een mooie manier verweven zijn in het verhaal waardoor je een goed leesbaar verhaal krijgt.

“Mathilde, ik kom je halen” is wederom een historisch jeugdboek. Dit keer over de kinderarbeid in de Rupelstreek in 1900.  In het persbericht staat de tekst : ” een eerbetoon aan de honderdduizenden naamloze kinderen die overal op de wereld, in het heden en verleden, het slachtoffer zijn van kinderarbeid”.
Iedereen weet wel een land ( vaak ver van je bed)  waar nog steeds kinderarbeid is. Je staat er niet bij stil dat zo’n honderd jaar geleden dit ook gewoon dagelijkse kost was in ons eigen land.  Arbeidersgezinnen die van heel vroeg in de ochtend tot laat in de avond hard moesten zwoegen onder slechte omstandigheden en zo slecht betaald dat ze met honger naar bed gingen. Grote gezinnen waarbij de jongste vaak met vier jaar al mee ging, de werkvloer op. Het is je haast niet voor te stellen, zeker niet in een tijd waarbij sommige jongeren nog nooit een baantje naast hun studie hebben gehad of op zaterdag lekker een luie dag languit hebben terwijl toen soms ook op zondag werd gewerkt. Dus zeven dagen in de week, geen tijd voor luieren of school.

De hoofdpersonage in dit boek, Mathilde, moet na het overlijden van haar moeder bij haar tante en oom gaan wonen. Een wereld van verschil. Bij haar vader ging ze naar school en was ze alleen en daar moest ze in een piepklein huisje wonen in een gezin met al negen kinderen. Iedereen, ook de kleintjes, moeten hard meewerken in de steenbakkerij. Het leven is zwaar, er is honger en uitputting. Gelukkig is ze dol op haar familie maar toch wil ze weg. Hoewel sommige zeggen dat als je geboren bent voor een dubbeltje, je nooit een kwartje zal worden ( ja, de tijd voor de euro), wil ze toch haar best doen hierin te slagen.

Zoals hierboven al geschreven, heeft Inez van Loon een fijne vertelstijl en weet ze door middel van een goed verhaal, de lezer een stuk (vergeten) geschiedenis mee te geven. Ik vraag mij wel eens af of wij, en de jeugd van nu, wel eens stilstaan bij het begrip kinderarbeid. Of over hoe het dagelijks leven er toen ( in 1900) uit zag.  Na het lezen van dit verhaal kom je in ieder geval een heel eind met je beeldvorming.

Na het verhaal gelezen te hebben en af en toe verdrietig werd van de afschuwelijke dingen die de kinderen toen moesten meemaken las ik het nawoord. Hieruit blijkt dat de schrijfster niet zomaar een verhaal op papier heeft gezet. Het waren de verhalen van haar opa die haar de inspiratie gaven dit op te schrijven. Hierdoor geeft het het verhaal net ietsje meer mee.

Na het nawoord vind je nog een kort stukje over de wet op de kinderarbeid en een korte woordverklaringslijst. Dit is wel handig omdat sommige woorden gewoonweg niet meer worden gebruikt. Wel ben ik blij dat de schrijfster ze juist wel gebruikt hebt. Zo blijf je meer in de tijdsgeest van het verhaal zitten als lezer.

“Mathilde, ik kom je halen” is een mooi historisch jeugdboek voor lezers vanaf ongeveer 11 á 12 jaar.

Met dank aan uitgeverij Clavis voor het recensie exemplaar. De afbeelding van de cover komt van de site van de uitgeverij.

 

 

 

 

“Elanus” Ursula Poznanski

image 9789047710257/2018

Ursula Poznanski, vertaling Esther Ottens, uitgeverij Lemniscaat.

Ursula Poznanski werkte als medisch journalist tot haar debuut Erebos verscheen in 2011. Het werd in vijfentwintig landen vertaald en ze won er de Deutscher Jugendliteraturpreis mee. Ze is nu fulltime schrijver en in haar young adult boeken lopen werkelijkheid en fantasy moeiteloos door elkaar heen. En wil op zo’n subtiele wijze dat het de werkelijkheid zou kunnen zijn. Eerder las en besprak ik het mooie verhaal Layers voor Boekenbijlage en dat was ook mijn kennismaking met deze auteur.

Net als bij haar vorige boeken springt de cover er uit. De letters van Elanus liggen er wat bovenop maar dat kan je helaas niet voelen op zo’n foto. Het nodigt uit tot oppakken en degene die al eerder iets van haar gelezen hebben weten meteen dat ze deze ook willen lezen.

Het verhaal gaat over de hoogbegaafde Jona. Hij is als zeventienjarige uitgenodigd om te komen studeren aan de universiteit. Omdat zijn ouders hem nog te jong vinden voor een studentenhuis op de campus, gaat hij logeren bij een gastgezin, bestaande uit Silvia, Martin en hun 22-jarige dochter Kerstin. Door zijn slechte sociale vaardigheden is het voor hem moeizaam om contacten te leggen. Hierdoor komt hij in het begin niet al te sympathiek over en daar is hij zichzelf ook zeer van bewust. Het liefst wil hij alleen maar studeren en tijd doorbrengen met zijn uitvinding de drone Elanus. Elanus is de naam van een haviksoort, daar zijn drone ook haarscherp ziet en reageert vond hij die naam wel passen. Hij gebruikt in eerste instantie Elanus om wat mensen te bekijken maar al snel slaat dat om naar een groot drama en zijn de gevolgen niet meer te overzien.

De schrijfster weet met vlotte pen de lezer te boeien van begin tot het einde. De contact-gestoorde Jona doet dingen die niet door de beugel kunnen maar omdat hij zich daar zelf zo van bewust is wordt hij toch iets minder onsympathiek en begrijp  je zijn manier van handelen ( of niet kunnen handelen). Hij weet toch contact te leggen met twee leeftijdsgenoten die hem wel durven te zeggen wat ze vinden en hem daarom ook willen helpen. Niets, en niemand, is zoals het lijkt en als er zelfs doden vallen is ook Jona zijn leven niet meer zeker. Door zijn tunnelvisie lijkt hij op het verkeerde pad gezet te zijn en zit zijn slimheid hem ook menig keer goed in de weg.  Door deze chaos , waar Jona zich door heen moet ploeteren, waarbij de meeste chaos in zijn hoofd zit, is het voor de lezer ook een verrassing waar het heen gaat. Op een gegeven moment valt alles op zijn plek en volgt er een goed en prima einde.

Het verhaal laat zich vlot lezen,  redelijk eenvoudig taalgebruik, dus ook voor jongere lezers goed geschikt, en genoeg spanning van begin tot einde.  Wat ik ook leuk vind is dat de hoofdpersoon geen stoere jongen is maar een buitenbeetje die zijn best doet , op zijn manier, om zijn hoofd boven water te houden. Ook speelt het geheel zich af om en rond het universiteitsgebouw, in het gewone leven en met gewone mensen. Dit thrillerelement maakt het extra spannend omdat het om de hoek zou kunnen gebeuren…

Voor  lezers vanaf een jaar of 14 die graag een spannend boek willen lezen is dit een aanrader !

 

De afbeelding van de cover komt van de site van de uitgeverij.

 

 

 

” de boeken van Terra Fabula: de vervloekte orakelsteen” Peter deWillis

terra dee;l 3.jpg97894763081146/2018

Peter deWillis, ,uitgeverij Zilverbron .

Peter deWillis is het pseudoniem van Peter van Roermond. Als maker en docent werkt hij voor verschillende theater- en filmopleidingen. Maar bij mij is hij bekend als een groot verhaalverteller.  Ik leerde de boeken van Terra Fabula kennen en na het eerste tweeluik, waarin ik mij mee liet voeren naar deze magische wereld, baalde ik dat het was afgelopen.  Het kon niet dat het verhaal al af was, er zou nog zoveel meer verhalen kunnen afspelen. Gelukkig dacht de schrijver er ook zo over en een volgend tweeluik gaat de lezer wederom plezieren!  Inmiddels is het eerste deel, de vervloekte orakelsteen, al weer door mij verslonden en kan ik niet wachten om te weten hoe het verder gaat…

( een schrijver kan nooit zo snel schrijven als zijn lezer leest ).

In het eerste tweeluik is Terra Fabula bevrijd en lijkt de rust in het koninkrijk te zijn teruggekeerd. William en Martha zijn terug in hun huis in Londen maar daar is het alles behalve rustig.  Hun toverkunsten ( en met name het trainen ervan) zetten geregeld het huis op stelten.  Hun vader is druk met een nieuwe tentoonstelling in het Brits museum en tijdens de opening hiervan wordt een mysterieus boek gestolen en gaan de magische wereld door het gewone leven heen lopen. William, Martha en hun ouders worden gevolgd door een duister figuur uit het verleden en ontvluchten de stad. Ze hopen elders op onderzoek uit te gaan en het boek terug te vinden.

Wat was het weer heerlijk om weer in deze magische wereld weg te dromen. Extra dik ( maar niet dik genoeg) en een vleugje meer duister dan het vorige tweeluik. Zowel Martha als William worden wat ouder en de karakters groeien goed mee met hun rol. Net als de andere karakters die nu wat meer uitgediept worden en daardoor beter tot zijn recht komen. Ook het verhaal is gegroeid.  Hoewel ik de eerste twee boeken zeker kon waarderen had ik het gevoel dat in dit boek meer ruimte was om het daadwerkelijke probleem beter aan te pakken zonder te veel afleiding van een overvloed van karakters. Een prima keuze.  Ook door het geheel wat duisterder te maken werd ik op mijn wenken bedient want daar hou ik wel van.

Het verhaal begint weer met een introductie van de schrijver, heeft de nodige humor en tussendoor zijn er uiteraard ook weer wat bezweringen in het verhaal te vinden waardoor de tekst anders is of verdwenen. Een leuk extraatje wat ik met een glimlach mocht ontvangen. Hadden er van mij meer mogen zijn. Als extraatje kreeg ik ook nog drie magiekaarten en een lidmaatschapkaart voor Sectorium Magicum bij het boek. De magiekaarten zijn het begin van een verzameling om later een spel mee te kunnen spelen. Iets waar ik zeer benieuwd naar ben.

Verder is de cover geheel in stijl van de andere twee boeken, iets wat de booknerd in mij, zeker bij series, alleen maar kan toejuichen. Het zou zelfstandig gelezen kunnen worden maar dat wil je niet omdat er niets fijner is om weg te dromen in deze bijzondere wereld.  Levende kunstwerken, vliegende kopjes, tovenarij, bezweringen en spreuken, vliegende koetsen, wat wil je nog meer?  Misschien een verfilming ?  En dat is heel wat van mij om te zeggen daar ik nooit veel op heb met verfilmingen, maar deze serie is alle aandacht waard!

Kortom hou je magie? Hou je van het wereldje van bijvoorbeeld Narnia of Potter? Duik dan eens in Terra Fabula en je wilt er nooit meer uit !

Lees hier mijn andere blogs over Terra Fabula:

kinderboeken in het zonnetje

het zilveren labyrint

het vergeten koninkrijk

 

De afbeelding van de cover komt van de site van de uitgeverij