“de schaduwen van Radovar” Marloes Morshuis

radovar9789047710189/2018

Marloes Morshuis, uitgeverij Lemniscaat

Marloes Morshuis debuteerde in 2015 met Koken voor de keizer, later volgde het spannende Borealis en nu is er de schaduwen van Radovar.  Een mooie hardcover met een duistere cover.  Ik heb haar debuut gelezen en vind dat de schrijfster een prettige schrijfstijl heeft dus dit boek wilde ik zeker ook lezen.

Radovar is een sombere, grijze stad. Er wordt geleefd volgens een streng systeem. Voor hard werken krijg je punten en hoe meer punten hoe hoger je komt. Letterlijk, je stijgt per verdieping in het flatgebouw. Maar pas je niet in het systeem en krijg je strafpunten, kan je diep vallen en Ondergronder worden of zelfs in een Onderwijk komen.  Alles valt en staat me de ‘familiescore’ en de sociale controle is vreselijk.  Voor je het weet klikt er iemand en krijg je weer strafpunten.  Jona woont met haar familie in Sterrenlicht, een van de enorme flats in Radovar. Ze voelt zich gevangen in de stad en weet soms af en toe te ontsnappen aan het systeem. Zalman de klusjesman in de flat is een van de weinige die haar lijkt te begrijpen. De oma van Jona woont bij hun in. Jona wil haar zieke oma graag helpen maar de wakers van het systeem willen haar overplaatsen naar een speciale plaats voor vijfenzeventigjarige.  Jona ontmoet Killian die haar erge verhalen verteld over deze plaatsen en over andere duistere kanten van de stad.

Het is niet alleen een spannend verhaal waarbij jongeren het op moeten nemen tegen een vreselijk systeem maar ook de harde maatschappij waar alleen scoren belangrijk is (ten kosten van alles) laat de lezer zich ook af vragen hoe ver het eigenlijk kan gaan. Hoe mensen makkelijk kunnen worden beïnvloed en gemanipuleerd kunnen worden. Hoe de mensen zelf zo verspillend zijn geweest ten koste van het milieu waardoor ze gedwongen worden in Radovar zo te leven en hoe het systeem is doorgeslagen komt gedurende het verhaal naar voren.

De stijl en het decor deed mij een beetje denken aan de boeken van Jan Terlouw, met name Hebzuchtgas, waar ook het milieu aan de strijdlust van de jongeren een belangrijke rol spelen.  De schrijfster weet te boeien, het is een goed lopend verhaal en het heeft een mooi afgerond einde.

Ik kan niet anders zeggen dan dat ik het verhaal in één ruk heb uitgelezen en ik het van harte kan aanbevelen bij fans van verhalen in de trant van Koning van Katoren

 

 

 

Advertenties

” Aleva ” Michel Stolwijk

aleva9879402242768/2018

Michel Stolwijk, uitgeverij Boekscout

Michel Stolwijk (1990) heeft altijd  korte verhalen, liedjes en gedichten geschreven. Vorig jaar zomer begon hij aan zijn eerste boek. Dit werd Aleva, een  fantasy verhaal over drie prinsessen, een koninkrijk en een groot avontuur.

Het koninkrijk Aleva wordt door koning Richard en zijn vrouw Elise geregeerd. Ze hebben een drieling, drie dochters: Lianne, Sanne en Anne. Als ze zestien jaar worden krijgen ze als cadeau één jaar de tijd om het land te ontdekken. Ze krijgen alle drie een buidel met 1000 goudstukken mee en één kwaliteits-eitje.  De kwaliteiten zijn nieuwsgierigheid, kracht en wijsheid. Alle drie gaan ze op pad om na een jaar terug te keren en plaats te nemen op de weegschaal van de dromenweger. Deze zal beslissen wie de nieuwe koningin zal worden van Aleva.

Aleva is een sprookjesachtig koninkrijk vol vreemde wezens. De lezers maakt kennis met onder andere splingers, edlera’s en gelanten. Sommige wezens hebben tongbrekende benamingen maar af en toe was daar ook plaats voor een kabouter dus dat was wat minder lastig.  De prinsessen leren niet alleen Aleva kennen maar ook zichzelf en als ze na een jaar terugkeren en op de weegschaal staan van de dromenweger komen die eigenschappen ook naar voren. Uiteindelijk maakt niet de dromenweger de beslissing wie de koningin moet worden maar doen de zussen dit zelf.

Op de cover staat een dromerige prinses met een kasteel op de achtergrond.  De prinses vind ik er wat ouder uit zien dus ik had een young adult verwacht.  Maar al snel las ik dat de prinsessen zestien waren en kwamen ze veel jeugdiger over dan de dame op de cover. Het verhaal zelf is eenvoudig geschreven met een kinderlijke toon dus inderdaad een jeugdboek en geen y.a. Omdat de uitgever het in eerste instantie weg had gezet als fantasy stond ik even op het verkeerde been. Daardoor moest ik even schakelen bij het lezen.  Als je je vervolgens instelt op een andere doelgroep merk je al snel dat de sprookjesachtige vertelwijze goed aan zal sluiten bij jongere lezers ( vanaf groep acht ).

Bepaalde wijsheden als bijvoorbeeld  “ je wordt niet wie je bent maar je bent wie je al bent” en “wanneer je er niet op wacht komt het antwoord altijd sneller” komen voor in het verhaal.  Sommige zijn wel grappig en passen goed in het verhaal maar soms vond ik het ook er een beetje te bovenop liggen omdat soort zinnen te gebruiken.

De vreemde wezens worden goed beschreven en hoewel de benamingen soms wat kinderlijk zijn is dat niet storend voor het verhaal.  Persoonlijk had ik wel wat moeite met een ‘woepsiedoepsie’ dat kon ik echt niet serieus nemen en vond ik  jammer. Ongeacht voor welke leeftijd je schrijft  je moet altijd oppassen dat je taalgebruik niet te kinderachtig wordt .

Michel Stolwijk heeft een prettige vertelstijl en weet het verhaal goed te doseren. Het heeft een prima introductie en een mooie afsluiting. De personages worden goed omschreven en het koninkrijk lijkt weggekaapt te zijn uit een sprookjesboek. Hier en daar zijn niet alle elementen origineel maar in het geheel is het een leuk debuut.

 

De afbeelding van de cover komt van de site van de uitgeverij.

” ik ben Vincent en ik ben niet bang” Enne Koens

9789024578610-ik-ben-vincent-en-ik-ben-niet-bang-l-LQ-f 9789024578610/2017

Enne Koens, uitgeverij L.S. Amsterdam

Enne Koens schrijft toneelstukken, liedjes en boeken voor alle leeftijden, maar meestal voor kinderen.  “ik ben Vincent en ik ben niet bang “, is in het najaar van 2017 verschenen en ik liep er pas vorige week tegen aan. Onbegrijpelijk dat ik dit juweeltje niet eerder was tegen gekomen. Wat een geweldig boek !

Inhoud / achterflap : Vincent is een angstige jongen. Voor Vincent is school net als survivallen: je weet nooit precies wanneer je welke ramp kunt verwachten, dus je kunt je maar beter goed voorbereiden. Hij kent het SAS Survival Handboek dan ook uit zijn hoofd. En hij heeft altijd een blikje met handige survivalspullen bij zich. Maar het ergste moet nog komen: schoolkamp. Hij heeft nog zeven dagen om zich voor te bereiden. Dan komt er een nieuw meisje bij hem in de klas, De Jas, en dat verandert alles…

De cover waar de titel afspringt sprak mij meteen aan. Ik lees momenteel veel boeken over dit onderwerp (angsten, pesten) en ben met name nieuwsgierig naar goede verhalen voor kinderen waar ze een stukje herkenbaarheid uit kunnen halen zodat de verhalen ze kunnen steunen.  Al geeft het stukje herkenning maar het idee dat ze niet alleen staan in hun angst is dat al mooi meegenomen.

In dit verhaal maken we kennis met Vincent die ik meteen al in mijn hart sloot. Zijn survivalstand breekt je hart maar geeft ook herkenning. Het is triest hoe gemeen kinderen kunnen zijn zonder ze echt beseffen hoeveel leed ze veroorzaken. Ook is het triest dat er geen volwassenen zijn die het herkennen of erkennen en er wat mee doen.

Naast dit heftige thema is het gelukkig geen mega zwaar boek geworden maar een heel ontroerend verhaal over een jongen die stoerder is dan hij denkt en een bijzondere vriendschap. Ik was inderdaad heel ontroerd en vooral bij de laatste regels, een verwijzing naar één van mijn favoriete liedjes, zat ik met een brok in mijn keel.

 

” geen beste dag voor voodoo” Jeff Strand

5a125e46e20a19.595272209789026145308/2018

Jeff Strand, vertaling Marjolijn Algera, uitgeverij de Fontein

Jeff Strand is een Amerikaanse slapstickhorrorschrijver en hij werd vier keer genomineerd voor de Bram Stoker Award. Met deze informatie en een boek met een titel als “geen beste dag voor voodoo” kan je als liefhebber van maffe en gruwelboeken je hart op halen.  Dus toen ik deze cover voorbij zag komen wist ik dat ik dit wel wilde lezen.

Tyler krijgt van zijn leraar, geheel onterecht, een 1 voor zijn toets. Hij wil wraak nemen en zijn vriend Adam komt met een voodoo pop aanzetten. Het hoeft niet gezegd dat dit helemaal uit de hand gaat lopen, dat Adam in paniek raakt en ook een pop voor Tyler heeft en er complete chaos volgt met een autodief, een zombie, een moordlustig gezin en tenen die er af vallen. Dit alles met een pen vol humor geschreven in een razendsnel avontuur.

Op de eerste bladzijde wordt het boek al opgedragen aan iedereen die een beetje maf is, vervolgens heb je een paar vragen in de FAQ die er staat voor het verhaal begint en de toon is al gezet. Het verhaal wordt door Tyler rechtstreeks aan de lezer vertelt en in ongeveer 30 korte hoofdstukjes vlieg je door het boek.

Slapstickhorror dekt zeker de lading. Het boek is hilarisch en heeft humor met een zwart randje, een likje sarcasme en hoewel er gruwelijke stukken in staan waar het bloed van afspat is het nergens te goor of te gruwelijk.
Voor lezers die de loser-boeken nu te kinderachtig vinden en gewoon een paar uur luchtig (ondanks de gruwel) leesplezier willen hebben is dit een dikke aanrader !

De uitgeverij zet het weg als “jongensboek” maar daar ben ik het niet mee eens. De hoofdfiguur mag dan een jongen zijn maar het is zeker geen typisch jongensboek.

 

De afbeelding van de cover komt van de uitgeverij.

” over pestkoppen en een kartonnen doos” Marina Theunissen

cover pestkoppen klein 9789462420823/2018

Marina Theunissen, uitgeverij Kramat

Marina Theunissen (1946) was voor zij fulltime ging schrijven kleuterjuf.  In 2010 verscheen haar eerste jeugdverhaal.  Naast jeugdboeken heeft ze ook Young Adults op haar naam staan.  Ik ken haar dan ook van de titels Fairytale Phoenix en Fairytale Lacrima.

over pestkoppen en een kartonnen doos ” is een verhaal over vriendschap, verliefdheid, pesten en dierenmishandeling. Een hoop heftige thema’s in een jeugdboek voor kinderen vanaf ongeveer 12 jaar.

De hoofdpersoon is Maite. Zij  baalt dat ze moet verhuizen. Haar vader is zijn baan kwijt en daardoor een burn-out, ook  ze moeten hun luxe huis en leventje inwisselen voor een nieuw bestaan in een klein dorp en een oude boerderij. Haar jongere broertje ziet het als een avontuur maar zij vind het maar eng, spannend en ongemakkelijk om opnieuw te moeten beginnen. Al vanaf de eerste schooldag is zij het slachtoffer van de pesterijen van een drietal jongens. Dit escaleert op een gegeven moment zo erg waardoor er  een hele omslag op school plaats zal vinden.  Na deze omslag vindt haar vader een kartonnen doos met een wel heel bijzondere inhoud… hier vind ook een omslag plaats in het verhaal omdat Maite dan in een heel ander avontuur terecht komt.

De cover is apart en origineel, het geeft een beeld van een spannend verhaal en past goed bij het verhaal. De cover is gemaakt door Kyara Biesmans. Zij is ook verantwoordelijk voor de illustraties in het verhaal. Deze zijn in zwart/wit maar hoewel het mooie illustraties zijn vind ik het geen meerwaarde aan het verhaal, misschien omdat het er ook niet zoveel zijn.

Het is Marina Theunissen gelukt om twee heel verschillende verhalen in één verhaal te vertellen.  Ten eerste het verhaal over het pesten op school en later het avontuur met de broodfokker en de mishandelde honden. De verhalen worden op een goede manier met elkaar verbonden zodat het een goed geheel wordt en het leuke is dat de personages ook met elkaar verbonden raken door het avontuur wat ze beleven.

Beide thema’s, het pesten en de dierenmishandeling, zijn vrij heftig maar zijn wel onderwerpen die spelen en ook bij jongere kinderen leven. Hierdoor zal het zeker aanspreken bij de doelgroep.  De schrijfstijl past hier ook prima bij. Door de spanning in het verhaal zullen ook kinderen die wat minder vaak lezen gepakt worden door het verhaal. Ik had wel een kleine kanttekening over hoe school reageert op de pesterijen in het boek, vooral de reactie na de escalatie vond ik niet realistisch maar dat is een detail wat de jeugdige lezers waarschijnlijk niet op zal vallen.  Dit terzijde is het een spannend en goed jeugdboek!

Met dank aan uitgeverij Kramat voor het recensie exemplaar. De afbeelding van de cover komt van de site van de uitgeverij.

 

 

 

 

 

“een bijzondere treinreis” Paul Mosier

bestemming onbekend9789047709947/2018

Paul Mosier,  vertaling Lydie Meeder, uitgeverij Lemniscaat

Paul Mosier, woonachtig in Phoenix, Arizona ( USA) schrijft zijn hele leven al verhalen. Hij gaf twee boeken uit in eigen beheer en maakt met Bestemming onbekend zijn jeugdboekendebuut. Hij is dol op treinreizen en die voorliefde komt in dit verhaal zeker naar voren.

Het verhaal gaat over Rider. Rider woont bij haar grootmoeder in Californië omdat haar moeder niet voor haar kon zorgen en haar vader onbekend is. Als haar grootmoeder sterft, moet ze naar haar oudoom aan de andere kant van het land. Hij is het enige familielid waar ze terecht kan en gaat op reis naar Chicago. Ze vindt het heel spannend, want ze heeft de man nog nooit ontmoet en moet er alleen naar toe. Ze wordt op de trein gezet en heeft een dagenlange reis voor de boeg. Ze wordt in de gaten gehouden door Dorothea, een medewerkster van de spoorwegmaatschappij.

Rider heeft weinig bij zich, een rugzak, een oud dagboek, een leesboek en een doos. Op de eerste dag is haar boek al uit en haar zakgeld op. Tijdens de reis moet ze vindingrijk zijn om haar honger te stillen en ontmoet ze bijzondere reisgenoten. Hoewel ze zich niet wil binden zal ze sommige niet meer willen vergeten.

De mooie cover (naar een idee van Ryo Takemasa) geeft al duidelijk aan dat het om een treinreis gaat. Onder de genummerde hoofdstukken staat ook een stukje getekende rails en zowel voor als achter in het boek staat een seinpaal afgebeeld. Het is leuk hoe het thema zo is doorgevoerd in het verhaal. De achttien hoofdstukken zijn kort en het woordgebruik is prettig en niet al te moeilijk waardoor het goed aansluit bij de doelgroep.

We lezen het verhaal vanuit het perspectief van Rider, een meisje dat veel heeft meegemaakt in haar jeugd en nog een boel te verwerken heeft. Ze houdt zich groot en stoer en wil de mensen op afstand houden, maar gedurende het verhaal groeit ze naar bepaalde mensen toe. Ze geniet van het gezelschap en laat steeds meer van zichzelf aan de anderen zien. Ze durft zich open te stellen en anderen te vertrouwen en haar emoties te tonen.

Het is mooi door de schrijver verwoord en je ziet Rider groeien in het verhaal. Hoe een eenzaam meisje vriendschappen sluit met de meest uiteenlopende types, voor het eerst echt verliefd wordt en hoe deze reis in meerdere opzichten een nieuw begin voor haar is. Deze elementen vormen de basis voor een mooi jeugdboek. Hoewel de thematiek soms wat zwaar zou kunnen zijn, wordt het door de schrijver luchtig op papier gezet, waardoor Bestemming onbekend een prettig leesbaar boek is geworden.

 

Deze recensie verscheen eerder op Boekenbijlage, de afbeelding van de cover komt van de site van de uitgeverij.

 

” Takla Makan, het blauwe licht” Petra Nouns

0-nieuw-Takla-Makan-het-blauwe-licht-Petra-Nouns-original 9789492585141

Petra Nouns, vertaling Jen Minkman, Dutch Venture Publishing.

“Takla Makan, het blauwe licht “is een jeugdboek/young adult van de schrijfster Peter Nouns. Het verhaal werd in Duitsland genomineerd voor de Peter Härtling Jeugdliteratuuprijs.

Petra Nouns schreef dit verhaal met het idee dat dit een “eerste deel zou zijn”  maar voor ze haar serie kon voltooien is de schrijfster overleden. Haar familie is in het bezit van haar aantekeningen maar of er een volgend deel zal komen is (nog) onbekend. Met deze gegevens in mijn achterhoofd begin ik aan het boek. Ik ben benieuwd of het verhaal goed afgesloten is en je voldoening genoeg hebt als lezer. Geen losse eindjes en een mooi zelfstandig verhaal is wat ik hoop te mogen lezen.

De cover doet oosters aan, dat sluit goed aan bij de titel. De Taklamakan (of Taklimakan) is een zandwoestijn in Centraal-Azië, gelegen in de regio Sinkiang in China. Turkse volkeren, zoals de Oeigoeren en de Kazachen hebben dit gebied bewoond. De Chinezen hebben van tijd tot tijd hun macht uitgebreid en in de grotere steden bestaat de meerderheid van de bevolking uit Han-Chinezen.  De schrijfster heeft wat dat betreft goede research gedaan want haar beschrijvingen hiervan , die je terug vindt in het boek,  zijn goed weergegeven.

De ondertitel ‘het blauwe licht’ , zo lezen we in de inhoudsopgave, is een mysterieus schijnsel die de hoofdpersoon Ella ziet, wat haar visioenen brengt over de toekomst.

Het verhaal gaat dus over Ella. Ze is vijftien en woont in Berlijn. Haar moeder reist veel voor haar werk ( het bestuderen van andere volkeren en culturen). Ella woont dus eigenlijk alleen met haar vader, een leraar op een deftige school. Hij vindt echter dat Ella ook met andere culturen in aanraking komt, dus zit ze op een zogenaamde “zwarte school” waar de leerlingen uit allerlei lage van de bevolking komen.  Dit brengt de nodige vooroordelen en confrontaties met zich mee. Ook in de klas van Ella is er elke dag wel wat aan de hand. Ella volgt de meeste lessen met haar beste vriendin Sofia. De Turkse jongen Orkan zit ook in haar klas, Ze vindt dat hij een grote mond heeft en naast zijn schoenen loopt. Als hij meent dat zijn tante kan toveren is ze helemaal klaar met hem. Ella heeft echter visioenen over de toekomst waarin ze verbonden lijkt met Orkan. Ze weet totaal niet wat ze hiermee aan moet.  Ver weg in de Takla Makanwoestijn strijden Leila, een witte tovenaar, en Arda, tovenaar van de zwarte magie. Leila zoekt een opvolger en het orakel wijst Orkan aan. Zij gaat incognito naar zijn wereld om hem voor te bereiden en zijn bruid te zoeken. Uiteraard wil Arda dat zij faalt.

Ik heb gekregen wat ik hoopte. Een  verhaal waarbij de huidige tijd mooi wordt verweven met een fantasie wereld. Er is  de opgroeiende tiener die op een school zit waar actuele thema’s als discriminatie,  racisme,  neo-nazi’s  en pesterijen voorkomen. Jezelf vinden en mogen zijn, vriendschap en liefde  zijn ook belangrijke thema’s. En vergeet niet  de magie, de tovenaars, het Orakel, visioenen en bezweringen. Het mooie is hoe die werelden samenkomen. Als de zwarte tovenaar met zijn vliegende tapijtje bij de metro staat of als de witte tovenares incognito de school betreedt om Ella in de gaten te houden. Dit maakt het verhaal tot een goed geheel.

De schrijfstijl van Petra Nouns is vlot, het leest lekker en ontspannen weg. Het taalgebruik is eenvoudig dus ook geschikt voor de wat jongere jeugd. Ik zou het dus niet alleen als young-adult weg willen zetten omdat het zeker geschikt is voor een groter publiek.

De opbouw van het verhaal is gedoseerd maar boeiend genoeg om door te willen lezen. En het einde is mooi afgerond. Uiteraard is er een opening tot een vervolg maar op zo’n subtiele manier dat als dit er niet mocht komen je daar als lezer vrede mee hebt.

banner-copy-1024x550

Mijn recensie is onderdeel van de blogtour van Dutch Venture Publishing. De afbeeldingen van de cover komen van de site van de uitgeverij.