” het verloren meisje ” S.E. Durrant

verloren meisje9789047712527/2021

S.E. Durrant, vertaling Margaretha van Andel, uitgeverij Lemniscaat 

S.E. Durrant ging naar de kunstacademie en gaf kunstles aan kinderen. Naast het verkopen van schilderijen en lesgeven heeft ze ook altijd geschreven. In 2016 verscheen haar mooie jeugdboek ‘stukjes hemelsblauw ‘ een heel mooi verhaal voor jong en oud. Ze woont in Brighton , een kustplaats in Engeland en het decor voor haar laatste boek ‘ het verloren meisje ‘.

Iris heeft een fijne band met haar grootmoeder Mimi. Mimi is geen standaard oma maar een vrouw waarbij niets te gek is, ze heeft energie voor tien, danst gewoon middenin de keuken en zwemt in zee, zelfs op een koude dag. Als de ouders van Iris het huis gaan verbouwen gaat Iris bij haar grootmoeder logeren, wat ze helemaal niet erg vindt. Maar al snel merkt ze dat er iets mis is met haar grootmoeder. Dit durft ze niet aan haar ouders te vertellen, bang voor wat de gevolgen daarvan zijn. Ze probeert het dus voor haar ouders te verbergen dat haar oma zich steeds vreemder gaat gedragen. Ondertussen vind ze ook een foto van een meisje, Coral, ze lijkt op Coral maar haar oma kan haar niet vertellen hoe dat nu precies zat met Coral slechts wat stukjes van een verhaal, het is immers al zolang geleden dat ze dit meisje verloren hadden, zegt ze.  Iris gaat op onderzoek uit want ze is toch wel heel nieuwsgierig.

Een mooie hardcover met schitterende cover van Rob Biddulphis het jasje van een schitterend verhaal. De auteur heeft mij meegenomen naar Brighton en de gedachtenspinsels in het hoofd van een oma en haar kleindochter. Een familie mysterie waarbij alle losse stukjes in elkaar worden geregen. De toevalligheden waar Iris tegen aanloopt maar toch misschien niet zo toevallig zijn. Elk woord en regel lijken afgewogen maar passen zo vlot in elkaar dat het boek in een razend tempo gelezen wordt. De emoties zijn zo mooi weergegeven dat je als lezer zelf soms ontroerd bent en je blijft doorlezen.

Kortom weer een juweeltje uit de pen van S.E. Durrant waar je niet teveel over moet vertellen maar je het gewoon moet gaan lezen, zodat jezelf gepakt kunt worden door dit verhaal.

 

 

” Het museum van gevonden voorwerpen ” Emma Zegers

museum-van-gevonden-voorwerpen-lo-res-386x6009789492585769/2021

uitgeverij Dutch Venture Publishing

Emma Zegers, pseudoniem voor Femke Hendriks, schrijft new adult en young adult. Haar eerste boek ‘ versplinterd verlangen’ verscheen in oktober 2019 als eerste deel van een serie.  Deze titel is een young adult waarbij de hoofdpersoon een vorm van ASS heeft : het syndroom van Asperger  heeft. Een onderwerp wat mij zeer na aan het hart ligt dus lees ik alles wat los en vast zit met betrekking op dit onderwerp. De auteur zelf heeft ook autisme en die ervaring heeft zij in dit boek weten te verwoorden.

Hoofdpersonage Diede heeft dus het syndroom van Asperger. Een syndroom wat valt onder ASS ( Autisme spectrum stoornissen ). Haar broertje heeft een andere vorm van autisme met meer negatieve uiting waardoor de meeste aandacht naar hem uitgaat en zij zich verloren voelt binnen het gezin. Ze heeft een zomerbaantje in een winkel, kleptomane neigingen en hoop dat de zomervakantie snel voorbij is.  Dan krijgen ze ook nog nieuwe buren. Buurjongen Robin heeft ook een verstoorde thuis situatie. De relatie met zijn familie is slecht, hij wilt niet veel vertellen over het waarom ze verhuisd zijn en zou het liefste alles willen vergeten.  Het lijkt of het noodlot ze samen brengt ook al willen ze daar allebei niet aan.  De vraag of ze elkaar kunnen versterken en er voor elkaar kunnen zijn.

De cover sprak mij meteen aan, al lezende vallen de voorwerpen, die op de cover om haar hoofd cirkelen op hun plaats en is de keuze voor deze cover perfect voor bij het verhaal. De titel vond ik ook mooi en sluit aan bij de tekst op de achterzijde van het boek. Maar door de titel had ik een iets andere verwachting van het verhaal. Al lezende wordt deze titel wel duidelijk ( ga niet teveel verklappen in verband met spoilers ) maar ik had gewoon gedacht dat dit stukje meer zou worden uitgediept. Dus meer over de zogenaamde ‘verloren ‘ voorwerpen in het museum en de eeventuele symboliek er achter.  Dit terzijde blijf ik over met een vlot lezend verhaal.  Een verhaal met momenten van herkenningen als je zelf of in je directe omgeving te maken hebt met een vorm van autisme en de hulpverlening er om heen.  Naast het bespreekbaar maken van autisme en een stukje begrip wat hieruit kan komen komen andere problemen waar elke jongere mee te maken kan hebben ook aan bod ( alcohol (mis-) gebruik, stoer doen, familie/ relatie problemen, vriendschap,) waarbij gezien willen worden en jezelf kunnen zijn wel de belangrijkste zijn.

De vlotte vertelstijl en de keuze om voor een chronologisch verhaal te kiezen maakt het voor de lezer een zeer prettig boek om te lezen. Je raast door het boek heen, je sluit zowel Diede als Robin in je hart en leeft mee met de karakters. Hier en daar had ik zelf wat meer verdieping gezien, als extra kers op de taart, maar doet niets tekort aan het verhaal. Het is heel toegankelijk en hoewel de onderwerpen zwaar kunnen zijn is het heel luchtig geschreven en wil je gewoon door blijven lezen.

Kortom een leuke kennismaking voor mij met het werk van deze auteur en hopelijk blijft ze meer voor deze doelgroep schrijven.

‘ zonder titel ‘ Erna Sassen

zondert titel9789025880958/2021

Erna Sassen , illustraties Martijn van der Linden, uitgeverij Leopold

Erna  Sassen besloot op de middelbare school dat ze actrice wilde worden.  Ze heeft na het VWO een opleiding gevolgd aan de Theaterschool in Amsterdam en speelde in musicals, toneelvoorstellingen en in televisieseries. In 2014 verscheen de eerste van een tiental kinderboeken waaronder ‘ een indiaan als jij en ik ‘ wat ik met plezier heb gelezen.  Ook schreef zij een aantal young adult boeken ( ‘er is geen vorm waarin ik pas’, ‘kom niet dichterbij’ en ‘ dit is geen dagboek’) . Nu is er een nieuw boek voor in dat mooie rijtje en die heet ‘ zonder titel ‘.  Ik heb al haar y.a boeken gelezen en ben geraakt door haar schrijfstijl en hoe ze hedendaagse problematiek en de emoties hieromtrent zo mooi weet te verwoorden. Verhalen die je raken en bij je binnen komen.

Een bijzonder boek met een bijzondere titel namelijk ‘ zonder titel ‘ en een cover met daarop een silhouet van een meisje met daarover een geitje.  Ook het boek zelf bevat een aantal prachtige illustraties van Martijn van der Linden.  Heel mooie afbeeldingen die aansluiten bij het verhaal en waar je even bij stilstaat.

Het verhaal gaat over Zivan en Joshua. De ouders van Joshua gaan scheiden en hij wil bij zijn vader blijven wonen. Omdat het niet goed gaat op school gaat hij van de HAVO naar het VMBO  en dat is voor hem een compleet andere wereld. Hij tekent graag en krijgt de bijnaam Rembrandt. Hij voelt zich heel ongemakkelijk zeker in de nabijheid van zijn klasgenoot Sergio en zijn vrienden Hij probeert zich niet met hen te bemoeien omdat ze veel problemen veroorzaken maar dit lukt niet omdat Sergio hem vraagt een tattoo te ontwerpen.  Sergio wilt zijn tekeningen bekijken en ontdekt dat er op veel tekeningen het zelfde meisje staat. Dit is Zivan.  Vriendin van Joshua op de HAVO.  Zivan verdwijnt echter naar een opvanghuis om onder de druk van haar vader , om uitgehuwelijkt te worden, uit te komen.  Joshua is hier boos om, woest en verdrietig.  Hij probeert contact te houden maar dit gaat moeizaam.  Als hij haar dan weer ontmoet is deze ontmoeting niet wat hij had verwacht.

Een pakkend boek vol emoties en maatschappelijke vraagstukken. Verwerkt in een vlot leesbaar verhaal wat je in één zucht uit wilt lezen. Het boek ontroerd en raakt de lezer. Daarnaast zijn de hoofdstukken kort en de woordkeuze eenvoudig waardoor je als je niet graag leest dit toch makkelijk te hand neemt. Ideaal voor de ( verplichte)  leeslijst op het middelbare onderwijs.

Onderwerpen als blowen, verkeerde vrienden, pesten, hangjongeren, vluchtelingen, uithuwelijken, cultuurverschillen, vriendschap komen allemaal langs, en volgens mij vergeet ik er nog een paar. Het is knap hoeveel de auteur in dit verhaal kan stoppen en toch duidelijk en scherp blijft.    Gekozen is om te vertellen vanuit Joshua, een boze puber die zijn gevoel niet onder stoelen of banken schuift. Hij heeft af en toe ook wat zwarte humor die ik zeker kon waarderen.  Daarnaast wordt er gewoon een heel gevoelige jongen neergezet die zijn emoties laat gaan.  Erna Sassen weet zich goed in te leven in de jeugd en op hun level te communiceren. Ze weet met weinig woorden veel te vertellen en wat ze verteld komt bij je binnen.

Een boek wat je gelezen moet hebben !

“mijn dagen met niets ” Mireille Geus

'mijn dagn met niets9789047712787/2020

Mireille Geus is een auteur met een veelomvattend oeuvre. Ze schrijft toneelstukken, teksten voor televisieprogramma’s en boeken voor allerlei leeftijden. Daarnaast is zij schrijfcoach en won zij onder andere een Gouden Griffel voor haar jeugdboek “ Big ”. Met dit verhaal weet zij de lezer weer te raken. Een ogenschijnlijk dun boekje over niets maar eigenlijk gaat het over heel veel.

Elshontely is samen thuis met haar moeder en verveelt zich verschrikkelijk. Ze wonen in een kleine flat acht hoog en het is zo klein dat ze zelf in het berghok slaapt. Ze mogen niet naar buiten omdat er een epidemie is en alleen maar binnen zitten wordt nu eenmaal saai.  Haar moeder naait mondkapjes die in een bak naast de voordeur staan en op de radio hoort ze alleen maar over afstand houden en handen wassen. Haar vader werkt in de zorg en moet heel veel werken en slaapt ook niet thuis vanwege alle regels rondom de epidemie. Elshontely mist haar vader maar ook haar vriendjes van school. Dan komt haar moeder met een verrassing. Het is een stok met een touw eraan. Aan het einde een stukje brood. Elshontely gaat nar buiten en gooit de stok over de balustrade om te vissen. Ze vangt Niets! . Ze heeft nog nooit een huisdier gehad, vanwege haar astma, maar Niets mag ze houden. En zo beginnen haar dagen met Niets. Ze zorgt voor Niets en Niets begint te groeien en vult zo niet alleen de ruimte in de flat maar ook de dagen en het hart van Elshontely.

Dit boek verscheen vorig jaar en hoewel het woord Covid19 of Corona niet in het boek voorkomt kan iedereen het wel plaatsen. Het gaat over mondkapjes, afstand houden, quarantaine, pandemie, lockdown  en alles wat we het afgelopen jaar hebben meegemaakt. De kunst van het weglaten is de schrijfster wel toevertrouwd. Met weinig woorden weet ze heel veel te vertellen. De herkenning die het verhaal geeft en ook de emoties die er bij komen kijken maken dit tot een heel mooi boek.

Iedereen weet ondertussen wel dat de meest simpele dingen op een dag een andere betekenis krijgen als je noodgedwongen binnen moet zitten. De manier waarop Elshontely  ( een naam waar ik af en toe mijn tong wel op brak hoor) en haar moeder op gaan in hun spel waardoor het letterlijk en figuurlijk de dag vult is zo mooi beschreven zodat je er als lezer ook in gaat geloven dat Niets wel degelijk iets moet zijn.

Het verhaal is prettig leesbaar, kort en bondig en weet een mooi tijdsbeeld neer te zetten.

” blauwe dagen ” Caja Cazemier

blauwe dagen9789021680583/2020 Ploegsma uitgeverij

 

Caja Cazemier is na haar studie Nederlandse taal- en letterkunde ruim twaalf jaar lerares geweest. Nu combineert ze schrijven met schoolbezoeken en is ze jongerencoach. De onderwerpen in haar boeken passen goed bij de jongeren in de leeftijd tussen de elf en zestien jaar. Niet alleen de leuke en spannende dingen maar ook problemen zoals echtscheiding, pesten, rouwverwerking of als in dit boek depressie.

Hoofdpersoon Janna zit niet lekker in haar vel. Als haar vriendje het dan ook nog eens uitmaakt komt dat extra hard bij haar binnen. Ze voelt zichzelf niets waard en ervaart alles negatief. Ze kan nergens meer van genieten, heeft geen energie meer en ze voelt zich leeg en rot. Uiteindelijk durft ze dit te bespreken en via haar huisarts komt ze terecht bij psychologische hulp. Door therapie probeert ze uit een dal te komen. Haar familie lijkt deze hulp niet altijd echt fijn te vinden. Janna heeft een lange weg te gaan om zichzelf te accepteren zoals ze is en te ontdekken wie ze is.

“Blauwe dagen” is een mooi maar heftig verhaal. Zowel de titel als de mooie donkerblauwe cover geeft het sombere gevoel weer waar Janna zich in bevindt. De auteur weet deze gemoedstoestand goed te omschrijven en hoe Janna daar onder te lijden heeft. Daarnaast verwoord ze heel mooi hoe de familie hiermee omgaat en weet ze naast de depressie en therapie nog een extra verhaallijn er in te verwikkelen die te maken heeft met het gedrag van haar moeder. (Daar ga ik niet verder op in vanwege spoilers).

Het verhaal is prettig opgebouwd in korte hoofdstukken. Het taalgebruik is eenvoudig en dus goed te behappen voor een groot publiek. Hierdoor krijgt het verhaal ook een behoorlijk leestempo. De karakters worden niet echt uitgewerkt maar is ook verder niet noodzakelijk voor het verhaal en door het heftige onderwerp mis je dat ook niet.

Steeds vaker kom je boeken tegen over mentale problemen bij jongeren. Iets wat ik van harte toejuich omdat het een problematiek is die niet leeftijdgebonden is.  Door dit soort verhalen is er voor de jeugd misschien een stuk herkenning te winnen waardoor ze zich misschien eerder begrepen voelen en minder eenzaam in hun strijd en / of verdriet. Het kan een eerste stapje zijn om het onderwerp aan te snijden en aan te geven dat zij ook met een hulpvraag zitten. Maar ook als je iemand kent met deze problematiek  kan het verhaal behoorlijk bij je binnen komen.

 

” Ik moet dit doen ” Maren Stoffels

ik moet dit doen9789025878979/2020

Maren Stoffels , uitgeverij Leopold

Maren Stoffels zocht via auteur Hans Kuyper contact met uitgeverij Leopold. Die publiceerde i2 2005 haar eerste boek “dreadlocks & lippenstift” die meteen de prijs van de Jonge Jury won. Nadien zijn er veel boeken verschenen. Ze gebruikt veel thema’s waarin jongeren zich zullen herkennen en die ook actueel zijn in de media. Enkele daarvan zijn pesten, homoseksualiteit, groepsdruk en het thema van dit boek dwangstoornis zal bij veel lezers herkenning geven waardoor het verhaal goed aansluit bij de belevingswereld of dan wel begrip geeft naar mensen toe die dit ondervinden.

Hoofdpersonage Simon heeft een dwangstoornis. Hij heeft last van dwanggedachten. Hij ontwijkt bepaalde getallen en heeft controle drang.  Hij denkt dat als hij daar niet aan toegeeft de mensen van wie hij houdt dood zullen gaan. Zijn ouders geven hem op voor een ‘ dwang-kamp” :  de Waag-weken: hij gaat twee weken met een aantal jongeren , met dezelfde problematiek, en begeleiders op kamp om hun dwang te overwinnen.  Jasmin is een van de andere jongeren. Zij heeft extreme smetvrees.  Als Jasmin het niet meer aan kan en wegloopt blijkt dat Simon de enige is die haar kan vinden. Maar om dit te doen moet hij eerst zijn eigen problemen parkeren.

” ik moet dit doen” slaat op de dwang van Simon en de andere jongeren maar ook op het feit dat ze het zelf zullen moeten doen om van hun dwangstoornis af te komen.  Maren Stoffels weet de dwangstoornissen van de karakters goed te omschrijven. Voor iemand die dit niet heeft of niet in zijn omgeving heeft meegemaakt klinkt het onwezenlijk maar door de schrijfwijze krijg je het beklemmende gevoel die degene met de stoornis gevangen houdt. Het komt bij je binnen en laat je niet meer los. Je gaat meeleven met de karakters en krijgt begrip voor hun strijd, doen en laten.

De machteloosheid maar ook de gedrevenheid van de jongeren komen ter sprake. Dat je gevangen kan zijn door je dwang maar ook dat je er wel degelijk van los kunt komen. Een lange weg te gaan die je uiteindelijk sterker maakt. Dat het niet je dwang is die voor je kiest maar dat jij de keuze kunt maken er naar te luisteren of er uit te komen. Daarnaast is er ruimte voor vriendschap en een boeiend en spannend verhaal.

Een prettig leesbaar verhaal wat een kijkje achter de dwangstoornis geeft. Uitleg geeft van wat het is en hoe iemand er onder gebukt kan gaan. Ook zeker aan te raden voor mensen die op welke wijze in aanraking komen met iemand met deze problematiek. Of dit nu privé is of via je werk.  Ik vind het echt een aanrader!

Leesclub voor drie: “George” Alex Gino

 

george 9789020674460/2016 uitgeverij Kluitman

Zowel Felice, Femke en ik hebben het verhaal “George”van Alex Gino gelezen. Omdat we alle drie het boek geweldig vinden en eigenlijk willen promoten dat iedereen het gewoon gelezen moet hebben leek het ons een leuk idee om een mini-leesclub hierover te houden.

Alex Gino is transgender en geeft hier lessen en cursussen over. “George “is het debuut van Alex Gino en gaat over een jongen uit groep 6 die eigenlijk een meisje is en wil zijn.

Inhoud: George is een jongen. Om te zien tenminste. Want George weet zelf dat ze een meisje is. Ze houdt dit voor iedereen geheim. Totdat ze met de klas een toneelstuk van haar lievelingsboek gaan opvoeren. George wil supergraag de hoofdrol van Charlotte spelen. Maar ze mag van de juf niet eens auditie doen omdat ze een jongen is. Samen met haar vriendin Kelly bedenkt George een plan. Zodat ze niet alleen Charlotte kan zijn, maar vooral zichzelf, voor eens en altijd…

Uit de recensie ( te lezen op Boekenbijlage, zie link onderaan de pagina) van Felice:

George zit pas in groep 6 en natuurlijk worstelt ze met het feit dat ze eigenlijk een meisje is. Het is niet zomaar iets. Ze verzamelt vrouwenbladen uit vuilnisbakken, die ze stiekem leest om meer te leren over vrouw-zijn. Niemand mag ze vinden, haar moeder niet, maar haar oudere broer Scott al helemaal niet. Je wilt George het liefst uit het boek halen en een hele dikke knuffel geven. George is een pracht van een kind, en we kunnen schrijver Alex Gino alleen maar bedanken dat hij haar bedacht heeft.

Uit de recensie van Conny ( te lezen op deze site) :

We maken kennis met George en het mooie is dat de schrijver vanaf de eerste bladzijde haar voorstelt als meisje en ook haar als meisje benoemt door zij en haar te gebruiken. Pas na een paar bladzijdes kom je erachter dat George in een jongenslichaam zit en hoe ze hier mee omgaat.

Uit de recensie van Femke ( te lezen op deze site):

Het is een mooi en ook makkelijk geschreven verhaal. Interessant en leuk om te lezen. Het is goed en fijn dat er nu ook een verhaal is over dit onderwerp voor kinderen zodat kinderen er meer over te weten komen en misschien herkennen dat ze niet alleen zijn of als hun vriendje zich zo voelt. De reacties hierop van de omstanders zijn verschillend maar sommige zijn heel mooi en ontroerend.

Hoe vind je de cover van het boek ?

Felice: Zo, we beginnen gelijk met een goede vraag. Toen ik het boek voor het eerst zag, heb ik daar namelijk even bij stil gestaan. Ik vond het een erg aparte kaft. Spierwit, maar met de naam George in verschillende felle kleuren. Het is anders dan wat je normaal ziet, en waarschijnlijk trekt het daarom wel de aandacht naar zich toe. Dat is wel een kenmerk van een echt goede kaft, lijkt me. Daarbij sluiten de regenboogkleuren mooi aan bij het thema van het boek.

Conny: Toen ik in de boekwinkel dit boek op de plank zag liggen sprong het er voor mij gelijk uit. De witte kaft met de kleurige letters trok mij aan. Mede door zijn eenvoud. Op de gele wikkel stonden quotes wat mij nog nieuwsgieriger maakte. Dit boek moest gewoon mee om gelezen te worden !

Femke:Mooi en eenvoudig.

Heb je eerder een boek gelezen over dit onderwerp voor deze leeftijdsgroep?

Felice: Nee

Conny: nee

Femke : nee 

“Ik mag zijn wie ik ben “ is de slogan die bij dit boek hoort, waar de uitgeverij de campagne omheen heeft gebouwd. Heb je nog wat mee gekregen van deze  promotie rond het boek?

Felice: Ik kreeg het boek opgestuurd door de uitgeverij, met daarbij een paar reclameboekenleggers en een kleine button met dezelfde slogan. Ik had dus wel door dat er extra aandacht werd besteed aan het boek en de slogan.

Conny: Ik had het promotiefilmpje bekeken op de site van de uitgeverij omdat ik de link op sociale media voorbij zag komen. Verder zag ik in een boekenkrant (ik weet niet meer welke) een artikel hierover. Maar in de standaard media eigenlijk niet.

Femke: nee ik ben niets tegengekomen aan reclame voor dit boek.

Heb je het promotiefilmpje gezien, zo ja wat vond je er van ?

Conny: Ik vond het op zich wel aardig te zien maar ik denk niet dat het aan zal spreken bij de doelgroep voor het boek, gevoelsmatig gaat het nogal langzaam in het filmpje.

Felice: Ik kan niet anders dan me daarbij aansluiten. Maar ik ben sowieso geen fan van boektrailers.

Femke: Ik vond het niet interessant

In het boek gaan ze een toneelstuk spelen nav Charlotte’s web. Heb je dit boek gelezen ?

Felice: Nee, ik heb het boek niet gelezen, en de film ligt nog steeds te wachten tot ik een keer zin heb om te kijken. Ik ken het verhaal wel min of meer.

Conny: Ik heb het boek te lang geleden gelezen om het voor mij te halen. Moeilijk om hierover nog een mening te geven. Dan zou ik het eerst moeten herlezen.

Femke : Nee niet gelezen, wel de film gezien.

Denk je dat het een grote rol speelt in het verhaal of had elk toneelstuk gespeeld kunnen worden?

Conny: Het toneelstuk speelt een grote rol in dit verhaal maar het zou denk ik ook wel met een ander verhaal kunnen. Het gaat er om dat Charlotte’s web favoriet is bij George.

Felice: Ik denk wel dat het een goed gekozen verhaal is om in het boek te verwerken. ‘Charlotte’s web’ gaat immers ook over acceptatie. Varkentje Wilbur is te klein, en de boer wil hem daarom eigenlijk slachten. Maar Charlotte en de andere boerderijdieren verzinnen een plan om Wilburs leven te redden. George is ook anders dan de anderen, maar probeert samen met zijn vriendinnetje Kelly een manier te vinden om te zijn wie hij wil zijn, om geaccepteert te worden

Femke: Weet ik niet.

Welke reactie van welke persoon vond je het meest sympathiekst, welke sprak je het meest aan?

Felice: Natuulijk was het mooi hoe George’s vriendin Kelly met alles om ging. Maar vooral de reactie van George’s oudere broer Scott vond ik mooi. Degene voor wie George het meest bang was, blijkt uiteindelijk het meest begripvol.

Conny: die van hartvriendin van George en  aan het einde de reactie van zijn broer.

Femke: van zijn vriendin

Kon je begrip opbrengen op de reactie van de moeder ?

Felice: Natuurlijk is het een logische eerste reactie, je schrikt. Dat je er de eerste paar dagen, misschien weken aan moet wennen, is wel te begrijpen. Maar uiteindelijk zul je het toch moeten accepteren, en je zoon (dochter) leren respecteren voor wie hij (zij) is. Dat je taak als ouder, vind ik.

Conny: Tot op zekere hoogte. Ze heeft naar mijn idee te lang in de ontkenningsfase gezeten. Ik denk dat je als moeder het beste wilt voor je kind en dat hij of zij gelukkig is. Het zal moeilijk zijn om je eigen toekomstbeeld/idee voor je kind los te moeten laten en het anders moet in gaan vullen. Ook zal het moeilijk zijn als je kind gepest wordt door zijn of haar eigen keuze. Maar persoonlijk denk ik dat ze teveel met de buitenwereld bezig is, in eerste instantie, dan met haar kind en zichzelf. Later trekt dit gelukkig wat bij.

Femke: nee, niet aan begin, later wel .

Het verhaal speelt zich af in het conservatieve Amerika. Denk je dat er in Nederland anders zou worden gereageerd ? Dat een jongen wel een meisjesrol kan krijgen?

Felice: Nederland is wel toleranter dan de Verenigde Staten, maar toch lopen we niet zo ver voor als we soms willen denken. Nederland was jaren geleden vooruitstrevend, maar tegenwoordig begint de preutsheid weer steeds meer toe te slaan. Ook in Nederland willen we het liefst iedereen binnen de bestaande kaders houden. Als je anders bent, word je sneller geaccepteerd, maar lang niet altijd volledig opgenomen in de maatschappij als een gelijkwaardig lid. Dus ja, George had misschien wel een meisjesrol kunnen krijgen in het toneelstuk, als de juf een beetje ruimdenkend is, maar waarschijnlijk hadden de wat meer bekrompen ouders toch geklaagd. 

Conny: Ik vind dat het verhaal wel afspeelt tegen een typische Amerikaanse achtergrond. Niet dat we hier super tolerant zijn maar ik denk wel dat het hier geen probleem is als een jongen een meisjesrol wil of andersom. Naast het eenvoudige van het vergeven van een toneelrol is er natuurlijk het grotere plaatje. Mensen, in welk land dan ook, hebben hun eigen beeld voor ogen, normen en waarden, en die zullen per land maar ook per plaats verschillen. Of je nu in een christelijk dorp woont of in een wereldstad. Maar ik denk over het algemeen dat Nederland wel meer voorop loopt met acceptatie dan de USA. Al zijn we er ook nog niet helemaal.

Femke: Dat denk ik wel dat een jongen een meisjesrol kan krijgen. Maar ik denk wel dat als je je zo voelt als George en je dit ook in het dagelijkse leven in de klas laat weten er altijd kinderen en volwassenen zijn die dat niet snappen en je gepest wordt. Al zal dat ook wel te maken hebben met de cultuur en de opvoeding van de mensen om je heen.

Is het verhaal verteld ? Vond je het een goed einde?

Felice: Ja en nee. Het is een mooi einde, dat zeker. Je sluit het boek met een glimlach op je gezicht. Maar wat gebeurd er daarna? Kan George ook zichzelf leren zijn in het echte leven?

Conny: Ja ik vond het een fijn einde.

Femke :ja dat denk ik wel.

Voor wie is het boek geschikt vind jij ?

Felice: Ik denk dat het wel een mooi boek is om in de bovenbouw van de basisschool klassikaal te lezen en te bespreken. Het boek opent deuren naar een moeilijk te bespreken onderwerp. Daarbij is het gewoon een boek dat een groot publiek verdient.

Conny: Eigenlijk voor iedereen, het zou in elke schoolbieb moeten staan, door ieder kind en leerkracht en wie dan ook gelezen moeten worden.

Femke : vanaf een jaar of tien denk ik om zelf te lezen tot elke leeftijd. Het is een goed onderwerp zowel voor kinderen als voor volwassenen.

Wil je nog wat kwijt ?

Felice: Wat er in dit boek voor mij gelijk uitsprong, is dat de schrijver Alex Gino vanaf de eerste pagina consequent de woorden ‘zij’ en ‘haar’ gebuikt als het om George gaat. Dit straalt een krachtige boodschap uit, waar ik enorm blij van word!

Conny: Daar kan ik mij volledig in vinden !

Femke: Iedereen moet gewoon dit boek gaan lezen !

 

De recensie van Felice op Boekenbijlage lees je hier:

Prachtig kinderboek over transgender zijn!

 

 

De afbeelding van de cover komt van de site van uitgeverij Kluitman