“Spook-a-thon” ! Huiver je ook mee?

20181011_180106

Blogger Kwante is net als mij enorme fan van Halloween en heeft naast de geweldige creepycrawlychallenge op instagram nu ook een book-a-thon georganiseerd in griezelthema:

De Spook-a-Thon  in Wonderland

van 13 oktober tot 31 oktober

 

Op de site van Kwante lees je alles over deze read-a-thon, wat deze inhoudt en hoe je mee kunt doen.  Hier alvast een tipje van de sluier …..

Je kunt je opgeven via de speciale facebook pagina. Daar kan je ook opgeven hoeveel boeken je wilt gaan lezen. Of het er 1 is of 20 dat maakt niet uit. Het gaat om het gezellig mee doen ! Je kunt doorgeven of je leest als een Casper ( 1 tot 3 boeken), een Coraline (3 tot 5 boeken), Jack Skellington ( 6 tot 9 boeken), Scream ( 10 tot 13 boeken) of als Freddy Krueger ( 13 of meer boeken ).

Hoewel Jack Skellington mijn all time favorite is hoop ik tijdens deze periode 10 boeken te lezen. Mijn TBR aan het begin van de maand is al tig keer anders geworden maar ik ga in ieder geval van start met Lijkenkrabber van Tom Thys en hoop de huivering ook op tijd binnen te hebben voor dit event…

Naast het lezen kan je ook nog mee doen met een stuk of zes challenges waarbij je een leuke prijs kunt winnen. Wat deze zijn en hoe je mee kunt doen lees je op  de blog van Kwante in Wonderland

Advertenties

“Club Duister: schaduwblind” Veronique Marien

cllub duistger 9789462420564/2017

Veronique Marien, uitgeverij Kramat.

Schaduwblind is het eerste deel van de griezelige serie Club Duister, voor lezers vanaf ongeveer 12 jaar.

In eerste instantie had ik een associatie met de boekenserie Kippenvel van R.L. Stine. Hij begon in 1992 met deze succesvolle serie in Amerika en in 1994 verschenen de eerste delen in het Nederlands. Ook voor kinderen vanaf een jaar of elf en nog steeds populair. De manier waarop de verhalen worden geschreven met een hoofdpersoon waar je sympathie voor hebt, het verweven van dagelijkse problemen met horror- achtige situaties hebben er, denk ik , voor gezorgd dat het aanspreekt bij de doelgroep en zo een succes is geworden. Ook Club Duister heeft deze ingrediënten en zou ook tijdloos populair kunnen worden!

De kaft is lekker duister, en past goed bij het verhaal en de sfeer die het uit ademt. Schaduwblind is het eerste deel van deze serie en tussen haakjes staat er “het verhaal van Sam”. De korte proloog heeft een boodschap van Club Duister waarin staat wat de club is, hoe je er in komt, maar bovenal een waarschuwing voor de lezer dat als je een angsthaas bent het boek beter weg kunt leggen. Vervolgens start het verhaal met tien hoofdstukken en een epiloog. We maken kennis met Sam, een jongen die flink gepest wordt omdat hij dik is en niet sportief. De populaire Brent is uiteraard de pester en heeft een paar meelopers die hem daar in steunen. Brent is verliefd op Lena, het mooie meisje van de klas, die het juist opneemt voor Sam met alle gevolgen vandien. Misschien zijn de personages een beetje cliché maar dat neem je voor lief omdat  ze goed uit de verf komen. Bovendien is het boek spannend genoeg zodat je niet de tijd hebt om daar  teveel bij stil te staan. Ik denk dat een oudere lezer daar meer moeite mee heeft maar de doelgroep totaal niet.

Sam heeft het dus niet makkelijk op school. Hij zoekt zijn troost in junkfood en griezelfilms. Zijn moeder werkt nachtdiensten en dan kan Sam zonder haar gezeur die films kijken. Tijdens een schoolreis wil Brent hem weer te pakken nemen en als Sam hiervoor  vlucht komt hij per ongeluk bij een tentoonstelling van de Azteken terecht en dan verandert alles. Doordat Brent hem tegen een van de voorwerpen duwt  ontwaakt een woedende schaduw die hem en zijn hele omgeving op wil slokken. Sam moet ontdekken wat de vloek precies betekent en wat hij er aan kan doen, als hij er al wat aan kan doen…

Zoals de schaduw de omgeving van Sam wil opzuigen word je als lezer in het verhaal gezogen. Net als Sam wil je weten wat er allemaal gaat gebeuren en of Sam de schaduw voor kan blijven. Het verhaal is prettig te lezen, korte zinnen, duidelijke taal en een prettige leesletter. De spanning wordt goed verdeeld in het verhaal en de personages vullen elkaar goed aan. Het ‘gewone’ wereldje sluit goed aan bij de doelgroep en de dosis ‘ongewoon’ zit er mooi door verweven. Hierdoor blijf je als lezer goed bij de les en zit je als snel in het verhaal en wil het je niet meer loslaten. Het einde lijkt definitief maar door de epiloog is de deur op een kier gezet voor het tweede deel van Club Duister…

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“Halloween Horror verhalen”samengesteld door Martijn Lindeboom

9789024574780-halloween-horror-verhalen-m-lq-f 9789024574780 / 2016

Martijn Lindeboom (1971) is schrijver, jurist en Taekwondo-instructeur. Lindeboom is voorzitter van de Stichting ter bevordering van het fantastische genre en redacteur bij Hebban Fantasy. Hij heeft de beste genreauteurs uit Nederland en Vlaanderen verzameld in een verhalenbundel vol macabere horrorverhalen.

Inhoud/flaptekst: In deze bundel vind je een bloedspannende selectie zoals je die nog nooit hebt gelezen, van klassieke pulp tot eigentijdse psychologische spanning, van een dodelijk katmonster tot duistere koeien en vampiers. Pas maar op, voordat je het weet kijk je de komende maanden alleen nog maar angstig over je schouder, onder je bed of achter in je kast.  Met werk van Martijn Adelmund, Christien Boomsma, Sophia Drenth, Thomas Olde Heuvelt, Jerry Hormone, Auke Hulst, Martijn Lindeboom, Vanessa Morgan, Jamal Ouariachi, J. Sharpe, Tais Teng en Barend de Voogd.

Ik keek uit naar de Halloween Horror Bundel en zodra ik hem in de boekwinkel op kon halen heb ik mijzelf op de bank gestort om te gaan lezen. Allereerst vind ik de cover geweldig ! Goede keuze!

Na een voorwoord van Jan Doese, filmproducent en promotor van het horrorgenre volgen er 12 korte verhalen en een bonus verhaal van een schrijver onder pseudoniem. Dus eigenlijk 13 korte verhalen, mooier getal zou er niet passen in een bundel vol horror….

Kon het mijn griezelverwachting aan ? Nee, niet echt… Maar ik denk dat ik een beetje verwend bent. Het leest heerlijk weg met hier een daar een gRimlachje maar angstig over mijn schouder kijkend na het lezen, dat doe ik niet.

Horror is het Latijnse woord voor verschrikking en volgens het woordenboek de benaming voor een genre van verhalen waarbij het de bedoeling is de lezer als vorm van amusement angst aan te jagen.

De verhalen kunnen (en gaan) dus alle kanten op. De ene schrijver vult het in met zombie-achtige wezens met de nodige bloeddorst en aanverwanten gruwel. De ander weet het subtiel in een verhaal te verweven waarbij je over je schouder moet kijken of die meneer die zo gewoon op je buurman kan lijken in het echt niet een personage is die de gruwel in zijn daden verwoord.
Deze uitersten vindt je ook in deze bundel.
Hierdoor leest het ene verhaal prettiger dan het ander maar waardeer je het ene verhaal ook anders dan het andere.
Van de helft van de schrijvers was ik bekend met hun werk en voor de andere helft was het een leuke kennismaking met hun schrijfsels.
Er zitten voor mij juweeltjes tussen en een aantal waar ik niet veel mee heb.
Net als ‘gevoel van humor’ is ‘gevoel van horror ‘ ook heel persoonlijk !

Maar bovenal is het een heerlijke bundel om mee op de bank te duiken en je te laten verrassen! Want ‘onze’ schrijvers van Nederlandstalige/Vlaamse bodem doen dit genre zeker weten eer aan en zouden meer erkenning moeten krijgen.

De afbeelding van de cover komt van de site van de uitgeverij.

“stilte is goud waard” Anthonie Holslag

stilte is goud waard 9789072810625/2016

Anthonie Holslag, speciale uitgave van Boekhandel Meck&Holt in het kader van de Spannende Boekenweken 2016

Een heel tijd geleden deed ik mee met een fotoprijsvraag na aanleiding van het uikomen van de verhalenbundel ‘een boledovergoten dageraad’. Begin juni werd ik blij verrast met de mededeling dat ik als prijs dit kleine bundeltje van de schrijver mocht ontvangen

Het bevat na het voorwoord van de schrijver zevental korte verhalen waarvan sommige nieuw en andere eerder gepubliceerd. Daardoor las ik een aantal voor mij nieuwe verhalen en dat is wel zo leuk.  Ik heb de bundels ‘zwarte muren’ en ‘bloedovergoten dageraad’ van Anthonie Holslag gelezen en die laatste besproken op mijn blog. Ik vind zijn verhalen een ware aanvulling voor het genre en zeker omdat het van Hollandse bodem is.  Om kennis te maken met zijn schrijfstijl is dit bundeltje een echte aanrader. Het ene verhaal wat meer ‘horror’ dan het andere, het volgende weer meer realiteit. Juist die twist van het zo realistisch mogelijk vertellen, met dagelijkse elementen geeft je die extra kriebel omdat het misschien jou wel zou kunnen overkomen? Dat stukje spanning waar bij je op het puntje van je stoel gaat zitten en af en toe over je schouder wilt kijken.

Het bundeltje is uitgegeven door boekhandel Meck&Holt als geschenk voor de Spannende Boekenweken 2016. Een unieke uitgave die ik ook nog eens gesigneerd mocht ontvangen. Op de site van de schrijver vind je meer informatie over zijn werk en deze verhalen.

 

“Dodenwereld I Necropolis”Troonbeeckx, Vermeyen en de Braeckeleer

necropolis

 

 

 

 

9789462420410/2016

 

Lotte Troonbeeckx, Tom Vermeyen en Nico de Braeckeleer uitg.Kramat

De drie auteurs van dit boek zijn alle drie grote fan van het zombiegenre. Nico de Braeckeleer schreef al een tal van succesvolle griezelboeken voor de jeugd. Onder andere een vampiertrilogie en twee bovennatuurlijke romans. Tom Vermeyen is sinds 2004 actief in de film- en televisie wereld. In 2010 werd hij scenarioschrijver waarna hij de stap maakte om boeken te gaan schrijven. Lotte Troonbeeckx leest en kijkt al vanaf jonge leeftijd horror, fantasy en sci-fi en is verwend gamer. Gezamenlijk zijn ze gestart met de Dodenwereld-zombietrilogie waarvan Necropolis het eerste deel is.

Necropolis betekent dodenstad, begraafplaats, een plaats waar de doden rusten. Maar een gemuteerd virus verandert mensen in levende doden en geeft het woord dodenstad een heel andere, gruwelijke betekenis. In slechts enkele uren tijd nemen de zombies de wereld over. De mensen die het overleven moeten vluchten om aan hen te ontkomen. De veertienjarige Eli en zijn zusje Ilna slaan ook op de vlucht. Ze komen Tabitha tegen en Maxim. Met zijn vieren gaan ze de strijd aan en op zoek naar een veilig onderkomen.

Als er een rat uit een laboratorium ontsnapt is er niemand die het door heeft. Deze rat blijkt ook nog besmet met een vreselijk virus. De lezer weet dat het gaat beginnen en zit gelijk op het puntje van zijn stoel. Na deze proloog gaan we acht maanden verder als de moeder van Eli en Ilna heel ziek is. Als Eli naar de kamer gaat van zijn zusje omdat ze gilt dat ze een bloedneus heeft, ziet hij daar niet zijn moeder staan maar een monster. Vol ongeloof vlucht hij met Ilna het huis uit en rennen het bos in. In dat bos komen ze Tabitha tegen. Tabitha is op zomerkamp maar alle meiden uit het kamp worden ziek en veranderen in bloeddorstige zombies. Tijdens haar vlucht in het bos weet Ilna haar ook in zijn boomhut te krijgen en wachten ze het moment af dat ze weg kunnen gaan. De zombies zijn gruwelijk en angstaanjagend, maar gelukkig ook niet al te slim en kunnen bijvoorbeeld niet klimmen zodat ze voor dat moment even veilig zijn.
Als de zombies bloed ruiken van een voorbijkomend dier weten de kinderen te vluchten naar de stad.

Maxim die die dag uitgekozen is om een computerspel te komen spelen buiten de stad, een heel populair zombiespel, is onder de indruk van de make-up en hoe echt het spel wel niet lijkt. Als hij er achter komt dat de zombies niet geschminkt zijn maar echt zet hij het op het lopen en komt hij de andere drie tegen.
Omdat telefoonverkeer niet meer mogelijk is en ze geen normale mensen meer zien besluiten ze met de auto naar Hamburg te vertrekken. Daar woont de vader van Eli en Ilna. Ze hopen dat de zombieplaag alleen in België en Nederland is.
Tijdens de reis er naar Hamburg wordt die hoop steeds kleiner.

Zombies voor 13plus. Ik was zeer benieuwd naar dit gegeven. Vaak worden dit soort verhalen snel kinderachtig of ze zijn eigenlijk te volwassen en niet geschikt voor deze leeftijd. Met dit verhaal is dat gat opgevangen. Door de eenvoudige vertelstijl en de hoofdfiguren in de leeftijd van 14 en 15 jaar sluit het goed aan op de doelgroep. De kinderen in het verhaal gedragen zich naar hun leeftijd en doen nu niet opeens onwijs volwassen zodat het, zover het mogelijk is in zo’n verhaal, realistisch overkomt. Wellis waar vond ik het wat onwaarschijnlijk dat een meisje van 14 kan autorijden, maar dat was dan ook wel het enige waar ik even bij stil stond. Meer tijd om stil te staan heb je niet, want de zombies loeren in elke hoek dus er is weinig treuzeltijd. Het tempo zit er goed in en het is een vlot lopend verhaal. De beschrijvingen van de zombies zijn behoorlijk gruwelijk, maar ook weer niet te erg, zodat je het verhaal met een gerust hart aan je kind kunt laten lezen. Mits die een beetje van griezelverhalen houdt.

Het was of ik in een aflevering van de Walking Dead zat toen ik het boek aan het lezen was en vond het jammer dat het afgelopen was. Net als genoemde serie met een mooie cliffhanger. Gelukkig is dit het eerste deel van een trilogie dus ik ben benieuwd of het niveau van deel 1 aangehouden kan worden.

Deze recensie verscheen eerder op Boekenbijlage, met dank aan uitgeverij Kramat voor het recensie exemplaar.

‘”de bijzondere kinderen van mevrouw Peregrine” Ransom Riggs

bijzondere kinderen9789044817171/2012

Ik las de derde druk  2013, uitgeverij Clavis, vertaling Tine Poesen.

Inhoud volgens achterzijde:  Als kind had Jacob al een speciale band met zijn opa Abraham. Die vertelde zijn kleinzoon bizarre verhalen over zijn jeugd in een weeshuis voor bijzondere kinderen. Opa illustreerde zijn verhalen met oude, echt uitziende foto’s. Jaren later komt de oude Abraham op een gewelddadige manier aan zijn eind. De inmiddels zestienjarige Jacob reist naar een afgelegen eiland voor de kust van Wales, waar hij de ruïne vindt van het tehuis waar zijn opa gewoond heeft. Als Jacob het huis verkent, blijkt dat de jeugdvrienden van Abraham meer dan bijzonder waren. Misschien was er wel een goede reden om hen in afzondering op het eiland te laten wonen. En misschien leven ze nog steeds … Wat volgt, is afwisselend wonderbaarlijk, aandoenlijk en huiveringwekkend.

Toen ik deze kaft voor het eerst zag dacht ik “die moet ik lezen” het had gewoon een aantrekkingskracht tot me. Enkele weken later had ik het boek aangeschaft maar dacht wacht tot de serie compleet is zodat ik in één keer door kan lezen. Dus deel twee kwam er naast te staan en ze bleven mij maar aanstaren… Ik had gelukkig nog zat te lezen dus kon nog elke keer wachten. Nu ik de najaarsaanbieding van de uitgeverij voorbij zag komen en zag dat het derde deel er aan komt mocht ik van mezelf beide delen gaan lezen.  En “fingers crossed” want zou het aan mijn verwachting voldoen?

Deze titel, inmiddels toe aan de vijfde druk, is door Amazon uitgeroepen tot beste Young Adult van 2011, en wordt aangeraden aan een ieder die van onvoorspelbare verhalen houdt. Nou niets is minder waar.

Naast de mooie cover is de gehele vormgeving de moeite waard om te noemen. Een boek wat een sieraad is op de plank en wat ik eerst van alle kanten heb bekeken en door heb gebladerd voor ik er aan begon. De oude foto’s van opa Abraham spelen een belangrijke rol en zijn ook in het boek te zien.  De foto’s hebben allemaal een macabere uitstraling. Ze komen uit persoonlijke archieven van verzamelaars en doordat ze in het verhaal verweven zitten maakt het het verhaal een groter mysterie. Ik vraag me ook af of de basis van het verhaal er al was of dat er eerst een stapel foto’s was.

Het verhaal is in de ik-persoon van Jakob verteld en ik weet niet of ik het een fantasy, horror, thriller of romantisch boek moet noemen want het heeft van alles wel wat. Misschien maakt het daarom wel dat het boek zo uniek is en aanspreekt.  De karakters die in het verhaal voorkomen hebben allemaal hun eigen verhaal en die komen duidelijk naar voren. Door hun eigenschappen en de foto’s leer je ze kennen.

De schrijfstijl van Riggs is kort en bondig, goed oog voor detail en weet de lezer bij de les te houden. Het verhaal is origineel, spannend, omgeven door een mysterie en zo mooi verwoord dat je er bijna in gaat geloven. Een verhaal over vriendschap en vertrouwen, liefde en verbondenheid maar vooral een wonderlijk verhaal met de nodige horror en gruwel. Een boek waar je in verdrinkt en niet naar de oppervlakte wilt komen omdat je bang bent dat dan het verhaal is afgelopen.  Gelukkig komen er nog twee delen dus ik kan mijn hart ophalen..

De afbeelding van de cover komt van de site van de uitgeverij