“toen de dag donker werd ” Terence Geurts

Cover-toen-de-dag-donker-werd9789463987585/2020

Terence Geurts wilde altijd al schrijver worden. Toen hij in een burn-out terecht kwam is hij  korte verhalen gaan schrijven wat resulteerde in deze bundel met 21 horrorverhalen. Met een aparte, macabre schrijfstijl voert hij je mee naar een surrealistische wereld met daarbij wat humor met een grotesk zwart randje.

Grotesk en gruwelijk , als je de achterflap leest kan je daar niet om heen. Een paar zinnen hiervan :  “ Stap in een wereld waarin de liefde voor een broertje letterlijk over lijken gaat. Treedt binnen in een universum waar ‘groene vingers’ bloedrood kleuren. Durf jij de monsters in jezelf onder ogen te komen ?  Overleef jij het tot het einde ? Verhaal na verhaal raak je verstrikt in de gruwelheden die zich afspelen in het dorp. Eén ding is zeker na het lezen van dit boek durf je nooit meer te kiezen voor de chef’s special en denk je wel twee keer na voordat je de treden van de trap naar een boomhut beklimt… “

Nou dat kan wat beloven dus vol goede moed pakte ik deze debuutbundel op.  De cover laat een man zien die een brandende krant vast houdt op een donkere achtergrond. Een originele en pakkende afbeelding die zeker uitnodigt om van start te gaan. Zowel cover en titel blijken na het lezen prima bij het boekje te passen.  Boekje inderdaad want het is een zeer handzame pocket.  De verhalen zijn zeer kort en je raast er doorheen. 168 pagina’s vermakelijk leesplezier ( voor de liefhebber die geen last heeft van een teer zieltje dat dan weer wel) .

De verhalen, geschreven vanuit de ik-vorm waardoor de beleving de lezer meer raakt, zijn vlot te lezen. Korte en bondige zinnen, praktisch en toegankelijk taalgebruik. Laagdrempelig en met voldoende tempo. De hoofdpersonages waaruit wordt geschreven zijn soms slachtoffer, soms dader wat een leuke mengelmoes geeft in het geheel.

Zoals een horrorverhaal hoort te zijn is er niet alleen een ( gedetailleerde) beschrijving van de gruwelijkheden maar zijn het juist de beschrijvingen van wat je niet ziet ( de emoties, de angst en het “ onbekende” ) het geen wat de spanning en het kippenvel bij de lezer brengt.

Hier is de auteur op de goede weg maar voor mij was het af en toe iets voorspelbaar. Moet ik er wel bij zeggen dat ik als horror/thriller veel-lezer al heel wat ben tegengekomen en mij ( helaas) niet zo snel meer laat verrassen.  Sommige verhalen hadden de sfeer van de oude Stephen King verhalen , met hier een daar een vleugje Roald Dahl en dat kon ik wel waarderen.

Verder lijken de verhalen los te staan maar dan weet de auteur mij te verrassen om aan het einde alles samen te laten komen. Onder de titel Occhiolism ( gewaarwording waarbij je geen betekenisvolle conclusies kunt trekken van wat je ziet, aldus google) opgedeeld in vier delen, komen karakters weer terug en dan volgt er nog een prima finale/slotverhaal.

Mijn conclusie is een geslaagd horror debuut. De auteur heeft de kunst van het korte verhaal in de vingers en zich waarschijnlijk laten inspireren door auteurs op dit vlak maar zichzelf al een eigen stijl weten te geven die hopelijk in toekomstig werk verder tot zijn recht zal komen.

Vermakelijk leesvoer voor de doorgewinterde horrorfan en behoorlijk pittig voor de nieuwkomers in het genre.  Het smaakt in ieder geval naar meer !

“Toen de dag donker werd” is in mei 2020 uitgebracht en ging op reis via het ‘selfpub-café’ van Shirley Pelikaan en Kim Verheugen. Een platform voor auteurs die hun boeken zelf uitgeven ( selfpublishers) en zo hun weg kunne vinden naar het publiek. Het leesexemplaar wat zij beschikbaar stellen gaat langs verschillende lezers in ruil voor een eerlijke recensie die gedeeld wordt op sociale media. De reden waarom ik het ‘selfpub-café’ bezoek is om op deze weg titels tegen te komen die ik anders zou mislopen. Het is moeilijk om voor ( beginnende ) auteurs een weg te vinden naar de boekhandel en dus ook de lezer. Verder is het leuk om je te laten verrassen door verhalen die je anders misschien nooit had kunnen vinden.

“Shadajaël deel 3” Theo Barkel

Cover-Shadajael-omn-3-Front-LR-208x3009789078437833/2021 uitgeverij Macc

Shadajaël deel 3 : Zusters van de Duisternis, de Godenwolf, Zwerver van de hel

Theo Barkel is schrijver en uitgever. Zijn uitgeverij Macc geeft boeken uit in het genre scifi, fantasy en horror. Theo Barkel zelf schrijft korte verhalen en fantasy. Daarnaast heeft hij zijn zeer persoonlijke verhalen gedeeld over de misstanden in de zorg in ‘ Epilsepsie of niet ‘.

Onder de noemer ‘ Vampieren & Demonen ‘ brengt de uitgeverij een serie uit genaamd Shadajaël. In de eerste bundel ( drie verhalen ) maken we kennis met Shea. Shea ontwaakt met de gewaarwording dat hij veranderd is in een zombie en een priester ontmoet die zich inzet om zijn ziel te redden. Hiervoor moet wel de strijd worden aangegaan met een machtige demon. De drie verhalen lopen in elkaar over en met een open einde en je rolt zo de tweede bundel in.  Hoewel eventueel los te lezen (door kort voorwoord met uitleg), zowel bundel als de verhalen is er wel degelijk een rode draad die verstrikt kan raken dus doe jezelf ( lees-) plezier en start gewoon bij deel 1 en lees in chronologische volgorde.

Nu dan dus het derde deel , wederom een korte ‘wat er vooraf ging’ en we storten ons meteen in de wereld van de Zusters van de Duisternis, de Godenwolf en de Zwerver van de Hel. Veel belovende titels van weer drie sterke korte verhalen. 13, 8 en 9 hoofdstukken afgesloten met een nawoord van de auteur. Als lezer slinger je , net als de hoofdpersonages, door verschillende tijden en zelfs naar de voorgebochten van de hel. Bekende namen van mytische figuren, demonen en een verwijzing naar de negen cirkels van Dante’s Inferno plaatsen dit boek echt in een klassieke setting. Zoals ik al in mijn bespreking van deel 1 zei met oldschool horror te maken te hebben wordt deze trant doorgezet.

Nog even een compliment over de cover. Dit maal legt de auteur uit dat hij zelf de foto heeft gemaakt en hij is zeer passend bij het duister van de verhalen die er in staan.

Een echt gruwelijk verhaal met demonen, zielen en verdoemenis. Je moet er van houden. Doe je dat dan zit je prima bij deze serie. Wel vraag ik mij af of de auteur dit niveau aan kan houden. Ik begrijp dat de serie nog niet is voltooid dus ik ben benieuwd.

“scherven vol ogen ” Johan Klein Haneveld

Cover-Scherven-vol-ogen-front-LR-210x3009789078437840/2021

Johan Klein Haneveld is geen onbekende in het rijtje auteurs met voorliefde voor fantasy, scifi en ziltpunk. Ziltpunk zijn echte Hollandse verhalen over de gevolgen van klimaateffecten en hoe de mens zich daarin staande probeert te houden. Zijn verhaal plastic vriend is hier een mooi voorbeeld van. Inmiddels zijn er achttien boeken van hem verschenen en is hij samensteller van de klimaatbundel ‘ voorbij de storm’.  Hij schrijft korte verhalen en recenseert SF- en fantasy boeken.  Met ‘scherven vol ogen ‘ heeft hij zich op het pad van de horror gewaagd al komen de voorliefdes uit zijn andere verhalen hier zeker in terug.  Geen standaard horrorwerk dus maar een mix van bovengenoemde genres met een sinistere vleugje gruwel. Door deze bijzondere mix zal het bij vele fantasy liefhebbers in de smaak kunnen vallen.

Het verhaal speelt zich af in het Nederland van 2080. De maatschappij is hard en zwaar vervuild. Zonder mondmasker waag je je liever niet de straat op. Werken is de enige  manier om je hoofd boven water te kunnen houden maar een baan vinden valt niet mee. Als Jennifer Kerkels haar baan kwijt raakt  is ze ten einde raad. Ze wil onder geen beding op straat eindigen. Ze is opgegroeid aan de rand van de maatschappij en wil daar onder geen beding naar terug keren. Haar vriendin, ook werkzoekende, verteld haar dat er een nog vrij onbekend instituut is opgericht met de naam ‘ Perfect’.  Hier beloven ze dat ze de ideale werknemer te kunnen maken van je. Geen werkgever zou je dan kunnen weigeren dus mét baangarantie. Jennifer besluit zich, samen met een andere ex-collega die wel al op straat was geraakt, zich aan te melden niet wetende in welke hel ze zal belanden.

Een prima verhaal. Kort en bondig (208 pagina’s). Goede gedoseerde hoofdstukken. Lettertype had voor mij anders gemogen maar dat is mijn persoonlijke smaak en doet niets af van de inhoud. Gepakt door het verhaal lees je daar makkelijk doorheen.

Voor wie bekend is , zoals ik , met ander werk van Johan Klein Haneveld weet dat het een auteur is die zeer toegankelijk schrijft. Hij weet een beeld te schetsen in bewoordingen die iedereen kan begrijpen en hierdoor kan je die beelden levendig voor je zien. Waarbij andere scifi / fantasy auteurs kunnen stranden in lastige woorden, namen of gecompliceerde omschrijvingen die sommige lezers laten afhaken weet hij je bij de les te houden door het in gewone taal neer te zetten. Daarnaast weet hij milieuproblematiek en andere ethische dilemma’s in zijn werk te stoppen waardoor je je toch af en toe eens achter de oren krabbelt. Ditmaal verpakt in een horrorjasje. Er zitten zeker gruwelijke momenten maar dat is voor mij geen maatstaaf voor horror.  Horror is voor mij niet hoe grotesk een verhaal is ( iedereen kan een marteling omschrijven) maar juist de manier waarop de angst wordt gevoed, de sfeer en met name de afronding van een verhaal waarbij je een rilling over je rug voelt lopen dat is voor mij horror.  De sfeer die de auteur in dit boek heeft gestopt is zeker beklemmend.  In de proloog kijkt Jennifer terug op iets gruwelijks wat ze heeft doorstaan maar niet dat dat het einde is van het verhaal. Een einde wat ik heel goed vond trouwens…  ( in verband met spoilers ga ik het daar niet over hebben… )

Daarnaast ben ik niet zo van genres en in hokjes stoppen. Juist de combinatie van verschillende genres krijg je een leuke, verfrissende, mix en daardoor een meer dan origineel verhaal.  En dit verhaal is daar zeker in geslaagd.

“het appartement” S. L. Grey

download.jpg9789044351651/2017

S.L.Grey, vertaling Henk Moerdijk, uitgeverij House of Books

Voor de site van Tazzy Jenninga heb ik eind december een drietal boeken gelezen en besproken. Dit was er een van. Het is een al wat oudere titel uit 2017 maar ik was al een tijdje nieuwsgierig naar dit verhaal, mede omdat er op de achterzijde staat dat ik mij kon voorbereiden op een slapeloze nacht en een ongemakkelijk gevoel je bekruipt bij het lezen.

S.L. Grey is een schrijversduo bestaande uit Sarah Lotz en Louis Greenberg. Sarah Lotz is zombiefan en schrijft misdaadromans en thrillers ( ik las met plezier de thriller ‘de vierde dag’ van haar hand) en Louis Greenberg si schrijver en redacteur. Hij behaalde een doctoraat in post-religieus apocolyptische fictie en in vampierfictie (ik wist niet eens dat dat bestond). Net als Sarah Lotz is hij een groot horrorliefhebber dus dat deze twee zich gevonden hebben om samen een verhaal te schrijven moet toch wel een goede combinatie zijn?

In ‘het appartement’ draait het om Mark en Steph. Samen met hun dochtertje Hayden wonen ze in Kaapstad. Ondanks hun leeftijdsverschil en het feit dat Hayden niet helemaal in de planning was lijken ze het wel voor elkaar te hebben. Als ze het slachtoffer worden van een gewapende overval op hun woning staat hun relatie behoorlijk onder druk. Beide proberen het trauma te verwerken, geven onbewust elkaar verwijten over en weer en moeten ondanks alle spanningen het dagelijks leven weer op zien te pakken. Het lijkt echter dat het veranderen van hun huis in een fort ( met tralies voor het raam en een alarmsysteem) niet de oplossing is van de slapeloze nachten van Mark en de stress van beiden.

Als vriendin Carla met haar jongere vriend Damon komen eten komt het gesprek al snel op de overval en hoe het met ze gaat. Damon stelt voor dat ze er eens tussenuit moeten gaan maar Mark en Steph geven aan dat ze geen geld hebben voor een vakantie. Damon verteld ze over een huizenruil. Dat je op een site je woning kunt aanbieden voor een korte vakantie en jezelf in het huis van die personen kunt gaan logeren. Steph ziet zichzelf al door de straten van Parijs zwalken maar Mark houd de boot af.  Stiekem bezoekt Stehp de site, schrijft zich in en speurt zelf naar een huis in Parijs. Al snel ziet ze een appartement en legt contact met de eigenaar. Ze komen tot een overeenkomst en zelfs Mark ziet het wel zitten. Hayden gaat uit logeren bij oma en opa en het stel vertrekt naar Parijs waar ze in een grote teleurstelling terecht komen. Het appartement lijkt in het geheel niet op wat de foto’s voorspiegelde, het is oud en vies net als het hele gebouw. Het gebouw staat zo goed als leeg, er is alleen een gestoorde kunstenares op de bovenste verdieping en de eigenaar is onbereikbaar (en zelfs nooit aangekomen in Kaapstad). Vanaf het moment dat ze in het appartement zijn aangekomen gebeuren er vreemde dingen en hangt er een beklemmende sfeer. Als dat nog niet genoeg is hebben ze ook nog geldproblemen en gaat er iemand dood. Na verhoor van de politie waarna besloten is dat het geen misdrijf was maar  het noodlot willen ze niets liever dan naar huis. Maar thuis aangekomen blijkt dat ze niet alles in Parijs hebben achtergelaten. Hoe meer ze proberen te achterhalen hoe de vork in de steel zit hoe meer ze in een web verstrikt raken van de ellende die ze dachten achtergelaten te hebben.

De cover sprak mij meteen aan net als de tekst op de achterflap. De belofte voor een slapeloze nacht trok mij wel aan. Het kan mij soms niet spannend of eng genoeg zijn. Dus de lat lag hoog. Het verhaal leest heerlijk weg, een prettige schrijfstijl en je hebt totaal niet in de gaten dat je met twee schrijvers te maken hebt want het is echt een geheel. Dus qua samenwerking geslaagd.

Het perspectief wisselt tussen Marc en Steph en mondjesmaat krijg je als lezer informatie waardoor je hoopt dat de spanning langzaam op blijft bouwen naar een goede ontknoping.

Noem het spiritueel of paranormaal maar de vage sfeer zit zeker in het verhaal. In het appartement doen ze bizarre ontdekkingen die eigenlijk niet helemaal werden uitgewerkt. Wat jammer is. Sowieso miste ik de diepgang hier en daar in het verhaal. Het verhaal kabbelt dan ook maar wat door. De periode in Parijs is in verhouding ook wat kort terwijl je verwacht dat daar meer zou gebeuren. Maar zoals gezegd nemen ze de ellende mee naar huis en gaat het verhaal door. Hier en daar wat voorspelbaar maar door de prettige schrijfstijl lees je het wel in één ruk door. Het einde vond ik ook wel heel cliché en dat vond ik gewoon jammer.

Het begon als een spannend horror verhaal maar in de loop van het verhaal stort het in en wordt het een dertien uit een dozijn verhaal met een voorspelbaar einde.  Geen rillingen over mijn rug, wie weet in een volgende boek van dit duo wel.

 

 

 

 

.

 

“Spook-a-thon” ! Huiver je ook mee?

20181011_180106

Blogger Kwante is net als mij enorme fan van Halloween en heeft naast de geweldige creepycrawlychallenge op instagram nu ook een book-a-thon georganiseerd in griezelthema:

De Spook-a-Thon  in Wonderland

van 13 oktober tot 31 oktober

 

Op de site van Kwante lees je alles over deze read-a-thon, wat deze inhoudt en hoe je mee kunt doen.  Hier alvast een tipje van de sluier …..

Je kunt je opgeven via de speciale facebook pagina. Daar kan je ook opgeven hoeveel boeken je wilt gaan lezen. Of het er 1 is of 20 dat maakt niet uit. Het gaat om het gezellig mee doen ! Je kunt doorgeven of je leest als een Casper ( 1 tot 3 boeken), een Coraline (3 tot 5 boeken), Jack Skellington ( 6 tot 9 boeken), Scream ( 10 tot 13 boeken) of als Freddy Krueger ( 13 of meer boeken ).

Hoewel Jack Skellington mijn all time favorite is hoop ik tijdens deze periode 10 boeken te lezen. Mijn TBR aan het begin van de maand is al tig keer anders geworden maar ik ga in ieder geval van start met Lijkenkrabber van Tom Thys en hoop de huivering ook op tijd binnen te hebben voor dit event…

Naast het lezen kan je ook nog mee doen met een stuk of zes challenges waarbij je een leuke prijs kunt winnen. Wat deze zijn en hoe je mee kunt doen lees je op  de blog van Kwante in Wonderland

“Club Duister: schaduwblind” Veronique Marien

cllub duistger 9789462420564/2017

Veronique Marien, uitgeverij Kramat.

Schaduwblind is het eerste deel van de griezelige serie Club Duister, voor lezers vanaf ongeveer 12 jaar.

In eerste instantie had ik een associatie met de boekenserie Kippenvel van R.L. Stine. Hij begon in 1992 met deze succesvolle serie in Amerika en in 1994 verschenen de eerste delen in het Nederlands. Ook voor kinderen vanaf een jaar of elf en nog steeds populair. De manier waarop de verhalen worden geschreven met een hoofdpersoon waar je sympathie voor hebt, het verweven van dagelijkse problemen met horror- achtige situaties hebben er, denk ik , voor gezorgd dat het aanspreekt bij de doelgroep en zo een succes is geworden. Ook Club Duister heeft deze ingrediënten en zou ook tijdloos populair kunnen worden!

De kaft is lekker duister, en past goed bij het verhaal en de sfeer die het uit ademt. Schaduwblind is het eerste deel van deze serie en tussen haakjes staat er “het verhaal van Sam”. De korte proloog heeft een boodschap van Club Duister waarin staat wat de club is, hoe je er in komt, maar bovenal een waarschuwing voor de lezer dat als je een angsthaas bent het boek beter weg kunt leggen. Vervolgens start het verhaal met tien hoofdstukken en een epiloog. We maken kennis met Sam, een jongen die flink gepest wordt omdat hij dik is en niet sportief. De populaire Brent is uiteraard de pester en heeft een paar meelopers die hem daar in steunen. Brent is verliefd op Lena, het mooie meisje van de klas, die het juist opneemt voor Sam met alle gevolgen vandien. Misschien zijn de personages een beetje cliché maar dat neem je voor lief omdat  ze goed uit de verf komen. Bovendien is het boek spannend genoeg zodat je niet de tijd hebt om daar  teveel bij stil te staan. Ik denk dat een oudere lezer daar meer moeite mee heeft maar de doelgroep totaal niet.

Sam heeft het dus niet makkelijk op school. Hij zoekt zijn troost in junkfood en griezelfilms. Zijn moeder werkt nachtdiensten en dan kan Sam zonder haar gezeur die films kijken. Tijdens een schoolreis wil Brent hem weer te pakken nemen en als Sam hiervoor  vlucht komt hij per ongeluk bij een tentoonstelling van de Azteken terecht en dan verandert alles. Doordat Brent hem tegen een van de voorwerpen duwt  ontwaakt een woedende schaduw die hem en zijn hele omgeving op wil slokken. Sam moet ontdekken wat de vloek precies betekent en wat hij er aan kan doen, als hij er al wat aan kan doen…

Zoals de schaduw de omgeving van Sam wil opzuigen word je als lezer in het verhaal gezogen. Net als Sam wil je weten wat er allemaal gaat gebeuren en of Sam de schaduw voor kan blijven. Het verhaal is prettig te lezen, korte zinnen, duidelijke taal en een prettige leesletter. De spanning wordt goed verdeeld in het verhaal en de personages vullen elkaar goed aan. Het ‘gewone’ wereldje sluit goed aan bij de doelgroep en de dosis ‘ongewoon’ zit er mooi door verweven. Hierdoor blijf je als lezer goed bij de les en zit je als snel in het verhaal en wil het je niet meer loslaten. Het einde lijkt definitief maar door de epiloog is de deur op een kier gezet voor het tweede deel van Club Duister…

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“Halloween Horror verhalen”samengesteld door Martijn Lindeboom

9789024574780-halloween-horror-verhalen-m-lq-f 9789024574780 / 2016

Martijn Lindeboom (1971) is schrijver, jurist en Taekwondo-instructeur. Lindeboom is voorzitter van de Stichting ter bevordering van het fantastische genre en redacteur bij Hebban Fantasy. Hij heeft de beste genreauteurs uit Nederland en Vlaanderen verzameld in een verhalenbundel vol macabere horrorverhalen.

Inhoud/flaptekst: In deze bundel vind je een bloedspannende selectie zoals je die nog nooit hebt gelezen, van klassieke pulp tot eigentijdse psychologische spanning, van een dodelijk katmonster tot duistere koeien en vampiers. Pas maar op, voordat je het weet kijk je de komende maanden alleen nog maar angstig over je schouder, onder je bed of achter in je kast.  Met werk van Martijn Adelmund, Christien Boomsma, Sophia Drenth, Thomas Olde Heuvelt, Jerry Hormone, Auke Hulst, Martijn Lindeboom, Vanessa Morgan, Jamal Ouariachi, J. Sharpe, Tais Teng en Barend de Voogd.

Ik keek uit naar de Halloween Horror Bundel en zodra ik hem in de boekwinkel op kon halen heb ik mijzelf op de bank gestort om te gaan lezen. Allereerst vind ik de cover geweldig ! Goede keuze!

Na een voorwoord van Jan Doese, filmproducent en promotor van het horrorgenre volgen er 12 korte verhalen en een bonus verhaal van een schrijver onder pseudoniem. Dus eigenlijk 13 korte verhalen, mooier getal zou er niet passen in een bundel vol horror….

Kon het mijn griezelverwachting aan ? Nee, niet echt… Maar ik denk dat ik een beetje verwend bent. Het leest heerlijk weg met hier een daar een gRimlachje maar angstig over mijn schouder kijkend na het lezen, dat doe ik niet.

Horror is het Latijnse woord voor verschrikking en volgens het woordenboek de benaming voor een genre van verhalen waarbij het de bedoeling is de lezer als vorm van amusement angst aan te jagen.

De verhalen kunnen (en gaan) dus alle kanten op. De ene schrijver vult het in met zombie-achtige wezens met de nodige bloeddorst en aanverwanten gruwel. De ander weet het subtiel in een verhaal te verweven waarbij je over je schouder moet kijken of die meneer die zo gewoon op je buurman kan lijken in het echt niet een personage is die de gruwel in zijn daden verwoord.
Deze uitersten vindt je ook in deze bundel.
Hierdoor leest het ene verhaal prettiger dan het ander maar waardeer je het ene verhaal ook anders dan het andere.
Van de helft van de schrijvers was ik bekend met hun werk en voor de andere helft was het een leuke kennismaking met hun schrijfsels.
Er zitten voor mij juweeltjes tussen en een aantal waar ik niet veel mee heb.
Net als ‘gevoel van humor’ is ‘gevoel van horror ‘ ook heel persoonlijk !

Maar bovenal is het een heerlijke bundel om mee op de bank te duiken en je te laten verrassen! Want ‘onze’ schrijvers van Nederlandstalige/Vlaamse bodem doen dit genre zeker weten eer aan en zouden meer erkenning moeten krijgen.

De afbeelding van de cover komt van de site van de uitgeverij.

“stilte is goud waard” Anthonie Holslag

stilte is goud waard 9789072810625/2016

Anthonie Holslag, speciale uitgave van Boekhandel Meck&Holt in het kader van de Spannende Boekenweken 2016

Een heel tijd geleden deed ik mee met een fotoprijsvraag na aanleiding van het uikomen van de verhalenbundel ‘een boledovergoten dageraad’. Begin juni werd ik blij verrast met de mededeling dat ik als prijs dit kleine bundeltje van de schrijver mocht ontvangen

Het bevat na het voorwoord van de schrijver zevental korte verhalen waarvan sommige nieuw en andere eerder gepubliceerd. Daardoor las ik een aantal voor mij nieuwe verhalen en dat is wel zo leuk.  Ik heb de bundels ‘zwarte muren’ en ‘bloedovergoten dageraad’ van Anthonie Holslag gelezen en die laatste besproken op mijn blog. Ik vind zijn verhalen een ware aanvulling voor het genre en zeker omdat het van Hollandse bodem is.  Om kennis te maken met zijn schrijfstijl is dit bundeltje een echte aanrader. Het ene verhaal wat meer ‘horror’ dan het andere, het volgende weer meer realiteit. Juist die twist van het zo realistisch mogelijk vertellen, met dagelijkse elementen geeft je die extra kriebel omdat het misschien jou wel zou kunnen overkomen? Dat stukje spanning waar bij je op het puntje van je stoel gaat zitten en af en toe over je schouder wilt kijken.

Het bundeltje is uitgegeven door boekhandel Meck&Holt als geschenk voor de Spannende Boekenweken 2016. Een unieke uitgave die ik ook nog eens gesigneerd mocht ontvangen. Op de site van de schrijver vind je meer informatie over zijn werk en deze verhalen.

 

“Dodenwereld I Necropolis”Troonbeeckx, Vermeyen en de Braeckeleer

necropolis

 

 

 

 

9789462420410/2016

 

Lotte Troonbeeckx, Tom Vermeyen en Nico de Braeckeleer uitg.Kramat

De drie auteurs van dit boek zijn alle drie grote fan van het zombiegenre. Nico de Braeckeleer schreef al een tal van succesvolle griezelboeken voor de jeugd. Onder andere een vampiertrilogie en twee bovennatuurlijke romans. Tom Vermeyen is sinds 2004 actief in de film- en televisie wereld. In 2010 werd hij scenarioschrijver waarna hij de stap maakte om boeken te gaan schrijven. Lotte Troonbeeckx leest en kijkt al vanaf jonge leeftijd horror, fantasy en sci-fi en is verwend gamer. Gezamenlijk zijn ze gestart met de Dodenwereld-zombietrilogie waarvan Necropolis het eerste deel is.

Necropolis betekent dodenstad, begraafplaats, een plaats waar de doden rusten. Maar een gemuteerd virus verandert mensen in levende doden en geeft het woord dodenstad een heel andere, gruwelijke betekenis. In slechts enkele uren tijd nemen de zombies de wereld over. De mensen die het overleven moeten vluchten om aan hen te ontkomen. De veertienjarige Eli en zijn zusje Ilna slaan ook op de vlucht. Ze komen Tabitha tegen en Maxim. Met zijn vieren gaan ze de strijd aan en op zoek naar een veilig onderkomen.

Als er een rat uit een laboratorium ontsnapt is er niemand die het door heeft. Deze rat blijkt ook nog besmet met een vreselijk virus. De lezer weet dat het gaat beginnen en zit gelijk op het puntje van zijn stoel. Na deze proloog gaan we acht maanden verder als de moeder van Eli en Ilna heel ziek is. Als Eli naar de kamer gaat van zijn zusje omdat ze gilt dat ze een bloedneus heeft, ziet hij daar niet zijn moeder staan maar een monster. Vol ongeloof vlucht hij met Ilna het huis uit en rennen het bos in. In dat bos komen ze Tabitha tegen. Tabitha is op zomerkamp maar alle meiden uit het kamp worden ziek en veranderen in bloeddorstige zombies. Tijdens haar vlucht in het bos weet Ilna haar ook in zijn boomhut te krijgen en wachten ze het moment af dat ze weg kunnen gaan. De zombies zijn gruwelijk en angstaanjagend, maar gelukkig ook niet al te slim en kunnen bijvoorbeeld niet klimmen zodat ze voor dat moment even veilig zijn.
Als de zombies bloed ruiken van een voorbijkomend dier weten de kinderen te vluchten naar de stad.

Maxim die die dag uitgekozen is om een computerspel te komen spelen buiten de stad, een heel populair zombiespel, is onder de indruk van de make-up en hoe echt het spel wel niet lijkt. Als hij er achter komt dat de zombies niet geschminkt zijn maar echt zet hij het op het lopen en komt hij de andere drie tegen.
Omdat telefoonverkeer niet meer mogelijk is en ze geen normale mensen meer zien besluiten ze met de auto naar Hamburg te vertrekken. Daar woont de vader van Eli en Ilna. Ze hopen dat de zombieplaag alleen in België en Nederland is.
Tijdens de reis er naar Hamburg wordt die hoop steeds kleiner.

Zombies voor 13plus. Ik was zeer benieuwd naar dit gegeven. Vaak worden dit soort verhalen snel kinderachtig of ze zijn eigenlijk te volwassen en niet geschikt voor deze leeftijd. Met dit verhaal is dat gat opgevangen. Door de eenvoudige vertelstijl en de hoofdfiguren in de leeftijd van 14 en 15 jaar sluit het goed aan op de doelgroep. De kinderen in het verhaal gedragen zich naar hun leeftijd en doen nu niet opeens onwijs volwassen zodat het, zover het mogelijk is in zo’n verhaal, realistisch overkomt. Wellis waar vond ik het wat onwaarschijnlijk dat een meisje van 14 kan autorijden, maar dat was dan ook wel het enige waar ik even bij stil stond. Meer tijd om stil te staan heb je niet, want de zombies loeren in elke hoek dus er is weinig treuzeltijd. Het tempo zit er goed in en het is een vlot lopend verhaal. De beschrijvingen van de zombies zijn behoorlijk gruwelijk, maar ook weer niet te erg, zodat je het verhaal met een gerust hart aan je kind kunt laten lezen. Mits die een beetje van griezelverhalen houdt.

Het was of ik in een aflevering van de Walking Dead zat toen ik het boek aan het lezen was en vond het jammer dat het afgelopen was. Net als genoemde serie met een mooie cliffhanger. Gelukkig is dit het eerste deel van een trilogie dus ik ben benieuwd of het niveau van deel 1 aangehouden kan worden.

Deze recensie verscheen eerder op Boekenbijlage, met dank aan uitgeverij Kramat voor het recensie exemplaar.

‘”de bijzondere kinderen van mevrouw Peregrine” Ransom Riggs

bijzondere kinderen9789044817171/2012

Ik las de derde druk  2013, uitgeverij Clavis, vertaling Tine Poesen.

Inhoud volgens achterzijde:  Als kind had Jacob al een speciale band met zijn opa Abraham. Die vertelde zijn kleinzoon bizarre verhalen over zijn jeugd in een weeshuis voor bijzondere kinderen. Opa illustreerde zijn verhalen met oude, echt uitziende foto’s. Jaren later komt de oude Abraham op een gewelddadige manier aan zijn eind. De inmiddels zestienjarige Jacob reist naar een afgelegen eiland voor de kust van Wales, waar hij de ruïne vindt van het tehuis waar zijn opa gewoond heeft. Als Jacob het huis verkent, blijkt dat de jeugdvrienden van Abraham meer dan bijzonder waren. Misschien was er wel een goede reden om hen in afzondering op het eiland te laten wonen. En misschien leven ze nog steeds … Wat volgt, is afwisselend wonderbaarlijk, aandoenlijk en huiveringwekkend.

Toen ik deze kaft voor het eerst zag dacht ik “die moet ik lezen” het had gewoon een aantrekkingskracht tot me. Enkele weken later had ik het boek aangeschaft maar dacht wacht tot de serie compleet is zodat ik in één keer door kan lezen. Dus deel twee kwam er naast te staan en ze bleven mij maar aanstaren… Ik had gelukkig nog zat te lezen dus kon nog elke keer wachten. Nu ik de najaarsaanbieding van de uitgeverij voorbij zag komen en zag dat het derde deel er aan komt mocht ik van mezelf beide delen gaan lezen.  En “fingers crossed” want zou het aan mijn verwachting voldoen?

Deze titel, inmiddels toe aan de vijfde druk, is door Amazon uitgeroepen tot beste Young Adult van 2011, en wordt aangeraden aan een ieder die van onvoorspelbare verhalen houdt. Nou niets is minder waar.

Naast de mooie cover is de gehele vormgeving de moeite waard om te noemen. Een boek wat een sieraad is op de plank en wat ik eerst van alle kanten heb bekeken en door heb gebladerd voor ik er aan begon. De oude foto’s van opa Abraham spelen een belangrijke rol en zijn ook in het boek te zien.  De foto’s hebben allemaal een macabere uitstraling. Ze komen uit persoonlijke archieven van verzamelaars en doordat ze in het verhaal verweven zitten maakt het het verhaal een groter mysterie. Ik vraag me ook af of de basis van het verhaal er al was of dat er eerst een stapel foto’s was.

Het verhaal is in de ik-persoon van Jakob verteld en ik weet niet of ik het een fantasy, horror, thriller of romantisch boek moet noemen want het heeft van alles wel wat. Misschien maakt het daarom wel dat het boek zo uniek is en aanspreekt.  De karakters die in het verhaal voorkomen hebben allemaal hun eigen verhaal en die komen duidelijk naar voren. Door hun eigenschappen en de foto’s leer je ze kennen.

De schrijfstijl van Riggs is kort en bondig, goed oog voor detail en weet de lezer bij de les te houden. Het verhaal is origineel, spannend, omgeven door een mysterie en zo mooi verwoord dat je er bijna in gaat geloven. Een verhaal over vriendschap en vertrouwen, liefde en verbondenheid maar vooral een wonderlijk verhaal met de nodige horror en gruwel. Een boek waar je in verdrinkt en niet naar de oppervlakte wilt komen omdat je bang bent dat dan het verhaal is afgelopen.  Gelukkig komen er nog twee delen dus ik kan mijn hart ophalen..

De afbeelding van de cover komt van de site van de uitgeverij