” de godenwereld, de kronieken van magie deel 3″ Ian Laverman

godenwereld.jpg9789463080507/2016

Ian Laverman, uitgeverij Zilverbron

In 2015 verscheen het eerste deel van ‘ de kronieken van magie‘ een trilogie geschreven door Ian Laverman. Een jaar later verscheen het tweede deel ‘de zieke magiër’ .De trilogie is inmiddels afgesloten maar kreeg een vervolg met ‘de corruptie trilogie‘, waarvan volgende week op Castlefest het derde deel wordt gepresenteerd.  Hoog tijd om deze trilogie weer eens op te pakken en te gaan bespreken op mijn blog.  Het eerste deel van ‘de corruptie trilogie’ , de geestenwereld, was mij prima bevallen dus heb ik  ‘de heer van het woud ‘ van de plank gehaald en ging ik er eens goed voor zitten. Om vervolgens gelijk een doorstart te maken in het tweede deel ” de zieke magiër“ en daarna in het slot te duiken van de trilogie ; ” de godenwereld”.

De cover lijkt behoorlijk veel op de cover van het tweede deel en valt na de eerste twee cover een beetje tegen qua originaliteit maar over het geheel genomen is het fijn dat een trilogie qua uiterlijk één geheel heeft qua kleurstelling en stijl. Dat vind ik als booknerd altijd leuk op de boekenplank staan…

Wederom wachten mij een dikke 300 pagina’s om verder te lezen en te kijken waar het avontuur zal gaan eindigen. De vormgeving in het derde deel is ook qua hoofdstuk indeling hetzelfde als de voorgaande twee en ook dit keer zonder proloog of terugblik ga je verder in het verhaal waar het vorige was gestopt.  Dus hier ook mijn kanttekening weer dat dat lastig inkomen is als je wat langere tijd hebt tussen het lezen van de delen in.  Iets waar ik zelf geen last van had.  Ook een lijst met personages had een goede aanvulling geweest. Ook dit deel is onmogelijk zelfstandig te lezen en het is dus aan te raden de trilogie lekker achter elkaar te lezen, dan blijf je in het verhaal.  Door het snelle verteltempo is dat zeker geen straf, het boek is uit voor je het weet.

Achterflap: Delia en Lilith zijn elkaar kwijtgeraakt in het oerwoud van Tenrou, net nu het tijd is voor het laatste gedeelte van hun reis. Ze zullen elkaar terug moeten vinden in het gevaarlijke rijk Yunnan, waar de krijgsheer Ragnar met de scepter zwaait. Deze kwaadaardige magiër zit achter Griffin en Dillon aan. De reis van de magiërs gaat door terwijl ze de godenwereld proberen te bereiken. De bron van magie wacht op hen. Maar nieuwe gevaren liggen op de loer. De gevallen god Sitor is dichterbij dan ze denken.

Wederom een stortvloed van avontuur, gevechten, magiërs met hun aparte krachten en ondertussen moet de weg naar de bron van magie worden volbracht. De reis wordt een beetje veel van hetzelfde maar doordat de schrijver het niet erg vindt om hier en daar een karakter te laten sterven en weer nieuwe karakters toe te voegen hou je wel de nodige variatie in het verhaal. Zelf had ik wel op een gegeven moment van “laat ze nu maar bij het eindpunt komen” maar dat was denk meer mijn eigen ongeduld. Je verwacht immers dat ze daar toch uiteindelijk wel aan zullen komen. Zonder spoilers te plaatsen moet ik wel even kwijt dat ik het jammer vind dat het verhaal eindigt zoals het eindigt. Het is eigenlijk niet echt een complete afsluiting van het verhaal en dat vind ik jammer.  Maar over het geheel las het weer lekker weg en kon je je onderdompelen in een andere wereld.

Inmiddels heb ik de kronieken van magie trilogie achter mijn kiezen en is mijn totale mening dat het een leuk debuut is en kennismaking met deze jonge schrijver. Er is al duidelijke groei te zien tussem zijn eerste boek en de laatste van deze reeks dus dat beloofd wat voor de toekomst. Van zijn volgende trilogie “corruptie trilogie” heb ik deel 1 al gelezen en besproken : “de geestenwereld” en deel 2 aan het lezen. Deze verhalen pakte mij meer dan voorgaande trilogie dus ben ook zeer benieuwd naar het slot wat ik komend weekend kan ophalen op Castlefest.

 

 

 

 

Advertenties

” de zieke magiër, de kronieken van magie deel 2″ Ian Laverman

zieke magier.jpg9789463080354/2016

In 2015 verscheen het eerste deel van ‘ de kronieken van magie‘ een trilogie geschreven door Ian Laverman. Een jaar later verscheen het tweede deel ‘de zieke magiër’ .De trilogie is inmiddels afgesloten maar kreeg een vervolg met ‘de corruptie trilogie‘, waarvan volgende week op Castlefest het derde deel wordt gepresenteerd.  Hoog tijd om deze trilogie weer eens op te pakken en te gaan bespreken op mijn blog.  Het eerste deel van ‘de corruptie trilogie’ , de geestenwereld, was mij prima bevallen dus heb ik de heer van het woud ‘ van de plank gehaald en ging ik er eens goed voor zitten. Om vervolgens gelijk een doorstart te maken in het tweede deel ” de zieke magiër“.

Ook deze cover is weer een plaatje. Het past goed bij het eerste deel als is het wat meer futuristisch en een beetje onduidelijk wie de afbeelding moet voorstellen. Maar dat is bijzaak. Het nodigt wederom uit tot lezen en daar gaat het om…

Achterflap : In dit tweede deel zijn Delia en Dillon levend uit de regenstad van Hamza gekomen en moeten ze hun weg vervolgen door de sneeuw. Uiteraard een reis vol ongemak en onverwachte vijanden. Duistere wezens uit de oudheid dwingen Dillon en het reisgenootschap een andere weg te nemen terwijl Dillon ook nog zijn grootste fout probeert goed te maken en zijn reisgezelschap dichterbij de godenwereld, het doel van de reis, te krijgen. Op weg naar de bron der magie…

Waar het eerste deel stopte duiken we nu meteen het verhaal weer in. Het is daarom niet te doen de boeken zelfstandig te lezen.  Er is geen terugblik of lijst met personages je duikelt zo weer in het verhaal. Voor mij geen probleem omdat er slechts een aantal dagen tussen het lezen van het eerste en tweede deel zit maar gezien dit boek ongeveer een jaar later verscheen zal het wat lastiger inkomen zijn geweest als je het eerste deel veel eerder hebt gelezen.  Een korte terugblik of lijst met personages, of een korte uitleg over de verhoudingen tussen de karakters onderling, zou prettig geweest zijn.   Zeker vanwege de grote hoeveelheid karakters die voorbij komen. Al moet ik zeggen dat ik het idee had dat dit in dit deel beter gedoseerd was en er een kern van karakters was die nu meer tot hun recht kwamen en er ook minder nieuwe karakters werden opgevoerd. Een stuk prettiger omdat je nu wat meer in het verhaal blijft.

Hoewel de schrijfstijl hetzelfde is had ik wel het idee dat de schrijver gegroeid is in zijn schrijven. Zoals eerder gezegd is er nu meer sprake van een kern van karakters waar het verhaal meer omheen gebouwd is en komen ze beter uit de verf.  De dialoog blijft ondergeschikt aan de actie en er gebeurd heel veel onderweg dus zal je als lezer niet snel verveeld raken.  De confrontatie met de Anansi de spin en het gevolg daarvan vond ik goed uitgewerkt en het beste stuk uit het boek. Ik zelf had de naam Anansi niet gekozen omdat het teveel verwijzing heeft naar de originele Anansi, de mythische spin uit volksverhalen uit West-Afrika en de Caraïben. Dat gaf bij mij toch een bepaald beeld wat ik even moest loslaten voor dit verhaal.

Wat betreft de titel ‘ de zieke magiër ‘ wordt in het verhaal wel duidelijk om wie dit gaat maar helaas wordt dit niet verder uitgewerkt. Ik had verwacht dat het boek meer om hem zou gaan draaien maar het lijkt (ondanks de titel) ondergeschikt aan de queeste die ze moeten ondergaan. Een gemiste kans en het maakte mij nieuwsgierig hoe het met deze zieke magiër nu verder zou gaan. Misschien wordt die vraag in het afsluitende deel beantwoord?

 

De afbeelding van de cover komt van de site van de uitgeverij

” de heer van het woud, de kronieken van magie deel 1 ” Ian Laverman

DeHeervanhetWoud-193x300.jpg9789490767914/2105

Ian Laverman, uitgeverij Zilverbron

In 2015 verscheen het eerste deel van ‘ de kronieken van magie‘ een trilogie geschreven door Ian Laverman. De trilogie is inmiddels afgesloten maar kreeg een vervolg met ‘de corruptie trilogie‘, waarvan volgende week op Castlefest het derde deel wordt gepresenteerd.  Hoog tijd om deze trilogie weer eens op te pakken en te gaan bespreken op mijn blog.  Het eerste deel van ‘de corruptie trilogie’ , de geestenwereld, was mij prima bevallen dus heb ik ‘de heer van het woud ‘ van de plank gehaald en ging ik er eens goed voor zitten.

Allereerst vind ik de cover helemaal geweldig. Sowieso zijn alle boeken van geweldige covers voorzien die echt uitnodigen om op te pakken en te lezen!  Ook één van de redenen om het boek aan te schaffen.

Wat zegt de achterflap?  ” Tijdens haar eerste opdracht als magiër krijgt Delia een visioen. Ze ziet de godenwereld, waar een vergeten god de eeuwenoude bron van magie verwoest. De bron vraagt Delia om haar te redden. De raad besluit na het verslag van Delia een gezelschap op de been te brengen om de vergeten god tegen te houden. Ze brengen krachtige magiërs bij elkaar die de gevaren onderweg moeten trotseren. Ze moeten de beruchte magiër Dillon vinden, die als enige de weg naar de godenwereld kent en dan is de vraag of hij de magiërs zal helpen naar de godenwereld of een einde aan hun queeste zal maken”.

Soms geeft zo’n tekst op de achterflap veel weg van het verhaal maar hier werd toch de nieuwsgierigheid wel geprikkeld. Even dacht ik wel niet zo origineel weer een queeste maar daar veel fantasy verhalen dit als basis hebben kan je er alle kanten mee op.

Het was in het begin even inkomen in het verhaal. Er komen heel wat personages langs en het rammelt af en toe een beetje aan de introductie van deze figuren. Je moet even puzzelen hoe het zit met de relaties van de personages naar elkaar toe en daardoor kan je niet altijd hun reacties naar elkaar toe plaatsen. Van mij hadden de hoofdpersonages wat meer uitgediept mogen worden maar wie weet leren we ze beter kennen in een volgend deel.  We hebben immers drie delen te gaan…

Verder leest het verhaal vlot weg en dit komt denk ook door het eenvoudige taalgebruik en duidelijke beschrijvingen. Ik denk dat het boek daardoor ook zeer zal aanspreken bij een jong leespubliek vanaf een jaar of 14, hoewel er de nodige vechtpartijen inzitten dus daar moeten ze dan wel tegen kunnen.

Hoewel het lekker weg leest  kwam ik wel wat spelfouten en niet lopende zinnen tegen. Het is jammer dat dit er niet uit is gehaald bij het redigeren. Hopelijk zal dit bij een eventuele herdruk wel gebeuren. Hoewel mijn Nederlands ook niet perfect is verwacht ik dat bij een boek een goede spellingscontrole is gedaan. Ik ben dan ook wel een lastige lezer want op de een of andere manier blijf ik altijd op dit soort dingen hangen.

de heer van het woud ” heeft mij in ieder geval genoeg weten te boeien om met plezier deel twee op te pakken en te gaan lezen.
De afbeelding van de cover komt van de site van de uitgeverij

 

 

 

 

 

“de duistere oorlog boek 2: tocht der schaduwen” Kevin Deckers

duistere oorlog 29789463081108/2018

Kevin Deckers, uitgeverij Zilverbron

Kevin Deckers (1996) is een leesfanaat , waarbij als favoriet het genre Fantasy. Na het schrijven van een kort verhaal voor Nederlands in de brugklas wilde hij niets liever dan een eigen boek uit te geven. Zijn debuut (2016) was het eerste deel van  “de duistere oorlog” met de titel “ het begin van het einde”. Dat het een begin was bleek wel tijdens en na het lezen. Het boek telde meer dan 300 pagina’s en was een rollercoaster van personages en gebeurtenissen die niet altijd goed uit de verf kwamen maar wel nieuwsgierig genoeg maakte om door te lezen. De schrijver is heel enthousiast en wilde zoveel vertellen dat het af een toe een overkill van informatie was voor de lezer. Ondanks dat was ik wel heel nieuwsgierig hoe het verhaal verder zou verlopen. Zouden de losse eindjes wat meer bij elkaar komen en zou een volgende deel weer veel van hetzelfde zijn of zou het mij meer kunnen pakken?

In het tweede deel “ de toch der schaduwen”  is de bloedmaan opgekomen. De bloedmaan kondigt een dertig dagen durende nacht aan , waarin er geen contact is met de Goden. Om dit contact te herstellen moet Rayon met zijn metgezellen de Tocht der Schaduwen afleggen en op alle planeten  van het Licht de Godenpoort openen. Als dit niet lukt zijn alle werelden aan de macht van de Duistere onderworpen.

Voor mij ligt een iets dunner boek, toch nog wel dik 240 pagina’s, wat handzamer is dan het vorige deel. Het omslagontwerp is net als het eerste deel van Marijke van Leeuwen. Het is in dezelfde duistere stijl en trekt de lezer aan.

We gaan van start met een korte lijst van de belangrijkste personages, wat wel prettig is zo’n opfrisser. In de proloog maken we kennis met het verschijnsel van de bloedmaan en dan gaat verhaal van start. Waar je in het eerste deel veel meer tussen verschillende plaatsen, personages en gebeurtenissen hopte is in het tweede deel de reis het belangrijkste waardoor er meer plek is om de personages beter te leren kennen. Omdat ik er wat lastig in kwam heb ik eerst het eerste deel herlezen en ik moet zeggen dat de schrijver in het tweede deel mij veel meer wist te boeien met zijn verhaal. Er zat voor mijn gevoel meer structuur in en geen overdosis meer aan informatie. Wat je las was relevant en in een spannend jasje gegoten waardoor je het boek zo uit las.

Eerlijk gezegd wist ik niet of ik het tweede deel zou willen lezen omdat ik gemengde gevoelens bij het eerste deel had. Uiteindelijk ben ik blij dat ik het gedaan heb en ben ik zeer benieuwd hoe het verder gaat.  Het boek laat zich niet zelfstandig lezen, je moet echt wel het eerste deel gelezen hebben om genoeg achtergrond informatie te hebben.

Ik denk dat de schrijver gegroeid is in zijn vertelstijl.  Het boek heeft mij dan ook positief verrast!

“hart van de ijsworm” Anne West

cover ijsworm9789402171518/2018

Anne West, uitgegeven in eigen beheer bij Brave New Books

Anne West is schrijft teksten in opdracht, geeft workshops maar bovenal ken ik haar als lezer van haar boeken. Ik las een aantal van haar (fantasy) kinderboeken zoals de vuurdraken en chicklits als achter de geraniums en lekker is dat !. Uiteenlopende verhalen die één ding gemeen hebben en dat is de prettige en vlotte vertelstijl van de schrijfster.  Ik was dan ook best benieuwd naar deze titel. Een fantasy verhaal voor volwassenen.

In “hart van de ijsworm” draait alles om magie en draken, moed en zelfvertrouwen, goed en kwaad en de liefde.  Asara is een onzekere jonge vrouw en één van de zeven magiërs die de IJslanden moet beschermen tegen de ijsdraken.  Asara blijkt echter haar opleiding tot magiër niet afgemaakt te hebben maar laat de mensen in de waan dat ze dat wel heeft gedaan.  Na jaren in het  koninklijk paleis van Wendaal een luxe leventje te hebben gehad komt haar bedrog uit. Yder valt namelijk het land uit en Wendaal kan niet door haar beschermt worden. Asara vlucht als enige overlevende weg  van het paleis.  Ze springt aan boord van het schip van ijswormvisser Jarl. Jarl haat magiërs en bovendien brengt een vrouw aan boord ongeluk dus zit niet op haar aanwezigheid te wachten. Echter mag ze wel mee. Er begint een gevaarlijke tocht over de zeeën van de IJslanden en Asara krijgt alle tijd om te piekeren over de aanval op Wendaal en waarom haar tegenstander de zinnen heeft gezet op de ijswormindustrie.  Een industrie die bedreigt lijkt door een virus onder de ijswormen.  Ze zal moeten samenwerken en niet alleen op zichzelf moeten vertrouwen om de strijd aan te gaan. Iets wat een extra uitdaging voor haar is.

De cover is apart en vind ik wel bij het verhaal passen. Het grootste deel speelt zich immers af op een schip en daar passen deze touwen wel bij. Op de achterzijde vind je de flaptekst, ongeveer als hierboven, het geeft je een kort beeld van het verhaal maar laat genoeg te raden over.  Helaas moet ik zeggen dat ik bij het openslaan van het boek een vrij klein en niet zo prettig leesbaar lettertype vond. Iets waardoor ik mij er toch wel even moest toe gaan zetten om te starten.  Ook de lay-out waarbij er af en toe zinnen inspringen aan het begin van de regel vond ik overbodig en niet zo prettig. Het geeft meer rust voor mij bij het lezen als dit niet zo is.

Het verhaal zelf is wat rommelig bij het begin. Veel personages, met soms wat moeizame namen, waarvan je  niet de tijd krijgt om ze te leren kennen of aan ze te wennen want het is wat chaotisch en voor je het weet zit Asara in een gevecht. Ze vlucht weg met een baby op haar arm die ze later aan een ander geeft maar die mij, als lezer, zich af liet vragen waar die is gebleven.  Pas aan het einde van het verhaal wordt de baby weer genoemd.  Aangekomen op het schip zijn blijkt het een lange reis te zijn. Asara heeft alle tijd om zich te bezinnen en er zijn dialogen tussen de vissers. Hier kabbelt het verhaal ook wat door om daarna weer vol in actie te gaan. Gelukkig hebben we dan wat meer over Asara geleerd en snap je een beetje haar reactie op de andere personages.  In het laatste stuk valt alles zo een beetje op zijn plaats . Thema’s als verslaving en macht, liefde en (zelf-) vertrouwen zijn redelijk goed uitgewerkt en het leuke is of het nu een fantasy verhaal is of niet deze thema’s zijn van alle tijden en werelden.

Anne West laat veel ruimte voor de dialogen maar een stuk minder voor de beeldvorming over. Al zit er niet veel regelmaat in. Soms wordt een figuur wel heel duidelijk omschreven en soms ook weer totaal niet. Hierdoor is het wat lastig om de omgeving te schetsen. Het is natuurlijk fijn als je als lezer je eigen fantasie kan gebruiken maar een beetje sturing van het verhaal vind ik wel fijn.  De opzet van het verhaal vind ik goed, ik denk dat het wel wat meer de diepte in kan gaan. Daar het open einde van dit verhaal hoop ik dat het in het vervolg wordt opgepakt.

Kortom een prettige kennismaking met Asara maar er valt nog veel  meer te ontdekken in haar wereld in een nieuw boek.

” Wintercode” Pen Stewart

wintercode 1.jpg 9789492099303/2017

Pen Stewart (1977) is het pseudoniem van een schrijfster en kunstenares uit België. Ze heeft twee verhalenbundels op  haar naam staan “Nanokaniers en Olifantenhersenen” en “TijdM.A.N”. In 2016 verscheen bij uitgeverij Quasis de Splinter “opgejaagd” en dit was ook mijn kennismaking met deze schrijfster.
“Wintercode” is een verbeeldingsroman ( zoals gezegd op de voorzijde) en verscheen eind vorig jaar. Toen de uitgeverij mij een exemplaar stuurde was ik aan de ene kant benieuwd naar het verhaal maar het duurde even voordat ik tijd had om het op te pakken.

Een verbeeldingsroman dus oftewel “een verzonnen verhaal die de fantasie, de verbeelding aanspreekt. Meestal gebruikt  als overkoepelend begrip voor de genres , fantasie, sciencefiction en horror , waarbij alle tussenvormen en mengvormen mogelijk zijn”. Verbeeldingsroman dus, dat dekt de lading wel. Maar persoonlijk vind ik dat overbodig om op de cover te zetten. Een beetje verhaal moet immers je fantasie wel aanspreken anders is het niet geslaagd maar dat is mijn idee.

De mooie blauwtint op de cover is uitnodigend en komt terug in de meeste illustraties in het boek. Dit zijn afbeeldingen van de schilderijen die de schrijfster bij het verhaal heeft gemaakt. Haar schilderkunst is totaal niet de stijl waar ik wat mee heb maar een enkeling kon mij wel bekoren. Ze passen in ieder geval prima bij het verhaal.

“Wintercode” is  het eerste deel is van de Wintertrilogie. We maken kennis met de “Orde van de Winterkinderen”. Deze bewaart al eeuwen het machtsevenwicht tussen de kinderen van het Paternaat en de oorspronkelijke rassen van Laersinweld.  Hoofdpersoon Cloë  Sol Ramsey staat op het punt haar eindtest te doen en definitief toe te treden tot de Orde. Ze zakt hier echter voor en op het moment dat ze hoort wat hier het gevolg van is wordt de Orde  aangevallen door harpijen, is het bloedbad niet te overzien en moet ze vluchten. Als enige overlevende van de Winterkinderen is ze het doelwit van een klopjacht . Samen met haar voormalige jeugdliefde Jake en de laatste halfling van Laersinweld  Sia probeert ze uit de handen van haar belagers te blijven terwijl ze ook nog eens een nieuwe Orde moet oprichten.

De uitvoerige vertelstijl neemt je mee naar een heel andere wereld die even op je moet inwerken. Dit komt mede door het taalgebruik. Het is niet gewoon 2018 maar 3701 lageaejaartelling, en Cloë is bijvoorbeeld geboren op 21 december 3678 lagaejaartelling, tweeëntwinttigste dagdeel, tweeënvijftig tijdseenheden  ( en dat is veel informatie hoor) .Dit gaf bij mij nog wat afleiding en meer moeite om in het verhaal te komen. Maar eenmaal in het verhaal kon ik daar wel doorheen (of overheen ) lezen. Menig fantasieboek heeft zijn eigen aparte woorden, voorstellingen en benamingen en soms duurt het wat langer bij het ene boek om die wereld je eigen te maken.

Door de details te beschrijven van deze wereld is het haar wel gelukt om mij, eenmaal in het verhaal, te kunnen blijven boeien.  Wat ik wel jammer vond is dat ik vond dat de personages niet al teveel werden uitgediept. Ondanks de twee intermezzo’s met Jake en Sia in de hoofdrol. Ook komen en gaan er veel andere personages die je soms een groter rol had willen zien spelen.

Het verhaal is opgedeeld in drie delen en twee intermezzo’s. Bij elk hoofdstuk een illustratie. De hoofdstukken worden Fractaal genoemd en tellen af tot het nulpunt. Een belangrijk punt in het leven van Cloë. Daarna volgen er nog een aantal stukken met daarboven de tekst fragment. Het verhaal is echter wel in chronologische volgorde. Doordat de hoofdstukken aftellen en je pas bij het hoofdstuk over het nulpunt snapt waarom gaf het in het begin wat verwarring. Maar toen het kwartje viel kon ik het alleen nog maar als origineel bestempelen.

Na het lezen van het verhaal had ik nogal gemengde gevoelens. Ik vind het geen slecht boek maar het kon mij ook niet bekoren. Na het lezen heb ik niet meteen het gevoel van “waar blijft deel 2 “ wat toch wel prettig zou zijn als een boek een onderdeel van een serie is.  Ik weet ook niet goed hoe ik het boek moet plaatsen.  Young adult of juist volwassen roman . Aan de ene kant is het verhaal eenvoudig van opzet en zou het ook goed door jongeren gelezen kunnen worden maar aan de andere kant zijn de beschrijvingen van bijvoorbeeld het bloedbad (aangericht door de harpijen ) niet echt geschikt, naar mijn idee, voor jongere lezers. Al is de gemiddelde fantasy –lezer wel wat gewend.

Als je graag fantasy leest neem het dan van harte op en reis mee in de wereld van Pen Stewart en ga zelf ondervinden of dit een verhaal voor jou is of niet.

De afbeelding van de cover komt van de site van uitgeverij Quasis, met dank aan het recensie exemplaar.

 

 

 

 

“de Krakenvorst: boek 2 Kartaalmon” Johan Klein Haneveld

kartaalmon-front-208x300.jpg 9789078437420/2017

Johan Klein Haneveld,  Macc uitgeverij

“Kartalmon” is het tweede en alsluitende deel van ” de Krakenvorst” een fantasy tweeluik van Nederlandse bodem.

Inhoud: De Wurg, ook wel bekend als ‘ de zwarte rovers’, zijn Kartaalmon binnengevallen. Tegelijk zijn uit het buurland Taris de legers de zee overgestoken. Samen dreigen ze het hele schiereiland aan zich te onderwerpen. In het Noorden maken de Hirita zich top ten strijde te trekken. Frelik is hersteld van zijn verwondingen en wil Miran te bevrijden van de Krakenvorst. Alecia ontwaakt uit haar dromen en wordt verpleegd door de volgelingen van de Almachtige maar zij wil breken met haar geloof.

In januari 2017 maakte ik kennis met ” de Krakenvorst” en met de hoofdpersonages: Alecia, Tarid en Frelik.  Zoals jullie misschien in mijn recensie lazen had ik mijn twijfels over het boek maar groeide ik langzaam in het verhaal en al kon het mij niet continu boeien  kwam het gelukkig toch goed. Ik zat ook een beetje in dubio of ik het tweede deel wel wilde lezen. De booknerd in mij vind dat ik een verhaal altijd af wil lezen dus bij een tweeluik zal ik ook een tweede deel lezen maar aan de andere kant duurde het even dat ik het boek op pakte.  Aan de cover ligt het niet want die is weer zeer mooi en apart. Wederom van Maarten de Bruin. In dezelfde stijl als het vorige boek en dat maakt het een  aanwinst voor je boekenplank.

Ook nu is het weer een lekker dik boek, zestien hoofdstukken en 366 bladzijden lang leef je weer mee met de personages. Deze komen in dit boek beter uit de verf. Het zijn niet alleen drie jongeren die leven voor hun eigen avontuur maar ook hun twijfels worden goed weergeven.

Voor de proloog is er een korte samenvatting van het eerste deel. Een prima reminder al denk ik dat als je het eerste deel niet gelezen hebt je overspoeld wordt door de informatie. Ook mis je een hoop details en is het gewoon beter als je beiden delen leest. Ook raad ik je aan om dit vlak achter elkaar te lezen. Ik kon er na de samenvatting nog niet echt in komen en heb dus eerst het eerste deel herlezen. Het grote voordeel hiervan was ook dat ik hierdoor een prima vergelijking had. Het tweede deel heeft iets meer tempo, heeft een betere verdieping in de karakters en dat leest een stuk prettiger. Niet alleen de karakters lijken te zijn gegroeid ook vind ik de schrijver gegroeid in zijn vertelkunst.

De verhaallijnen hebben een goede opbouw en nodige spanning. Het verhaal wordt mooi afgesloten zonder losse eindjes.  Ik ben blij dat ik dit boek heb opgepakt en weet hoe het met de personages is vergaan. Met tevredenheid kon ik het boek dicht slaan.

Als je een fantasie liefhebber bent ga hier dan lekker voor zitten. Ook jongere lezers zullen er van genieten daar de hoofdstukken en taalgebruik niet al te ingewikkeld zijn.

 

De afbeelding van de cover komt van de site van de uitgeverij, net als de inhoudsopgave