” De zaden der hoop- deel 1 de val van Hymír” Owan Drake

13411972_104890719938937_2490916403791017560_o 9789402167139

Owan Drake, uitgeverij Brave New Books

Na een vraag via een facebook-groep van de schrijver Owan Drake of er mensen waren die zijn eerste boek wilde recenseren heb ik de pagina van deze saga opgezocht en wat mij meteen opviel was de illustratie van de cover. Die vond ik geweldig dus dacht dat boek wil ik wel lezen. Ik hou wel van fantasy verhalen dus ik heb eerst zijn kort verhaal “zaadje van waanzin “ gelezen voordat ik aan het boek begon, ik dacht een leuke kennismaking met zijn schrijfstijl maar ik had dit beter niet kunnen doen. Ik vond het kort verhaal  niet alleen grof maar ook ronduit goor. Als dat de bedoeling was van de schrijver is hij daarin geslaagd. Wat ik wel moest toe geven is dat de schrijver zeer beeldend schrijft zodat je de scene zo voor je ziet, al had ik dat liever niet gedaan want mijn voorkeur ligt niet in ontlasting  wat over iemand zijn gezicht sijpelt, maar dit terzijde.

Wat dus voor mij geen prettige kennismaking was geworden maakte mij toch een beetje bevooroordeeld over dit boek. De schrijver had wel gewaarschuwd voor de klare taal en het ongegeneerd vloeken in zijn werk maar dat is toch heel wat anders dan wat ik in het korte verhaal las. Maar goed wie weet hebben beiden niet meer gemeen dat de op elkaar lijkende titel. ( De titel van het kort verhaal deed zijn naam wel eer aan!).

De zaden der hoop- deel 1 de val van Hymír, is het eerste deel in de saga en het is even inkomen. Ik las de digitale versie op Sweek dus ik weet niet of die afwijkt van het ebook of de paperback versie wat betreft de opmaak. Het leek namelijk bijna een toneelstuk omdat er bij een nieuw stuk de vermelding kwam van plaats en personen die in dat gedeelte voorkwamen. Als een verhaal lekker loopt is dat totaal overbodig en kan de lezer best begrijpen dat we nu met deze personen in die kamer zitten. Het haalt het tempo een beetje uit het verhaal en dat is jammer. Sowieso is er door de introductie van de personages in de eerste paar hoofdstukken een beetje doorbijten maar daarna gaat het qua tempo en opbouw een stuk pittiger.

Het verhaal gaat over de oude Wijsgeer, Benedictus,  die wil een serie boeken aan zijn bekwame student Xavier laten lezen. Vertellingen uit het verleden maar Xavier beleeft de verhalen alsof hij er bij is. Twee verhalen , die van het licht en de duisternis, wisselen elkaar in dit verhaal af. Daarnaast zijn er de hoofdstukken van Benedictus  die zich in de nabije toekomst plaatsvinden. Xavier heeft echter door het beleven van deze verhalen de Bloedraven, een corrupte tak van de regering, kwaad gemaakt waardoor hij te maken krijgt met een eeuwenoude oorlog.

De drie verhaallijnen zijn goed gevonden en goed uitgewerkt. Door Xavier de verhalen te laten beleven biedt dit veel uitstapjes naar andere tijden en mogelijkheden aan het verhaal. Het vermengen van de toekomst met het verleden is leuk gedaan .

De waarschuwing van de schrijver over grof en direct taalgebruik is zeker niet overbodig. Als je hier niet van gediend bent kan je het boek beter overslaan. Persoonlijk heb ik niet zo’n tere ziel en ben ik wel wat gewend maar het hoeft niet overdreven te worden. Ik snap heus wel dat een grof personage in een geweldadige wereld geen sorry zegt maar om de paar zinnen “neuk een eind op” gaat wel vervelen en begint een beetje overbodig te worden.  Net als de enorme scheldwoorden in het verhaal. Als het grove taalgebruik en gevloek in het verhaal past hoor je mij er verder niet over. Maar hier was er voor mij toch wel een “overkill”.

Ieder boek zijn publiek maar dit bleek niet mijn soort boek.

 

Advertenties

“ijsvaarders van de Noordzeetoendra” Jaap Boekenstein & Tais Teng

21686931_999265626882681_5385559810920051845_o 9789492099297/2017

Jaap Boekenstein & Tais Teng , uitgeverij Quasis in de serie Splinters

Splinters is een serie korte verhalen uitgegeven bij uitgeverij Quasis. De verhalen vallen  binnen de fantastische genres: fantasy, sciencefiction, bovennatuurlijke thriller, magisch realisme en horror. Zo kan je proeven aan verschillende genres en kennis maken met het werk van (fantasy-)schrijvers.  Zo kon ik via deze titel kennis maken met het werk van Jaap Boekenstein ( met zo een naam verwacht ik een mooi verhaal ! )  Tais Teng kon ik al voornamelijk van  zijn werk bij het Griezelgenootschap en vele mooie illustraties.  Hij is verantwoordelijk voor de mooie cover van deze Splinters. Na het lezen van het verhaal begrijp je alle details in de illustratie die er perfect bij past.

Jaap Boekenstein schrijft onder andere science fiction en fantasy en schrijft de tegenwoordig voornamelijk in het  Engels , aldus de achterflap van dit korte verhaal.  Blij dat hij dan weer een Nederlands uitstapje heeft gemaakt.

In het verhaal wat we hier kunnen lezen warmt de aarde niet langer op maar ligt het zoete water tien mijl hoog boven de polen. Nederlandse ijskaravanen trekken over de toendra’s om ijsblokken te halen en te verhandelen. Reizen die zeker niet zonder gevaren zijn omdat er allerlei vijanden op de loer liggen. Maar dat de vijanden niet alleen van buitenaf komen merkt Joachim Benali al snel. Was de dood van zijn vader wel door een landmijn van een Morlock veroorzaakt en het gedrag van zijn pleegmoeder kost hem ook moeite. Tel daar een onmogelijke liefde bij op en een worsteling met volwassen worden en je hebt wel heel veel ingrediënten voor zo een kort verhaal van 46 bladzijden.

Als je zoveel wilt laten gebeuren in een kort verhaal is het de kunst om niet teveel uit te wijden maar aan de andere kant moet je wel voldoende vertellen om het verhaal logisch te laten verlopen en begrijpelijk te maken voor de lezer. Zeker als dit alles zich afspeelt in een fantasy wereld. En dat is hier zeker gelukt. Ook al heb je aan het begin geen idee over welke wereld en met wat voor figuren je te maken gaat krijgen je zit meteen in het verhaal, laat je meevoeren tot een mooi afgerond einde. Het zit goed en logisch in elkaar, voldoende spanning en een bevredigend einde.  Het is niet te ingewikkeld dus zeker ook aan te raden voor mensen die niet veel fantasy lezen of gelezen hebben en er eens aan willen proeven. Laat je gewoon eens meevoeren naar de Noordzeetoendra…

 

De afbeelding van de cover komt van de site van de uitgeverij.

 

 

 

“syndroom” J. Sharpe

syndrooom 9789463081016/2017

J. Sharpe (pseudoniem voor Joris van Leeuwen) heeft verschillende mysterieuze thrillers en fantasy boeken geschreven. Zijn werk wordt regelmatig vergeleken met verhalen van Stephen King en Dean Koontz. Hij staat er om bekend verschillende genres met elkaar te mixen. Zijn thrillers bevatten vaak zowel horror, sci-fi en fantasy elementen.

Inhoud: Na een ongeluk ligt de moeder van Peter in een coma en is zijn vader niet meer de man die hij vroeger was. Hierdoor is Peter genoodzaakt te stoppen met school, te gaan werken en de verzorging van zijn zusje op zich te nemen. Als hij haar op een dag ophaalt uit school en ze naar een winkelcentrum rijden, worden ze achtervolgd. Alleen is de achtervolger niet van deze wereld. Peter denkt dat hij een hallucinatie heeft gehad maar als dan zijn zusje verdwijnt en niemand zich haar nog kan herinneren wordt hem al snel duidelijk dat er wat vreselijks mis is…

Vorig jaar maakte in kennis met het geweldige Eden van J. Sharpe. Deze apocalyptische thriller hield mij geboeid van begin tot het einde ( het moest ook in één keer uit). Na het boek gelezen te hebben hield ik via social media en zijn nieuwsbrieven scherp in de gaten wanneer er weer een nieuw verhaal zou verschijnen. Een jaar later kon ik Syndroom gesigneerd in ontvangst nemen op Castlefest en ik ben meteen gaan lezen tot in de vroege ochtenduren. Met een zucht sloeg ik het dicht om vervolgens later die dag gewoon weg nog een keer het boek te gaan lezen. Nu lees ik een boek wel eens vaker voor een tweede keer maar meestal jaren later. Bij deze titel had ik er een beetje de pest over in dat het was afgelopen en ben ik gewoon meteen opnieuw begonnen. Het moet niet gekker worden dacht ik nog….

Het verhaal is een rollercoaster en er zijn heel wat gebeurtenissen die de lezer mee mag maken. Als lezer wordt je het verhaal ingezogen en moet je wel alert blijven want naast de huidige wereld wordt je ook naar andere plekken meegevoerd. De hoofdfiguur heeft last van het Kleine-Levin syndroom (schone-slaapster-syndroom), een zeer zeldzame slaapstoornis. Dit verklaart de titel en geeft voor het verhaal heel veel mogelijkheden die de schrijver zeker benut heeft. Ik wil niet teveel over de inhoud kwijt maar af en toe is het gewoon dat je als letterlijk de angst van de nachtmerries voelt tijdens het lezen.

Ik vind het dus een geweldig boek en het liet mij niet los na het gelezen te hebben vandaar dat een tweede maal volgde. Omdat ik nu nog heel veel ongelezen boeken heb liggen zal het wel even duren maar ik zal het zeker nog een keer willen lezen. Als een schrijver weet te bereiken dat een lezer een boek vaker op wil pakken dan zegt dat genoeg, toch?

“drakenspoor” Pepper Kay

Drakenspoor_boek_staand9789492221629/2017

Pepper Kay, Futuro uitgevers

Pepper Kay is de schrijversnaam van Liesbeth Korsman Zij is werkzaam als vertaler van technische documentatie maar rond 2010 ontdekte ze het schrijven van verhalen. Haar debuut was ‘drakenbloed’ een verhaal over de archeologe Tessa die terecht komt in een magische wereld met draken. Ook schreef ze de vijfdelige science fiction serie over privédetective Kit Guardner. Drakenspoor is haar zevende boek wat zeven jaar na drakenbloed verscheen en het langverwachte vervolg hierop is. In haar dankwoord achter in het boek vertelde ze dat het er zonder aansporing van haar lezers er niet had gekomen omdat het verhaal misschien wel verteld zou zijn. Maar aan de andere kant had het einde ook wel een kier open laten staan naar een vervolg.

In Drakenspoor is Tessa opgenomen in een kliniek en moet haar huis verkocht worden. Haar kinderen Felice en Chris hebben de taak de inboedel te veilen en het huis te verkopen. Tijdens het inventariseren van de inboedel komt Chris de verzameling drakenbeeldjes van zijn moeder tegen en een loden kistje wat hij besluit mee naar huis te nemen voor nader onderzoek. Het kistje leidt hem af van zijn angst om net als zijn ouders ( zijn vader is al overleden) te prooi te vallen aan een ongeneeslijke ziekte. Maar vanaf het moment dat hij het kistje mee neemt naar huis en opent wordt hij geplaagd met vreemde dromen, vreemde ontmoetingen en raakt hij soms gehele van de wereld. Zijn vrienden beginnen hem te ontlopen omdat hij realiteit en fictie door elkaar lijkt te halen. Hij weet niet meer of hij droomt of dat het echt is. Hij komt namelijk ook in de magische wereld terecht waar zijn moeder eerder is geweest.

Misschien verwacht je bij het lezen van de titel een ander soort cover dan een stukje van een DNA streng. Als je echter Drakenbloed hebt gelezen of al lezende in Drakenspoor valt het kwartje van zelf en kan ik niet anders zeggen dat de cover goed bij het verhaal past.

Drakenspoor is een goed en los leesbaar vervolg op Drakenbloed. Het is geen noodzaak Drakenbloed gelezen te hebben al vallen sommige dingen wel wat eerder op zijn plek. De verwijzingen naar het eerste deel zijn zo subtiel dat als je niet zo weten dat er een eerste deel was dat je het niet eens door hebt. Dat vind ik altijd een prettige bijkomstigheid. Je leest wel eens vervolgdelen die continu verwijzen en herhalen waardoor het leestempo afneemt en de ergernis toeneemt. Niks van dit alles in dit boek. Omdat ik beide boeken heb gelezen en er een flink aantal jaar tussen de delen zit merk ik dat de schrijfster gegroeid is in haar schrijven.Dit boek is boeiender, leest vlotter en er zit meer spanning in. Waarschijnlijk ook omdat het tempo waarop de gebeurtenissen zich elkaar opvolgen sneller is.

Een fantasy verhaal met uiteraard een vreemde wereld waar je net als het hoofdkarakter Chris wordt ingezogen maar waarin alles als vanzelfsprekend wordt verteld en uitgelegd zodat je je er goed in kunt verplaatsen. Dat is denk ook de kracht van haar schrijfstijl. Een vleugje magie, een vleugje spanning en zelfs een klein vleugje romantiek maakt dit tot een van de prettigste fantasy verhalen die ik dit jaar heb gelezen.

“drakenbloed” Pepper Kay

Photo Collage Maker_nOc5H8 9789460860539/2015

Pepper Kay, Futuro uitgevers

Pepper Kay is de schrijversnaam van Liesbeth Korsman Zij is werkzaam als vertaler van technische documentatie maar rond 2010 ontdekte ze het schrijven van verhalen. Haar debuut was ‘Drakenbloed’ een verhaal over de archeologe Tessa die terecht komt in een magische wereld met draken. Ook schreef ze de vijfdelige science fiction serie over privédetective Kit Guardner. Afgelopen maand verscheen ‘Drakenspoor‘, haar zevende boek en het vervolg op ‘Drakenbloed‘.  Tijdens mijn ontmoeting met Pepper Kay op Castlefest werd ik erg nieuwsgierig naar deze twee titels en besloot ze aan te schaffen en mij te laten verrassen. Of dat gelukt is ?

In ‘Drakenbloed’ maken we kennis met de wat eigenzinnige Tessa, die als archeologe werkzaam is bij de piramiden van Gizeh. In een graftombe stuit ze op vreemde hiërogliefen die haar confronteren met een draak. Deze confrontatie is het begin van een aantal gebeurtenissen waar Tessa geen invloed op heeft. Ze komt zelfs terecht in een andere wereld vol magie. De mensen daar willen van alles van haar en het enige wat zij wil is terug naar haar eigen leven. Hiervoor moet ze echter wel een grote strijd leveren.

Hoewel je vaak bij fantasy verhalen moet wennen aan de werelden en de figuren die daar leven had ik daar bij dit verhaal geen problemen mee. Pepper Kay weet de werelden zo uit te leggen dat ze vanzelfsprekend lijken. De overgang die Tessa maakt tussen  haar wereld en de wereld waarin ze terecht komt is mooi verzonnen en verteld. De beeldende vertelwijze van de schrijfster en het heerlijke eigenzinnige karakter van Tessa maken dit verhaal origineel en prettig om te lezen. Nu eens geen hoofdrolspeelster die alles voor zoete koek slikt maar iemand die er een eigen mening op na houdt en er een eigen draai aangeeft.  Ik heb het boek met plezier en in één ruk uitgelezen. Het einde is een mooie afsluiting van het geheel maar laat wel met een klein kiertje de deur open voor een vervolg. En die is er nu dus onder de titel “Drakenspoor“. Na het lezen van beide delen kan ik zeggen dat ze beide goed los te lezen zijn en je blijft na het lezen van deel een ook niet met vragen zitten omdat het goed is afgesloten. Maar het smaakt wel naar meer en dat wordt met “Drakenspoor“mooi opgelost!

Dus ja;  ik had een aangename verrassing en leuke kennismaking met de boeken van Pepper Kay!

 

 

 

 

 

 

“tempo” Steph Swainston

cover_tempo 9789492099266/2017

Steph Swainston, vertaling Jasper Polane& Pen Stewart, uitgeverij Quasis

De cover is van Todd Sanders en zeker aparte vermelding waard

Stehp Swainston is afgestudeerd als archeologe en gepromoveerd aan de Universiteit van Cambridge. Ze heeft een roman-serie geschreven over “het kasteel” en vorig jaar verscheen er al eerder een verhaal van haar in de splinters-serie “het rad van fortuin”

Splinters is een serie korte verhalen uitgegeven bij uitgeverij Quasis. De verhalen vallen  binnen de fantastische genres: fantasy, sciencefiction, bovennatuurlijke thriller, magisch realisme en horror. Zo kan je proeven aan verschillende genres en kennis maken met het werk van (fantasy-)schrijvers.

Inhoud Tempo: Het jaar 625, vijf jaar nadat Bliksem Saker zijn plaats als Boogschutter in de cirkel van onsterfelijken innam. Wanneer hij na een lange tijd weer thuis komt op verlof laait de oude rivaliteit met zijn broer Gier op. Een weddenschap plaatst de broers tegenover elkaar in een dodelijke arena. Maar Saker heeft een andere reden om naar Micawater terug te keren. Wanneer een lid van de cirkel trouwt zal de Keizer de bruid ook een eeuwigheid geven. Saker wil dat zijn geliefde zich bij hem voegt ook al heerst er een taboe op hun relatie.

Met ‘het rad van fortuin’ had ik al kennis kunnen maken met deze schrijfster. Leuk om te zien dat er weer een verhaal van haar op mijn deurmat was gevallen. Hoewel ik het minder sterk vind als haar vorige verhaal kon het mij zeker wel boeien.  Het fantasy aspect was wat minder uitgewerkt en hoewel je leest dat de strijders van de Keizer het op moeten nemen tegen bepaalde wezens wordt dit verder niet uitgewerkt en dat  laat je met wat vragen zitten waardoor je denkt had het dan helemaal maar achterwege gelaten.  De strijd en rivaliteit tussen de broers spat echter van de pagina’s af en wordt met (soms te) veel details vertelt. Het einde is mooi en beetje dramatisch maar daar hou ik wel van.

Zoals gezegd minder sterk maar zeker de moeite waard !

 

 

“Bloedwetten 2 : verlossing” Sophia Drenth

Bloedwetten2_Front 9789492099259/2017

Sophia Drenth, uitgeverij Staaldruk, imprint van uitgeverij Quasis

In 2015 was ik blij verrast door het eerste deel van Bloedwetten (Vonnis) en kwam tot de conclusie dat ik van Nederlandse bodem nog nooit eerder zoiets had gelezen. Helaas kan de auteur nooit zo snel schrijven als de lezer kan lezen dus het was flink lang wachten op het tweede deel. Gelukkig hadden we nog een bronvertelling (Zwart Hart, uit de serie splinters) tussendoor vorig jaar anders had het helemaal afzien geweest.

Ondertussen zat Sophia Drenth niet stil, via sociale media kan je als lezer toch over de schouder meekijken,  wat het wachten niet makkelijker maakte. Afgelopen weekend was dan “eindelijk” de boekpresentatie op Elfia, waar ik helaas niet bij kon zijn maar ik had al een digitaal exemplaar mogen ontvangen om alvast te lezen. De lat lag erg hoog en ik was zeer benieuwd of de beklemmende sfeer uit het eerste deel mij weer zou aanvliegen.

Het tweede deel heeft dezelfde opzet als het eerste boek. Wederom verdeeld in vier delen, voorzien van een titel van één woord en vervolgens genummerde hoofdstukken. Een heerlijke pil van bijna 400 pagina’s genoeg om in de aparte wereld van de Ath’vacii te stappen.

Al vanaf de eerste bladzijde ben je  weer waar je in het eerste deel moest stoppen. Het is dus raadzaam om eerst het eerste deel tot je te nemen (totaal geen straf ) al moet ik zeggen dat er het nodige wel subtiel wordt toegelicht in dit deel. Als het echt zou moeten kan je er wel in stappen maar je mist toch wat delicate informatie en bovendien leest het eerste boek ook heerlijk weg dus zoals ik al zei “geen straf”…

In het eerste deel hebben we kennis gemaakt met de Ath’vacii, de gemaakten. Uit hun bloed kunnen ze bloedpulver maken. Een sterk “medicijn” wat ziekten kan genezen bij de gewone burgers maar oorspronkelijk was voor de Ath’vacii zodat ze geen bloed meer hoefde te drinken bij deze burgers. In het tweede deel blijken de burgers maar al te graag het pulver te nuttigen en als dit , uit eigen belang door Gunter Eisenwoud , gratis wordt verstrekt loopt de boel danig uit de hand. Eisenwoud heeft zijn vier gemaakten om zich heen, waarvan een zelfs de ster van de opera voorstelling over gemaakten wordt. Dit alles tot ergernis van zijn rivaal Roan Storm. Roan is zelf door de Ath’vacii  gemaakt maar vindt nog steeds dat bloed vrij is en je je niet aan een ander mag dorsten…De misbruik van Eisenwoud ziet hij met lede ogen aan. Als hij ook zijn grote liefde Maïa verliest  aan een sterfelijk mens kan hij dat niet bevatten. Het hoogtepunt wordt bereikt als de bloedhongerige mensen Ath’vacii aan gaan vallen en Maïa’s leven in gevaar komt en Roan doorslaat.

Wederom zat ik meteen alweer in het wereldje van Roan. Vanaf de eerste bladzijde was ik weer terug in zijn stad en waande ik mij in een victoriaans tijdperk. Net als in het eerste deel is de hoeveelheid gruwel, bloed en seks goed in verhouding en hoewel alles draait om bloed, bloedpulver en bloedllust leest het niet als een bloederige bende. Het is een verhaal over liefde, loyaliteit en vriendschap. Over haat, pijn en wantrouwen. Zeer tegenstrijdige emoties die mooi op papier zijn gezet. En zelfs een vleugje romantiek kwam voorbij, of zou dat ook door het tijdsbeeld komen waarin ik mij dacht te bevinden? Kortom een verhaal om in te verdrinken. De beklemmende sfeer en intriges konden mij weer verrassen en scherp houden tijdens het lezen.

De details kloppen, je merkt dat er flink wat research is geweest naar bijvoorbeeld de benamingen van de kleding, de personages passen in het plaatje en het plaatje past om de personages. Net als het eerste deel kon het mij van begin tot einde boeien maar wat baalde ik weer van die allerlaatste zin…

Je weet dat ie er aan zit te komen en dat het niet afgelopen is…

Op naar deel drie…

De afbeelding van de cover komt van de site van bloedwetten