“het meisje van toen” Edward Hendriks

Het-meisje-van-toen-thriller-188x300.png9780463094167/2019 e-book

Edward Hendriks is copywriter en altijd met teksten bezig. In juni 2012 verscheen van zijn hand een mafia thriller, het begin van een nieuwe passie. Inmiddels is hij aan zijn vierde thriller begonnen en heeft hij verschillende korte verhalen op zijn naam staan. Op zijn site vind je links naar ander werk van hem. Waaronder ook een aantal gratis verhalen om kennis te maken met zijn werk.  Een leuk initiatief maar wees gewaarschuwd: na kennismaking smaakt het naar meer ….

“het meisje van toen” is een novelle wat als e-book is uitgebracht. De schrijver noemt het een wraak-novelle en dat dekt zeker de lading!

Hoofdpersonage Paul Meertens bedroog twintig jaar geleden zijn vrouw, die op dat moment zwanger was van hun eerste dochter. Het was een one-night-stand en hij had daarna ook geen contact meer haar, Lieve Breevoort.  Inmiddels heeft hij een goede baan, een tweede dochter en moet hij op zoek naar een assistent. Eén van de sollicitanten blijkt toch heel erg te lijken op de dame van toen. Hoewel ze zich heeft voorgesteld als Linda is de gelijkenis treffend en is Paul van slag.  Hij besluit haar een afwijzingsbrief te sturen en haar te vergeten. Linda neemt daar geen genoegen mee en palmt zijn baas in en wordt zijn assistente.  Vervolgens ontmoet hij de nieuwe danslerares van zijn dochter, de squashpartner van zijn vrouw en de invalster op school en alle drie lijken ze op Linda of eigenlijk Lieve. Hij denkt eerst gek te worden door haar overal te zien maar als snel is het erger dan dat. Linda zegt er een te zijn van een vierling en ze is uit op wraak. Iets waar ze twintig jaar op heeft zitten broeien en waar Paul met open ogen in loopt.

Wat een heerlijk verhaal is dit!  Ik kan niet anders zeggen.  Het is spannend vanaf het begin tot het einde met een goede opbouw en een leuke twist aan het einde. Het is altijd knap als een schrijver in een kort verhaal alles kan vertellen met een goed kloppend einde. Na dit einde is er nog een kleine aangename verrassing die zeker smaakt naar meer.

De vertelstijl is prettig.  De schrijver schuwt de soms bloederige details niet waardoor het geheel realistisch genoeg overkomt. Het geheel leest lekker weg en je moet doorlezen tot de ontknoping. En als een schrijver je zo weet in te pakken is een thriller geslaagd.

“het meisje van toen ” is mijn kennismaking met deze schrijver en is zeker de moeite waard. Als thriller liefhebber vind ik het altijd een feestje om iets te lezen van eigen bodem. Nederland heeft gewoon heel wat schrijvers die gewoon ontdekt en gelezen moeten worden !

 

 

Advertenties

“gifgas” Peter J.L.M. Bernink

9789491773976/2018 uitgeverij Palmslag

Peter J.L. M. Bernink heeft inmiddels al een viertal thrillers op zijn naam staan en met Gifgas komt daar een vijfde bij.  Hij is in zijn vertrouwde patroon gebleven qua manier van schrijven en opbouw van zijn verhaal.  Na een lange lijst van personages (wat misschien kan afschrikken) is het onderverdeeld in proloog, voorspel, middenstuk, eindspel, epiloog en dankwoord.  Voor de lezer die al eerder wat van hem las een stuk herkenning maar voor het verhaal niet echt noodzaak.  Van mij had het gewoon bij een proloog, verhaal en epiloog mogen blijven. Het onderverdelen in drie stukken had voor mijn idee geen meerwaarde voor het verhaal.
Wel is het fijn dat de schrijver duidelijk boven de stukken zet in welke plaats het zich afspeelt. Doordat een wereldwijde criminele actie  springen we van het ene land naar het ander en soms ook met overlapping van tijd. Door de plaats te vermelden blijf je als lezer bij de les.

Het verhaal begint  tijdens een lijndienst van New York naar Amsterdam waar neuroloog Bert Koch betrokken raakt bij een kaping door Tsjetsjenen, die mede door zijn toedoen mislukt. De piloot en kaper komen om het leven en een dag later wordt de CIA- agent die ook in het vliegtuig zit vermoord.  Ondertussen wordt de wereld geconfronteerd met geheimzinnige moorden in Moskou en Washington waar gebruik is gemaakt van een nieuw, onbekend en dodelijk gifgas. Zowel de geheime diensten van Rusland als Amerika tasten in het duister en zullen moeten samenwerken. Er blijkt echter een mol te zitten in de Amerikaanse organisatie die samenwerkt met degene die hierachter zit.  Naast huurmoordenaars, terroristische idealisten en misdadige zakenlieden wordt ook nog eens de zoon van Koch ontvoerd. Koch gaat op zoek naar degene die dit op hun geweten hebben met flinke tegenwerking van de AIVD maar wel met hulp van oud-hoofdinspecteur Popma.

Kortom er gebeurd veel in dit verhaal, met veel personages, op veel plaatsen en met sprongen in de tijd. Dit alles wist de schrijver duidelijk op papier te zetten.  Zonder dat je als lezer de draad kwijt raakt. Sowieso dus knap gedaan van de schrijver.  Verder is het de angst voor zo’n wapen  en terrorisme echt van deze tijd waardoor het geheel zelfs realistisch overkomt waardoor je als lezer extra spanning beleeft tijdens het lezen.

Als je als lezer vorige verhalen van hem gelezen hebt herken je uiteraard ook weer Koch en Popma. De rol van Popma is dit maal zeer beperkt maar Koch krijgt het weer behoorlijk voor zijn kiezen. Gelukkig zijn de verhalen zelfstandig te lezen en hoef je geen voorkennis te hebben uit de andere verhalen. Er is hier en daar een heel korte terugblik naar iets uit het verleden maar dat is heel subtiel verweven in het verhaal, relevant en niet hinderlijk.

Wel bedacht ik mij dat ik het leuk zou vinden als de schrijver zijn personages een keer los laat en een thriller schrijft met andere karakters.  Daar had dit boek zich ook prima voor kunnen lenen.

“ontferm u over ons ” Aad Goedhart

Aad Goedhart, uitgeverij Palmslag 

Aad Goedhart (1957) heeft meer dan dertig jaar als jeugdhulpverlener/gezinsvoogd bij verschillende instanties gewerkt. Het idee om (vervangend) gezag binnen de justitiële jeugdhulpverlening te gebruiken voor een verhaal heeft geleid tot dit boek. Een thriller waar fictie dicht bij de feiten komt.

Deze thriller zit goed in elkaar. Er zijn meerdere belangrijke personages maar de belangrijkste zijn naar mijn idee Frank Maes en inspecteur Simoskie. Frank Maes, een ervaren jeugdhulpverlener, wordt geconfronteerd met een oud-cliënt die vol wraak en woede zit. Door de jeugdzorg is deze cliënt in een kindertehuis terecht gekomen en als Frank er achter komt wat daar met de kinderen is gebeurd, gaat hij gebukt onder schuldgevoel. Verder is zijn huwelijk op de klippen gelopen, heeft hij een verhouding met de secretaresse op het werk en gebeurt er wat met zijn eigen dochtertje.

Inspecteur Simoskie is belast met een gruwelijke zaak waarbij het slachtoffer gevild is en waarbij andere slachtoffers volgen. Daarnaast heeft hij de nodige problemen in de privésfeer wat ten koste lijkt te gaan van zijn werk. Als er een link wordt gelegd tussen zijn zaak en een loverboy komt hij terecht bij de jeugdhulpverlening en bij Frank Maes. Maar dan loopt het toch weer net even anders dan hij verwacht.

Het verhaal wordt in snel tempo opgevoerd. Vanuit verschillende perspectieven wordt het verhaal belicht. Maes en Simoskie zijn aan het woord, maar ook twee andere personages uit het verhaal. Bij de wisseling van perspectief staat de naam van die persoon vermeldt, zodat er geen verwarring kan ontstaan. Al moet ik zeggen dat ondanks het wisselen van perspectief, sprongen in tijd en locaties de schrijver dat goed weet te doseren, zodat je zelfs zonder die vermelding het goed kan volgen.

Ik kan niet anders zeggen dat Aad Goedhart een goede verteller is. Hij kan zich meten aan schrijvers als Daniel Cole en John Hart. Al kan je bij dit verhaal niet echt een persoon aanwijzen als hoofdpersonage, de rollen zijn onderling evenwichtig verdeeld. Hierdoor leef je als lezer ook met verschillende karakters mee en heb je niet snel een voorkeurspersonage. Wat sowieso niet meevalt in dit verhaal, want ze hebben allemaal wel eigenaardige en niet zulke charmante trekjes. Een reden des te meer voor mij om dit boek extra te waarderen. Het is een stuk origineler dan dat je alleen maar een slechterik hebt en een goedzak. Door al die gefrustreerde personages met elk hun eigen bagage wordt je als lezer ook af en toe flink op het verkeerde been gezet, waardoor je eigenlijk alleen maar wilt doorlezen tot de ontknoping en een bijzonder einde.

Deze recensie verscheen eerder op Boekenbijlage  ,  de afbeelding van de cover komt van de site van uitgeverij Palmslag 

“Bangkok Blues” Chris Bossers

Chris Bossers werkt als partner in een advocatenkantoor dat vooral actief is in het ondernemingsrecht. Voordat hij misdaadverhalen ging schrijven schreef hij voor film en televisie.  Zijn thrillers zijn gebaseerd op ware feiten met fictieve personages.  “Bangkok Blues” is zijn vierde thrileer met als hoofdpersonage de corrupte commissaris Willy Vercammen.

Willy Vercammen mag in dit verhaal een onderzoek gaan instellen naar de afrekeningen in de Antwerpse onderwereld. Een Antwerpse bende heeft coke gestolen van een Mexicaans drugskartel die hier wraak op komt nemen.  Als Vercammen op onderzoek gaat komt hij er achter dat een corrupte douanier er bij betrokken is en op zoek naar deze man komt hij terecht in Bangkok.  Daar is niets en niemand wat het lijkt. 

“Bangkok Blues” is mijn kennismaking met het werk van Chris Bossers en met de hoofdpersonages Willy Vercammen.  Een commissaris die je niet tegen je wilt hebben. Het is knap hoe de schrijver in een relatief dun boek zoveel actie en geweld heeft weten te stoppen. Het wereldje waar het zich afspeelt is rauw en hard en zo is ook de stijl en woordkeuze. Iets wat volledig bij het verhaal past en dus zeker niet storend is.  

Vaak als ik iets lees van Vlaamse bodem blijf ik wel eens hangen op uitdrukkingen die anders zijn of de zins-opbouw die anders loopt als in het Nederlands. Door de snelheid van dit verhaal kreeg ik hier de kans niet voor.  Ik werd echt meegetrokken door het verhaal.  Iets wat ik niet verwacht had want het is niet echt het genre dat ik bovenaan mijn lijstje heb staan. Af en toe vroeg ik mijzelf ook af hoe zo’n commissaris kan blijven functioneren maar daar komen we wel achter als er nog meer verhalen over hem mogen verschijnen.  

Als je geen liefhebber bent van een gemoedelijk politieverhaal a la Baantjer maar houd je wel van harde actie en thrillers dan is deze zeker de moeite waard om een keer te gaan lezen. 

” het zeepaardje ” Eugénie Brands

het zeepaardje cover.jpg9789463385015/2018

Eugénie Brands, uitgeverij Aspekt

Eugénie Brands volgde een opleiding aan de Rietveld- en Rijks Academie in Amsterdam. Ze werkte 25 jaar als kostuumontwerpster voor televisie, theater en film.  16 jaar geleden vertrok ze naar Zuid Frankrijk. Daar kocht ze een verwaarloosd huis inclusief wijngaard.  Gebeurtenissen uit die periode verwerkte ze in haar eerste thriller,  een witte raaf, fictie met een vleugje werkelijkheid. Een titel die ik  zelf niet gelezen maar toen dit boek voorbij kwam was het vooral de cover die mijn aantrok.  Op de achterzijde de verwijzing dat ook dit verhaal gedeeltelijk autobiografisch is.

Het zeepaardje speelt zich af op Curaçao. Hoofdpersonage Resi laat zich overhalen door Alexander om mee te gaan op vakantie naar dit zonnige oord. Resi en Alexander hadden een knipperlicht relatie en na enige twijfel gaat ze toch met hem mee. Een gratis vakantie kon ze toch niet afslaan al staat de duikcursus haar behoorlijk tegen. Ze wordt echter verliefd op de duikleraar en komt door hem in een akelige situatie.  Als haar geliefde verdwijnt komt ze nog dieper in de problemen en moet ze onderduiken. De vakantie wordt een nachtmerrie waaruit ze niets liever wil dan uit ontwaken.

Zoals ik al zei is de cover heel apart en heeft een grote aantrekkingskracht. Ergens halverwege in het verhaal is er een verklaring voor deze coverkeuze  en daar kan ik mij wel in vinden.  De korte samenvatting op de achterzijde kan je als lezer alle kanten mee op maar de kleine verwijzing dat er een autobiografische elementen in zitten maakt mij extra  nieuwsgierig. Helaas kom je er dus niet achter welke dat zijn en blijf ik al lezende daarin hangen. Mij afvragend welke elementen dat zouden kunnen zijn. Toch een vleugje mysterie in het verder vrij voorspelbare verhaal.

Het verhaal wordt verteld vanuit hoofdpersonage Resi.  Persoonlijk snap ik al niet dat ze toch met Alexander op vakantie gaat maar de manier waarop deze twee met elkaar om gaan is toch wel bijzonder. Hoewel je als lezer weet dat ze een behoorlijk verleden moeten delen is daar in hun omgang met elkaar weinig van te merken. De personages blijven sowieso wat weinig uitgediept. Maar voor het soort thriller maakt dat denk niet uit. Het kan zich scharen in het rijtje van de verhalen van Linda van Rijn en Suzanne Vermeer. Leest lekker weg maar niet veel diepgang.  Persoonlijk vind ik het verhaal ook langzaam starten, het kabbelt maar door en door… Het tempo is laag en er worden teveel kleine details beschreven die het tempo ook niet opvoeren. Op zich jammer want er gebeurt genoeg soms tot het onwaarschijnlijke af ( en dan ploft dat stemmetje weer binnen wat zou autobiografisch zijn? Soms is de werkelijkheid immers zo raar dat je dat niet kunt verzinnen… ) Kortom het leest zeer vlot maar de nachtmerrie die Resi beleefde kwam niet bij mij binnen.. Ik heb niet op het randje van mijn stoel gezeten van de spanning maar wel een paar ontspannen leesuurtjes gehad. Al is dat laatste niet iets wat ik verwacht bij een thriller, dan wil ik juist graag over mijn schouder willen kijken.

 

De afbeelding van de cover is van de site van uitgeverij Aspekt. Met dank aan deze uitgeverij voor het recensie exemplaar.

 

 

 

” Bloedband ” Wim Hendrikse

bloedband9789463383950/2018

Wim Hendrikse, uitgeverij Apekt

Wim Hendrikse (1958) woont en werkt in Axel (ZH), waar hij deze thriller ook laat afspelen. Sinds 2005 publiceerde hij zes boeken en werkte mee aan vijf verhalenbundels. In 2008 verscheen de bestseller “David Bowie : een ster die op aarde viel” . Bloedband is de tweede Eyewitniss thriller met het duo Joop Hamelink en Theo de Rooy.

Inhoud: Joop Hamelink heeft met zijn vader, Richard,  een detectivebureau genaamd Eyewitness. Qua werk zitten ze momenteel in een wel heel rustig vaarwater. Als  Joop met zijn vriend Theo, rechercheur van de afdeling Zeden, aan de waterkant zitten , springt er voor hun ogen een jong meisje in het water.  Dit meisje, Ellis Koster, lijkt zelfmoord te willen plegen maar de heren redden haar. Ze nemen haar mee naar de seniorenwoning van de ouders van Joop.  Het blijkt dat de vader van Ellis Koster, hoofd beveiliging van Club 69, twee jaar terug is vermoord en de moordenaar nog steeds vrij rond loopt. Ellis heeft vanaf die tijd nachtmerries over een man met een bijzondere tattoo en een zwarte leren kap over zijn hoofd. Ze is er van overtuigd dat dit met de moord op haar vader te maken heeft en ook al geloven de mannen dat ze niet de gehele waarheid zegt zijn ze getriggerd genoeg om op onderzoek uit te gaan.

Het boek opent heftig als een inbreker met  niet al te zachte hand zijn slachtoffer met de dood bedreigt. Dat dit allemaal anders uit zou gaan pakken dan dat hij in gedachten had is uiteraard voor de lezer een extra cadeautje. Na zo’n pakkende opening ging de rest van het verhaal wat langzaam van start. Het liet zich niet lezen als een thriller maar meer als een roman en er werd alle tijd genomen om de relatie tussen Joop en zijn ouders te beschrijven. Veel dialoog in het begin tussen deze partijen die niets met de zaak te maken hebben maar meer met hun gewone leven. Ook werd er een vrij lange terugblik gehouden op het eerste deel door middel van een brief aan Joop en Theo  door een dame uit dat verhaal.  Voor wie het eerste deel niet heeft gelezen heeft hierdoor een flinke spoiler te pakken en hoeft dat boek niet meer op te pakken. Voor wie het wel kent is het misschien een leuke terugblik maar voor het verhaal verder niet relevant om het zo uitgebreid te doen. Het gaf mij teveel afleiding.

Na deze wat trage start kwam er wat meer gang in het onderzoek en in het tempo van het verhaal. Naast het onderzoek wat in het heden plaatsvindt zijn er hoofdstukken over iets wat twee jaar terug zich afspeelde en komen er later stukken waarbij we een kijkje in het hoofd van de dader krijgen. Deze teksten zijn schuingedrukt. Door deze verschillende perspectieven komt er meer spanning in het verhaal en wordt het boeiender om te lezen.

Deze titel valt niet onder de noemer van enge thrillers waarbij je op het puntje van je stoel zit en geregeld over je schouder kijkt of er niet iemand  is die je in de gaten houdt. Het is meer een aangename detective met oog voor detail en een origineel verhaal.  De schrijfstijl van Hendrikse kan ik zeker waarderen en ik vind het jammer dat er een flinke spoiler op het eerste deel familiegeheimen in zit. Reden voor mij deze niet te lezen dus hopelijk verschijnt er spoedig weer een nieuwe titel van zijn hand die ik met plezier zal gaan lezen.

” kinderen van de sekte” Mariette Lindstein

kinderen van de sekte9789400508460/2018

Mariette Lindstein (1958) belandde op 19-jarige leeftijd in de Scientologykerk. Daar klom ze op tot het hoofdkwartier, waar ze 27 jaar zou werken. In 2004 slaagde ze erin om te ontsnappen. Tegenwoordig woont ze met haar man ( ook voormalig Scientologylid) in Zweden. Na een interview over haar tijd bij de Scientology ontstond het idee een thriller over een sekte te schrijven, deels gebaseerd op haar eigen ervaringen. Die ene thriller werd een trilogie en zijn alle drie bestsellers in Zweden. De boeken verschijnen inmiddels in tien landen en het laatste deel ‘kinderen van de sekte’ verscheen begin deze maand in Nederland.

In het eerste deel , de sekte, maken we kennis met Sofia en de andere hoofdrolspelers. Sofia raakt verstrikt in de sekte van Frans Oswald, ViaTerra. Een boek wat vlot wegleest en waarbij je gruwelt bij de belevenissen van de mensen die in de sekte zitten. Het tweede deel, de sekte herrijst, bevat meer spanning en meer inhoud en heb ik in één stuk uitgelezen. Vaak is een tweede deel juist een boek met minder spanning, een echt tussenboek, maar dat was hier zeker niet het geval. Ik keek dus ook erg uit naar het derde boek om te zien of de schrijfster dezelfde stijl, dezelfde spanning (of meer) en een mooie afsluiting van het geheel kon neerzetten.

Eerst even over de inhoud van het verhaal ( achterflap):  Vijftien jaar zijn verstreken sinds Sofia ontsnapte uit ViaTerra. De notoire sekteleider Franz Oswald is sindsdien niet meer in het openbaar gezien, maar wanneer er een verwoestende storm over de Zweedse westkust raast stapt hij uit de schaduw. Met zijn boodschap over wederopbouw en een nieuwe wereld is hij populairder dan ooit.
Maar achter die openbare façade botviert hij zijn wrede en manipulatieve tirannie op met name de kinderen van de sekte. Ook Oswalds zonen Thor en Vic zijn klaargestoomd om als trouwe soldaten van ViaTerra te dienen. Maar hoe ouder Thor wordt, hoe meer zijn twijfel groeit. Wie is zijn vader eigenlijk? En hoe ver wil hij gaan om zijn macht te behouden? Sofia runt nu een opvangcentrum voor jonge mensen die willen loskomen van sektes. Maar het pand is door de storm met de grond gelijk gemaakt. Ze heeft zichzelf voorgenomen ver uit Oswalds buurt te blijven. Dat blijkt moeilijker dan ze dacht…

Net als de voorgaande twee delen springt de cover er uit. In geheel dezelfde stijl, de mist rond het hoofdkwartier van de sekte, goed gekozen.

De stijl van het boek is ook weer in het verlengde van de voorgaande boeken. Dit maal vanuit het perspectief van Sofia, haar dochter Julia en Thor, de zoon van de sekteleider. Thor schrijft ook een verhaal aan iemand, later kom je er achter aan wie. Doordat je dat niet vanaf het begin weet brengt dit wat extra spanning. En dat is eigenlijk jammer genoeg wel nodig in dit deel. Waarbij ik juist vond dat in het eerste en zeker in het tweede deel er flink wat spanning in zat was dat in dit boek iets minder. Ook al gebeuren er best wel vreselijke dingen ik vond de voorspelbaarheid wat groter en het verhaal wat minder sterk als in het vorige deel. Dit komt ook omdat ik steeds minder sympathie kon opbrengen voor Sofia die zo naïef reageerde in sommige situaties en zulke domme beslissingen nam. Als ze dan ook een keer goed de les wordt gelezen door vriend Simon vond ik dat hij daarin groot gelijk had. Het is jammer dat dat bij Sofia minder indruk had gemaakt. Haar reactie op acties van andere personages kon ik daardoor niet altijd waarderen. Personages die soms van mij wel wat meer diepgang hadden mogen krijgen. Aan de andere kant is het voor het verhaal niet echt noodzakelijk en is dat meer mijn persoonlijke gemis.

De schrijfster heeft wederom weer een mooi thriller neergezet. Verschillende verhaallijnen die mooi in elkaar overlopen of later in het verhaal ontknoopt worden. Wat dat betreft klopt alles. Weliswaar is voor mij persoonlijk het tweede deel de beste van de drie neemt het niet weg dat dit boek voor mij een mooie afsluiting van de trilogie is.  Verder heeft de schrijfster een pakkende vertelstijl en weet ze de lezer te boeien van begin tot het einde. Als het echt zou moeten zou je het boek zelfstandig kunnen lezen maar dat kan ik eigenlijk alleen maar afraden. Je mist dan toch de nodige informatie en daar deze thrillers zo lekker weg lezen wil je ze gewoon alle drie lezen!

 

Met dank aan uitgeverij AW Bruna voor het recensie exemplaar. De afbeelding van de cover komt van de site van de uitgeverij.