“over het spoor” Eva Keuris

over hert spoor

Eva Keurs, uitgeverij Prometheus

Eva Keuris (1978) studeerde in 2005 af aan de opleiding Writing for Performance van de HKU. Tijdens haar studie werkte ze ruim vier jaar als dialoogschrijver en eindredacteur voor de soap Onderweg naar Morgen. Ze schrijft verschillende televisieseries en toneel. Met haar toneelstuk Addergebroed won ze in 2005 de Hollandse Nieuwe Toneelschrijfprijs. Op dit moment is zij eindredacteur bij SpangaS,  geeft zij les aan de Schrijversacademie en werkt zij mee aan verschillende speelfilms. Over het spoor is haar debuut.

Over het spoor: Op donderdag 21 augustus om 20.30 uur verschijnt de naam van Jordi de Wit op de politie-telex. Het tienjarige jongetje is door zijn moeder als vermist opgegeven. Om 23.34 uur ziet een agente iets drijven in het riet van een vijver in het natuurgebied tussen Hilversum en Bussum, ongeveer anderhalve kilometer van de speelplaats waar Jordi voor het laatst werd gezien. De staat waarin het lichaam wordt aangetroffen maakt al snel duidelijk dat het jongetje niet uit zichzelf in het water beland is. Jordi de Wit wordt op 30 augustus begraven. Zijn hele school is aanwezig, hij is nog nooit zo populair geweest.
Kort na de moord worden drie puberjongens opgepakt. Wanneer zij na hun gevangenisstraf vrijkomen, besluit ghostwriter Stella uit fascinatie voor de zaak en de dubieuze schuldtoekenning een boek te schrijven over de meest charismatische, hoogopgeleide van het stel, de enige van ‘de goede kant van het spoor’ in Hilversum: Ingmar. Voor hem en zijn reputatiegerichte familie is het de kans om zijn onschuld te bewijzen en zijn imago te verbeteren, zodat zijn toekomst er zonniger uit komt te zien. Echter, naarmate Stella en Ingmar dichter bij elkaar komen, lijkt de waarheid steeds verder weg te raken.

In Over het spoor heeft schrijfster Eva Keuris sterke, geloofwaardige personages neergezet. Je kunt jezelf herkennen in Stella, je kijkt een beetje argwanend naar Ingmar en voelt niets anders dan medelijden met Julian. De belangrijkste eigenschappen van alle personages zijn goed uitgewerkt. Stella, Ingmar, Julian en de anderen zouden zomaar echte mensen kunnen zijn.

Het boek is eigenlijk een boek van de hoofdpersoon Stella. Zij heeft als ghostwriter van Ingmar een verhaal te vertellen, een verhaal over moord en gerechtelijke dwalingen. Het knappe is dat Keuris het voor het elkaar heeft gekregen om het echte te laten lijken alsof Stella het boek geschreven heeft, alsof zij verslag doet van een waargebeurd verhaal. Het verhaal zelf is niet enorm spannend, er gebeurt maar weinig en ik zou het boek zeker geen thriller willen noemen. De kracht van Over het spoor is de wijze waarop het is geschreven, in de opbouw van de reconstructie. Je kunt merken dat Keuris ervaring heeft als schrijver, ook al is Over het spoor haar debuutboek.

Het slot van Over het spoor is best voorspelbaar, maar op één of andere manier geeft dat niet. Het verhaal is wel af. Sterker nog, als het verfilmd zou worden, zou ik gewoon kijken.

Felice Beekhuis

Felice Beekhuis schrijft recensies voor Boekenbijlage en  voor Conniesboekkies

 

“de fluisteraar” Karin Fossum

fluisteraar 978946068340/2017

Karin Fossum, vertaling Lucy Pijttersen, uitgeverij Marmer.

Karin Fossum is een gevestigde naam in de Noorse misdaadliteratuur. Wereldwijd is ze bekend geworden door haar romans met inspecteur Konrad Sejer in de hoofdrol. Ze heeft veel literaire prijzen gewonnen, waaronder (twee maal) de Rivertonprijs voor beste Noorse misdaadroman. De fluisteraar is het veertiende deel in de reeks over Konrad Sejer.

Inhoud/achterflap: Ragna Riegel werkt bij een goedkoop warenhuis en woont alleen in haar ouderlijk huis. Haar ouders zijn dood en haar zoon is verhuisd naar Berlijn. Los van de verplichte kerst- en verjaardagskaart hebben ze geen contact. Ragna leeft een teruggetrokken bestaan en ze houdt van de routine en orde in haar leven. Totdat Ragna op een dag in haar brievenbus een anonieme dreigbrief aantreft. Ze raakt in de greep van een wurgende angst, die steeds groter wordt en haar nog dieper in een isolement drijft. In de verhoorkamer op het politiebureau ondervraagt inspecteur Konrad Sejer een verdachte van een gruwelijke misdaad. Die verdachte is Ragna Riegel. Aan hem te ontdekken waarom deze vrouw gedaan heeft wat ze heeft gedaan.

Hoewel inspecteur Konrad Sejer een grote rol speelt is de daadwerkelijk hoofdrol weggelegd voor Ragna Riegel. Door de gesprekken die ze voeren probeert de inspecteur haar vertrouwen te winnen en probeert hij ook het contact tussen Ragna Riegel en haar zoon te herstellen in de hoop dat ze dan meer informatie zal gaan delen. Gaandeweg kom je als lezer er samen met de inspecteur achter wat er allemaal is gebeurd en of Ragna Riegel zich kan berusten in haar situatie. Dit alles wordt afgesloten met een mooie twist die mij even deed glimlachen.

Vorig jaar las ik voor het eerst een verhaal van Karin Fossum (veenbrand) en ik was in het bijzonder gecharmeerd voor haar gedetailleerde vertelwijze. De meest eenvoudige dagelijkse dingen worden tot in de kleinste puntjes verteld zonder dat het langdradig wordt. Het is juist het tegendeel:  je krijgt juist een heel goed beeld van de situatie. Ook in dit verhaal komt dit naar voren. Verder gaat het over gewone mensen en om een zaak die bij je in de straat zou kunnen plaatsvinden waardoor het verhaal een beklemmende toon krijgt. Hoewel vanaf de eerste pagina duidelijks is wie de dader is blijf je in opperste concentratie doorlezen omdat je uiteraard ook wilt weten wat Ragna op haar kerfstok heeft en waarom ze dit heeft gedaan. Niet een who maar een what&why dunnit.

Het verhaal begint waar de meeste onderzoeken eindigen ( de dader) en heeft een originele invalshoek. Een psychologische thriller met alle ruimte om de personages uit te diepen en zo realistisch te omschrijven dat het voelt alsof ze je buren kunnen zijn.  Een verhaal wat ik van harte kan aanbevelen, zeker aan lezers die niet van de standaard dertien uit een dozijn thrillers houden.

 

Met dank aan uitgeverij Marmer voor het recensie exemplaar. De afbeelding van de cover komt van de site van de uitgeverij.

“Maurice” Anne-Laure van Neer

 

maurice9789462420618/2017

Anne-Laure van Neer,  uitgeverij Kramat

Anne-Laure van Neer (1975) werkte in de toeristische sector als animatrice, reisorganisator en reisagente. Zes jaar geleden besloot ze te stoppen met haar werk om schrijfster te worden. In 2015 verscheen haar debuut “Justine”dat genomineerd werd voor de Knack-Hercule Poirot prijs.  Dit is een jaarlijkse literatuurprijs voor de beste Vlaamse misdaadroman.Maurice is haar tweede boek. Weggezet als ‘suspence’ maar het is meer dan een thriller.

Een gitzware cover waarop een gezichtloze man met een witte doornkroon, de naam Maurice erboven met een bloeddruppel als puntje op de i. Als snel draai ik het boek om de achterflap te lezen om een beeld te vormen wat mij te wachten staat met dit verhaal.

Hier lees ik dat het gaat over Maurice, 65 jaar en seriemoordenaar. Hij belooft aan zijn stervende moeder om zijn roeping op te geven. Het is voorgoed gedaan om de Mensheid te bevrijden van bumperklevers BMW-rijders en Alfa-mannetjes. Hij  mag nog één moorde plegen en dan is het klaar. Alles verloopt volgens plan tot zijn dochter thuiskomt met een nieuwe vriend. Een Alfa. De grote vraag is of Maurice zich aan zijn plan houdt en de grote verleiding kan weerstaan.

Ik kon in ieder geval het boek niet weerstaan en begon meteen met lezen. Wat een heerlijk vertelwijze. Je gaat als een speer door het verhaal heen. Het laat zich lezen als een heel zwarte komedie. Hoewel we met een seriemoordenaar vandoen hebben en zijn gedachten vrij op ons los worden gelaten heeft alles een flinke dosis humor  met de nodige sarcasme, leuke plottwisten, en gaat er bij Maurice geregeld wat mis.

Mensen zijn niet wie hij denkt dat ze zijn ( en als lezer ga je daar in mee) en als er dan uitkomt wie ze wel zijn stuit dat weer op problemen (mensen) die moeten worden opgelost ( weggeruimd), maar ja dan komt hij bij zijn belofte. Nog maar één persoon mag uit de weg worden geruimd en hoe verder het verhaal gaat hoe meer mensen daar voor in aanmerking komen. Een lastige zaak voor Maurice met een wel heel bijzondere oplossing. En een top-einde maken deze roman compleet!

De cover van het verhaal past bij de zwarte humor in het boek. De doornenkroon slaat op het feit dat Maurice zich de uitverkorene voelt en het geeft verder een vleugje mysterie en spanning. De karakters in het verhaal zijn heerlijk stereotype (vooral hoe de Alfa-karakters worden neergezet) en je snapt meteen de aversie van Maurice bij de personages die hij tegenkomt. Alles wordt vrij zwart-wit weergegeven. Net zoals Maurice zijn gedachten gaan. Maar ook al is hij een seriemoordenaar hij heeft ook een beschermingsdrang naar zijn dochter en ziet zichzelf als iemand die in dienst van de Mensheid bezig is,  niet als iemand die moord uit lust maar om de Mensheid te redden. Hij vindt zichzelf daarom best een nobel mens. Door de humor en doordat er nogal wat mis gaat kan je daarom geen afkeer voor deze seriemoordenaar voelen. Toch knap gedaan van de schrijfster omdat dat het toch wel een standaard gegeven is bij een thriller dat je als lezer tegen de moordenaar bent.

Vandaar mijn mening dat, ook al is er volop spanning, het boek geen standaard thriller is maar meer een gitzwarte komedie waarvan ik wel heel graag een verfilming zou willen zien.

 

Met veel plezier heb ik dit boek mogen lezen en kan hem van harte aanbevelen !

Win-actie  ! 
Ik dank uitgeverij Kramat voor het recensie exemplaar en ik mag een ook een exemplaar weggeven aan de lezers van dit blog!

Wat moet je hiervoor doen?

Het gaat mij wat ver om te vragen wie jij zou willen dat Maurice uit de weg zou moeten ruimen als laatste keuze. Laten we dat maar niet doen. Daarom vraag ik je :

Wie jij zou willen die een dagje moest verdwijnen  ( gewoon dagje op onbewoond eiland van alle gemakken voorzien) en wat zou  jij dan  gaan doen als die persoon er niet is? 

  1. Like dit bericht en laat in het commentaar hieronder het antwoord op deze vraag achter. Zodat ik meteen weet dat je mee doet . Mocht je niemand op je lijstje hebben staan laat dan toch even weten in het commentaar dat je mee wilt loten
  2. Deel dit bericht op sociale media voor extra lootje
  3. Meedoen kan tot 20 mei aanstaande, daarna ga ik loten.
  4. De winnaar krijgt een week om te reageren via de mail, bij geen reactie loot ik opnieuw.
  5. Alleen voor deelnemers uit Nederland en België (ivm verzendkosten).
  6. Ik zou het leuk vinden als je je mening over het boek met mij wilt delen als je het gelezen hebt! (Deze zou ik graag onder mijn recensie delen met de andere lezers van dit blog).

 

maurice.jpg

“toevluchtsoord” Anthonie Holslag

Toevluchtsoord9789492099211/2017

Anthonie Holslag, uitgeverij Quasis

Anthonie Holslag schreef eerder drie verhalenbundels waarbij naast het psychologische het horror-en griezelelement de boventoon voerde. Vorig jaar verscheen er een kort verhaal in de Splinters-serie bij uitgeverij Quasis waarbij het psychologische element meer naar boven kwam, dus bij het horen dat hij bezig was met een psychologische thriller was mijn interesse gewekt.

Het boek heeft een handzaam formaat en is niet al te dik. Maar de schrijver heeft ook geen dikke pil nodig om een verhaal te vertellen met een goede spanningsopbouw en een bijzonder einde.
De cover lijkt op het eerste gezicht niets met het verhaal van doen te hebben. Maar al snel blijkt dit anders zodra je het verhaal gaat lezen. Als een dun rood draadje vliegt de bij symbolisch door het verhaal.

Het verhaal speelt zich af in het Adirondackgebergte in de staat New York, een geliefde vakantielocatie. Hier staat de blokhut die al jaren als toevluchtsoord wordt gebruikt door een vriendengroep. De zeven zijn al sinds de middelbare school bevriend en zijn ondertussen hun eigen weg gegaan met alle zorgen van dien. Maar éénmaal per jaar komen ze weer een weekend samen in de blokhut en zijn ze weer terug in hun onbezorgde tienertijd. Dit jaar loopt het echter allemaal anders. Aangekomen blijken er de nodige irritaties te zijn onderling en zien ze op televisie schokkende beelden van de bewoonde wereld die in lijkt te storten. Wat volgt is een opstapeling van emoties tussen de vrienden. Ze worden heen en weer geslingerd tussen vertrouwen, wantrouwen, liefde, angst en woede. Hun toevluchtsoord blijkt niet meer veilig en vertrouwd te voelen.

Om maar te beginnen bij het nawoord van de schrijver, waarin hij vertelt dat een verhaal naast inhoud ook spanning moet hebben en het de lezer moet raken, moet ik zeggen dat hij daar goed in geslaagd is. Het verhaal is verdeeld in vijf akten met vooraf een prelude en dit nawoord als afsluiting. Het gebruik van het woord akte zou je doen denken aan een toneelstuk, maar het is niet zo geschreven. Het is een vloeiend verhaal dat lekker wegleest.

Persoonlijk ben ik een liefhebber van verhalen met een horror element en vond het als lezer van zijn voorgaande werk wel grappig dat er een kleine knipoog naar zijn vorige werk zat. Ook werd later in het verhaal de nodige horror verwerkt, waardoor het niet een standaard psychologische thriller is, maar toch wel één voor lezers die meer gewend zijn dan een simpele moord of iets minder bloederige details. Hoewel de gruwel aanwezig is, voert de interactie tussen de vriendengroep, hun denken en doen, meer de boventoon en deze reacties vind ik mooi uitgewerkt. Alles wordt afgesloten met een einde dat aan de ene kant verre van gelukkig is, maar aan de andere kant juist heel mooi en sereen. Door de mooie verwoording zou je het wel kunnen lezen als een gelukkig einde. Het is maar hoe je het bekijkt.

 

Deze recensie verscheen eerder op Boekenbijlage, de afbeelding van de cover komt van de site van de uitgeverij.

 

“beschermduivel” Ronald van den Broek

beschermduivel9789491773532/2016

Ronald van den Broek, uitgeverij Palmslag

Beschermduivel

Ronald van den Broek studeerde gezondheidswetenschappen en rechten en werkt als jurist. De boeken van Nicci French gaven hem de inspiratie tot het schrijven van thrillers. In 2014 debuteerde hij met Varkensbloed in chocolade, een titel waar ik veel over gehoord heb maar helaas (nog) niet gelezen heb. Beschermduivel is zijn tweede thriller

Inhoud: De, niet zo geliefde moeder, van Maud van Staveren raakt dodelijk gewond bij een barbecue en het lijkt alsof er iemand was die haar wilde vermoorden. Niet veel later gebeurd er iets gruwelijks met haar dochter op een nabijgelegen kasteel en het leven van Maud verandert in een drama. Dan is er ook nog een persoon die als enige overlevende van een gezinsdrama tot het uiterste gaat om degene waarvan hij houdt te beschermen. Het lijkt er op dat Maud niemand meer kan vertrouwen in haar directe omgeving en of de recente gebeurtenissen te maken hebben met een dodelijk verdrinkingsongeval uit het verleden houdt de gemoederen flink bezig.

Wat een heerlijke schrijfstijl! Het is geen spannend boek waar de actie vanaf druipt maar juist een boek waarbij  heel subtiel  de spanningsopbouw is en het is een van de betere psychologische thrillers die ik in de afgelopen periode gelezen heb.   Bij het lezen van het dankwoord kwam ik er achter dat de schrijver gebruik heeft gemaakt van bestaande locaties en een gebeurtenis over een meisje wat op een van deze locaties is vermoord rond het jaar nul. Deze wetenschap maakt het verhaal nog realistischer dan het al is, ook al is het verhaal zelf geheel fictief.

Het boek gaat van start met een gruwelijke proloog die de lezer gelijk op het puntje van de bank doet belanden maar als dan het verhaal van start gaat kan je het net daarvoor gelezen stuk niet meer zo snel plaatsen in het grote geheel. Het blijft in je achterhoofd hangen en pas een stuk later in het boek valt alles op zijn plaats en zo ook die eerste scene.

Het bestaat uit twee verhaallijnen. Allereerst is daar het verhaal van Maud en haar gezin en als tweede is er een cursief gedrukt gedeelte over een mannelijke persoon die als rode draad door het boek heenloopt maar waarvan de identiteit tot het laatste moment niet duidelijk is. Het is de schrijver  meesterlijk gelukt om tot het einde van het verhaal deze onzekerheid te behouden voor de lezer waardoor je alert blijft en de spanning tot het einde is gewaarborgd.

Naast deze twee hoofdpersonages en hun verhalen zijn er nog een flink aantal andere karakters met elk een andere toevoeging aan het totaal plaatje. Het is knap hoe de schrijver al deze verhalen tot een geheel weet te smeden zonder verwarrend over te komen op de lezer. De aanloop tot de ontknoping is in het eerste deel van het boek tergend langzaam. Niet op een vervelende manier maar juist op een manier waarop de spanning flink wordt opgebouwd. Redelijk aan het einde volgen de gebeurtenissen zich dan echter zo snel op dat je het gevoel krijgt in een achtbaan te zitten die veel te snel is afgelopen. Na deze rit volgt er dan ook nog eens een einde wat ik niet had verwacht. Origineel en zeer mooi gevonden. Een prima afsluiting van een geweldig spannend verhaal!

Van 8 maart tot 12 maart is er een blogtour omtrent deze titel. De andere blogs die meedoen vind je hier:

Woensdag 8 maart – ThrillZone.nl

Donderdag 9 maart – In de boekenkast

Zaterdag 11 maart – Thrillerlezers, inclusief een winactie en interview met Ronald!

Zondag 12 maart – Boekboetiek.be

“meesterdeal”Marlen Beek-Visser

2 9789086603121/2016

Marlen Beek-Visser, uitgeverij Ellessy

Marlen Beek-Visser debuteerde in 2015 met de thriller Stem!, wat haar direct een nominatie opleverde voor de Schaduwprijs ( prijs voor het spannendste debuut). Naar mijn idee zeker verdient want ik vond Stem! echt een heerlijk boek! Verder verschenen er zo’n vijftien verhalen van haar in verhalenbundels en is zij mede-oprichtster van het schrijverscollectief Moordwijven.

Daar ik, zoals gezegd, genoten had van Stem! keek ik uit naar het tweede boek van deze schrijfster. Via de sociale media kan je tegenwoordig goed op de hoogte blijven hoever het schrijversproces is en wanneer een boek wordt verwacht. Als je dan één van de gelukkige bent om mee te mogen doen voor een blogtour omtrent dit boek sla je dat natuurlijk niet af. De komende weken zullen er namelijk op een tiental blogs een recensie verschijnen van deze titel en ik mag de spits afbijten.

De lat ligt hoog wat betreft mijn verwachtingen en jullie kunnen hieronder mijn recensie lezen om te zien of deze verwachtingen zijn uitgekomen:

Inhoud:  Bo van Lierop, echtgenote van Adam en moeder van de zestienjarige Eva, doet een wel heel vervelende ontdekking. Haar dochter heeft een verhouding met haar tweeënveertig jaar oude mentor van school. Door deze ontdekking lopen de spanningen in huis erg op. Adam wil zijn maatregelen treffen richting de mentor waardoor de situatie alleen maar zou verergeren. Verder dragen Bo en Adam al jaren een geheim met zich mee wat nu plots op tafel komt te liggen en de situatie nog gecompliceerder maakt. Adam gaat zich steeds vreemder gedragen en dan is er ook nog het jaloerse vriendje van Eva, Yannick, die door omstandigheden bij de familie in huis woont. Bo zoekt haar heil bij haar vrijwilligersbaantje bij de Hulplijn waarbij ze een band opbouwt met Emiel, een cliënt, en tegen beter weten in haar hart lucht. Als Bo uiteindelijk de confrontatie met de mentor van Eva aan wil gaan is er een gebeurtenis die dat behoorlijk in de weg staat.

Allereerst vind ik de cover goed bij het boek passen. Het idee om de titel in krijt op een ouderwets schoolbord weer te geven past goed bij het verhaal en spreekt mij aan. Onder de titel staat de tekst “een dochter, een docent, een verhouding, een slachtoffer”. Dat schept een verwachting naar het verhaal en komt er zeker in terug. Al vind ik wel dat dit de lading niet dekt. Er zijn op verschillende levels meerdere verhoudingen en meerdere slachtoffers.

Het verhaal beslaat een half jaar uit het leven van Bo en haar gezin. We starten in september, het begin van het schooljaar, blikken terug naar een voorval in augustus, voor de zomervakantie, en gaan na die vakantie van start. Vervolgens zijn er stukken voorzien van een maand boven de tekst uit die periode en op het hoogtepunt volgen we het gezin in dagen, waarvan deze ook genoemd worden boven dit stuk. Het verhaal wordt chronologische verteld vanuit het oogpunt van Bo, door stukken dagboek van Eva en in een ander lettertype vanuit het oogpunt van de mentor. Door deze verschillen van perspectief geeft het een mooi totaal plaatje van de situatie.

De schrijfster heeft een boeiende vertelwijze en de spanning in het verhaal wordt goed gedoseerd gegeven. Door de verschillende relaties tussen de hoofdfiguren en de wijze waarop ze met elkaar omgaan wordt er veel verteld maar dit wordt zo duidelijk met elkaar verweven dat het niet rommelig wordt. Het is logisch dat Bo, als moeder zijnde, vecht voor haar dochter, maar haar impulsieve acties zijn niet altijd doordacht en komen bij mij soms niet al te slim over. Ik kon dan ook meer mee leven met ander figuren uit het boek. In verband met een spoileralert kan ik niet teveel ingaan op haar acties, maar als je het boek gaat lezen zal je dit zeker wel herkennen. Ook verbaasde mij het dat zij niet meer één lijn met haar echtgenoot trok om haar dochter te beschermen.  Uiteraard is het een fictief verhaal en daar kan alles in gebeuren maar doordat de schrijfster een thema heeft aangesneden wat vandaag de dag zou kunnen gebeuren met levensechte personages en het ook nog laat afspelen in een streek waar ik ben opgegroeid komt het over als een situatie die verre van fictief is en waardoor je de personages gewoon gaat beoordelen, of veroordelen, op hun soms domme acties.

Als een schrijfster daar in slaagt, dat je de personages als echte personen gaat zien, kan je zeggen dat mijn verwachtingen wel zijn uitgekomen. Een spannend en realistisch verhaal wat je niet los kunt laten. Ik  was namelijk begonnen met lezen en het moest uit, eerder kon ik het niet weg leggen!

De afbeelding van de cover komt van de site van de uitgeverij.

 

 

 

Boekpresentatie en recensie”Tot stof” Felix Weber

tot-stof

Op een vrijdag liep ik de boekhandel binnen en mijn oog viel op de titel “ tot stof” van Felix Weber. Op de achterzijde een quote van Peter Blanken van boekhandel Van der Meer te Noordwijk waar ik mij op dat moment bevond. Niet alleen de mooie cover en het onderwerp maar ook deze quote trok mij over de streep het boek mee naar huis te nemen. Het werd een korte nacht want ik las het boek in één ruk uit. Tijdens mijn aanschaf vernam ik dat de schrijver dat weekend voor de boekpresentatie naar de boekhandel kwam dus daar ging ik naar toe. Ik was wel nieuwsgierig wie er achter het pseudoniem Felix Weber zat.

Bij aanvang van de presentatie hield Peter Blanken een korte inleiding waarna de uitgever het eerste exemplaar aan de schrijver gaf. Al snel viel zijn naam en bleek de auteur Gauke Andriesse te zijn. Een thrillerschrijver met vijf thrillers op zijn naam en waarvan “de handen van Kalman Teller“(waar hij de Gouden Strop 2011 mee won) hier gewoon op de boekenplank staat.  Ik had na het lezen van “tot stof” wel wat schrijvers de revue laten passeren maar had deze puzzel nog niet opgelost.

Inhoud van het boek:   Verzetstrijder Siem Coburg leidt na de Tweede Wereldoorlog een verbitterd, teruggetrokken bestaanop een afgelegen woonboot. Beschuldigd van collaboratie en achtervolgd door herinneringen aan de dood van zijn geliefde Rosa heeft hij zich van de wereld afgekeerd. In 1949 wordt hij benaderd door een boer die hem tijdens de oorlog heeft gered. Coburg staat bij hem in het krijt en gaat op onderzoek uit: de gehandicapte kleinzoon van de boer is onder verdachte omstandigheden om het leven gekomen in een internaat voor geestelijken lichamelijk gehandicapte kinderen. Coburg reist af naar Limburg en komt in een wereld waarin iedereen zwijgt. Tijdens zijn onderzoek ontdekt hij dat in het internaat het ene na het andere kind een onnatuurlijke dood sterft.

Tot stof” gaat over het leven na het einde van de Tweede Wereldoorlog, de zwakzinnigenzorg in deze periode, de katholieke kerk en hun invloed, kortom een verhaal met veel thematiek en diepgang.

gauke-andriesse

Gauke Andriesse, of moet ik zeggen Felix Weber (gekozen omdat zijn grootvader de naam Weber droeg), vertelde met behulp van een powerpoint over het ontstaan van zijn boek. De research die hij had gedaan, de waargebeurde verhalen waar hij in gedoken was, en hoe hij dat in een geheel had gestopt. Hoe hij probeerde de stukken “die de lezer toch overslaat’heeft getracht te vermijden en hoe een hekel hij heeft aan thrillers met een voorgekauwd einde wat hij dus ook wilde voorkomen. En ik moet zeggen dat is hem goed gelukt. Ik heb geen één stuk geskipt en het einde van het verhaal gaf stof tot nadenken.