” gooi me niet weg ” Willem Brouwer

BROUWER_Weg_WT_POD.indd9789078905059/2018

Willem Brouwer, uitgeverij de Brouwerij

Willem Brouwer studeerde geneeskunde en specialiseerde zich in obstetrie en gynaecologie. Van 1976 tot 2007 was hij als medisch specialist verbonden aan een Leeuwarder ziekenhuis. Na zijn pensionering als gynaecoloog werd hij in hetzelfde ziekenhuis kwaliteitsfunctionaris. Naast deze functie werden zijn werkzaamheden geleidelijk uitgebreid met de verzorging van zijn zieke echtgenote.  Dit is zijn verhaal over de partnerzorg aan zijn vrouw.

De echtgenote van Willem, Tineke, is ook arts, anesthesioloog. Als beide zijn gepensioneerd komen de eerste symptomen van de ziekte van Alzheimer bij haar om de hoek kijken. Ze drukt dit weg, ontkent dit en wil ook geen onderzoeken ondergaan.  Als partner gaat haar man hier in het begin met mee en ook hij probeert de symptomen te negeren. Familie en vrienden is het echter ook op gevallen dat Tineke zich anders gaat gedragen en op een gegeven moment gaat een familielid de confrontatie aan bij Tineke.  Tineke besluit dan tegen haar ziekte te gaan vechten en vraagt Willem herhaaldelijk haar niet weg te stoppen in een “inrichting”. Ze wil een waardig leven en of hij “haar niet weg wilt gooien”.   Als ze uiteindelijk  onderzoek toelaat is haar dementieproces al in een middenfase. Ondertussen wordt de mantelzorg steeds zwaarder, zeker de momenten dat zij haar man niet herkent.  Naast het geheugenverval komt er ook nog het fysieke verval bij. Tineke wordt incontinent en haar mobiliteit neemt af, met valpartijen ten gevolgen.  In een later stadium heeft ze overal hulp bij nodig.  Hoewel het een geleidelijk proces is vraagt het heel veel van haar partner.

Willem Brouwer heeft dit proces bijgehouden  in dagboek vorm. In eerste instantie om een idee te krijgen over de progressie van haar ziekte maar ook als verslag aan hun twee zonen. Hij schetst een beeld van het leven van zijn vrouw en juist de herinneringen aan de goede tijd samen geven hem de kracht te blijven zorgen.  Daarnaast geeft het ook een goed beeld over wat partnerzorg/mantelzorg voor druk op de schouders van deze persoon geeft.  Het is een feit waar je voor komt te staan en uit liefde begin je die taak maar het is alleen maar menselijk als je het zwaar vindt en moeilijk. Het is goed niet alleen oog te hebben voor degene met een ziekte maar zeker ook voor degene die er naast staat.

Ik denk dat dit boek daar zeker een bijdrage aan kan leveren. Het geeft een beeld van herkenning voor de een en begrip voor de ander. Er speelt meer dan alleen de patiënt met een ziekte.

Willem Brouwer heeft een zeer toegankelijk verhaal op papier gezet.  Hij deelt zijn belevenissen en emoties met de lezer in een eenvoudige opzet.  Korte, duidelijke stukjes zonder moeilijke begrippen. Hierdoor is het voor iedereen goed leesbaar. Een verhaal om mensen een steuntje in de rug te geven, mantelzorgers te laten weten dat ze voor zichzelf op mogen komen en het best gewoon zwaar mogen vinden maar ook voor hulpverleners om de andere kant van het verhaal/ ziektebeeld te belichten.  Hoe belangrijk het is om de mantelzorger/partner overal bij te betrekken.

Er verschijnen de laatste tijd meer boeken over dit onderwerp maar persoonlijk denk ik dat het er niet genoeg kunnen zijn. De ziekte van Alzheimer en andere vormen van dementie hebben op ieder mens een andere uitwerking. Ieder mens is uniek en ook de beleving en uiting van het ziektebeeld. Door dit soort verhalen te blijven delen (en lezen) vinden mensen steun, herkenning en begrip.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s