“handboek voor de burger in tijden van Corona” Henk Rijks, Roeland Stekelenburg en Tijs Koelemeijer

Handboek voor de burger in tijden van corona 9789083054223 (ebook) /2020

Henk Rijks, Roeland Stekelenburg, Tijs Koelemeijer, uitgeverij Pluim.

Roeland Stekelenburg woonde en werkte vijf jaar als correspondent in Zambia en leerde daar noodgedwongen te overleven zonder de zekerheid van een werkende infrastructuur.   Henk Rijks is auteur van ‘de kostwinner ”en ‘de overblijfvader.  Hij is voormalig officier bij de Landmacht en kijkt hierdoor kritisch naar de infrastructuur en mogelijke kwetsbaarheden en hoe daarmee om te gaan. Tijs Koelemeijer is illustrator en grafisch vormgever. Dit drietal werkt al enige tijd aan “het handboek voor de burger in tijden van nood” , een boek bedoeld om mensen te helpen met praktische adviezen, recepten, tips  en eigenlijk alles wat je als burger zelf kunt doen om een crisis het hoofd te bieden.  Door de Corona-pandemie zijn sommige hoofdstukken actueler dan ooit. In overleg met hun uitgeverij Pluim werd besloten deze hoofdstukken zo actueel te maken en online te zetten.  En dat is fijn. Want zo’n beetje alles wat je gewend bent loopt nu anders of is ‘on hold ‘ gezet. Mensen raken in paniek en steken elkaar aan. De meest bizarre verhalen doen de rondte en je gaat allemaal twijfelen over wat nu wel en wat nu niet te doen..

Het digitale boekje geeft in ieder geval praktische handvatten en zet alles even op een rijtje. Het geeft duidelijke adviezen en heel veel vragen worden beantwoord.  Niet op medisch of wetenschappelijk gebied / niveau maar gewoon huis-tuin- en-keuken vragen. Over de symptomen en wanneer je wel /niet thuis moet/kan blijven. Over het verschil van quarantaine en isolatie. En wat dat inhoudt als jij of je familielid hier mee te maken krijgt.  Over thuiszitten en thuiswerken. Over hoe belangrijk het is om fit te blijven, een dagstructuur te behouden en genoeg te doen hebt om de verveling de kop in te slaan omdat dat funest is voor jezelf en je huisgenoten.  Hoe hou je de kinderen bezig en over de onzinnigheid van hamsteren.  Buiten het feit dat het een aanslag is op je financiën is het ook nog eens a-sociaal tegen over de andere burgers. (Beide goede argumenten).

De heren benadrukken dat ze geen artsen zijn en geen medische adviezen geven. Dat zij informatie verstrekken bedoeld als richtlijn voor de gemiddelde burger. Ze verwijzen naar sites als die van het RIVM en de overheid voor de maatregelen en correcte berichtgeving ( en adviseren andere bronnen te negeren met name sociale media).

Het advies om rustig adem te halen, het rustig te bekijken, niet te denken dat het met een week voorbij is en zonder sociale druk gewoon wat afspraken af te zeggen klinkt heel eenvoudig maar als je het even leest dan dringt het toch meer tot je door. Na het lezen op je gemak je agenda leegmaken is niet zo gek. Het zal voor vele van ons even schakelen zijn. Mensen zijn druk (en doen druk) en daar is de crux. Je niet gek laten maken door een lege agenda, accepteren dat het even stil staat en je niets aantrekken van al die berichten op sociale media. Daarnaast is een belangrijke boodschap om je structuur te behouden, regelmaat in de dagen houden.

Het geheel is heel vlot en toegankelijk geschreven.  Het leest hierdoor prettig weg en de tips liggen soms voor de hand  en lijken simpel maar soms moet iemand je er net even op wijzen omdat je er zelf overheen kijkt. De basiszaken worden benoemt en van advies voorzien. Gewoon de dingen waar je als burger tegen aanloopt en wat je er mee kunt doen. Als je namelijk je basisvoorzieningen op orde hebt kan je ook weer ontspannen. En dat is in deze tijd ook zeker nodig.

 

Op de site burger in nood  vind je meer informatie en aanvullingen

 

 

 

 

 

” het walviskind” Tanja Wassenberg

het walviskind cover9789463386210/2019

Tanja Wassenberg,  uitgeverij Aspekt

Tanja Wassenberg (1959) is historica en schrijver. Ze publiceerde is diverse wetenschappelijke tijdschriften en schreef dit verhaal over de Nederlandse walvisvaart. Het leest als een roman en leert ons over deze periode uit onze geschiedenis.

Tanja Wassenberg is een echt walviskind (zoals ze dit benoemt in het laatste hoofdstuk van deze familiegeschiedenis).  Geboren als een ‘moetje’ van een vader die op de walvisvaart werkte. De walvisvaart werd in de jaren vijftig van de vorige eeuw nieuw leven ingeblazen als oplossing voor het voedseltekort en het tekort aan oliën na de Tweede Wereldoorlog.

Jan Wassenberg, de vader van Tanja, wordt tijdens de hoogtij dagen van deze walvisvaart, in plaats van een volksjongen de grootste reiziger van de buurt.  Tanja groeit op al vissend met haar vader, leerde vis fileren en hoorde de schippersverhalen van haar vader aan. Na het overlijden van haar ouders vindt ze een stapel brieven uit de periode dat haar vader voer op de Willem Barendsz en correspondeerde met haar moeder. Dit was de aanleiding van Tanja Wassenberg om onderzoek te doen naar de walvisvaart in Nederland in die periode. Door ook haar vaders rol daarin te achterhalen geeft het een persoonlijk en betrokken verslag weer.

Eigenlijk wist ik niet veel van de walvisvaart en zeker niets over die van Nederland. Bij walvisvaart dacht ik meer aan ‘Moby Dick ‘ taferelen en koppelde dat nooit aan ons eigen land laat staan dat het kort na de Tweede Wereldoorlog hier een belangrijke bron van inkomsten was. De jaren vijftig van de vorige eeuw zijn nog niet eens zo gek lang geleden en mijn associatie is die bij een tijd van veel langer terug. Het verhaal trok daarom ook meteen mijn belangstelling bij het lezen van de achterzijde.

Tanja Wassenberg, heeft mede door haar persoonlijke zoektocht/verhaal er in te verwerken, een toegankelijk en duidelijk verhaal geschetst over deze periode uit de Nederlandse geschiedenis. Door het plaatsen van fragmenten uit de brieven en foto’s geeft het een realistisch beeld.  De persoonlijke noot maakt het levendiger en prettiger om te lezen. Geen saai geschiedenis verhaal vol feiten (die hier niet ontbreken hoor) maar een verhaal over echte mensen en hun geschiedenis. Zelfs mensen die niet snel een geschiedenisboek zullen oppakken zullen dit verhaal zeker

” ik kan er nét niet bij” Sander Verheijen

ik kan er net niet bij9789402700466/2017

Sander Verheijen, uitgeverij HarperCollins

Sander Verheijen is general manager en hoofdredacteur van boekensite Hebban. Verder ontwerpt hij boekomslagen voor uitgeverijen. Hij schreef blogs over zijn kinderen wat de basis werd van dit boek. Het boek verscheen in 2017, de tweeling is dan vijf jaar. Een al wat oudere titel dus die al heel lang op mijn ‘nog-te-lees-lijst’ stond. Dus toen ik het boek eindelijk in huis had ben ik het meteen gaan lezen. Om ook in één ruk uit te lezen. Wat een emotioneel verhaal. Wat bijzonder dat deze vader dit met de lezer wilt delen.  Daarom vind ik het de moeite waard om dit boek weer even onder de aandacht te brengen.

Een boeiend verhaal van een vader van een bijzondere tweeling : Willem en Maurits.  De een werd geboren met een zware hersenbeschadiging en de ander heeft autisme. Het verhaal beslaat de eerste jaren van hun leven. Het is een openhartige vertelling over vaderschap, verdriet, tegenslag maar ook over blijdschap en liefde voor de kinderen. Over vechtlust, relativeren en hoop…  (zoals op de cover staat).

Naast de tekst op de cover is de titel en de mooie illustratie op de cover iets wat mij aanspreekt en zeker reden was op dit op mijn ‘nog-te-lezen-lijst ‘ te zetten. Ik heb het in één ruk uitgelezen. De hoofdstukken zijn kort, makkelijk leesbaar en ondanks de tegenslagen en het verdriet is het toch luchtig met de nodige humor geschreven. Het relativeren (zoals eerder genoemd) is belangrijk om je hoofd boven water te houden en geeft niet alleen de personages moed maar ook de lezer van dit boek.

Door de toegankelijkheid van het verhaal geeft het een kijkje vanaf alles behalve een roze wolk. Dat niet alles rozengeur en maneschijn hoeft te zijn als er een tweeling, of kind, wordt geboren. De openheid geeft ruimte tot discussie en misschien ook wel wat meer begrip bij mensen die uit onwetendheid zo verkeerd kunnen reageren tegen mensen die in zo’n situatie zitten.  Het is een verhaal wat raakt. Dat je kunt genieten van de ( kleine ) dingen die wel goed mogen gaan en hoe belangrijk het is om de dag te plukken en te genieten van elkaar.

Het is een verhaal wat de lezer raakt…

 

 

” lichaamstaal lezen ” Isabel van de Nadort

lichaamstaal lezen9789461263766/2019

Isabelle van de Nadort, uitgeverij Haystack

Isabelle van de Nadort van Nonverbaaltje  coacht en traint groepen en individuen met het ontwikkelen van lichaamstaalvaardigheden.  Verder geeft ze presentaties en masterclasses over de kracht van non-verbale communicatie. Op haar site vind  je meer informatie over haar en haar werk en over de kracht van non-verbale communicatie.

De meningen op het internet lijken verdeeld over hoeveel procent van de communicatie nu non-verbaal is. Gemiddelde wat ik kon vinden is dat je slechts ongeveer 7 (!) procent verbale communicatie hebt en de rest een of andere vorm van non-verbale communicatie zou zijn. Ook in dit boekje valt Isabelle van de Nadort terug op verschillende theorieën waarbij het verbale deel rond die 7 procent blijft hangen maar de manier waarop je iets zegt ( intonatie) , en zeker ook de houding en gezichtsuitdrukking die je er bij hebt, bepalend is van hoe je iets oppikt en daar je interpretatie aangeeft. Als je begrijpt waarom iemand iets doet dan heb je al een grote voorsprong in de communicatie en dan is het ook niet zo gek dat Isabelle van de Nadort is begonnen met de boekenserie:  non-verbaal-verwoord, een serie boeken over lichaamstaal. De oorsprong en betekenis van elke lichamelijke uiting wordt op een begrijpelijke manier voor de lezer op papier gezet.  Of zoals ze zelf zegt:

“Als we begrijpen wat er achter een beweging schuil gaat, kunnen we lichaamstaal beter waarnemen.”

Het gaat er niet alleen om wat je zegt, maar ook om hoe je het zegt. Na het lezen van dit boekje ben je niet alleen op de hoogte van het ontstaan van communicatie maar ook hoe je deze actief kunt inzetten en beïnvloeden.

Na een voorwoord, met een goed voorbeeld uit de praktijk over hoe belangrijk het is dat je non-verbale met je verbale communicatie moet kloppen om geloofwaardig over te komen, volgen er zes hoofdstukken. Alle zes sluiten af met een korte samenvatting wat handig is om het hoofdstuk nog even op een rij te zetten of om later nog iets snel terug te zoeken.   Persoonlijk vind ik dat prettig. Even nog alles op een rij voor je naar een volgende stukje gaat. Als laatste  is er een bibliografie als afsluiting. Vol met nuttige titels voor als je dieper in de materie wilt duiken.

Ik vind communicatie een wonderlijk iets. Alles valt en staat met een goede communicatie en het gaat zo snel verkeerd in de praktijk. Of dit nu thuis of op het werk is,  je komt deze communicatie-storingen overal tegen. Hoe handig is het dan om wat meer op lichaamstaal te letten en zo situaties naar je hand te zetten of gewoon voor te kunnen wezen. Ik las al eerder boeken over communicatie en lichaamstaal en was benieuwd of dit boekje vernieuwend zou zijn of niet.  Sommige dingen waren voor mij niet nieuw maar het hoofdstuk over de invloed van de hormonen en emoties op je lichaamstaal vond ik zeker interessant. Daarnaast wordt er verteld over de invloed van de hersenen op lichaamstaal,  gezichtsspieren, onbewuste en bewuste gebaren en hoe je lichaamstaal kunt ontcijferen. Kortom alle facetten komen aan bod, wat best knap is in zo’n klein boekje.

Het blijkt  dus dat er niet veel woorden nodig zijn om heel veel te kunnen vertellen.
Door deze kunst van het weglaten en in heldere en duidelijke taal de lezer op de hoogte te brengen is het een zeer leerzaam en prettig boekje geworden.

Een aanrader voor iedereen , wat iedereen heeft immers met communicatie te maken. Ik ben wel benieuwd naar de volgende delen in deze serie en in hoeverre ze een aanvulling zullen zijn bij deze basisinformatie.

 

 

“herinneringen van een moffenkind” Monika Diederichs

9789463387965_covr9789463387965/2019

Monika Diederichs, uitgeverij Aspekt

Monika Diederichs is historica en gespecialiseerd in Oral History. Dit is een vorm van geschiedschrijving die is gebaseerd op herinneringen van ooggetuigen, meestal aan de hand van interviews.  Het heeft belangrijke functies zoals archivering: het vastleggen van herinneringen zodat ze kunnen dienen als historische bron. Verder geeft het een stem aan een bepaalde groep die in traditionele geschreven bronnen minder of niet vertegenwoordigd zijn. Verder heeft het ook vaak een therapeutische werking omdat je in ruil voor informatie aandacht geeft aan de persoon, het wordt ook ervaren als erkenning zeker bij een groep die in de minderheid is of waar nauwelijks naar geluisterd werd of bekend was.

Monika Diederichs deed onderzoek naar Nederlandse meisjes en vrouwen die tijdens de Tweede Wereldoorlog omging met Duitse soldaten en schreef daarover ‘ wie geschoren wordt moet stil zitten’ ook schreef zij ‘ Kinderen van Duitse militairen in Nederland’.  Zelf werd ze geboren in Duitsland en groeide op in Nederland na de oorlog als ‘moffenkind’. Haar eigen zoektocht naar haar verleden en de discriminatie die zij meemaakte is de basis van dit verhaal. Haar eigen verhaal, het verhaal van een ‘moffenkind’.

In het voorwoord krijgen we te horen dat er in Nederland tussen de 13.000 en 15.000 kinderen zijn geboren in de Tweede Wereldoorlog van Duitse militairen. De meeste kwamen ter wereld in tehuizen voor ongehuwde moeders. Veel van hen zijn afgestaan na hun geboorte en een aantal ging voor adoptie naar Duitsland. Hoeveel kinderen er in Nederland bleven bij hun moeder of andere familieleden is onbekend. De meeste zijn niet eens op de hoogte van hun afkomst vanwege het grote taboe wat er over hun afkomst lag.

Ook Monika heeft jaren geleefd met een groot geheim en alle gevolgen van dien. Ze was slachtoffer van discriminatie en heeft  hard moeten vechten voor erkenning en een bestaan. Over de onzekerheid, de schaamte en het moeten vechten voor je eigen identiteit.

In zeven hoofdstukken verteld ze over haar leven en wat er allemaal aan vooroordelen op haar pad kwam. Over hoe zij zelf vocht voor haar identiteit en hoe ze door haar opvoeding en verleden de keuzes maakte die ze deed. Over wanneer ze bewust haar Duitse achternaam ging dragen en over hoe haar vorige boeken tot stand kwamen. Het boek bevat ook foto’s waardoor het een nog persoonlijker en boeiender verhaal wordt. Je wordt als lezer meer geraakt en leert over een van de zwarte pagina’s van onze geschiedenis.  Kinderen kiezen hun ouders niet uit en zouden daar niet voor moeten boeten.

Monika Diederichs heeft een stuk geschiedenis op een toegankelijke en boeiende wijze op papier gezet waardoor het hopelijk een groot publiek kan bereiken want ook dit is een van de verhalen die gelezen moeten worden.

 

‘leef als een luiaard’ Jennifer McCartney versus ‘leef meer als een luiaard’ Tim Collins

DSC_0051

Ik heb al jarenlang een zwak voor luiaards.. en de laatste tijd lijk ik met de mode mee te doen want ze zijn hartstikke trending op sociale media en nu ook in boekenland.  Al eerder besprak ik het geweldige boek van Tim Collins ‘leef meer als een luiaard‘ , een echte aanrader die ik eigenlijk aan iedereen wel cadeau zou willen doen. Het origineel is uit 2018 en in 2019 verscheen de Nederlandse vertaling bij uitgeverij Kosmos. Begin dit jaar kwam de Nederlandse vertaling van ‘leef als een luiaard’ van Jennifer McCartney bij uitgeverij IJ. Het origineel stamt ook uit 2018 dus het is een beetje kip en ei verhaal welk boekje er eerder was. Niet dat het veel uitmaakt de boodschap van beiden is eigenlijk dat je wat bewuster moet leven en omdat het leven al te kort is om je overal druk om te maken kan je beter je tijd vullen met leuke dingen, dingen die er voor jou toe doen. Als cadeauboekje zijn ze beiden uiteraard geschikt maar welke kan je beter kiezen ?

Beiden boekjes hebben een prettig klein formaat, een hard kaft en dus het ideaal als presentje.   Het verschil zit hem in de inhoud waarbij de auteurs hun eigen insteek hebben genomen om zo mindfullness als de luiaard te kunnen worden.

92000001251181639789083014043/2020

vertaling Sandra C. Hessels uitgeverij IJ

Jennifer McCartney schreef een boekje vol tips voor een superlangzaam leven. Als inspiratie voor een langzaam leven. Advies voor slapen, eten en bewegen, werk en de liefde. Wie wil dat nu niet. Na een korte introductie van het luiaardprincipe en de SLOW-methode volgt het tweede deel als praktische gids vol tips in de verschillende categorieën. Het geheel wordt verder aangevuld met lieve, schattige luiaards getekend door Clare Faulkner.

92000001025084439789021571966

vertaling Grootenbrink vertalingen, illustraties Luka Va

De ondertitel van dit boekje is ‘de kunst van het vertragen en ontspannen’ en heeft als insteek dat je heel wat van de luiaard kunt leren. Ook dit boekje zit boordevol tips en heeft een grotere knipoog naar de mensheid. Door het luiaard-panel aan het woord te laten die zich verbazen van wat wij allemaal moeten en doen, of denken te moeten doen krijg je als lezer een flinke spiegel voorgehouden. Ook hier aardig wat illustraties maar deze zijn wat grappiger en laat je de hele tijd glimlachen. Er zit hier meer humor in , af en toe wat sarcasme en die knipoog die doet het hem.

Een beetje luiaard-idolaat wil ze allebei, dus die heb ik ook… Maar als ik moest kiezen ging ik voor het boekje van Tim Collins, gewoon omdat de humoristische insteek mij meer trekt.

Op de vraag of ik nu eindelijk eens de gelezen teksten in de praktijk aan het brengen ben en of dat bevalt moet ik nog steeds een negatief antwoord geven… Mijn weken zijn nog steeds te druk en de dagen nog steeds tekort… Maar wie weet komt ooit de luiaard in mij naar boven en dan laat ik je dat wel weten, of zou ik daar dan te lui voor zijn?

 

 

 

 

 

 

” epilepsie… of niet.. ? ” Theo Barkel

Epilepsie of niet front LR9789078437703/2019

Theo Barkel, uitgeverij Life

Theo Barkel (1968), is jarenlang hoofdredacteur geweest van een boek- en filmmagazine. Hij heeft als auteur al verschillende boeken op zijn naam staan. Daarnaast is hij met zijn vrouw betrokken bij uitgeverij Macc.

In deze novelle, of is het meer een pamflet? , deelt de auteur met ons twee zeer persoonlijke waargebeurde verhalen met als rode draad de misstanden in de zorg. Hoe een verkeerde diagnose of oordeel het leven van de patiënt kan maken of breken.  Hoe hij zich hier niet bij neer kon leggen en het verderop ging zoeken. Een second opinion die het leven weer drastisch veranderde.   Met zijn verhaal probeert hij de lezer ( of de patiënt) wakker te schudden. Ga niet af op één mening, blijf ten alle tijden alert en blijf je bewust van je eigen lijf.  Hij vraagt zich af hoeveel slachtoffers het systeem nog moet maken voordat het zal veranderen.  De marktwerking in de zorg heeft meer kapot gemaakt dan ons lief  is en hierdoor twijfel je ook ten zeerste aan het verstrekken van  (dure) medicatie en de manier van zorg verlenen. Hij is van mening dat het zorgsysteem zelf ziek is en dat er echt wat moet gebeuren. Een van de redenen om dit persoonlijk verhaal met de lezer te delen.

Het boek is opgesplitst in twee delen. Het eerste deel gaat over de lange weg die Theo zelf heeft moeten doorstaan vanaf zijn eerste symptomen, de tal van verkeerde diagnoses, verkeerde medicatiegebruik  en behandelingen.  Het is een ingekorte autobiografie van zijn leven waarin hij ons langs dit pad begeleidt.  Het verhaal start in 2003 na een epilepsie aanval in de winkel waar hij werkte.  De diagnoses hyperventilatie, migraine en uiteindelijk epilepsie komen voorbij. Uiteraard met de nodige medicatie die daarbij wordt voorgeschreven.  De vertelstijl is redelijk opsommend, zeker als hij van bepaalde medicatie de bijverschijnselen  uit de bijsluiter benoemt.  Op zich zeer relevant voor het verhaal.  Met verbazing lees je dat als er dan een diagnose epilepsie komt, deze wordt omgezet naar rechtertemporaalkwabepilepsie en daarna weer wordt teruggedraaid naar RLS  ( Restless leg syndrom).  Dit alles met de nodige medicatie veranderingen en niet geïnteresseerde specialisten.  Sommige kijken niet eens naar de patiënt maar verhogen gewoon de medicatie.  Daarnaast kampt hij met onbegrip van de werkgever die een heus wegpestprotocol is gestart.  Na een lange weg van verschillende ziekenhuizen in Nederland belandt hij in Antwerpen waar opnieuw een nieuwe diagnose volgt die ver afstaat van de eerste. Er volgen zelfs operaties  waarvan de laatste begin dit jaar. Een jarenlange lijdensweg waardoor de auteur nog meer gesterkt werd om dit verhaal op papier te zetten.

Het tweede deel van het boek gaat over een ander persoonlijk drama die hij mee moest maken. Zijn zoon viel op elfjarige leeftijd en verbrijzelde daarbij zijn heup. Een lange weg van revalidatie en veel pijn ten gevolgen. Hij was te jong voor een kunstheup en bovendien in de groei. De groeischijf werkte nog maar voor 25 procent met alle gevolgen van dien. Tot zijn 24e jaar hebben de artsen heb in Nederland met veel pijn laten lopen en konden weinig voor hem doen. Op die leeftijd kreeg hij zelfs te horen dat hij maar terug moest komen op zijn 40e omdat hij dan pas  een kunstheup kon krijgen. De pijn was echter zo ondraaglijk dat er zelfs de optie ‘vrijwillig levenseinde’ langs kwam. Wederom zochten ze hun heil in België. Dit maal in Gent.  Hier kreeg hij een injectie om de pijn te verzachten. Deze injectie zou een halfjaar werken en daarna zou er , na goedkeuring van de verzekering, een operatie mogelijk zijn. Die goedkeuring kwam er…

Twee bijzonder verhalen.  Verhalen die je laat nadenken .  Vooral de beschrijving over de artsen die ongeïnteresseerd bezig waren troffen mij zeer. Je kunt dan misschien niet bij machten zijn iets voor iemand te kunnen doen maar geef dat gewoon toe, blijf menselijk en denk mee.  Wat mij ook verbaasde is het grote verschil met België als het gaat om de zorgkosten en de manier van werken. Zo dichtbij en een wereld van verschil.  Gelukkig is er een mogelijkheid geweest voor Theo en zijn zoon om een second opinion te krijgen en daar naar te laten handelen.  Je moet er niet aan denken als dat anders was geweest.

Hoewel het af en toe wat stroef en opsommend leest (wat ik zelf niet altijd prettig vind) houdt het verhaal de lezer zelf wel bij de les.  Het is zeker een verhaal wat verteld moest worden en zeker ook gelezen. Ik hoop dat een ieder die dit leest scherp zijn eigen regie behoudt waar nodig en ook inziet dat er wel degelijk wat moet veranderen met ons zorgstelsel.  Hierin is de missie van de auteur zeker geslaagd.

 

Met dank aan de uitgeverij voor het digitale recensie exemplaar