“Kanker is keihard knokken”Jorrit Lepstra

kanker-is-keihard-knokken9789078905875/2016

Jorrit Lepstra, uitgeverij de Brouwerij

Als Jorrit Lepstra volop van zijn studie criminologie en het studentenleven in Leuven geniet, krijgt hij veel last van eczeem en bulten op zijn huid. Zijn hele leven had hij al huidproblemen dus hij maakt zich hier niet zo druk om. Maar als de bulten pijnlijker worden en hij kortademig wordt gaat hij naar het ziekenhuis waar hij de diagnose lymfklierkanker krijgt.

Jorrit Lepstra deed veel aan vecht- en verdedigingsport. Dat hielp hem om tegenslagen te verwerken. Flink tegen een bokszak trappen gaf hem nieuwe energie. Ook zijn stage bij defensie heeft hem veel geleerd. Jorrit zoekt steeds nieuwe middelen om zijn emoties in bedwang te houden. Toen dit fysiek niet meer kon, begon hij te schrijven. Volledig uitgeput start hij op de avond vóór zijn behandeling een dagboek.

Dit dagboek is de basis van Kanker is keihard knokken. Stukken tekst met dagboekfragmenten vertellen het verhaal over zijn strijd tegen kanker en hoop die te mogen winnen, maar ook zijn ergernis ten opzichte van de medische molen waar hij in terecht is gekomen. Artsen die geen empathie tonen, onderzoeken die langs elkaar heen gaan en het niet altijd goed samenwerken tussen ziekenhuizen, wat hem als patiënt nog meer energie kost.

We maken kennis met een jongeman die vol in het leven staat. In de eerste hoofdstukken vertelt hij het verhaal van zijn jeugd, hij noemt zichzelf een grap van Moeder Natuur vanwege het eczeem dat zijn hele leven zijn leven beheerst. Deze eerste hoofdstukken gaan over zijn leven tot zijn vijfentwintigste levensjaar, tot in 2013 de diagnose kanker wordt gesteld en hij zijn dagboek begint. Chronologisch volgen wij zijn strijd en zijn weg door chemo’s en ziekenhuisland. Hij weet veel kracht te halen uit zijn sportmentaliteit en zijn goede conditie die het sporten met zich meebracht, geeft hem een goede basis voor de vele onderzoeken en chemo’s die hij moet ondergaan. Hij besluit zijn dagboek met “al twee extra verjaardagen heb kunnen vieren. Na de zomer ga ik voorbereidingen kunnen treffen voor de volgende”.

Onder de indruk van deze positieve en sterke man wil ik het boek sluiten. Het verhaal heeft mij geraakt en ontroerd. Jorrit neemt geen blad voor de mond. Het is zijn verhaal en hoe hij zijn ziekte en omgeving ervaart. Hoe blij en teleurgesteld hij is in sommige mensen. Een mooi verhaal. Je hart is bij hem en je gunt hem zo die derde extra verjaardag!
Voor ik het dichtsla lees ik het nawoord van de uitgeverij. Kippenvel. De opbrengst van dit boek komt ten goede van KWF kankerbestrijding.

 

Deze recensie verscheen ook op Boekenbijlage.nl. De afbeelding van de cover komt van de site van de uitgeverij.

“Wat kan mij gebeuren? “Babs van den Bergh

wat-kan-mij-gebeuren 9789045031156/2016

Babs van den Berg was net afgestudeerd in de filosofie toen ze René Gude leerde kennen. René Gude, filosoof en directeur van de Internationale School voor Wijsbegeerte, is ook wel bekend als Denker des Vaderlands. Hij zette zich in voor de popularisering van de filosofie.

Babs van den Berg werkte als beleidsadviseur en was onder meer werkzaam als directeur bij een ministerie in Den Haag, bij de Universiteit van Amsterdam en is nu werkzaam bij de verenigingen van Nederlandse Universiteiten in Den Haag.

Eind 2007 breekt René zijn been. Babs stuurt een bericht rond naar de vriendenclub dat ze hierdoor het partijtje van dat weekend af moet zeggen. Ze zouden een arkwarmingparty geven om te vieren dat ze een woonark hadden gekocht. Niet te weten dat deze breuk van zijn bovenbeen het begin zou zijn van een ziektebed wat ruim zeven jaar zou gaan duren.

René blijkt botkanker te hebben en een lange weg langs ziekenhuizen, chemotherapie en zelfs een amputatie staat hem te wachten.

In deze periode ontstaat er via de mail een nieuwsbrief aan familie en vriendenclub waarbij iedereen op de hoogte wordt gehouden van het ziektebed van René en op deze wijze worden er ook afspraken gemaakt. Een vaste groep gaat de lunch regelen, komt langs om bij René te zijn als Babs weg moet, kortom een heel netwerk van vrienden die begaan zijn met René en zowel hem als Babs willen steunen en helpen.

Deze mail is de basis waar om heen Babs haar zeer persoonlijke verhaal verteld. Een verhaal wat je niet onbewogen laat.  Door het mailverkeer worden niet alleen de praktische zaken geregeld maar ook kan Babs haar verhaal kwijt en heeft ze steun en contact met de buitenwereld.

De manier waarop het geschreven is luchting, ondanks het zware onderwerp. Hier en daar een vleugje humor maar zeker ook herkenbaarheid voor een ieder die mantelzorg geeft.

 

Het boek verteld haar verhaal over het ziektebed van René, de steun (en het soms af laten weten ) van vrienden en familie, over zorgen voor, houden van, verdriet, rouw en vriendschap. Een verhaal over mantelzorg en liefde.

 

Met dank aan de uitgeverij voor het leesexemplaar. De foto van de cover komt van de site van de uitgeverij

“in seizoenen” Judith Visser

In seizoenen_140x209mm_voorplat_def_cmyk9789044347500/2016

Judith Visser heeft enkele thrillers op haar naam staan en heeft met dit mooie en ontroerende boek haar debuut als romanschrijfster gemaakt. De hoofdpersoon in dit verhaal is Annabel Wismar. Ze is 59 jaar oud en ernstig ziek. Door nalatigheid van het ziekenhuis kan ze niet langer geholpen worden en is haar diagnose ‘uitbehandeld”. Op haar vraag wat haar levensverwachting is krijgt ze te horen dat ze ‘in seizoenen’ moet gaan denken. Blij zijn met elk seizoen wat ze nog mee mag maken. Haar zoon David trekt bij haar in en kiest er zo voor om voor zijn moeder te gaan zorgen en elke strohalm vast te pakken in de hoop dat er toch nog een kans is op genezing. Ze zoeken hun heil bij Belgische artsen, die haar nog wel willen behandelen.

Het verhaal wordt verteld vanuit twee perspectieven, dat van David en dat van Annabel. Boven de hoofdstukken staan de data en de naam van de persoon die aan het woord is. Door deze wisseling van perspectief krijg je een beter beeld van de karakters en worden deze goed uitgediept. Beide beleven de ziekte op hun eigen manier. Je ziet de omslag van het vastklampen aan elkaar naar het loslaten. Uit liefde voor haar kind laat Annabel veel toe en zoekt ze grenzen op met de behandeling van haar ziekte die waarschijnlijk voor haar zelf niet meer hadden gehoeven. David heeft een groot probleem met de waarheid onder ogen te zien en los te laten op allerlei gebied. Zo is hij ook nog nooit over zijn eerste echte jeugdliefde heen gekomen en als hij, als schoolfotograaf, een portret van een meisje moet maken wat hem aan haar doet denken, komt zijn obsessie weer bovendrijven. Zijn relatie komt hierdoor, en door de ziekte van zijn moeder ook zeer onder druk te staan.

In seizoenen staat bol van de emoties en dit heeft de schrijfster heel mooi onder woorden gebracht. Annabel had ik al zeer snel in mijn hart gesloten en ik was zeer ontroerd door de weg die zij heeft moeten gaan. David daarentegen komt bij mij over als een zeer gefrustreerd persoon die zo verkeerd bezig is en op allerlei gebied teveel doorslaat. Hij moet in gaan zien dat als je echt van iemand houdt, je ook een stap opzij moet kunnen zetten en die persoon zelf moet laten kiezen hoe pijnlijk dat ook kan zijn. Dit alles gegoten in een vlot lezende roman die bij mij geregeld kippenvel van ontroering tevoorschijn toverde.

 

De afbeelding van de cover is van de site van de uitgeverij. Deze recensie is eerder verschenen op Boekenbijlage

“Mevrouw wil versterven! “Willemien Lenstra

mevrouw wil versterven!9789054523185/2016

Willemien Lenstra, uitgeverij Passage

De 32 korte verhaaltjes heeft zij geschreven op basis van meer dan zestien jaar ervaring als vrijwilliger op deze locatie. Alles is waar gebeurd. Het boek geeft een kijkje in de keuken van de Hospice. Een plek waar trouwens menig uurtje wordt versleten met gesprekken tussen de vrijwilligers, bewoners en naasten.

Veel mensen hebben niet echt een beeldvorming bij een Hospice. Bij doodgaan denken we vaak aan oude mensen, maar niets is minder waar. In de Hospice is iedereen welkom en dit geeft een vrij gemêleerde groep bewoners die het Hospice bezoeken. Van belang is daarom ook dat de mensen die daar werken, veelal vrijwilligers, zich flexibel kunnen opstellen, zich kunnen inleven en respect hebben voor de laatste wensen van de bewoners. Deze verhalenbundel geeft een goed beeld van het belang van de Hospice en hoe belangrijk het is voor mensen die in een huiselijke omgeving willen sterven.

De verhalen zijn oprecht en brengen emoties teweeg. Niet alleen ontroering en soms zelfs kippenvel, maar ook af en toe een glimlach, want voor humor is er gelukkig ook een plaats in de Hospice. Het is recht uit het hart en zeer prettig geschreven.

Ik vond het een fijne bundel om te lezen. Het gaf mij een mooi beeld van het leven en werken in de Hospice. Ik heb zeer veel waardering en respect voor de mensen die daar werken. Hopelijk kunnen deze Gasthuizen blijven bestaan en zo iedereen de kans op een stukje veiligheid en geborgenheid bieden in de laatste levensfase.

Deze recensie verscheen ook op Boekenbijlage , de afbeelding van de cover komt van de site van de uitgeverij.

“lang leve saai! ” Joke Janssen

lang leve saai9789044820096/2013

Joke Janssen, uitgeverij Clavis

Joke Janssen(1974),na een universitaire studie sociologie begon ze als sociaalwetenschappelijk onderzoeker. In 2007 werd ze ernstig ziek en moest ze haar baan opgeven. Ze vocht hard tegen haar ziekte en kon wegdromen in haar fantasie. Eenmaal beter besloot ze door te gaan met dromen en daar haar beroep van te maken. In 2013 verscheen haar boek “lang leve  saai!”.

Inhoud: Petra, bijna 12, begint aan een dagboek. Ze schrijft over haar grote liefde, haar vriendinnen, ruzies, haar onhandige vader en ander ouderongemak. Ze vraagt zich af of haar saaie leven wel interessant genoeg is voor een dagboek. Dan wordt haar moeder ziek, kanker, en in één klap is haar leven niet meer saai..

Als Petra aan haar dagboek begint ziet ze er niet zo het nut van in.. maar later krijgt ze de smaak toch te pakken. Met de nodige humor en relativeringsvermogen schrijft ze haar dagelijkse gebeurtenissen. De manier waarop ze gek wordt van haar ouders, die in haar ogen alleen maar rare dingen doen, zijn goed beschreven. Het is de schrijfster gelukt om echt in de huid van een 12jarig meisje te kruipen.  Als Petra er achter komt dat haar moeder heel ziek is beseft ze pas hoe ze alles maar voor lief heeft genomen en hoe fijn het is om nu haar verhaal aan haar dagboek te kunnen vertellen.

Hoewel het een heftig onderwerp is is het met de nodige humor geschreven. Daardoor is het niet meer zo beladen maar juist bespreekbaar geworden. De manier van vertellen door middel van deze dagboek vorm maakt het makkelijker om over de schouder van Petra mee te leven.Het is grappig maar toch ook ontroerend en dat is knap gedaan van de schrijfster.

De afbeelding van de cover komt van de site van de uitgeverij.