” Het museum van gevonden voorwerpen ” Emma Zegers

museum-van-gevonden-voorwerpen-lo-res-386x6009789492585769/2021

uitgeverij Dutch Venture Publishing

Emma Zegers, pseudoniem voor Femke Hendriks, schrijft new adult en young adult. Haar eerste boek ‘ versplinterd verlangen’ verscheen in oktober 2019 als eerste deel van een serie.  Deze titel is een young adult waarbij de hoofdpersoon een vorm van ASS heeft : het syndroom van Asperger  heeft. Een onderwerp wat mij zeer na aan het hart ligt dus lees ik alles wat los en vast zit met betrekking op dit onderwerp. De auteur zelf heeft ook autisme en die ervaring heeft zij in dit boek weten te verwoorden.

Hoofdpersonage Diede heeft dus het syndroom van Asperger. Een syndroom wat valt onder ASS ( Autisme spectrum stoornissen ). Haar broertje heeft een andere vorm van autisme met meer negatieve uiting waardoor de meeste aandacht naar hem uitgaat en zij zich verloren voelt binnen het gezin. Ze heeft een zomerbaantje in een winkel, kleptomane neigingen en hoop dat de zomervakantie snel voorbij is.  Dan krijgen ze ook nog nieuwe buren. Buurjongen Robin heeft ook een verstoorde thuis situatie. De relatie met zijn familie is slecht, hij wilt niet veel vertellen over het waarom ze verhuisd zijn en zou het liefste alles willen vergeten.  Het lijkt of het noodlot ze samen brengt ook al willen ze daar allebei niet aan.  De vraag of ze elkaar kunnen versterken en er voor elkaar kunnen zijn.

De cover sprak mij meteen aan, al lezende vallen de voorwerpen, die op de cover om haar hoofd cirkelen op hun plaats en is de keuze voor deze cover perfect voor bij het verhaal. De titel vond ik ook mooi en sluit aan bij de tekst op de achterzijde van het boek. Maar door de titel had ik een iets andere verwachting van het verhaal. Al lezende wordt deze titel wel duidelijk ( ga niet teveel verklappen in verband met spoilers ) maar ik had gewoon gedacht dat dit stukje meer zou worden uitgediept. Dus meer over de zogenaamde ‘verloren ‘ voorwerpen in het museum en de eeventuele symboliek er achter.  Dit terzijde blijf ik over met een vlot lezend verhaal.  Een verhaal met momenten van herkenningen als je zelf of in je directe omgeving te maken hebt met een vorm van autisme en de hulpverlening er om heen.  Naast het bespreekbaar maken van autisme en een stukje begrip wat hieruit kan komen komen andere problemen waar elke jongere mee te maken kan hebben ook aan bod ( alcohol (mis-) gebruik, stoer doen, familie/ relatie problemen, vriendschap,) waarbij gezien willen worden en jezelf kunnen zijn wel de belangrijkste zijn.

De vlotte vertelstijl en de keuze om voor een chronologisch verhaal te kiezen maakt het voor de lezer een zeer prettig boek om te lezen. Je raast door het boek heen, je sluit zowel Diede als Robin in je hart en leeft mee met de karakters. Hier en daar had ik zelf wat meer verdieping gezien, als extra kers op de taart, maar doet niets tekort aan het verhaal. Het is heel toegankelijk en hoewel de onderwerpen zwaar kunnen zijn is het heel luchtig geschreven en wil je gewoon door blijven lezen.

Kortom een leuke kennismaking voor mij met het werk van deze auteur en hopelijk blijft ze meer voor deze doelgroep schrijven.