” het huwelijkspact” Michelle Richmond, gastrecensie Veronique Janssen

Elke maand schrijf ik voor Conniesboekkies een gastrecensie over een boek. Vandaag bespreek ik Het Huwelijkspact van Michelle Richmond.

huwelijkspact 9789044632019/2017

Michelle Richmond, uitgeverij Prometheus

Het verhaal

Jake en Alice zijn een pasgetrouwd stel. Ze krijgen een bijzonder huwelijkscadeau van een cliënt van Alice; een uitnodiging om deel te nemen aan Het Huwelijkspact (of Het Pact). Dit is een exclusieve, mysterieuze groep en heeft als doel het intact houden van het huwelijk. Nog nooit is een koppel van Het Pact gescheiden. Sommige regels zijn zinvol: neem je telefoon op als je partner belt, geef elkaar elke maand een cadeautje en ga elk kwartaal samen een weekend weg. Daarnaast bespreek je Het Pact met niemand. Jake en Alice zijn benieuwd en onder de indruk van de chique feestjes. Dan gaat het mis… een van de twee verbreekt de regels. Dan wordt duidelijk dat Het Pact voor het leven is…

Mijn mening

De cover is heel tof. Hij is een beetje mysterieus en beangstigend. Het past bij het benauwde, beklemmende gevoel van het verhaal. Het verhaal is origineel en het is knap bedacht. Het zit allemaal sterk in elkaar en je gaat, bijna, geloven in Het Pact. Daarnaast is dit ook een nadeel van het boek. Soms komt het verhaal ook ongeloofwaardig over en gaat de schrijfster net te ver. Het boek begint traag en komt pas later op gang. In het begin voelt het verhaal aan als een lachertje en denk je: “waar gaat dit naar toe?” Op een gegeven moment valt er niks meer te lachen en is het een serieus verhaal over liefde, leven en het huwelijk. De schrijfstijl van Michelle Richmond is steengoed. Het is vlot en zonder aarzelen geschreven.

Het verhaal leek wel een huwelijk met hoogte- en met dieptepunten.

 

Meer boekennieuws van Veronique vind je op haar blog Veronique’s Boekenhoekje

 

De afbeelding van de cover komt van de site van de uitgeverij.

“toevluchtsoord” Anthonie Holslag

Toevluchtsoord9789492099211/2017

Anthonie Holslag, uitgeverij Quasis

Anthonie Holslag schreef eerder drie verhalenbundels waarbij naast het psychologische het horror-en griezelelement de boventoon voerde. Vorig jaar verscheen er een kort verhaal in de Splinters-serie bij uitgeverij Quasis waarbij het psychologische element meer naar boven kwam, dus bij het horen dat hij bezig was met een psychologische thriller was mijn interesse gewekt.

Het boek heeft een handzaam formaat en is niet al te dik. Maar de schrijver heeft ook geen dikke pil nodig om een verhaal te vertellen met een goede spanningsopbouw en een bijzonder einde.
De cover lijkt op het eerste gezicht niets met het verhaal van doen te hebben. Maar al snel blijkt dit anders zodra je het verhaal gaat lezen. Als een dun rood draadje vliegt de bij symbolisch door het verhaal.

Het verhaal speelt zich af in het Adirondackgebergte in de staat New York, een geliefde vakantielocatie. Hier staat de blokhut die al jaren als toevluchtsoord wordt gebruikt door een vriendengroep. De zeven zijn al sinds de middelbare school bevriend en zijn ondertussen hun eigen weg gegaan met alle zorgen van dien. Maar éénmaal per jaar komen ze weer een weekend samen in de blokhut en zijn ze weer terug in hun onbezorgde tienertijd. Dit jaar loopt het echter allemaal anders. Aangekomen blijken er de nodige irritaties te zijn onderling en zien ze op televisie schokkende beelden van de bewoonde wereld die in lijkt te storten. Wat volgt is een opstapeling van emoties tussen de vrienden. Ze worden heen en weer geslingerd tussen vertrouwen, wantrouwen, liefde, angst en woede. Hun toevluchtsoord blijkt niet meer veilig en vertrouwd te voelen.

Om maar te beginnen bij het nawoord van de schrijver, waarin hij vertelt dat een verhaal naast inhoud ook spanning moet hebben en het de lezer moet raken, moet ik zeggen dat hij daar goed in geslaagd is. Het verhaal is verdeeld in vijf akten met vooraf een prelude en dit nawoord als afsluiting. Het gebruik van het woord akte zou je doen denken aan een toneelstuk, maar het is niet zo geschreven. Het is een vloeiend verhaal dat lekker wegleest.

Persoonlijk ben ik een liefhebber van verhalen met een horror element en vond het als lezer van zijn voorgaande werk wel grappig dat er een kleine knipoog naar zijn vorige werk zat. Ook werd later in het verhaal de nodige horror verwerkt, waardoor het niet een standaard psychologische thriller is, maar toch wel één voor lezers die meer gewend zijn dan een simpele moord of iets minder bloederige details. Hoewel de gruwel aanwezig is, voert de interactie tussen de vriendengroep, hun denken en doen, meer de boventoon en deze reacties vind ik mooi uitgewerkt. Alles wordt afgesloten met een einde dat aan de ene kant verre van gelukkig is, maar aan de andere kant juist heel mooi en sereen. Door de mooie verwoording zou je het wel kunnen lezen als een gelukkig einde. Het is maar hoe je het bekijkt.

 

Deze recensie verscheen eerder op Boekenbijlage, de afbeelding van de cover komt van de site van de uitgeverij.

 

“beschermduivel” Ronald van den Broek

beschermduivel9789491773532/2016

Ronald van den Broek, uitgeverij Palmslag

Beschermduivel

Ronald van den Broek studeerde gezondheidswetenschappen en rechten en werkt als jurist. De boeken van Nicci French gaven hem de inspiratie tot het schrijven van thrillers. In 2014 debuteerde hij met Varkensbloed in chocolade, een titel waar ik veel over gehoord heb maar helaas (nog) niet gelezen heb. Beschermduivel is zijn tweede thriller

Inhoud: De, niet zo geliefde moeder, van Maud van Staveren raakt dodelijk gewond bij een barbecue en het lijkt alsof er iemand was die haar wilde vermoorden. Niet veel later gebeurd er iets gruwelijks met haar dochter op een nabijgelegen kasteel en het leven van Maud verandert in een drama. Dan is er ook nog een persoon die als enige overlevende van een gezinsdrama tot het uiterste gaat om degene waarvan hij houdt te beschermen. Het lijkt er op dat Maud niemand meer kan vertrouwen in haar directe omgeving en of de recente gebeurtenissen te maken hebben met een dodelijk verdrinkingsongeval uit het verleden houdt de gemoederen flink bezig.

Wat een heerlijke schrijfstijl! Het is geen spannend boek waar de actie vanaf druipt maar juist een boek waarbij  heel subtiel  de spanningsopbouw is en het is een van de betere psychologische thrillers die ik in de afgelopen periode gelezen heb.   Bij het lezen van het dankwoord kwam ik er achter dat de schrijver gebruik heeft gemaakt van bestaande locaties en een gebeurtenis over een meisje wat op een van deze locaties is vermoord rond het jaar nul. Deze wetenschap maakt het verhaal nog realistischer dan het al is, ook al is het verhaal zelf geheel fictief.

Het boek gaat van start met een gruwelijke proloog die de lezer gelijk op het puntje van de bank doet belanden maar als dan het verhaal van start gaat kan je het net daarvoor gelezen stuk niet meer zo snel plaatsen in het grote geheel. Het blijft in je achterhoofd hangen en pas een stuk later in het boek valt alles op zijn plaats en zo ook die eerste scene.

Het bestaat uit twee verhaallijnen. Allereerst is daar het verhaal van Maud en haar gezin en als tweede is er een cursief gedrukt gedeelte over een mannelijke persoon die als rode draad door het boek heenloopt maar waarvan de identiteit tot het laatste moment niet duidelijk is. Het is de schrijver  meesterlijk gelukt om tot het einde van het verhaal deze onzekerheid te behouden voor de lezer waardoor je alert blijft en de spanning tot het einde is gewaarborgd.

Naast deze twee hoofdpersonages en hun verhalen zijn er nog een flink aantal andere karakters met elk een andere toevoeging aan het totaal plaatje. Het is knap hoe de schrijver al deze verhalen tot een geheel weet te smeden zonder verwarrend over te komen op de lezer. De aanloop tot de ontknoping is in het eerste deel van het boek tergend langzaam. Niet op een vervelende manier maar juist op een manier waarop de spanning flink wordt opgebouwd. Redelijk aan het einde volgen de gebeurtenissen zich dan echter zo snel op dat je het gevoel krijgt in een achtbaan te zitten die veel te snel is afgelopen. Na deze rit volgt er dan ook nog eens een einde wat ik niet had verwacht. Origineel en zeer mooi gevonden. Een prima afsluiting van een geweldig spannend verhaal!

Van 8 maart tot 12 maart is er een blogtour omtrent deze titel. De andere blogs die meedoen vind je hier:

Woensdag 8 maart – ThrillZone.nl

Donderdag 9 maart – In de boekenkast

Zaterdag 11 maart – Thrillerlezers, inclusief een winactie en interview met Ronald!

Zondag 12 maart – Boekboetiek.be

” Alles houdt op te bestaan ” Elizabeth Brundage

alles houdt 9789048830107/2016

Elizabeth Brundage was scenarioschrijver  en schreef korte verhalen. Dit is haar derde roman. Volgens de uitgeverij een literaire thriller waarbij ze een kanttekening plaatsen bij de definitie van een echte literaire thriller. Dit verhaal zou echter zinderen van de spanning en zou zeker onder deze definitie vallen. Benieuwd begon ik in deze dikke pil van ruim 475 pagina’s.

Het verhaal lijkt te draaien om een moordonderzoek. Om de vraag wie Catherine Clare heeft vermoord. George Clare komt op een winterse namiddag thuis van zijn werk en vindt het levenloze lichaam van zijn vrouw. Zijn driejarige dochter Franny, zit in de hal en kan niet zeggen wie er verantwoordelijk is voor haar moeders dood. George wordt direct als hoofdverdachte gezien al lijkt hij een waterdicht alibi te hebben.

Het verhaal begint met de ontdekking van de gruwelijke moord door George. Hij gaat met zijn dochtertje naar de buren waar hij verteld over zijn gruwelijke ontdekking. De buren schakelen uiteraard meteen de politie in en ontfermen zich over George en zijn dochter. Daarna volgt er een uitgebreide terugblik naar het verleden van George en Catherine, hoe ze elkaar hebben leren kennen en hoe ze op de boerderij terecht zijn gekomen. De boerderij staat in een kleine gemeenschap en heeft zijn eigen verleden.Het vorige echtpaar is er gestorven en hun drie  kinderen wonen nog in het dorp. Deze bezoeken Catherine en Franny en spelen ook een rol in het verhaal. George vertrekt gedurende het onderzoek naar een andere staat en het lijkt er op dat het moordonderzoek stagneert. George zal Franny nooit vertellen over haar moeder en wat er is gebeurd. Jaren later komt Franny naar het huis om het leeg te halen en komt ze meer te weten over haar moeder en de tragedie die zich heeft afgespeeld.

Na de openingsscene, de ontdekking van de moord, waarbij je als lezer meteen de spanning voelt, maakt het verhaal een duik in het verleden. Naar dezelfde boerderij waar we kennis maken  met het echtpaar wat er toen met hun drie kinderen woonden en wat er gebeurde zodat de boerderij leeg kwam te staan en George en Catherine er konden gaan wonen.

De snelheid van het eerste hoofdstuk gaat over in een andere wat moeizame schrijfstijl waar ik behoorlijk aan moest wennen. De schrijfster kan heel beeldende zinnen maken en zeer uitweiden over de details waardoor het geheel en het tempo wat zoek raakt. Maar verderop in het verhaal wordt de draad weer opgepakt en leest het weer wat vlotter weg.Misschien omdat alle personages zijn geïntroduceerd en je als lezer ze steeds meer leert kennen of misschien heeft de schrijfster zich al schrijvende zich ook aangepast.

Persoonlijk vind ik het boek meer een roman waarbij de psychologische spanning tussen het echtpaar Clare en de aparte sfeer van de dorpsgemeenschap goed is weergegeven door de schrijfster. Aan de ene kant is het interessant om in het verleden van de vorige bewoners en hun geschiedenis te duiken en later in die van George en Clare maar soms vond ik de uitwijdingen wat erg ver terug gaan wat ten kosten ging van de spanning die je bij een thriller zou verwachten. En dat is eigenlijk wat je dus niet moet doen. Je moet geen thriller of verhaal verwachten wat tegenwoordig als literaire thriller wordt weggezet.Je moet meer denken aan een verhaal als de verborgen geschiedenis van Donna Tartt. Een meeslepend verhaal met psychologische diepgang.

 

Ik dank uitgeverij Hollands Diep voor het toezenden van deze roman. De foto van de cover komt van de site van de uitgeverij.

“Het meisje in de trein ” Paula Hawkins

meisje in de trein9789400503885/2015

uitgeverij A.W. Bruna uitgevers

Paula Hawkins (1989)  werkte vijftien jaar als journalist voordat ze begon met het schrijven van fictie. Deze titel is haar thrillerdebuut en ston din Engeland en de Verenigde Staten direct op 1 in de bestseller lijsten .

Inhoud: Rachel neemt elke ochtend dezelfde trein. Elke dat hobbelt ze over het spoor, langs een rij charmante huizen in een buitenwijk van Londen, en stopt daar altijd voor hetzelfde rode sein. Zo kijkt ze leke ochtend naar een stel dat op hun terras ontbijt. Ze heeft het gevoel ze persoonlijk te kennen en noemt hen Jess en Jason. Hun leven is in haar ogen perfect. Op een dag ziet ze iets vreemds in hun tuin. De trein rijdt gewoon weer door, maar voor Rachel verandert alles. Ze stapt naar de politie met haar verhaal. Hiermee raakt ze niet alleen verwikkeld in de gebeurtenissen die volgen, maar ook in de levens van iedereen die erbij betokken is.

De tekst op het boek over de inhoud dekt de lading niet. Gelukkig niet zou ik bijna zeggen. Ook het wegzetten in de categorie thriller lukt ook niet echt. Ik moet wel zeggen dat ik bevooroordeeld was toen ik het ging lezen. Het mist de snelheid van een thriller en al snel had ik het idee waar het op uit zou draaien dus er zit een flinke dosis voorspelbaarheid in. Maar door de manier van schrijven en omschrijven en als je geen superspannende thriller verwacht is het een aardig verhaal.

Het verhaal begint met Rachel die dus dagelijks de trein neemt en er flink op los fantaseert als het gaat om de bewoners van een huis waar ze dagelijks even stil staat met de trein. Het huis staat vlakbij haar oude woning waar ze met Tom samen was. Tom woont daar nu met Anna en heeft een dochtertje. Naarmate je verder leest weet je waarom Rachel en Tom uit elkaar zijn gegaan en waarom Rachel een drankprobleem heeft. De oorzaak en de gevolgen van haar verslaving hebben een impact op alles wat ze onderneemt en de relaties die ze heeft met de andere karakters uit het verhaal.

Het perspectief wordt afgewisseld en zowel Rachel , Megan ( de vrouw die Rachel als Jess heeft gedoopt) en Anna ( de nieuwe vrouw van Rachels’ex Tom) geven hun licht op de zaak . Boven elk gedeelte staat de naam vermeldt en dat is wel praktisch. Ook staan er data boven de stukken tekst maar dat vond ik niet echt noodzaak, eerder wat verwarrend op zijn tijd omdat de data niet chronologisch zijn en daardoor wat afleiden.De terugblikken naar gebeurtenissen in het verleden van sommige zijn wel noodzakelijk om de personages en hun gedrag beter te begrijpen en dat is in het verhaal wel goed verteld. Soms letterlijk als iemand bv zijn psychiater bezoekt en verhaal doet.

De  manier waarop de karakters in het verhaal worden neergezet en hoe ze met elkaar om gaan en met elkaar te maken hebben is goed gedaan. De enige waar ik sympathie voor op kon brengen is de vriendin van Rachel , Cathy, waar Rachel bij  mag wonen nadat haar relatie uit gaat. Ze vangt haar onvoorwaardelijk op ondanks alle ergenis over haar alcoholprobleem. Iemand met engelengeduld die veel te veel aardig is. De andere figuren in het verhaal lijken allemaal een dubbele agenda te hebben en zijn niet zo aardig, voor zichzelf of voor elkaar. Dat geeft wel weer een extra tintje aan het verhaal. Is het een keer niet zoals het lijkt en zijn ze gewoon niet aardig …

Een lekker leesbare psychologische thriller met een voorspelbaar eind.