“alles wat er was ” Hanna Bervoets

cover alles wat er was

Hanna Bervoets, uitgeverij Pluim

Hanna Bervoets schrijft romans, columns en scenario’s. Ze heeft de bachelor Media en Cultuur gedaan en daarnaast een master Journalistiek en Research.  Inmiddels heeft ze al een aantal romans op haar naam staan, is haar werk in diverse verhalen vertaald en is bekend gemaakt dat zij voor 2021 het boekenweekgeschenk gaat schrijven.  De roman ‘  ‘Welkom in het Rijk der zieken ‘ was mijn kennismaking met haar werk, een roman die bij je binnekomt. Deze roman is bij uitgeverij Pluim opnieuw uitgebracht en toen ik het als cadeau op de deurmat vond was dat een aangename verrassing!

Het verhaal gaat over acht mensen die in totaal isolement op elkaar zijn aangewezen. Zij komen op een zondag samen in een leeg schoolgebouw om opnamen te maken voor een wetenschapsprogramma. Hoofdrolspeler van dit programma is achtjarige superslimme  Joeri waar de film om zal draaien. De film wordt echter niet gemaakt. Vlak na aankomst klinkt er namelijk buiten een luide knal en alles wordt wit. Een dikke mist hangt om het gebouw en via de televisie krijgen ze de boodschap om ramen en deuren dicht te houden en instructies af te wachten. Echter valt de verbinding uit en zijn ze volledig afgesloten van de rest van de wereld. Cameravrouw Lotte trekt dit niet en verlaat het gebouw om naar haar kind te gaan. Van haar wordt niets meer vernomen. Joeri, zijn moeder Nathalie, meester Kasper en schoonmaker Kaylem zijn overgebleven met presentator Leo en zijn andere televisie-collega’s Barry en Merel. Ze hebben geen idee hoelang het zal duren. Een zoektocht naar eten en drinken levert niet veel op en de spanningen nemen toe. Dagen worden weken en de onderlinge spanningen lopen hoog op. Naast vertrouwen en vriendschap is er ook wantrouwen en haat en de grote vraag hoe ver je zou gaan als er straks echt niets meer te eten is?

Als lezer beleef je het verhaal door de ogen van Merel.  De dagen zijn de hoofdstukken van het verhaal en je springt niet-chronologisch van dag tot dag.  Daarnaast houdt Merel in een gevonden agenda een dagboek bij die als fragmenten door het verhaal gaan. Deze manier van vertellen lijkt chaotisch maar is juist een manier om de enorme spanning die er al is nog hoger te maken.  Ja, je moet je aandacht er bij houden maar dat is geen enkel probleem omdat je wilt weten hoe het verder gaat met de mensen daar en met Merel en haar hersenspinsels. Lukt het iedereen om te overleven en niet letterlijk gek te worden als je in zo’n uitzichtloze situatie terecht komt met mensen die je daar zelf niet voor hebt uitgekozen.  Blijven ze binnen en accepteren ze de keuzes die de anderen maken.  Want wat als alles wat er was er niet meer is hoe  moet het dan verder en wat heeft het allemaal dan voor zin?

Overleven, radeloosheid, verdriet, boosheid, liefde, vertrouwen, wantrouwen, jaloezie, haat, seks, kannibalisme, moed, lef, vindingrijkheid, depressie, er zit zoveel in dit verhaal.  Een roman die na  het lezen nog wel even blijft rondspoken in je hoofd.

Ik kan niet anders zeggen dat ik door het boek heen gevlogen ben. Ik was zo benieuwd wat er ging gebeuren met deze acht personen. Al lezende had ik zoveel vragen en als ik dacht een antwoord te hebben bracht het weer vragen met zich mee. Hierdoor wist de auteur mij bij de les te houden en geboeid van begin tot het einde.  Een heel open einde waar je alle kanten mee op kunt gaan. Hoewel een open einde mij soms kan ergeren vond ik het bij dit verhaal dit totaal niet. Het past er perfect bij om dit verhaal op de manier af te sluiten zoals het nu is gegaan. ( in kader van spoilers wil ik hier niet te veel op in gaan).

Een dikke aanrader, wat kan Hanna Bervoets schrijven zeg !

 

 

 

 

 

 

 

 

“de tafel van Tarzan” Xander Jongejan

92000000903151259789402171938/2018

Xander Jongejan, selfpub / Brave New Books

Xander Jongejan publiceerde in 2017 de dichtbundel wat zijn de bananen duur  en een jaar later (2018) zijn debuutroman ‘de tafel van tarzan Via een oproep op sociale media kwam ik terecht bij het initiatief selfpubcafé . Hier kunnen selfpubbers hun boek onder de aandacht brengen en lezer het boek ‘lenen’, lezen en bespreken. Zo kwam ik deze titel tegen en mede door de intrigerende cover en goede berichten wilde ik deze graag lezen en was blij toen hij in de mijn brievenbus terecht kwam. Niet alleen de cover kon mij boeien maar ook de bijzonder titel en na het lezen zeker ook het verhaal. Alles viel op zijn plaats, zowel de paraplu als de  titel. Het verhaal heeft mij weten te boeien van begin tot einde.

We maken kennis met Robert en zijn ouders. De relatie tussen het kind en de ouders is verstoord, verknipt en bijzonder. Robert groeide op in een ongezond gezin. Zijn moeder was lichamelijk aanwezig maar bemoeide zich nergens mee, ze was ziek, zat het liefst in haar stoel voor de televisie chips te eten. De vader was een sadist en trad op met harde hand, denkend alleen aan zichzelf en niet aan het verdriet wat hij zijn zoon aandeed. Robert werd geestelijk verwaarloosd en de gezinsleden lijken veel meer met zichzelf bezig dan met de ander. Bij zijn oma  kan Robert wel meer zichzelf zijn maar de troost vinden bij zijn ouders lukt niet. Wel bij de kat Tarzan van de buren maar troost van een dier is niet voor altijd.

Als het verhaal begint lees je meteen dat er een vreselijke gebeurtenis heeft plaats gevonden met de zoon maar wat blijft nog in het ongewisse. Vervolgens kom je als lezer in een verstikkende vertelling terecht waarin het perspectief wisselt tussen vader en zoon. Ze halen herinneringen op aan de afgelopen tijd. De vader over de kennismaking met zijn vrouw, het begin van hun huwelijk en hoe het verlangen naar elkaar overging in walging van haar kant en hunkering van zijn kant, over hoe de vader zijn zoon zag opgroeien en soms niets van hem begreep. Daarnaast de herinneringen van de zoon die de liefde van zijn ouders moest missen, op zijn tenen moest lopen en in angst opgroeide. Hoe hij troost vond bij Tarzan en hoe zijn oma er voor hem probeerde te zijn maar wel haar eigen ziekte niet wilde benoemen om hem niet lastig te vallen. Hoe alle ellende tot een climax kwam en hoe ze allebei eigenlijk bleven zoeken naar liefde en erkenning maar in hun zoektocht verder verwijderd raakte.

Het is een mooie vertelling. Ik heb bewondering voor auteurs die met weinig woorden en weinig opsmuk een verhaal weten te vertellen. Die hebben geen dik boek nodig met ellenlange hoofdstukken. Nee, gewoon een pagina of 146, een dertigtal korte hoofdstukjes met duidelijk taalgebruik. Hier en daar wat rauw maar het komt bij je binnen en daar gaat het om.
De hoofdstukken wisselen dus van perspectief waarbij vader en zoon , zoals gezegd, herinneringen ophalen. Is het rechtstreeks aan elkaar of mijmeren ze voor zich uit, dat was mij niet even duidelijk maar dat is voor de essentie van het verhaal ook niet nodig.  Beiden worstelen ze met hun eigen versie van het verhaal en dat is mooi gedaan. Je zou immers verwachten dat je door het ene verhaal een hekel krijgt aan degene die het ondervindt maar door juist ook de andere kant te belichten ga je toch die mening weer herzien. De titelverklaring gaf mij kippenvel net als er achter komen waarom gekozen is voor de paraplu op de voorzijde . En h oewel het niet goed valt te praten als je uiteindelijk leest wat die vreselijke gebeurtenis is die heeft plaatsgevonden kan je er toch sympathie voor hebben op een bepaalde manier. Als een auteur dat gevoel bij de lezer teweeg kan brengen is dat een prestatie en daar kan je hier zeker van spreken !

Ik heb genoten van dit mooie verhaal en al is het een al wat oudere titel hoop ik toch dat het zijn weg nog gaat vinden naar een groot publiek .

 

 

 

 

 

 

 

Boekenweek voor jongeren blogtour: wat is mijn favoriete boek van het moment?

 

logo

Het is mijn blogbezoekers en volgers op sociale media niet ontgaan dat de Boekenweek voor jongeren volop aan de gang is.  Samen met een aantal andere bloggers besteden we hier extra aandacht aan. Een ieder van ons plaatst deze week een bericht met geheel eigen invulling. Vandaag mijn bijdrage…

Ik heb even zitten denken wat mijn inslag zou kunnen zijn. Wat lezen voor betekenis voor mij is ? ( het is een verslaving),  Hoe mijn liefde voor lezen is ontstaan? ( door mijn leerkracht van klas 5/ groep 7, die kon zo mooi voorlezen) of waarom ik graag young adult lees? ( ik kijk nooit naar een genre maar naar een boek).  Ik had geen echt  concreet idee over hoe ik dit artikel zou gaan vormgeven.

Ook bedacht ik even mij te verdiepen in de commotie voorafgaande van deze week over de genomineerde voor de boekenprijs. Eerlijk gezegd ging die commotie wat langs mij heen. Iets met doelgroepen en geen tijd om mij te verdiepen in het hele verhaal. Waarom zou ik dat nu dan wel doen?  Hekelpunt was dat veel genomineerde titels  niet het stickertje ‘young adult ‘ hadden. Mijn eerste reactie was ‘ nou en? ‘. Ik ben niet van de stickertjes. Vraag mij af waarom elk boek in een hokje moet worden gestopt. Sommige overlappen genres en vaak zijn dat de juweeltjes die je misloopt als je in je eigen hokje blijft lezen. En waarom zouden jongeren alleen young adult lezen? Het is immers Boekenweek voor jongeren en geen young adult week…  Maar dat is mijn idee.   Eerlijk gezegd heb ik nog niets van alle genomineerde gelezen en er is maar één titel die op mijn tbr komt te staan voor nu..  die lijst is immers al lang zat.

Rest de vraag wat mijn bijdrage gaat worden. Ik bedacht welk boek , dit jaar verschenen, mij het meest heeft aangesproken. Dat kan er maar één zijn:

20180906_185143 9789044525014/2018

Zomervacht van Jaap Robben, uitgeverij de Geus

Jaap Robben (1984) debuteerde met Birk, inmiddels verschenen in tien talen. Birk werd bekroond met de Nederlandse Boekhandelsprijs, de Diorapthe Literatour Publieksprijs en de ANV Debutentantenprijs. Ook schrijft hij poëzie, verhalen en prentenboeken voor kinderen.

In zomervacht maken we kennis met de dertienjarige Brian. Brian woont met zijn vader op een afgelegen terrein in een caravan. Zijn moeder heeft hen verlaten en heeft een nieuwe partner. Zijn broer Lucien is verstandelijk en fysiek beperkt en leeft in een instelling. Als deze instelling in de zomer gaat renoveren moet Lucien ergens anders worden opgevangen. De vader van de jongens denkt alleen maar aan de vergoeding die hier tegenover staat en laat Lucien naar hun caravan komen. Brian wordt zo noodgedwongen verantwoordelijk voor de dagelijkse zorg van zijn broer.  Naast deze zware taak probeert Brian ook nog zijn eigen leven vorm te geven, wordt hij verliefd op een negentienjarig verstandelijk beperkt meisje en probeert hij het vertrek van zijn moeder een plaats te geven.

Wat een geweldig mooi verhaal is dit !   Het is een verhaal over familie, vriendschap, zorgzaamheid maar ook over eenzaamheid en volwassen worden. De schrijfstijl is eenvoudig maar zeer pakkend en je wordt door het verhaal gegrepen en leest het in één zucht uit. Juist de eenvoudige korte zinnen zijn soms zo mooi en beeldend, ze laten je niet los.  De verklaring van de titel is ook zo mooi waardoor je meteen weet dat er geen mooiere titel kan zijn voor dit verhaal van een, soms radeloze, maar zo zorgzame jongen van dertien.

Mijn volledige recensie komt morgen online bij Nienke’s kinderboekenblog inclusief win-actie en op mijn eigen blog.

Wil je de blogtourbijdrage van de andere bloggers bezoeken? Zie hieronder voor een overzicht:

  • 22 september: Iedereen (introductie)
  • 23 september: Joany
  • 24 september: An
  • 25 september: Laurie
  • 26 september: Conny en Rowan
  •  27 september: Laura
  • 28 september: Chelsey en Floor
  • 29 september: Iedereen

 

 

De afbeelding van het logo komt van de site van de Boekenweek en die van de cover van de site van de uitgeverij.