” springvloed” Jackie van Laren

springvloed9789022584071/2018

Jackie van Laren (1968) wist mij te verrassen met de Q-serie ( het eerste deel Zin en het tweede deel Lief besprak ik eerder op mijn blog), en ook het tweeluik vallen en opstaan waren heerlijke feelgood romans om even bij weg te dromen.  Een originele invalshoek van muziek en het wereldje daar om heen en de liefde gaven heerlijke verhalen.  En toen was daar de eilandliefde-serie, een vierdelige serie, elk deel vanuit het perspectief van een andere hoofdrolspeler.

Duingras is het eerste deel van de vierdelige Eilandliefde-serie. Het boek had een bijzondere start, namelijk per ongeluk op Facebook. Waar sociale media al niet goed voor is. Voor het verschijnen van het boek opstaan werd er dagelijks een kleine voorpublicatie gepost. Toen het boek echter uit was en de stukjes uitbleven gaven veel lezers aan dit erg te missen en zo begon Jackie van Laren met het schrijven van een ander verhaal voor deze fans.  Het lezersaantal groeide en de grote vraag of er een boek in zou zitten werd beantwoord met het idee om er een cyclus van te maken, voor elk jaargetijden één verhaal.  Zowel het eerste als het tweede deel Stormwind  besprak ik eerder op mijn blog.

Het derde en vierde deel zijn vorige maand samen verschenen en zo was de serie compleet. In Springvloed is de hoofdrol voor Mayke Ferwerda. Ze is geboren op het eiland en weet zeker dat ze er wil blijven. Het is moeilijk werk en een partner te vinden om ook een toekomst op te kunnen bouwen. Ze heeft een relatie met de zoon van de burgemeester al is dat niet de ideale partner. Inmiddels heeft ze een baan bij Grote Vis, de strandtent op het eiland en is ze in goed gezelschap van een leuke vriendenclub. Haar irritatiepuntje is is Cam, een surfer die de strandtent van een driegend faillissement heeft gered. Ze vindt hem maar een versierder en onuitstaanbaar.

Inmiddels heb ik de hele reeks gelezen en het zijn heerlijke feelgood boeken zeker voor een warme zomerdag om even weg te zwijmelen.  De serie heeft immers een hoog vakantie-gevoel-gehalte en warme dagen hebben we nu zat.  Van alle delen sprak deze mij het minste aan. Waarschijnlijk dat dit deel de hoogste voorspelbaarheid in het verhaal had zitten en ik mij af en toe goed kan ergeren aan Mayke en haar acties. Van alle karakters uit deze serie had ik het minste met haar dus ook niet zo gek dat dit boek mij niet zo aansprak. Maar qua schrijfstijl, vlot lezen etc. is het een typische van Laren dus lekker lezend de dag door..

Hoewel het idee van de reeks leuk was dacht ik wel dat het goed is dat de schrijfster van te voren heeft besloten het bij vier delen te houden. Het krijgt nu wel een “goede tijden-slechte tijden” gehalte. Nu is een soap op papier niet zo erg maar bij dit deel had ik wel een beetje het idee dat voor mij de rek er uit was.. Benieuwd of het vierde en laatste deel dat gevoel bij mij weg kan nemen.

De afbeelding van de cover komt van de site van de uitgeverij

 

 

 

 

” Stormwind” Jackie van Laren

Van Laren_Strand02_Stormwind_Fin.indd 9789022583425/2018

Jackie van Laren, uitgeverij Boekerij

Jackie van Laren (1968) wist mij te verrassen met de Q-serie ( het eerste deel Zin en het tweede deel Lief besprak ik eerder op mijn blog), en ook het tweeluik vallen en opstaan waren heerlijke feelgood romans om even bij weg te dromen.  Een originele invalshoek van muziek en het wereldje daar om heen en de liefde gaven heerlijke verhalen.

Duingras is het eerste deel van de vierdelige Eilandliefde-serie. Het boek had een bijzondere start, namelijk per ongeluk op Facebook. Waar sociale media al niet goed voor is. Voor het verschijnen van het boek opstaan werd er dagelijks een kleine voorpublicatie gepost. Toen het boek echter uit was en de stukjes uitbleven gaven veel lezers aan dit erg te missen en zo begon Jackie van Laren met het schrijven van een ander verhaal voor deze fans.  Het lezersaantal groeide en de grote vraag of er een boek in zou zitten werd beantwoord met het idee om er een cyclus van te maken, voor elk jaargetijden één verhaal waarvan deze titel dus de tweede is.   Het eerste deel Duingras was vanuit het perspectief van Wende, die na een mislukte relatie, uit gaat waaien op een eiland en daar Axel en Vincent tegenkomt. Dit verhaal is vanuit het perspectief van Vincent.

Vincent is een surfer, een vrijbuiter die het liefst elke avond een ander meisje aan de haak slaat. Hij helpt zijn vriend Axel met zijn strandtent maar als die zijn hulp niet meer nodig  lijkt te hebben vertrekt hij naar surfparadijs San Diego. Het verhaal gaat van start als hij daar is maar dan begint er iets bij hem te knagen en wil hij terug naar het eiland. Terug blijkt dat Wende en Axel onderdak hebben gegeven aan Milena, het achttienjarige nichtje van Wende. Ze is gevlucht voor een loverboy en heeft een flink trauma te verwerken.  Hoewel Vincent in eerste instantie niet denkt dat hij haar daarmee kan helpen leert hij zichzelf van een heel andere kant kennen.

Na het nogal romantisch eerste verhaal uit deze cyclus vroeg ik mij af hoe een tweede deel zou verlopen en of het mij wel kon boeien. In het vorige deel heb ik ook een beetje de stijl van Jackie van Laren gemist die er wel was in de Q-serie en  haar vorige tweeluik. Daar zat meer sex&drugs&rock’n roll in en gewoon meer actie. Gelukkig is in dit deel die stijl weer terug. Mede doordat het vanuit het perspectief van losbol Vincent is neergezet en hij gewoon meer mee maakt is het verhaal vlotter en spannender. Zeker door Milena en haar trauma en het loverboy verhaal. Meer actie dus. Uiteraard is er ook een portie romantiek maar geen roze wolkjes en dat is meer mijn persoonlijke voorkeur.  De schrijfster weet te boeien en je vliegt door het verhaal. Het is eventueel los te lezen maar ik kan je wel aanraden dit niet te doen. Je leert de karakters beter kennen als je de verhalen in volgorde leest.

Omdat ik niet vooruit gelezen heb op het internet van deze serie kon ik mij aangenaam laten verrassen door dit verhaal.  Het derde deel is wederom vanuit een ander personage. Dit maal die van Mayke, de vrouw die de keuken bestiert in de strandtent van Axel. Kom maar op met dat derde deel van de Eilandliefde-serie!

De afbeelding van de cover komt van de site van de uitgeverij.

 

“Duingras” Jackie van Laren

Van Laren_Strand01_Duingras_01.indd9789022580370/2018

Jackie van Laren (1968) wist mij te verrassen met de Q-serie ( het eerste deel Zin en het tweede deel Lief besprak ik eerder op mijn blog), en ook het tweeluik vallen en opstaan waren heerlijke feelgood romans om even bij weg te dromen.  Een originele invalshoek van muziek en het wereldje daar om heen en de liefde gaven heerlijke verhalen.

Duingras is het eerste deel van de vierdelige Eilandliefde-serie. Het boek had een bijzondere start, namelijk per ongeluk op Facebook. Waar sociale media al niet goed voor is. Voor het verschijnen van het boek opstaan werd er dagelijks een kleine voorpublicatie gepost. Toen het boek echter uit was en de stukjes uitbleven gaven veel lezers aan dit erg te missen en zo begon Jackie van Laren met het schrijven van een ander verhaal voor deze fans.  Het lezersaantal groeide en de grote vraag of er een boek in zou zitten werd beantwoord met het idee om er een cyclus van te maken, voor elk jaargetijden één verhaal waarvan deze titel dus de eerste is.

De cover is helemaal in de ‘van Laren ‘ stijl en sluit aan bij haar vorige boeken.  De Q serie is nu ook in hetzelfde jasje gestoken ( persoonlijk vind ik dat erg jammer omdat de eerste versie er veel meer uitsprong maar dat is mijn mening).  Een romantisch afbeelding van een dame op het strand, perfect passend bij het verhaal.

In het verhaal draait het om Wende Freriks. Ze is gestopt met haar opleiding, heeft een punt achter haar relaties gezet en boekt een vakantie voor twee weken op een waddeneiland om eens letterlijk uit te waaien en te bedenken wat ze wil gaan doen met haar leven. Op het eiland is één strandtent genaamd ‘Grote Vis’, de eigenaar is Axel en al snel raakt ze met hem en zijn beste vriend Vincent aan de praat. de twee vrienden zijn tegenpolen wat de interactie tussen de drie alleen maar leuker maakt. Wende helpt af en toe met een klusje in de strandtent en langzaam krijgt Wende gevoelens voor één van de mannen maar wil hier niet aan toegeven. Dat haar ex dan ook nog voor haar neus staat maakt het niet makkelijker.

Kortom genoeg input voor een heerlijk romantisch liefdesverhaal. En dat is het, niet meer of niet minder.  Zoals gebruikelijk bij de boeken van Jackie van Laren, leest het supersnel, je vliegt door het boek heen. De personages zijn stereotypes en daardoor heel herkenbaar maar gelukkig niet voorspelbaar. De drie hoofdpersonen hebben alle drie hun eigen sores en worden genoeg uitgediept voor zover dit verhaal dat vergt. Ze vullen elkaar goed aan, je zou ze af en toe eens door elkaar willen schudden door hun geneuzel maar juist dat geneuzel geeft net dat beetje extra aan het verhaal.

Voor iedereen die een lekker luchtig vakantieboek zoekt die hoeft niet verder te zoeken want als je voor een paar uurtjes in een heerlijk romantisch boek wilt duiken kan ik je deze van harte aanbevelen.  Deel twee ligt al klaar en ik ben benieuwd of deze mij kan boeien. Ook ben ik benieuwd dat als zoveel mensen het gelezen hebben op sociale media of er dan nog wel behoefte is aan een boekversie. Gelukkig vind de uitgeverij van wel want ik lees toch altijd nog liever een papieren boek.

 

 

” vrienden voor het leven” Astrid Harrewijn

29171_59537db78af01_291719789022574447/2017

Astrid Harrewijn, uitgeverij Boekerij

In 2016 was er het boek Drie vrienden, een huis (en een klusjesman) waarin Astrid Harrewijn ons kennis liet maken met Noor, Kiki, Joost en de klusjesman Gijs. Voeg daar een oud huis in hartje Amsterdam bij, een liefde voor kunst en de nodige spanning , ook bij de vrienden onderling, doe dit alles in een heerlijk vlotte vertelling en de lezer heeft een heerlijk boek in handen. Het enige minpunt was dat het te snel uit was, maar gelukkig duurde het niet lang voordat we het tweede deel konden lezen. Was in het eerste deel de grootste rol voor Noor weggelegd is dit in het tweede boek Daar heb je vrienden voor Joost die met de scepter zwaait. Het lag dan ook voor de hand dat er nog een derde boek moest komen voor Kiki. Bovendien verveelden de verhalen van deze vrienden niet, dus eigenlijk stond dit boek al boven aan mijn lijstje om te lezen nog voor het verschenen was. En het heeft mij zeker niet teleurgesteld.

Allereerst een compliment voor de leuke covers van de boeken. Alle drie hebben een rijtje grachtenpanden op de achtergrond, een typische Hollandse afbeelding, frisse witte letters en alle drie een ander knallende kleur waardoor ze er echt uitspringen en als serie leuk op je boekenplank staan.

De liefde van de schrijfster voor de kunst komt in alle drie de boeken terug. Nu zullen sommige mensen niets met kunst hebben, maar het is zo leuk in het verhaal verwerkt dat je met plezier over kunst leest en wie weet kan het enthousiasme van de schrijfster je zelfs wel prikkelen om eens dat museum te bezoeken waar je normaal hard voorbij zou lopen.

Ik zal niet teveel op de inhoud ingaan omdat je je als lezer maar moet laten verrassen. Als je de eerste twee delen hebt gelezen val je met je neus in de boter, omdat dit boek in dezelfde stijl is en je meteen weer in het verhaal zit waar je in een vaart doorheen gaat.
Mocht je die delen niet gelezen hebben ben ik bang dat je toch wel wat mist. En eerlijk gezegd wil je dit niet, omdat je de personages in je hart sluit. Verder zijn de personages ook gegroeid en een bepaalde weg ingeslagen gedurende verhalen waardoor je toch wel beter in het eerste deel kunt beginnen. Iets wat zeker geen straf is en bij deze dus echt aan te raden.

Astrid Harrewijn heeft een prettige vertelstijl. Het boek leest met een enorme snelheid, weet te boeien en smaakt naar meer. Het heeft een vleugje romantiek, een vleugje spanning, en dit alles zich afspelend in hartje Amsterdam. Omdat elk personage wel wat herkenbaars heeft sluit je ze snel in je hart en wil je door blijven lezen, want je wilt weten hoe het verder met ze gaat.

Vrienden voor het leven is een mooie en treffende afsluiting van het drieluik en het is ook nu wel verteld. We hebben over de schouder mee mogen kijken van drie mensen die in de snelheid van hun leven teruggefloten worden om te beseffen dat vriendschap belangrijker dan een grotere rijkdom en succes is en dat echte vriendschap soms te vinden is in kleine dingen.

Deze recensie verscheen eerder op Boekenbijlage, de afbeelding van de cover komt van de site van de uitgeverij.

“daar heb je vrienden voor” Astrid Harrewijn

26647_577ccc913e7ef_26647 9789022580677/2017

Astrid Harrewijn, uitgeverij Boekerij

In de vorige roman van Astrid Harrewijn; Drie vrienden, een huis (en een klusjesman) maakten we kennis met Noor, haar zusje Kiki en Joost. Joost had een oud vervallen pandje in Amsterdam gekocht waar beide dames introkken. Klusjesman Gijs en zijn hond Meneer Jansen kwamen geregeld over de vloer en het verhaal kon van start gaan en dit alles in een mooie rode cover met een typisch Amsterdams straatbeeld. Een boek dat ik in één zucht uitlas en waarvan ik het jammer vond dat het afgelopen was, omdat ik wilde weten hoe het met de vrienden verder ging.
Gelukkig bleek het verhaal het begin van een drieluik waarvan nu het tweede deel uit is. Daar heb je vrienden voor heeft een cover in een vrolijke knallende blauwkleur met wederom een typerend Amsterdams tafereel. Ditmaal een bootje in de gracht.

Stond in het eerste deel voornamelijk Noor in de schijnwerpers nu is het de beurt aan Joost. Hij had in het eerste deel een betrekkelijk kleine rol, maar was zeker wel aanwezig. Hij was de redder in nood met zijn grachtenpandje waar de dames in konden trekken. Verder hield hij zich bezig met voedselexperiment. Volgens een overleden vriend was voedsel en seks met elkaar verbonden en was het soort voedsel wat de partner in kwestie at typerend voor het bedgedrag. Dit experiment zette Joost voort al zette het geen zoden aan de dijk.

We beginnen het verhaal als Noor bij haar geliefde in Parijs is neergestreken, Kiki succesvol zaken doet in de kunstwereld en hiervoor veel aan het reizen is en Joost bezig is met een boek over keizer Augustus. Hij wil stoer zijn, maar is behoorlijk stoffig. Hij is inmiddels veertig, ongehuwd, kunsthistoricus, werkzaam voor het Rijksmuseum en aan de Universiteit van Amsterdam. Voor zijn boek gaat hij twee maanden naar Rome. Hij maakt kennis met drie Italiaanse dames en laat zich een nieuwe look aanmeten. De gesprekken die de dames voeren, neemt hij mee in zijn roman, omdat zijn uitgever wil dat er meer seks in het boek komt, omdat dat beter zal verkopen. Terug in Nederland wordt hij op één dag twee keer ontslagen en raakt hij verstrikt in een geheim genootschap en een mysterieus raadsel. Naast al deze ontwikkelingen beseft hij dat hij ouder wordt en een kind wil. Het idee dat daar een vrouw bij hoort moet echter nog bezinken. Zijn knullige pogingen om die te vinden zijn zeer grappig. Doordat Joost in aanraking komt met een geheim genootschap (wat doet denken aan de Da Vinci Code) geeft net even iets meer diepgang aan het verhaal en wat spanning.

Wat ook leuk is, dat het boek van Joost inderdaad ook in de boekhandel komt te liggen en hij boekhandels moet bezoeken (met voor sommige lezers de herkenning van genoemde boekhandels die echt bestaan). Zijn boek slaat pas aan als er een mediahype ontstaat, iets dat zo niet bij hem past, maar hij moet wel met de mallemolen meedraaien.

Het verhaal gaat heerlijk verder waar het vorige stopte en op een paar kleine verwijzingen naar het vorige boek (bijvoorbeeld het voedselexperiment) is het verhaal ook goed zelfstandig te lezen. Het is prettig de draad weer op te pakken en vooral dit keer mee te leven met Joost. Een karakter dat je in je hart sluit en dat het hem allemaal niet meevalt, maakt hem levensecht. Bij een vervolg is het altijd afwachten of het zelfde niveau van het vorige deel gehandhaafd blijft en dat is hier zeker zo. Het is in dezelfde stijl, met de nodige humor en een knipoog, kortom een verhaal waar ik helemaal blij van word.

Deze recensie verscheen eerder op Boekenbijlage, de afbeelding van de cover komt van de site van de uitgeverij.

“opstaan ” Jackie van Laren

opstaan 9789022581131/2017

Jackie van Laren (1968) maakte met de driedelige Q-serie haar debuut als schrijfster. Daarna volgde de roman vallen, een boek wat ik helemaal geweldig vond! Voor mijn gevoel was dat verhaal wel verteld maar enkele weken geleden verscheen het vervolg hierop en uiteraard moest ik die dus wel lezen!

In deze roman pikken we de draad weer op waar vallen was gestopt. Hoofdpersonage Anne Miller haar hart is gebroken. Na een wild jaar met haar grote liefde, rockster Rory Maquary, is hun relatie gestrand. Ze heeft zich na flink uithuilen herpakt en leidt een rustig en teruggetrokken leven op St. Mary’s, het hoofdeiland van de Britse Scilly-eilanden. Samen met een vriendin runt ze daar een restaurant en probeert ze Rory te vergeten. Rory wil haar echter niet vergeten, snapt nog steeds niet wat er mis is gegaan en wil niets liever dan haar vinden. Anne wil niet gevonden worden maar heeft nog wel contact met zijn zoontje. Rory probeert er wat van te maken en als de tv-kok Woz hem uitnodigt een keer langs te komen bij zijn nieuwe baan, in een restaurantje op een eiland besluit hij daarop in te gaan. Drie keer raden wie zijn pad zal kruizen.

Wie al eerder met de schrijfstijl van Jackie van Laren heeft kennis mogen maken kan nu ook haar ( of zijn) hart op halen omdat ook deze roman weer dezelfde stijl, humor en romantiek heeft. Even een paar uur heerlijk ontspannen met een prettig verhaal. Mocht je het voorgaande boek niet gelezen hebben kan je het wel volgen omdat er wel wat wordt teruggeblikt maar de kwartjes zullen sneller vallen als je eerst het eerste deel leest ( die nu voor een leuke en lage prijs opnieuw is uitgebracht).  Persoonlijk vond ik het eerste deel beter maar dat komt door waar het wereldje waar dat verhaal zich afspeelde. In het tweede deel is het wat zoeter en gebeurd er niet zoveel. Daardoor is echter wel wat meer ruimte om de hoofdpersonages wat verder uit te diepen en het de manier waarop de schrijfster de personages om elkaar heen laat draaien is heerlijk om te lezen. Hierdoor blijft  het einde wat minder voorspelbaar als dat je zou denken.

Met deze roman heeft de schrijfster dit verhaal mooi af weten te sluiten. Dacht ik dat het bij deel één al verteld was is dit boek een prettige aanvulling op het verhaal.

 

De afbeelding van de cover komt van de site van de uitgeverij. Met dank aan de Boekerij voor het recensie exemplaar.

 

“duet met jou” Dani Atkins

ohmybookathon leesclug 9789026140327/2017

Dani Atkins, vertaling Els Franci-Ekeler, uitgeverij Fontein

Tijdens de #ohmybookathon was er ook een leesclub. Gezamelijk lazen wij ‘duet met jou’ van Dani Atkins. Ik had al eerder van haar de roman versplinterd gelezen wat ik een heerlijk boek vond dus ik was zeer benieuwd naar dit boek.

In ” duet met jou “ draait alles om Charlotte en Ally. Ze waren ooit vriendinnen maar dit is verwaterd. Charlotte is getrouwd met David, Ally’s eerste en grootste liefde, en dat heeft Ally haar nooit vergeven. Charlotte heeft altijd het gevoel gehad hier tegen op te moeten botsen. Ally is inmiddels getrouwd met Joe, de goedheid zelve en samen hebben ze een zoontje Jake.  Dan na elkaar jaren niet gesproken te hebben ontmoeten ze elkaar weer in het ziekenhuis. Zowel David als Joe vechten hier voor hun leven terwijl Ally en Charlotte de spoken van hun verleden moeten verslaan.

In de 24 uur die volgen wordt het verhaal verteld van Charlotte en Ally. het vertelperspectief is vanuit beide dames en met behulp van de nodige flashbacks. Zo kom je er als lezer langzaam achter wanneer ze elkaar hebben ontmoet, hoe de relaties verliepen en hoe het uiteindelijk fout ging. Soms blijft het verhaal wat langdradig hangen in dat verleden en had ik liever wat meer over het heden willen lezen. Maar op het moment waarop ik dan dacht: “nu wordt het een beetje saai “, kwam er weer een sprong terug naar het ziekenhuis. David en Charlotte komen er wat mij betreft als karakters niet zo best vanaf. Vooral de manier van reageren van David op bepaalde situaties doet je denken dat die man niet al te slim bezig is geweest. Ook is er een behoorlijke voorspelbaarheid aangaande de afloop van het verhaal. En dan denk je “wat een mooi einde “en dan komt er nog een epiloog. Persoonlijk vond ik die totaal overbodig. Juist omdat ik die laatste zinnen zo ontroerend en mooi vond, vond ik die epiloog echt mosterd na de maaltijd. Soms is een verhaal gewoon af en dan hoeven we geen voorspelbare epiloog te lezen.

Voor jullie denken dat ik erg negatief ben over dit boek, niets is minder waar. Ik vond het een prettig leesbare feelgoodroman.  Een heerlijk boek voor een paar ontspannen uurtjes leesplezier. De schrijfster weet haar personages mooi neer te zetten, de lezer te ontroeren en mee te slepen in haar verhaal. Er zat niet zoveel tempo in als in haar vorige boek, de flashbacks hadden wat korter gemogen maar waren wel noodzakelijk om al die relaties te begrijpen. En dat een personage dan domme keuzes maakt is voor het verhaal juist interessant. Dat sommige scenes er duimdik bovenop liggen en het geheel wat voorspelbaar is, is mijn beleving,de meeste die ik over het boek hoorde waren lyrisch enthousiast.  Dus voor liefhebbers van dit genre een absolute must read!

 

Met dank aan Lisanne die de #ohmybookathon en de leesclub vorm heeft gegeven. Ook dank aan uitgeverij Fontein voor het beschikbaar stellen van het leesexemplaar. De foto komt van de site van de #ohmybookathon

“de bucketlist van mijn hond” Lauren Watt

buccketlist 9789022577042/2017

Lauren Watt , vertaling Nannie Plasman, uitgeverij Boekerij

Lauren Watt (1989) is een journalist, groeide op in Nashville, Tennessee en verhuisde met haar Engelse mastiff  Gizelle naar New York na de middelbare school. Het appartement is piepklein voor haar en haar 73 kilo zware masiff. Lauren ziet Gizelle niet alleen als hond, maar ze is ook haar huisgenoot, zus en vertrouweling. Samen maken ze haar eerste vriendjes mee, haar eerste baan, de strijd van de verslaving van haar moeder, kortom ze worden samen volwassen.  Als Lauren hoort dat Gizelle ziek is maakt ze een bucketlist om samen met haar nog het mooiste uit de tijd die ze samen hebben te halen.  Ze maken een roadtrip, eten kreeft en genieten van de beste biefstuk. Een autobiografische feelgoodroman die je ook echt een goed gevoel geeft !

De cover alleen al vond ik een goede reden het boek te willen lezen. In het boek bevinden zich ook wat foto’s van Gizelle. Helaas komen deze zwart/wit afdrukken wat onduidelijk over. Misschien had het beter geweest ze op glossy papier of in kleur af te drukken zodat ze duidelijker zouden zijn. Het had een goede illustratie bij het verhaal kunnen geven maar daarin tegen schrijft Lauren Watt beeldend genoeg om elk avontuur voor je te zien.

Je hebt hondenmensen en mensen die van honden houden. Als je niks met dieren hebt zal je de actie van de hoofdpersoon nooit kunnen begrijpen. Sommige zien de hond als huisdier, misschien een stukje status of gewoon als iets wat er gewoon is. Anderen daar in tegen zien hun huisdier als onderdeel van het gezin of zoals bij Lauren als vriend voor het leven. Tijdens alle gebeurtenissen in haar jeugd is Gizelle haar steun en toeverlaat dus ze wil niets liever dan de laatste maanden van het leven van haar vriendin (want dat is zij voor haar) genieten en leuke dingen samen doen.  Doordat deze viervoetige dame 73 kilo weegt brengt dit ook zeer grappige anekdotes op.

Het geheel is heel luchtig en met de nodige humor geschreven al weet je dat het uit gaat lopen naar een emotioneel afscheid. Het verhaal brengt momenten van ontroering en kippenvel maar ook zeker de nodige glimlachen bij de lezer. Het is een heerlijk verhaal over een jonge vrouw die eigenlijk aan iedereen en alles maling heeft als het het geluk van haar hond in de weg staat.

Dat is denk ook het mooie van deze vriendschap. De onvoorwaardelijke liefde die een huisdier aan je kan geven.

 

 

“hou me vast” Lori Nelson Spielman

hou me vast 9789022580707/2017

Lori Nelson Spielman, vertaling Sabine Mutsaers, uitgeverij Boekerij

Het debuut van deze schrijfster een bijzonder jaar verscheen in meer dan 25 landen en ook haar andere roman vergeef me vond ik heerlijke feelgoodromans om te lezen.  Toen deze titel uit kwam was ik zeer benieuwd of de schrijfster dit niveau heeft weten aan te houden en mij weer net zo kon boeien als hiervoor.

Inhoud: Annie verliest haar zus door een treinongeluk. Ze heeft last van schuldgevoel want zij had zelf ook in die trein moeten zitten. Ze zoekt steun bij haar moeder maar die vlucht weg in haar werk om haar verdriet niet tastbaar te maken. Annie begrijpt dit niet en gaat er vandoor. Erika doet haar best om haar dochter te vinden want twee dochters verliezen dat wil ze niet.

Het boek is uitgevoerd in een mooie hardcover met warme kleuren, aan de binnenzijde komen dezelfde figuurtjes in dezelfde kleuren terug, een extra leuk detail. In 54 korte hoofdstukken met wisselend perspectief tussen Erika en Annie wordt het verhaal verteld. Hierdoor lees je de gedachtenkronkels van beide dames en merk je dat rouw en rouwverwerking op verschillende manier wordt ondervonden. Ieder mens is uniek en ieder mens heeft zijn eigen copingstrategie om hiermee om te gaan. Naast het verdriet en de pijn die het verlies met zich meebrengt is er ook de liefde/haat verhouding tussen moeder en dochter. De onvoorwaardelijke liefde die ze voor elkaar voelen zit misschien ver weggestopt maar is er wel degelijk.

De schrijfster heeft een pakkende vertelstijl en ondanks al het verdriet zijn er ook zeker mooie en ontroerende momenten. De karakters zijn levensecht weergegeven en je kan niets anders dan sympathie voor ze voelen.

Een mooie roman die ik met plezier en ontroering heb gelezen.

 

Met dank aan Boekerij uitgeverij voor het recensie exemplaar. De afbeelding van de cover is van de site van de uitgeverij.

 

“een lucht vol Franse dromen” Michelle Visser

lucht vol franse dromen 9789022578186/2017

Michelle Visser, uitgeverij Boekerij

Michelle Visser (1973) schreef na twee historische romans de feelgoodroman Het huis met de blauwe luiken. Een fijne zomerroman en herkenbaar boek voor iedereen die ervan droomt om zelf naar Frankrijk te vertrekken of graag in Frankrijk op vakantie gaat. Het gaat namelijk over  Anneloes Beekman die een chambres de’hôtes begint in het Franse dorp Pommiers.  Een lucht vol Franse dromen is het vervolg op deze roman.

Inhoud: Anneloes Beekman is al aardig gesettled in Pommiers en doet er alles aan om haar chambres d’hôtes tot een succes te maken. Terwijl de zomer overgaat in een zonnige herfst ontvangt ze gasten, leert ze de dorpbewoners stukken beter kennen maar vraagt ze zich toch af hoe ze Chez Loes winstgevend kan krijgen. Als ze een charmante kunstschilder over de vloer krijgt is ze even haar zorgen vergeten maar al snel is dat voorbij en lijkt bijna iedereen om haar heen in de problemen te zitten. Loes doet er alles aan om haar vrienden te helpen en bij te staan. Ondertussen leert ze koken voor haar gasten en gaat ze op jacht naar brocantehandel waarbij ze een ontdekking doet wat te maken heeft met een duistere geschiedenis uit de streek.

Heel wat ingrediënten voor een lekkere feelgoodroman waar je lekker voor kunt gaan zitten. Geen standaard “ik- vertrek “verhaal maar een pakkende vertelling. Met dit soort boeken loop je kans om een opsomming van dagelijkse perikelen te krijgen die rustig doorkabbelen en net niet saai worden vanwege de setting waar het zich in afspeelt. Gelukkig is dat in deze roman niet het geval. Naast de dagelijkse wel en wee van Anneloes zijn er genoeg belevenissen die het verhaal net dat iets extra geven waardoor het geen standaard boek is geworden.

De cover doet zomers aan en de binnenzijde van de cover is bedekt met een vrolijke bloemetje in kleur wat heel warm aan doet. Het is altijd fijn als er net even iets meer aandacht aan zoiets wordt besteedt. Het zorgt er toch voor of er wel of geen eerste ontmoeting met de lezer komt en bij zo’n zet zit dat wel goed.

De hoofdstukken zijn voorzien van een passende titel en het verhaal wordt chronologische en vlot verteld. Het leest hierdoor lekker snel weg en je ziet de personages gewoon voor je verschijnen. Hoewel het een vervolg is is hier niks van te merken. Zelf heb ik het eerste boek over Anneloes Beekman niet gelezen en ik had niet het idee dat ik informatie ben misgelopen. Het heeft mij wel nieuwsgierig gemaakt naar het andere boek, vanwege het feit dat het zo lekker weg leest. Daarnaast heb je echt het idee dat je even aan de sfeer van het Franse platteland hebt kunnen proeven en om niet helemaal weg te zwijmelen is daar ook nog die “ontdekking”wat het net nog wat meer geeft.

Wat mij betreft een aanrader voor de liefhebbers van romantische feelgoodromans!

 

De afbeelding van de cover komt van de site van de uitgeverij