” blauwe dagen ” Caja Cazemier

blauwe dagen9789021680583/2020 Ploegsma uitgeverij

 

Caja Cazemier is na haar studie Nederlandse taal- en letterkunde ruim twaalf jaar lerares geweest. Nu combineert ze schrijven met schoolbezoeken en is ze jongerencoach. De onderwerpen in haar boeken passen goed bij de jongeren in de leeftijd tussen de elf en zestien jaar. Niet alleen de leuke en spannende dingen maar ook problemen zoals echtscheiding, pesten, rouwverwerking of als in dit boek depressie.

Hoofdpersoon Janna zit niet lekker in haar vel. Als haar vriendje het dan ook nog eens uitmaakt komt dat extra hard bij haar binnen. Ze voelt zichzelf niets waard en ervaart alles negatief. Ze kan nergens meer van genieten, heeft geen energie meer en ze voelt zich leeg en rot. Uiteindelijk durft ze dit te bespreken en via haar huisarts komt ze terecht bij psychologische hulp. Door therapie probeert ze uit een dal te komen. Haar familie lijkt deze hulp niet altijd echt fijn te vinden. Janna heeft een lange weg te gaan om zichzelf te accepteren zoals ze is en te ontdekken wie ze is.

“Blauwe dagen” is een mooi maar heftig verhaal. Zowel de titel als de mooie donkerblauwe cover geeft het sombere gevoel weer waar Janna zich in bevindt. De auteur weet deze gemoedstoestand goed te omschrijven en hoe Janna daar onder te lijden heeft. Daarnaast verwoord ze heel mooi hoe de familie hiermee omgaat en weet ze naast de depressie en therapie nog een extra verhaallijn er in te verwikkelen die te maken heeft met het gedrag van haar moeder. (Daar ga ik niet verder op in vanwege spoilers).

Het verhaal is prettig opgebouwd in korte hoofdstukken. Het taalgebruik is eenvoudig en dus goed te behappen voor een groot publiek. Hierdoor krijgt het verhaal ook een behoorlijk leestempo. De karakters worden niet echt uitgewerkt maar is ook verder niet noodzakelijk voor het verhaal en door het heftige onderwerp mis je dat ook niet.

Steeds vaker kom je boeken tegen over mentale problemen bij jongeren. Iets wat ik van harte toejuich omdat het een problematiek is die niet leeftijdgebonden is.  Door dit soort verhalen is er voor de jeugd misschien een stuk herkenning te winnen waardoor ze zich misschien eerder begrepen voelen en minder eenzaam in hun strijd en / of verdriet. Het kan een eerste stapje zijn om het onderwerp aan te snijden en aan te geven dat zij ook met een hulpvraag zitten. Maar ook als je iemand kent met deze problematiek  kan het verhaal behoorlijk bij je binnen komen.

 

” depressie, een opstap naar geluk ” Modita van Zummeren

depressie.jpg9789463384803/2018

Modita van Zummeren, uitgeverij Aspekt

Modita van Zummeren (1962) is (niet meer praktiserend ) arts en begeleidt meditatie cursussen, meditatieve therapieën, stilte meditatie weekenden in de natuur en familieopstellingen. Ze kreeg zelf haar eerste depressie op haar zestiende jaar en drie jaar terug haar laatste. Ze heeft het overwinnen van haar eigen depressies als basis genomen voor dit boek. Daarnaast heeft ze jarenlang onderzoek gedaan om een goed onderbouwd verhaal op papier te kunnen zetten.  Zelf ziet ze de depressie als een tunnel, een doorgang, naar een nieuwe levenswijze. Op het moment zelf zie je dit niet maar achteraf, na je depressie zie je wat je geleerd hebt.

Het boek leert ons dat een derde van de mensheid in zijn leven één of meerdere depressies doormaakt. De Westerse behandeling is vaak in vorm van therapie gericht op je denkproces en/of het voorschrijven van antidepressiva. De eigen ervaring van de schrijfster is dat dit voor haar niet werkte. Zij zelf is door middel van bewustzijn definitief uit haar depressies gekomen en dat wil ze graag delen.

De schrijfster is aanhanger van de leer van Osho. Die liet onder meer weten dat je leeft in het nu. Als je depressief bent ben je dat en wees dat dan ook. Hij ziet het leven als een stroom waar je doorheen moet om naar een volgend stadium te komen. De depressie is een onderdeel van die stroom.  Je moet de depressie toe staan er te zijn.

Het klinkt logisch maar is niet aan mij besteedt. Vooral vrij aan het begin de zin ” ben blij dat je depressief bent en sta de depressie toe” daar kon ik zelf niet veel mee. Het gaf mij zelfs wat weerstand door te lezen. Toch ben ik blij dat ik uit mijn Westerse comfortzone het boek verder heb doorgelezen.  Het is altijd interessant om een onderwerp op verschillende manieren te belichten.

De schrijfster verteld openhartig over haar eigen weg die ze heeft gegaan en op welke manieren ze haar depressie te lijf wilde gaan en later onderging. Hoe ze steun vond in de leer van Osho en hoe ze dit later in haar werk kon gebruiken om andere mensen te helpen. Naast deze leer  is er ook ruimte voor een stuk bezinning. Je lichaam als basis van een goede therapie, het belang van lichaamsbeweging en goede voeding.

Het boek is duidelijk geschreven. Een onderverdeling in zeven delen met een duidelijke inhoudsopgave geeft de lezer de mogelijkheid snel iets op te zoeken en terug te vinden. Tussen de teksten door staan de quotes die de schrijfster belangrijk genoeg vond in een apart kader waardoor dit er uit springt en de essentie van de teksten vangt.  Uit alles blijkt ook dat de schrijfster veel onderzoek heeft gedaan en haar verhaal goed kan onderbouwen.  Een interessant en duidelijk verhaal wat zijn weg zal vinden naar de mensen die zich in deze theorie kunnen vinden.

 

 

” Halverwege het einde ” Mascha Gesthuizen

halverwege het einde.jpg9789492939012/ 2018

Mascha Gesthuizen, Futuro uitgevers

Mascha Gesthuizen werkte na haar studie tot 2014 als huisarts in de Achterhoek. Daar kwam ze veel in aanmerking met depressies. Een thema wat haar boeide, mede door het gebrek aan openheid over artsen met psychische klachten. Voor haar de reden om dit op ware gebeurtenissen gebaseerde verhaal te schrijven.

Het verhaal gaat over Ubele, een huisarts van 44 jaar. Ze heeft een druk bestaan,naast haar gezin met jonge kinderen heeft ze haar praktijk. Ze houdt braaf de ballen hoog en komt nauwelijks toe aan tijd voor haarzelf. Als ze op haar spreekuur een vrouw met depressieve klachten krijgt lijkt het of ze in de spiegel kijkt. Ze gaat psychotherapie volgen en kijkt terug op haar leven. Een leven waarbij ze het gevoel heeft altijd maar te moeten doen en niet veel waard is geweest.

Halverwege het einde is een boek die binnenkomt bij de lezer. In 54 korte hoofdstukjes vlieg je door het leven van Ubele. Vanaf haar geboortejaar 1969 tot heden krijg je flarden van haar leven, haar belevenissen en gedachtenkronkels. Haar moeder gestorven bij haar geboorte, opgroeien bij een hardwerkende vader en een stiefmoeder die geen liefde kan geven. Hoe ze het gevoel heeft haar hele leven al in een overlevingsstand te staan en de hersenspinsels dat het leven zonder haar wel door zou gaan , dus waarom zou ze niet stoppen met leven?

De  hoofdstukken zijn naast een nummer voorzien van een jaartal, dit is zeker prettig omdat je dan dat stukje in de goede tijd kan plaatsen. Soms zijn de sprongen in de tijd wat “hak op de tak” maar dat is door dit kleine detail ondervangen. Bovendien kreeg ik hierdoor juist een onbestemd gevoel zoals het misschien moet voelen bij de hoofdpersoon. Het is een vrije val door een lading emoties en geworstel van de hoofdpersoon waarbij je als lezer meer begrijpt over het ondergaan van een depressie.

Een mooi debuut van een schrijfster waar we hopelijk meer van te lezen krijgen !