“mijn dagen met niets ” Mireille Geus

'mijn dagn met niets9789047712787/2020

Mireille Geus is een auteur met een veelomvattend oeuvre. Ze schrijft toneelstukken, teksten voor televisieprogramma’s en boeken voor allerlei leeftijden. Daarnaast is zij schrijfcoach en won zij onder andere een Gouden Griffel voor haar jeugdboek “ Big ”. Met dit verhaal weet zij de lezer weer te raken. Een ogenschijnlijk dun boekje over niets maar eigenlijk gaat het over heel veel.

Elshontely is samen thuis met haar moeder en verveelt zich verschrikkelijk. Ze wonen in een kleine flat acht hoog en het is zo klein dat ze zelf in het berghok slaapt. Ze mogen niet naar buiten omdat er een epidemie is en alleen maar binnen zitten wordt nu eenmaal saai.  Haar moeder naait mondkapjes die in een bak naast de voordeur staan en op de radio hoort ze alleen maar over afstand houden en handen wassen. Haar vader werkt in de zorg en moet heel veel werken en slaapt ook niet thuis vanwege alle regels rondom de epidemie. Elshontely mist haar vader maar ook haar vriendjes van school. Dan komt haar moeder met een verrassing. Het is een stok met een touw eraan. Aan het einde een stukje brood. Elshontely gaat nar buiten en gooit de stok over de balustrade om te vissen. Ze vangt Niets! . Ze heeft nog nooit een huisdier gehad, vanwege haar astma, maar Niets mag ze houden. En zo beginnen haar dagen met Niets. Ze zorgt voor Niets en Niets begint te groeien en vult zo niet alleen de ruimte in de flat maar ook de dagen en het hart van Elshontely.

Dit boek verscheen vorig jaar en hoewel het woord Covid19 of Corona niet in het boek voorkomt kan iedereen het wel plaatsen. Het gaat over mondkapjes, afstand houden, quarantaine, pandemie, lockdown  en alles wat we het afgelopen jaar hebben meegemaakt. De kunst van het weglaten is de schrijfster wel toevertrouwd. Met weinig woorden weet ze heel veel te vertellen. De herkenning die het verhaal geeft en ook de emoties die er bij komen kijken maken dit tot een heel mooi boek.

Iedereen weet ondertussen wel dat de meest simpele dingen op een dag een andere betekenis krijgen als je noodgedwongen binnen moet zitten. De manier waarop Elshontely  ( een naam waar ik af en toe mijn tong wel op brak hoor) en haar moeder op gaan in hun spel waardoor het letterlijk en figuurlijk de dag vult is zo mooi beschreven zodat je er als lezer ook in gaat geloven dat Niets wel degelijk iets moet zijn.

Het verhaal is prettig leesbaar, kort en bondig en weet een mooi tijdsbeeld neer te zetten.

“zuster wat zie je er raar uit ” Maria Vroegindeweij

zuster wat zie je er raar uit9789464240559, Aspekt uitgeverij

Maria Vroegindeweij is sinds 1988 werkzaam in de ouderenzorg op Flakkee, Zeeland.  Ze heeft veel zien veranderen in de periode dat zij werkzaam is. Van dertig mensen  op een afdeling naar woongroepen van maximaal acht personen.   In deze woongroep leven mensen met een psycho-geriatrische ziektebeeld. Ouderen met dementie. Zij begeleid en verzorgd deze bewoners.

Als in maart 2020 het coronavirus Nederland bereikt lijkt het nog ver van haar bed maar als twee weken later de eerste bewoner in haar woongroep ziek wordt was dit het begin van een heel heftige periode waarin Maria een dagboek bij hield.  Dit dagboek was niet alleen voor haar zelf maar ook om haar verhaal te delen met familie, collega’s en bekenden. Sommige fragmenten verschenen in de nieuwsbrief van het personeel en er ontstond het idee om het in boekvorm uit te brengen. Het geeft een indruk van de hectiek, de werkdruk, de emoties, de protocollen, de onrust, het verdriet, kortom het werken tijdens een van de heftigste perioden in de ouderenzorg.

Naast alle praktische ( al blijkt in de praktijk dat praktisch op papier niet altijd praktisch in de praktijk is) protocollen en richtlijnen waaraan de personeelsleden moeten voldoen ( beschermende kleding, mondkapjes, afstand bewaren, mensen in isolatie houden) laat zij ook de menselijke kant van deze onmenselijke periode zien. Het is een rollercoaster van emoties, verdriet, rouw, maar ook gelukkig nog ruimte voor humor om elkaar er doorheen te krijgen. Al deze dagelijkse gebeurtenissen deelt ze nu met de buitenwereld. En dat is goed. Mensen hebben vaak geen idee wat er achter muren van instellingen gebeurd als ze niet zelf hier komen beroepsmatig of op bezoek. Het is van belang om een stem te geven aan alle ellende die door het coronavirus zijn veroorzaakt in de ouderenzorg.  Door dit te combineren met de mooie momenten die zij in deze periode ook mocht beleven met de bewoners, hun familie en collega’s maakt het een mooi tijdsdocument wat zeker de moeite waard is om te lezen.  Een realistisch, hard maar mooi verhaal.

Je merkt dat het in eerste instantie voor haarzelf , als dagboek , is geschreven. Hierdoor blijft het verhaal dichtbij haarzelf waardoor de emoties gaan leven. Zelf werkzaam in de zorg was het coronavirus nog niet in ‘ons huis’  maar houd je continu in je achterhoofd dat het gaat komen maar wanneer?  Tot nu toe konden we onze handen dichtknijpen maar langzaam lijkt het nu steeds dichterbij te komen. Als ik dit schrijf zijn de eerste collega’s al positief getest of uit voorzorg in quarantaine.  De gedeelten uit het boek over werkdruk en protocollen zijn helaas herkenbaar.   Nu maar hopen dat het daar bij blijft.

De onmacht van de verzorgenden uit dit verhaal is tastbaar en je kan als lezer niet anders doen dan meeleven met het leed wat zij hebben meegemaakt.  Het vergt veel van de verzorgenden en gelukkig hebben ze steun aan elkaar en aan hun teamleider. Want dat is in een tijd van crisis heel belangrijk. Alleen als je samen de kar trekt kom je dit te boven. Maar bovenal is de liefde voor de bewoners en het werk die hen de kracht gaf om door te gaan.