” niemand zoals hij” Lucia van den Brink

niemand9789026347573/2020

Lucia van den Brink , uitgeverij Ambo/Anthos

Lucia van den Brink studeerde Japans en journalistiek en beoefent karate. Iets wat je terug zult vinden in deze debuut roman wat zich grotendeels afspeelt in Japan en waarbij vechtsport een grote rol speelt.

Hoofdpersonage Renke verliest haar baan en weet niet goed hoe nu verder. Ze deelt alles op sociale media en beseft dat ze tot nu toe alleen maar positieve dingen deelt en dat zij bij alles wat ze doet na denkt hoe dit zo positief en vrolijk mogelijk op sociale media moet zetten.  De band met haar familie, en met name haar moeder, is complex en zo heeft ze ook al jaren geen contact meer gehad met haar opa Pieter. Voor haar moeder is dit ook geen onderwerp voor gesprek en als Renke post van hem ontvangt bestaande uit kleine pakketjes met post-it briefjes, dagboekfragmentjes en gevouwen kraanvogels wordt haar nieuwsgierigheid naar hem groter. Pieter is naar Japan vertrokken nadat hij de diagnose ALS heeft gekregen. Zijn dagen zijn geteld en hij wilde naar zijn vriend Yamada om daar karatelessen te nemen. Het afscheid nemen van het leven valt hem bij tijd en wijlen zwaar en op die momenten schrijft hij in zijn dagboek.  Renke besluit op reis te gaan om haar opa te zoeken om hem te leren kennen.

Bij het zien van de schitterende cover wist ik dat ik dit boek wilde lezen. Zo zie je dat ook al zeggen we dat je niet op het uiterlijk af moet gaan het je toch wel degelijk kan beïnvloeden. De tekst op de achterzijde sprak ook aan en eenmaal begonnen aan het boek moest ik doorlezen. De manier waarop Lucia van den Brink haar verhaal op papier zet is heel mooi gedaan. Het raakt je als lezer en de beide hoofdpersonages, zowel Renke als Pieter, zijn realistisch weergegeven waardoor ze aanspreken en je mee gaat leven met ze.  Door het schrijven in de ik-vorm wordt dit versterkt.  Het idee dat Renke via de dagboekfragmenten haar opa gaat zoeken en na gaat reizen geeft iets persoonlijks maar ook een stukje beklemming. Zal ze op tijd zijn om haar opa te ontmoeten?  Het is iets wat je lang bezig houdt als lezer. Verder komt er veel voorbij het is niet alleen het zoeken naar de familie roots voor Renke maar ook om er achter te komen hoe haar moeder zo is geworden. Ze wil haar opa en familie leren kennen maar komt uiteraard ook zeer veel over zichzelf tegen.
Daarnaast komt er nog veel meer aan de orde zoals het gebruik van social media, de druk van de omgeving op de mens, het accepteren van een ziekte en hiermee om te gaan het omarmen van een niet te vermijden einde en nog meer.

Dit alles is heel mooi omschreven en weergegeven door de auteur. De kraanvogels hebben een mooie rol in het geheel en in een bepaalde scène komt dit heel mooi terug.    ( Als Pieter daadwerkelijk oog in oog komt te staan met deze vogels) .  Ik zag het gewoon voor mij en als een auteur zo beeldend iets op papier kan zetten is dat voor mij zeer geslaagd.

Het is een mooi en emotioneel debuut over leven en dood, over ontmoeten en jezelf tegenkomen en over omarmen en loslaten…

 

 

” de mollen van Petit Bois ” Wouter Polspoel& Herman Van Campenhout

9789462421165-15803668139789462421165/2020

Wouter Polspoel & Herman Van Campenhout , uitgeverij Kramat

Wouter Polspoel en Herman Van Campenhout leerde elkaar in 2018 kennen. Samen schrijven ze een boek over de jodentransporten van Mechelen naar Auschwitz: Youra en het XXste konvooi. Dat de samenwerking voor herhaling vatbaar bleek met dit boek, wederom een historisch verhaal, gebaseerd op waargebeurde feiten. Ditmaal over gebeurtenissen tijdens de Eerste Wereldoorlog aan het Vlaamse front.

De Eerste Wereldoorlog word ook wel de loopgravenoorlog genoemd. Als de boel aan het Vlaamse front vastloopt wordt er gekeken naar andere mogelijkheden om de vijand te treffen. De luchtmacht stelt nog niets voor dus zijn er plannen om via ondergrondse gangen de vijandelijke linies te doorbreken. Het Engelse leger rekruteert mijnwerkers om die tunnels te graven tientallen meters onder de grond. Het is zwaar en vies werk. Ze zijn uren in touw voor slechts enkele meters per dag. Een van de mijnwerkers is William Bedson. Hij maakt deel uit van de 250ste tunneling company die een tunnel graaft tot onder de Duitse stellingen in Petit Bois. De tunnel is inmiddels enkele honderden meters lang en dan stort hij in. De mannen zitten als ratten in de val en boven zijn de meningen verdeeld of ze het risico willen nemen om hen te bevrijden ( en zo in de kijker te lopen van de vijand) terwijl ze misschien toch dood zijn en de missie dan sowieso voor niets zal zijn. Terwijl er boven een beslissing genomen moet worden snakken de mannen diep onder de grond naar lucht, een slok water en wachten op hun bevrijding of de dood.

Een voor mij redelijk onbekend stukje geschiedenis wordt hier verteld. Uiteraard is het een fictief verhaal maar het is dus wel op waarheid gebaseerd. Het is goed beschreven en je kan je daardoor redelijk voorstellen hoe die tunnels er uit moeten hebben gezien en onder welke slechte omstandigheden ze daar hebben moeten werken. Aan het einde van het verhaal willen familieleden jaren later een gedenksteen voor de mannen van de 250ste tunneling company. Het bleek dat doordat hun missie geheim was ze toen tijdens de oorlog geen erkenning of eventueel normale begrafenis konden krijgen ( in verband met spoilers ga ik niet vertellen wie het overleefd heeft) . Vooral dat laatste moet een hard gelag zijn, zeker voor eventuele nabestaanden. Dus een begrijpelijke en mooie actie om de mannen toch erkenning te geven.

De heren weten met een goede spanningsopbouw en helder taalgebruik een interessant verhaal zeer toegankelijk te brengen. Hierdoor zal het zeker aanspreken bij de jonge lezers. De heren zijn goed op elkaar ingespeeld. Hoewel ik de taakverdeling niet ken is het resultaat in ieder geval een prima geheel en prettig leesbaar.

Het laat zich lezen als een spannend avontuur en leert ons meteen iets van de geschiedenis. In Nederland is niet veel te vinden over de Eerste Wereldoorlog dus dit zou een prima aanvulling zijn in menig boekenkast of (school-) bibliotheek

“Zoeter dan wraak ” diverse auteurs

ZoeterDanWraak.1611199789493157125/2020

Diverse auteurs, uitgeverij Godijn Publishing.

Bundel met 10 korte thrillerverhalen  vol liefde, slachtoffers en vergelding want wat is er nu zoeter dan wraak?  Geschreven door  Jacqueline Coppens, Marcella Kleine, Iris Boter, Anita Terpstra, Aefke ten Hagen, Diana van Hal, Katja Schoondergang, Svea Ersson,  Marjolein van der Gaag, en Linda Jansma.

Het is een bonte verzameling auteurs die alle op een eigen manier het thema wraak wegzetten in een korte bondig verhaal. Het eerste verhaal van Jacqueline Coppens ‘zoeter dan wraak’ verscheen eerder in een  speciale uitgave van DVN in 2018 en geeft ook de titel aan deze bundel.  Het is een mooie opening waarbij je als lezer op een prettige wijze op het verkeerde been wordt gezet, net als andere personages uit het verhaal. Het heeft een bijzonder leuke twist aan het einde en tijdens het lezen bedenk ik dat mensen die wraak ( willen ) nemen daar heel ver voor willen gaan. Sport is natuurlijk wel om dit zo uitgekookt mogelijk te doen, dat het slachtoffer te pakken wordt genomen en niemand er achter komt dat jij het was.  De ultieme wraak.  Maar wees niet bang dit is geen handleiding tot de ultieme wraakpoging maar vermakelijke verhalen over gefrustreerde mensen die uit hun slachtofferrol kruipen en een ander laten boeten, althans dat is de bedoeling.

Het eerste verhaal was een prima binnenkomer en de verhalen die volgen zijn stuk voor stuk spannend met veelal een prima twist. Sommige zijn wat voorspelbaarder dan de ander maar ze zijn wel allemaal voorzien van een prima opbouw en einde.  Sommige jammer dat ze zo kort waren. Dan zit je in een verhaal gezogen met prettige vertelstijl en dan is het alweer afgelopen.

“waar het moeras zwijgt”, “de klif”  en het eerste verhaal sprongen er voor mij uit.  Ook het verhaal van Iris Boter ” dun ijs”  vond ik top. Het einde van dit verhaal is nu even niet wat degene voor ogen had toen ze haar wraakplannen aan het smeden was… Ook wel eens leuk om te lezen, geeft een mooi zwart randje aan het verhaal.  Ik hou ervan.

Wat mij opviel is dat het alle tien vrouwelijke auteurs zijn en de hoofdpersonages uit de verhalen vrouwen zijn. Zouden vrouwen beter zijn in wraak ?  Lees de verhalen en oordeel zelf..

Een heerlijke bundel met spannende korte verhalen. Dat je snel oppakt maar eigenlijk dan niet meer snel wilt neerleggen. En je steunt er een goed doel mee… win-win.. toch ?

De opbrengst van deze bundel is bestemd voor Diabetesvereniging Nederland; DVN. Diabetes is een chronische stofwisselingsziekte waarbij er teveel suiker in het bloed zit. In de volksmond ook wel suikerziekte genoemd. Er zijn momenteel ruim een miljoen Nederlanders met diabetes en dit aantal stijgt wekelijks.  Voorlichting en ondersteuning zijn daarom van groot belang. Voor meer informatie kan je terecht op de website van DVN. Voor informatie over deze bundel kan je terecht op de site van uitgeverij Godijn Publising 

” jouw spel, mijn regels ” Alice Bakker

JouwSpel.250120 9789493157255/2020

Alice Bakker, Godijn Publishing

Alice Bakker ( 1970) is freelance schrijver en heeft haar eigen tekstbureau. Eerder publiceerde zij diverse verhalen in verhalenbundels. In 2017 verscheen haar y.a debuut  “slapen doen we morgen weer“. Haar tweede boek “ze zien mij niet” uit 2019 is ook een y.a. thriller die zich vooral onderscheidde door als hoofdpersonage een jongen te kiezen en de lezer behoorlijk op het verkeerde been te zetten door verschillende verhaallijnen te gebruiken.  In dit boek zijn er behoorlijk wat personages uit de kast getrokken die allemaal op de een of andere manier verbonden lijken te zijn met elkaar.

Milou moet stage lopen van school en heeft hier eigenlijk geen zin in. Als er dan toch een keuze moet maken komt ze via haar oom bij een bedrijf die begeleiding zoekt voor een kinderkamp op Vlieland. Hoewel ze Richard, de eigenaar, heel overdreven vindt en ze de kriebels van hem krijgt besluit ze het toch te doen. Samen met zijn dochter Joyce zouden ze ieder acht kinderen onder hun hoede nemen voor het weekend. Het zijn rijkeluiskinderen waarvan de ouders in het hotel een samenkomst van het bedrijf hebben en de kinderen op het kamp zijn.  Aangekomen blijkt het allemaal niet zo goed geregeld te zijn als ze dacht. Ze moet samen met Joyce 25 kinderen entertainen waarvan er ook nog eens één verdwenen lijkt te zijn en zijn de volwassenen in het verhaal behoorlijk aan het konkelen en meer met elkaar verweven dan ze denken waardoor er behoorlijk wat oude koeien uit de sloot worden gehaald.

Het idee om als maatschappelijke stage een weekend naar Vlieland te gaan als begeleider van een jeugdkamp geeft heel veel mogelijkheden om een spannend verhaal in elkaar te draaien.  En wat er allemaal gebeurd is niet mis. Milou krijgt aardig wat voor haar kiezen maar weet zich daar wel doorheen te slaan. En niet altijd door de “fantastische” hulp van al die volwassenen die ten tonele komen.  Het boek is voor 13-plus en zeker qua schrijfstijl en korte hoofdstukken past het daar prima bij. Ik vraag mij alleen af of al die relaties tussen de volwassenen de jeugd kan boeien. Dat zijn meer ingrediënten voor een soap of feelgood voor volwassenen. Er zijn dan ook behoorlijk wat lijntjes ( vooral met het verleden) tussen al die volwassenen en het lijkt dan op een gegeven moment meer om hen te draaien dan om Milou en Joyce.

De korte hoofdstukken zijn geschreven vanuit verschillende perspectieven en dat zijn er nog al wat. Snel geteld kom ik aan de negen vertellers dus is het goed dat hun namen boven de hoofdstukken staan. Anders zou het te verwarrend worden. Er wordt ( door de lengte van de hoofdstukken ) veel en snel geschakeld wat wel het tempo in het verhaal houdt maar de spanningsopbouw een beetje vertraagd.  Het verhaal begint met een heel spannende proloog, zakt dan wat in om later weer omhoog te krabbelen .  Verder  is het even wennen aan de relatieverhoudingen tussen Milou en haar ouders maar het siert Milou wel dat ze ondanks dat ze zich stoer wilt houden hulp van haar ouders vraagt als ze dit nodig heeft.  Over het algemeen is het woordgebruik, korte zinnen, korte hoofdstukken en prettig lettertype goed aansluitend bij de doelgroep al hebben sommige karakters uitspraken die ik minder bij de doelgroep vind passen.

Alice Bakker heeft weer een prettig en vlot leesbaar verhaal neergezet met een prima basis voor een spannende jeugdthriller al vind ik niet alle lijntjes in het verhaal passen bij een 13-plus boek.

 

 

 

 

“de stroopwafelshop” Astrid Harrewijn

8722-5_Harrewijn_Stroopwafelshop_Fin@1.indd9789022587225/2020

Met de ‘vrienden-trilogie’ maakte ik kennis met het werk van Astrid Harrewijn. Heerlijke feelgoods met net ietsje meer. Naast het heerlijke om-elkaar-gedraai van de personages ook een stukje cultuur en mysterie maar bovenal heerlijk leesvoer.  Toen ik te horen kreeg dat er weer een nieuwe titel van haar aan kwam was dat weer een mooi excuus om naar de winkel te gaan. Helaas kon ik niet bij de boekpresentatie in onze boekwinkel zijn maar het boek zelf, een pot thee en een stapel stroopwafels werkte goed als troost.

Suze en twee vrienden uit haar studententijd worden bij elkaar geroepen en uitgedaagd om mee te doen aan een heel bijzondere wedstrijd. Tijdens hun studie hadden ze een gezamenlijke werkplek en de eigenaar van toen heeft een bijzonder concept bedacht. De uitdaging is om op zijn kosten naar New York, Parijs of Rome te gaan en daar een koffietentje te starten waar elke dag verse stroopwafels worden gebakken en verkocht. Wie in één jaar de meeste omzet heeft gedraaid heeft gewonnen en wint honderdduizend euro. Ze laat alles achter ( wat niet iedereen in dank af neemt ) en vertrekt naar New York. Terwijl haar twee vrienden social media stalken met fantastische foto’s uit Parijs en Rome komt Suze terecht in een criminele achterbuurt en zakt de moed haar in de schoenen. Zo goed en zo kwaad als het gaat start ze de verbouwing, krijgt ze een oppashond, leert ze de buurtbewoners kennen en zichzelf.

Het is weer een heerlijk allegaartje van karakters, gebeurtenissen en toevalligheden maar alles loopt weer als gesmeerde olie in elkaar over. Je kan niet stoppen met lezen en al verbaas je je af en toe van de reacties van de karakters ( soms over-the-top, soms naïef zodat je denkt ‘hoe dan?’en soms weer gewoon bijzonder) het maakt het verhaal er niet minder om. Sommige clichés lijken rechtstreeks uit een ‘slechte’ Amerikaanse thriller te komen en er is ook een klein, piepklein, uitstapje naar de kunstwereld wat het verhaal genoeg ingrediënten geeft om de perfecte stroopwafel te bakken en als zoete broodjes over de toonbank te laten gaan.  Het tempo is redelijk goed, al zakt het af en toe in als Suze voor de zoveelste keer een stroopwafelsoort of baksel uitgebreid uit zit te proberen in het boek, het stukje ‘slechte’ thriller haalt het tempo snel weer op.  Juist dit kleine stukje thriller maakt het dat het net even meer is dan de standaard feelgood waarbij je te snel en te goed gaat.

Astrid Harrewijn schrijft weer in dezelfde stijl van haar vorige werk een heerlijk boek wat je niet weg wilt leggen tot je aan de laatste pagina toe bent. 285 pagina’s genieten, een leuke twist als de winnaar van de wedstrijd bekend wordt gemaakt en een verhaal wat goed in elkaar zit en een prima einde heeft.  Daarnaast je jezelf afvraagt of die baksels van Suze echt zo lekker en bijzonder zijn.. ( maar niet nieuwsgierig genoeg om zelf de oven aan te zetten hoor, dat zal ik jullie besparen).

 

” ik kan er nét niet bij” Sander Verheijen

ik kan er net niet bij9789402700466/2017

Sander Verheijen, uitgeverij HarperCollins

Sander Verheijen is general manager en hoofdredacteur van boekensite Hebban. Verder ontwerpt hij boekomslagen voor uitgeverijen. Hij schreef blogs over zijn kinderen wat de basis werd van dit boek. Het boek verscheen in 2017, de tweeling is dan vijf jaar. Een al wat oudere titel dus die al heel lang op mijn ‘nog-te-lees-lijst’ stond. Dus toen ik het boek eindelijk in huis had ben ik het meteen gaan lezen. Om ook in één ruk uit te lezen. Wat een emotioneel verhaal. Wat bijzonder dat deze vader dit met de lezer wilt delen.  Daarom vind ik het de moeite waard om dit boek weer even onder de aandacht te brengen.

Een boeiend verhaal van een vader van een bijzondere tweeling : Willem en Maurits.  De een werd geboren met een zware hersenbeschadiging en de ander heeft autisme. Het verhaal beslaat de eerste jaren van hun leven. Het is een openhartige vertelling over vaderschap, verdriet, tegenslag maar ook over blijdschap en liefde voor de kinderen. Over vechtlust, relativeren en hoop…  (zoals op de cover staat).

Naast de tekst op de cover is de titel en de mooie illustratie op de cover iets wat mij aanspreekt en zeker reden was op dit op mijn ‘nog-te-lezen-lijst ‘ te zetten. Ik heb het in één ruk uitgelezen. De hoofdstukken zijn kort, makkelijk leesbaar en ondanks de tegenslagen en het verdriet is het toch luchtig met de nodige humor geschreven. Het relativeren (zoals eerder genoemd) is belangrijk om je hoofd boven water te houden en geeft niet alleen de personages moed maar ook de lezer van dit boek.

Door de toegankelijkheid van het verhaal geeft het een kijkje vanaf alles behalve een roze wolk. Dat niet alles rozengeur en maneschijn hoeft te zijn als er een tweeling, of kind, wordt geboren. De openheid geeft ruimte tot discussie en misschien ook wel wat meer begrip bij mensen die uit onwetendheid zo verkeerd kunnen reageren tegen mensen die in zo’n situatie zitten.  Het is een verhaal wat raakt. Dat je kunt genieten van de ( kleine ) dingen die wel goed mogen gaan en hoe belangrijk het is om de dag te plukken en te genieten van elkaar.

Het is een verhaal wat de lezer raakt…

 

 

” lichaamstaal lezen ” Isabel van de Nadort

lichaamstaal lezen9789461263766/2019

Isabelle van de Nadort, uitgeverij Haystack

Isabelle van de Nadort van Nonverbaaltje  coacht en traint groepen en individuen met het ontwikkelen van lichaamstaalvaardigheden.  Verder geeft ze presentaties en masterclasses over de kracht van non-verbale communicatie. Op haar site vind  je meer informatie over haar en haar werk en over de kracht van non-verbale communicatie.

De meningen op het internet lijken verdeeld over hoeveel procent van de communicatie nu non-verbaal is. Gemiddelde wat ik kon vinden is dat je slechts ongeveer 7 (!) procent verbale communicatie hebt en de rest een of andere vorm van non-verbale communicatie zou zijn. Ook in dit boekje valt Isabelle van de Nadort terug op verschillende theorieën waarbij het verbale deel rond die 7 procent blijft hangen maar de manier waarop je iets zegt ( intonatie) , en zeker ook de houding en gezichtsuitdrukking die je er bij hebt, bepalend is van hoe je iets oppikt en daar je interpretatie aangeeft. Als je begrijpt waarom iemand iets doet dan heb je al een grote voorsprong in de communicatie en dan is het ook niet zo gek dat Isabelle van de Nadort is begonnen met de boekenserie:  non-verbaal-verwoord, een serie boeken over lichaamstaal. De oorsprong en betekenis van elke lichamelijke uiting wordt op een begrijpelijke manier voor de lezer op papier gezet.  Of zoals ze zelf zegt:

“Als we begrijpen wat er achter een beweging schuil gaat, kunnen we lichaamstaal beter waarnemen.”

Het gaat er niet alleen om wat je zegt, maar ook om hoe je het zegt. Na het lezen van dit boekje ben je niet alleen op de hoogte van het ontstaan van communicatie maar ook hoe je deze actief kunt inzetten en beïnvloeden.

Na een voorwoord, met een goed voorbeeld uit de praktijk over hoe belangrijk het is dat je non-verbale met je verbale communicatie moet kloppen om geloofwaardig over te komen, volgen er zes hoofdstukken. Alle zes sluiten af met een korte samenvatting wat handig is om het hoofdstuk nog even op een rij te zetten of om later nog iets snel terug te zoeken.   Persoonlijk vind ik dat prettig. Even nog alles op een rij voor je naar een volgende stukje gaat. Als laatste  is er een bibliografie als afsluiting. Vol met nuttige titels voor als je dieper in de materie wilt duiken.

Ik vind communicatie een wonderlijk iets. Alles valt en staat met een goede communicatie en het gaat zo snel verkeerd in de praktijk. Of dit nu thuis of op het werk is,  je komt deze communicatie-storingen overal tegen. Hoe handig is het dan om wat meer op lichaamstaal te letten en zo situaties naar je hand te zetten of gewoon voor te kunnen wezen. Ik las al eerder boeken over communicatie en lichaamstaal en was benieuwd of dit boekje vernieuwend zou zijn of niet.  Sommige dingen waren voor mij niet nieuw maar het hoofdstuk over de invloed van de hormonen en emoties op je lichaamstaal vond ik zeker interessant. Daarnaast wordt er verteld over de invloed van de hersenen op lichaamstaal,  gezichtsspieren, onbewuste en bewuste gebaren en hoe je lichaamstaal kunt ontcijferen. Kortom alle facetten komen aan bod, wat best knap is in zo’n klein boekje.

Het blijkt  dus dat er niet veel woorden nodig zijn om heel veel te kunnen vertellen.
Door deze kunst van het weglaten en in heldere en duidelijke taal de lezer op de hoogte te brengen is het een zeer leerzaam en prettig boekje geworden.

Een aanrader voor iedereen , wat iedereen heeft immers met communicatie te maken. Ik ben wel benieuwd naar de volgende delen in deze serie en in hoeverre ze een aanvulling zullen zijn bij deze basisinformatie.