“welkom in het Lloyd hotel” Etsuko Nozaka

9200000115140392 9789047627098/2019
Etsuko Nozaka, illustrator Yasuyoshi Botan, uitgeverij Rubinstein Publishing

Etsuko Nozaka is geboren in Tokio en woonde vijf jaar in Europa. Al meer dan dertig jaar wijdt ze zich aan het verspreiden van Nederlandse kinderboeken en de Nederlandse cultuur in Japan. Ze heeft meer dan honderd Nederlandse boeken naar het Japans vertaald en schreef zelf ook enkele Japanse prentenboeken.

Yasuyoshi Botan uit Osaka is kunstenaar en illustrator van dit mooie prentenboek.

Het Lloyd Hotel in Amsterdam heeft een rijke geschiedenis. Het is in 1921 open gegaan als landverhuizershotel. Mensen afwachtend op hun emigratie verbleven daar. Daarna herbergde het vluchtelingen,, februaristakers, gevangenen, jeugdgevangenen en kunstenaars.  Na een renovatie in 2004 werd het weer een hotel.  De auteur logeerde er voor het eerst in 2009 wilde ze meer weten over de geschiedenis van dit hotel en gaf haar inspiratie voor dit verhaal.(achterin het boek vind je de informatie over de auteur en illustrator waar ik hier nu een korte samenvatting van heb opgeschreven).

De twee muizen, Piep en Katja, wonen in het Lloyd Hotel. Ze zien het gebouw steeds veranderen en ook de bewoners. Eerst logeren er veel mensen dan staat het leeg en spelen ze in de verlaten kamers tot het gebouw weer een nieuwe bestemming krijgt. We volgen de geschiedenis zoals hierboven genoemd door de ogen van de muizen. De gruwelheden van de Tweede Wereldoorlog, de mooie werken van de kunstenaars en hoe het weer een hotel werd. Honderd jaar geschiedenis door de ogen van het muizenpaar. Een geschiedenis die achterin het boek nog even op een rij wordt gezet, los van het verhaal.

De auteur heeft op een toegankelijke wijze een stuk geschiedenis voor jonge kinderen op papier weten te zetten. Ook de ellende van de Tweede Wereldoorlog komt voorbij op een begrijpelijke wijze. Door te kiezen voor een muizenpaar om de geschiedenis te vertellen is er een speelse wijze gevonden om het een leuk en spannend boek te maken voor kleuters. De tekst is prima op maat (niet te lang en niet te kort) en de illustraties zijn een feest voor het oog. Mooi kleurgebruik wat aangepast is aan de situatie in het verhaal. Een prima samenwerking tussen deze auteur en illustrator want ze vullen elkaar perfect aan.

Kortom een mooi en origineel verhaal over een hotel met een wel heel bijzondere geschiedenis.

 

 

” de gouden kokosnoot” Tosca Menten

OMSLAG-DEFINITIEF9789000370511/2019

Tosca Menten, illustraties Geert Gratama, uitgeverij Van Goor

Tosca Menten was in de maand waarin dit boek verscheen twintig jaar schrijver. Een boek waarin gestreden wordt om ‘de gouden kokosnoot’, de prijs voor de grootste blunder. De boeken die Tosca Menten schrijft zitten altijd vol met humor, blunders, gekkigheid (en hier en daar wat poep) dus eigenlijk verdient ze zelf wel de ereprijs als die er zou zijn in de competitie om ‘de gouden kokosnoot’.

De familie Kokos is een familie vol vrolijke klunzen. Ze zijn daar zelfs trots op en hebben zelfs een familieprijs voor het best blunderende familielid.  De blunders worden bijgehouden en eenmaal per jaar wordt tijdens de familiedag gekeken wie de grootste blunder op zijn naam heeft staan en die krijgt de hoofdprijs ‘de gouden kokosnoot’.  Dit jaar is een jubileumjaar, de 50e ‘ gouden kokosnoot’ wordt uitgereikt. Pom zou deze graag willen winnen.. Maar haar moeder is de netste en keurigste dame van de familie die niets met dat gestuntel te maken wilt hebben. Ze verbiedt Pom om er zelfs maar aan te denken een blunder te begaan. Pom gaat echter met neef Titus op onderzoek uit om te ontdekken waarom haar moeder zo anders is dan de familie en krijgt zelfs les in blunderen om weer een echte Kokos te worden.

Dit alles in een lekker leesbaar verhaal, korte hoofdstukjes, aangevuld met grappige illustraties van Geert Gratama. Deze illustraties vullen het verhaal aan en door de onderbreking zal het verhaal ook zeker aan slaan bij kinderen die in eerste instantie niet snel een boek zullen lezen. Als ze hier echter in beginnen zullen ze er zeker plezier aan gaan beleven.

Het kan niet anders dat dit weer een echt Tosca verhaal is geworden. Hilarisch en tegen het absurde aan, volwassenen die voor de gek ( en voor het blok) worden gezet. Heel gewone maar o zo ongewone kinderen in een net zo ongewone situatie. Gegarandeerd lachen en onder al die humor toch een boodschap. Je hoeft niet perfect te zijn want dat is  niemand. Elkaar accepteren en vriendschap zijn belangrijker dan netjes en braaf te zijn!

Feelgood community op nandaroep.nl

Met veel plezier heb ik in mijn blog-periode de boeken van Nanda Roep gelezen en haar via sociale media ‘ontmoet’ en leren kennen als een enthousiast schrijver en uitgever. Toen ik persoonlijk contact met haar kreeg waarin ze vertelde over haar vernieuwd site die naast ruimte voor  haar uitgeverij en haar plazza patata project ook een voor feelgood boeken heeft gekregen was ik meteen nieuwsgierig.

Op haar vraag om mee te denken en op deze site als blogger mijn tips met de lezers te delen voelde ik mij vereerd. Het is natuurlijk hartstikke leuk om dit te doen en zo de boeken uit de genre weer eens op een voetstuk te plaatsen. Het is een genre waar vaak wat lacherig en negatief over wordt gedaan. Terwijl elk boek waardoor je je lekker voelt eigenlijk een feelgood titel is ( of zie ik dit verkeerd? ).

Neem een kijkje op de site, meld je aan voor de leesclub.  Er worden boeken besproken, tips gegeven en titels aangeraden (of afgeraden). Geef jou mening over dat boek en vertel wat jou mooiste feelgood boek is !

83107278_862967030792733_989335624735795914_n(1)

“de Torenclub, het geheim van de grafheuvel” Marianne van der Wal

76914268_1706837842779764_6881797047222009856_o9789492585462/2020

Marianne van der Wal, uitgeverij Dutch Venture Publishing

Marianne van der Wal haar grootste hobby is het schrijven van verhalen en deze hobby bracht haar eerste jeugdboek. Een spannend avonturenverhaal voor kinderen van 10-12 jaar waarbij de geschiedenis een grote rol speelt.

In ‘ de Torenclub, het geheim van de grafheuvel‘ maken we kennis met Joost en Karlijn. Ze zijn vrienden en zitten ook bij elkaar in de klas. De vader van Joost is directeur van het plaatselijke oudheidkundig museum. Dit museum trekt steeds minder bezoekers en faillissement dreigt. Als dit zou gebeuren zou Joost moeten verhuizen omdat zijn vader al een baan bij een ander museum heeft aangeboden gekregen.  Joost en Karlijn vinden dat het museum opgepimpt moet worden maar een ‘archeologisch pretpark’ ziet zijn vader niet zitten. Als op school wordt verteld over de grafheuvels in de omgeving en krijgt Joost het idee om hiernaar op zoek te gaan. In de hoop iets aan te treffen wat het museum zou kunnen gebruiken om meer bezoekers te trekken en zodat hij niet hoeft te verhuizen. Daarnaast is het natuurlijk ook heel erg spannend om op ontdekking te gaan. Zeker ook met het verhaal in het achterhoofd over de Tiran van de Veluwe die levend begravend zou zijn. Als ze in het Tumulusbos een grafheuvel gevonden hebben blijkt dit echter een heel bijzondere ontdekking want deze is verbonden met een ondergronds gangenstelsel en ze vinden een steen met een vreemde spreuk. Door deze ontdekking belanden ze in een spannend avontuur en stuitten ze op een heel oud geheim.

de Torenclub‘ is een prettig leesbaar verhaal. Korte hoofdstukken, korte zinnen en qua taalgebruik passend bij de doelgroep van 10-12 jaar. De hoofdpersonages zijn een gewone jongen en meisje waardoor herkenbaarheid en betrokkenheid bij de jonge lezers er zeker zullen zijn. Ook omdat het in principe in het heden plaats vindt en zowel Karlijn als Joost gewoon naar school gaan en uiteraard in de klas ook de standaard pestkop hebben zitten, die  in het verhaal een rol krijgt toebedeelt.

Vanwege de speurtocht naar een archeologische schat is het verhaal ideaal om de geschiedenis in het verhaal te weven en dat is goed gelukt. Zo krijg je als lezer toch nog een stukje historie mee.  Het boek leent zich dan ook prima voor het kinderboekenweekthema van dit jaar.

We openen met een proloog dat zich afspeelt in 1472, mooi beeldend beschreven. Het duurde even voordat ik dit stuk kon plaatsen in het verhaal omdat dit wat langzaam van start gaat. Er is een lange introductie maar meer over de grafheuvels en omgeving/ situatie dan over de personages. Hierdoor worden niet alle personages dieper uitgewerkt. De nadruk ligt wat meer op Joost terwijl ik het idee had dat Karlijn toch ook een aardige hoofdrol heeft in het geheel.

Na een wat langzamere start is er een prima opbouw en loopt de spanning op waardoor je wel wilt blijven lezen.  De ontknoping is naar mijn idee dan weer wat te snel. Dus qua verdeling van het verhaal had het wat anders kunnen zijn ( kortere introductie en wat betere opbouw naar einde toe), maar ik denk dat de doelgroep zelf daar geen problemen mee heeft en vooral geniet van dit spannende avontuur vol achtervolgingen en raadsels.

Aan het einde van het verhaal komen de vrienden bij elkaar en fantaseren ze over een nieuw avontuur.  Dat biedt perspectief, ik ben benieuwd !

 

Ik las voor de blogtour de digitale, niet gecorrigeerde versie, met dank aan DVP voor het beschikbaar stellen hiervan.  Hieronder zie je de andere blogs die mee doen aan de blogtour.

82995494_1779914272138787_3145864343736811520_o

Gelezen in januari ….

DSC_0051

Ondanks alle drukte thuis en op werk had ik toch de luxe om een leuke stapel boeken te mogen lezen. Hierboven zie je ze staan, op een digitaal exemplaar ( ‘rode touwen’) na.

Ik begon de maand met ‘echo’, hier was ik al een aantal maal in begonnen maar telkens kwam er wat anders tussendoor. Het kon mij in het begin ook niet zo boeien en als je dan zo’n enorme dikke pil ziet liggen ( meer dan 600 bladzijdes)  pak je snel een ander boek. Ik moet zeggen dat ik het wel aardig vond maar niet ‘op het puntje van mijn stoel spannend’. Op vier recensie exemplaren na las ik lekker wat weg van mijn enorme ‘nog-te-lezen-stapel’. Vanwege de praktijkexamens die ik deze week had was dat wel fijn want bij recensie exemplaren voel ik toch een beetje de leesdruk om deze binnen een korte tijd gelezen te hebben.

‘wolfskinderen’ en ‘ herinneringen van een moffenkind’ vertellen beide het verhaal van een periode na de Tweed Wereldoorlog. Een periode die eigenlijk bij veel mensen nog onbekend is en waar zeker over geïnformeerd moet worden.  De een is fictie de ander niet maar beide bijzonder om te lezen.  Verder kippenvel bij het boek van Sander Verheyen en genoten van het bijzondere, aparte verhaal van Hanna Bervoets. Eigenlijk kon ik deze maand alle boeken wel waarderen op een kinderboek na. ‘ de trollenjagers’ is gebaseerd op een kinderserie op Netflix en ik zeg het niet snel maar hier kan je beter de filmversie van kijken.

Wat ik las in januari :

Thrillers:

  • Thomas Olde Heuvelt       echo
  • Alice Feeney                       soms lieg ik
  • Marion vd Coolwijk          over en uit

Kinderboeken:

  • Richard Ashley Hamilton de trollenjagers
  • Ann Lust                              rode touwen
  • Sjoerd Kuyper                     bizar
  • Poel & de Heer                    schaduwwereld
  • Rhianna Williams              Ottilie en de drochtenjagers

Romans:

  • Astrid Harrewijn               de stroopwafelshop
  • Sander Verheyen               ik kan er net niet bij
  • Hanna Bervoets                 alles wat er was

Non-fictie, mens&maatschappij:

  • Monika Diederichs            herinneringen van een moffenkind

 

 

“Ottilie en de drochtenjagers” Rhiannon Williams

ottilie9789025771461/2019

Rhiannon Williams, vertaling Sofia Engelsman, uitgeverij Gottmer

Ottilie en de drochtenjagers is het debuut van de  Australische Rhiannon Williams . Het is het eerste deel van een spannende en avontuurlijke trilogie met daarin Ottilie, een meisje van dertien jaar, in de hoofdrol

Ottilie Bolder, haar broertje Waldemar ( Wallie) en hun moeder Freddie wonen in een verlaten hol in Moerasland.   Ottilie gaat vaak met haar twee jaar jongere broertje op stap en ondanks de armoede weten ze zich best te redden. Op een dag komt Wallie echter niet thuis. Ottilie is bang dat hij ontvoerd is door de Lechlanders, bewoners van een wereld naast die van hun, die uit zijn op jonge kinderen. Althans volgens de verhalen die zij altijd heeft gehoord.  Ze komt er echter achter dat Wallie is ontvoerd door de drochtenjagers. De drochtenjagers is een organisatie die jaagt op wilde monsters (drochten) en ontvoeren jonge kinderen. De jongens worden opgeleid tot drochtenjager en om de grens tussen Moerasland en Lechland te beschermen. De meisjes werken in het kamp en doen onder andere opruim- en schoonmaakklusjes.  Om Wallie te bevrijden moet ze hem eerst vinden en  vermomd Ottilie zich als jongen en kan zo mee trainen en ongemerkt naar haar broer zoeken.

Wat een heerlijk avontuur !  De auteur weet een zeer mooie wereld te  schetsen vol bijzondere mensen en wezens. De omschrijvingen zijn beeldend en vloeiend waardoor je meteen in de wereld zit en kunt verdwijnen in dit spannende verhaal. Het is origineel en mysterieus maar er komen ook onderwerpen in voor die je in het dagelijkse wereld ook voorbij ziet komen. Bijvoorbeeld het stereotype ‘meisjes aan de opruim en jongens op jacht’. Ottilie bewijst toch maar mooi even dat meisjes net zo stoer kunnen zijn en zij weet haar mannetje wel te staan.

Ottilie is naast een stoere tante die alles voor haar broertje over heeft op sommige momenten ook super onzeker, wat niet raar is op deze puberleeftijd. Hierdoor kan het niet anders dan dat je een empathie voor deze jongedame hebt. Naast haar worden de andere karakters ook voldoende uitgediept en er komen mooie vriendschappen tot stand in het verhaal. Naast vriendschap komen er ook thema’s als heimwee, verdriet, houden van om een hoekje kijken.

Kortom een boek met veel inhoud maar daarnaast gewoon een geweldig avontuur waarin je verdwijnt en halsreikend uitkijkt naar het volgende deel !

Voor jongens en meiden vanaf negen jaar

 

“stil ” Eva Burgers

5d8460a60a0018.08186779978943041172/2019

Eva Burgers, uitgeverij Gloude Publishing

Eva Burgers (1969) werkte zelf jarenlang als rechercheur op de afdeling zware criminaliteit en als journalist.  Ze is vooral bekend als jeugdboekenschrijfster. Al vele jeugdthrillers zijn er van haar verschenen en ook schreef Kaya Crime, twee verhalen voor volwassenen in de stijl van Baantjer. Persoonlijk vond ik dat een leuke start voor een eventuele serie maar tot op heden dus maar twee delen…  Daarom was ik blij verrast met dit boek.  “Stil “ is een misdaadroman voor volwassenen. 294 pagina’s met in de hoofdrol Robin Escher, een dame met de roots bij de politie en journalistiek  (hoe kan het ook anders)..

Robin Escher is rechercheur bij de Amsterdamse politie en is met haar team betrokken bij een grote operatie genaamd Argus. De verdachten houden zich bezig met zware delicten waaronder handel in drugs. Robin probeert zich staande te houden in een echte mannenwereld waar seksistische opmerkingen aan de lopende band plaats vinden en gewoon worden gevonden. Er werken maar weinig vrouwen in deze ‘mannenwereld’ en die moeten strijden voor een plek en om serieus genomen te worden. Je moet met de ‘mannen ‘ mee want anders komt dit de sfeer op de afdeling niet ten goeden. Als ze benadert wordt door een officier van justitie over de behandeling van de vrouwen op de afdeling omdat een collega van haar het een en ander heeft aangekaart laat Robin weten dat er zeker sprake is van vrouwonvriendelijkheid maar dat dat nu eenmaal voorkomt in dit wereldje. Toch worden haar uitspraken haar niet in dank afgenomen. De sfeer wordt er in ieder geval niet beter op en al helemaal niet als ze ook nog eens een collega verdenkt van corruptie. Voor alles uit de hand loopt neemt ze de drastische beslissing om heel wat anders te gaan doen. Maar dat het verleden haar niet los laat ( en zijzelf hier ook wel debet aan is) blijkt als een aantal jaar later de zaak Argus weer haar volle aandacht krijgt.

Eva Burgers heeft een prettige vertelstijl. Mede door haar eigen ervaring en haar vlotte pen weet ze de lezer in een haar belevingswereld mee te nemen.

Over haar jeugdthrillers had ik af en toe gemengde gevoelens omdat ik daar af en toe de originaliteit in miste. Maar dat komt ook zeker omdat er meerdere auteurs in die vijver vissen en alle onderwerpen voor die doelgroep wel een keer zijn benoemt. Kaya Crime kon ik daardoor al meer waarderen en ook hier ben ik blij dat  er een vrouwelijke hoofdrol is weggelegd in deze misdaadroman. Hoewel Robin af en toe wat ondoordacht en roekeloos is in haar acties heb je alle begrip voor haar handelen en ben je heel benieuwd in wat voor hekelige situaties ze zichzelf brengt en hoe ze daar weer uit denkt te komen. Hier en daar wordt het speurwerk een beetje uitgekauwd of zijn er kleine stukjes of opmerkingen waar er een beetje herhaling in zit maar niet al te storend is.  Verder worden zowel Robin als de mannelijke hoofdpersonage Storm verder uitgediept, je krijgt een kijkje in hun privé leven die ook de nodige invloed op hun relatie en hun werk hebben. Hierdoor wordt het niet zo’n standaard ‘detective verhaal” .

De auteur weet de lezer tot het einde te boeien. Het verhaal wordt prima afgesloten, geen losse eindjes maar toch is het einde open genoeg om Robin Escher weer van zich te laten spreken. De vraag is alleen of er nog meer te vertellen valt… maar ik laat me graag verrassen, dus kom maar op met deel 2  !

 

Mijn recensie verscheen ook op ik hou van horror fantasy en spanning, blog van Tazzy Jenninga