“over het spoor” Eva Keuris

over hert spoor

Eva Keurs, uitgeverij Prometheus

Eva Keuris (1978) studeerde in 2005 af aan de opleiding Writing for Performance van de HKU. Tijdens haar studie werkte ze ruim vier jaar als dialoogschrijver en eindredacteur voor de soap Onderweg naar Morgen. Ze schrijft verschillende televisieseries en toneel. Met haar toneelstuk Addergebroed won ze in 2005 de Hollandse Nieuwe Toneelschrijfprijs. Op dit moment is zij eindredacteur bij SpangaS,  geeft zij les aan de Schrijversacademie en werkt zij mee aan verschillende speelfilms. Over het spoor is haar debuut.

Over het spoor: Op donderdag 21 augustus om 20.30 uur verschijnt de naam van Jordi de Wit op de politie-telex. Het tienjarige jongetje is door zijn moeder als vermist opgegeven. Om 23.34 uur ziet een agente iets drijven in het riet van een vijver in het natuurgebied tussen Hilversum en Bussum, ongeveer anderhalve kilometer van de speelplaats waar Jordi voor het laatst werd gezien. De staat waarin het lichaam wordt aangetroffen maakt al snel duidelijk dat het jongetje niet uit zichzelf in het water beland is. Jordi de Wit wordt op 30 augustus begraven. Zijn hele school is aanwezig, hij is nog nooit zo populair geweest.
Kort na de moord worden drie puberjongens opgepakt. Wanneer zij na hun gevangenisstraf vrijkomen, besluit ghostwriter Stella uit fascinatie voor de zaak en de dubieuze schuldtoekenning een boek te schrijven over de meest charismatische, hoogopgeleide van het stel, de enige van ‘de goede kant van het spoor’ in Hilversum: Ingmar. Voor hem en zijn reputatiegerichte familie is het de kans om zijn onschuld te bewijzen en zijn imago te verbeteren, zodat zijn toekomst er zonniger uit komt te zien. Echter, naarmate Stella en Ingmar dichter bij elkaar komen, lijkt de waarheid steeds verder weg te raken.

In Over het spoor heeft schrijfster Eva Keuris sterke, geloofwaardige personages neergezet. Je kunt jezelf herkennen in Stella, je kijkt een beetje argwanend naar Ingmar en voelt niets anders dan medelijden met Julian. De belangrijkste eigenschappen van alle personages zijn goed uitgewerkt. Stella, Ingmar, Julian en de anderen zouden zomaar echte mensen kunnen zijn.

Het boek is eigenlijk een boek van de hoofdpersoon Stella. Zij heeft als ghostwriter van Ingmar een verhaal te vertellen, een verhaal over moord en gerechtelijke dwalingen. Het knappe is dat Keuris het voor het elkaar heeft gekregen om het echte te laten lijken alsof Stella het boek geschreven heeft, alsof zij verslag doet van een waargebeurd verhaal. Het verhaal zelf is niet enorm spannend, er gebeurt maar weinig en ik zou het boek zeker geen thriller willen noemen. De kracht van Over het spoor is de wijze waarop het is geschreven, in de opbouw van de reconstructie. Je kunt merken dat Keuris ervaring heeft als schrijver, ook al is Over het spoor haar debuutboek.

Het slot van Over het spoor is best voorspelbaar, maar op één of andere manier geeft dat niet. Het verhaal is wel af. Sterker nog, als het verfilmd zou worden, zou ik gewoon kijken.

Felice Beekhuis

Felice Beekhuis schrijft recensies voor Boekenbijlage en  voor Conniesboekkies

 

“de fluisteraar” Karin Fossum

fluisteraar 978946068340/2017

Karin Fossum, vertaling Lucy Pijttersen, uitgeverij Marmer.

Karin Fossum is een gevestigde naam in de Noorse misdaadliteratuur. Wereldwijd is ze bekend geworden door haar romans met inspecteur Konrad Sejer in de hoofdrol. Ze heeft veel literaire prijzen gewonnen, waaronder (twee maal) de Rivertonprijs voor beste Noorse misdaadroman. De fluisteraar is het veertiende deel in de reeks over Konrad Sejer.

Inhoud/achterflap: Ragna Riegel werkt bij een goedkoop warenhuis en woont alleen in haar ouderlijk huis. Haar ouders zijn dood en haar zoon is verhuisd naar Berlijn. Los van de verplichte kerst- en verjaardagskaart hebben ze geen contact. Ragna leeft een teruggetrokken bestaan en ze houdt van de routine en orde in haar leven. Totdat Ragna op een dag in haar brievenbus een anonieme dreigbrief aantreft. Ze raakt in de greep van een wurgende angst, die steeds groter wordt en haar nog dieper in een isolement drijft. In de verhoorkamer op het politiebureau ondervraagt inspecteur Konrad Sejer een verdachte van een gruwelijke misdaad. Die verdachte is Ragna Riegel. Aan hem te ontdekken waarom deze vrouw gedaan heeft wat ze heeft gedaan.

Hoewel inspecteur Konrad Sejer een grote rol speelt is de daadwerkelijk hoofdrol weggelegd voor Ragna Riegel. Door de gesprekken die ze voeren probeert de inspecteur haar vertrouwen te winnen en probeert hij ook het contact tussen Ragna Riegel en haar zoon te herstellen in de hoop dat ze dan meer informatie zal gaan delen. Gaandeweg kom je als lezer er samen met de inspecteur achter wat er allemaal is gebeurd en of Ragna Riegel zich kan berusten in haar situatie. Dit alles wordt afgesloten met een mooie twist die mij even deed glimlachen.

Vorig jaar las ik voor het eerst een verhaal van Karin Fossum (veenbrand) en ik was in het bijzonder gecharmeerd voor haar gedetailleerde vertelwijze. De meest eenvoudige dagelijkse dingen worden tot in de kleinste puntjes verteld zonder dat het langdradig wordt. Het is juist het tegendeel:  je krijgt juist een heel goed beeld van de situatie. Ook in dit verhaal komt dit naar voren. Verder gaat het over gewone mensen en om een zaak die bij je in de straat zou kunnen plaatsvinden waardoor het verhaal een beklemmende toon krijgt. Hoewel vanaf de eerste pagina duidelijks is wie de dader is blijf je in opperste concentratie doorlezen omdat je uiteraard ook wilt weten wat Ragna op haar kerfstok heeft en waarom ze dit heeft gedaan. Niet een who maar een what&why dunnit.

Het verhaal begint waar de meeste onderzoeken eindigen ( de dader) en heeft een originele invalshoek. Een psychologische thriller met alle ruimte om de personages uit te diepen en zo realistisch te omschrijven dat het voelt alsof ze je buren kunnen zijn.  Een verhaal wat ik van harte kan aanbevelen, zeker aan lezers die niet van de standaard dertien uit een dozijn thrillers houden.

 

Met dank aan uitgeverij Marmer voor het recensie exemplaar. De afbeelding van de cover komt van de site van de uitgeverij.

“Hou me maar vast. Mijn moeder, Alzheimer en ik” José Franssen

hou me maar vast 9789081292177/2016

José Franssen, uitgeverij MB Communicatie

Via een facebook-actie kon je deze titel winnen. Gezien het onderwerp van dit boek was mijn nieuwsgierigheid geprikkeld en deed ik mee met de actie. De titel en uitgever alvast in mijn agenda geschreven want mocht ik niet winnen, en die kans is altijd groter, kon ik het bijschrijven om mij TBR-lijstje. Groot was de verrassing dat ik het boek had gewonnen en na een aantal dagen lag er een mooi pakketje op de deurmat. Naast het boek wat flyers en boekenleggers en mooie ansichtkaarten. Een extra verrassing dus. De flyers op werk neergelegd om het boek wat meer in het zonnetje te zetten en zelf in het boek gedoken.

José Franssen (1956) is andragoge en werkt al meer dan dertig jaar met mensen en hun levensverhalen, ook binnen de ouderenzorg. Door de ziekte van haar moeder leerde ze de zorg op een heel nieuwe wijze kennen.

Volgens de achterflap vertelt Hou me maar vast het verhaal van alledag van José in het samenzijn met haar moeder, jaar in jaar uit. Over twaalf jaar zorgen voor een moeder die moet leven met de ziekte van Alzheimer. Over steeds weer iets verliezen en verder gaan met wat overblijft. Over het verdriet, de onmacht en de boosheid en over het door de tranen heen lachten om de waanzin van een onbegrijpelijke ziekte. Over familievergaderingen, thuiszorg en de verhuizing naar een verpleegafdeling in een zorgcentrum. Over aftakeling, levenseinde, de winst van het zorgen, over kinderen en verzorgenden die doen wat ze kunnen. Over de zorg die desondanks tekort schiet.

Hou me maar vast. Mijn moeder , Alzheimer en ik , is een zeer persoonlijk verhaal wat zeer toegangkelijk is geschreven. Het verhaal is opgebouwd in vier delen.: 1. Nu zijn wij aan de beurt, 2. Thuis zorgen, 3. Op de verpleegafdeling en 4. Het is op. Elk deel heeft korte stukjes, fragmenten voorzien van een korte en bondige titel die de lading dekt. Hoewel het fragmenten zijn leest het geheel  als een goed lopend chronologisch verhaal, waardoor het  de lezer vast blijft houden tot het einde aan toe.

José weet naast de ziekte van haar moeder, hoe ze dit ontdekt en hoe dit verloopt ook heel mooi te formuleren hoe ze hier mee omgaat. Hoe ze probeert met haar familie haar moeder zolang mogelijk thuis te houden. Ze moet hierbij rekening houden dat ieder een eigen leven, gezin  en ook heel andere prioriteiten heeft dan zijzelf. Ook de combinatie met haar eigen leven, haar partner en haar werk valt haar zwaar. Sommige dingen die zo vanzelfsprekend waren zijn dit niet meer en dan komt op een gegeven moment de grote stap om haar moeder in te schrijven voor een verpleeghuis.

Doordat het verhaal een waargebeurd verhaal is geeft het je als lezer zeker te denken. In de afgelopen jaren zijn er steeds meer verhalen naar voren gekomen en is er meer bekend over de ziekte van Alzheimer. Maar ook al is de zorg in beweging is er nog veel te behalen aangaande de omgangsvorm met de Alzheimerpatiënten maar zeker ook met de mantelzorgers.  Er komt behoorlijk wat op de schouders van de mantelzorgers en er is veel onduidelijkheid in de zorgwereld waardoor je je machteloos kunt voelen. Het gevoel te hebben van het kastje naar de muur te worden gestuurd. Tel daarbij op het schuldgevoel tegenover de patiënt maar ook ten opzichte van het gezin of partner. Want naast de zorg voor de patiënt moet je je aandacht ook aan andere mensen schenken en aan jezelf denken. Er wordt aan alle kanten aan je getrokken en dan is het moeilijk om beslissingen te nemen.

Het boek is echter geen klaagzang of moeizaam verhaal. Het is juist een heel mooi verhaal over de liefde tussen een dochter en haar moeder. Over zorgen voor maar ook over loslaten. En dat is denk ik wel het moeilijkste wat er is.

Mensen die in dezelfde situatie zitten of hebben gezeten zullen er een stuk herkenning in vinden en wie weet kunnen mensen uit de directe omgeving ( of dit nu zorgverleners zijn of kennissen) er een stukje kennis uit halen om net weer even anders te gaan kijken en denken.

 

 

 

 

 

 

 

“Maurice” Anne-Laure van Neer

 

maurice9789462420618/2017

Anne-Laure van Neer,  uitgeverij Kramat

Anne-Laure van Neer (1975) werkte in de toeristische sector als animatrice, reisorganisator en reisagente. Zes jaar geleden besloot ze te stoppen met haar werk om schrijfster te worden. In 2015 verscheen haar debuut “Justine”dat genomineerd werd voor de Knack-Hercule Poirot prijs.  Dit is een jaarlijkse literatuurprijs voor de beste Vlaamse misdaadroman.Maurice is haar tweede boek. Weggezet als ‘suspence’ maar het is meer dan een thriller.

Een gitzware cover waarop een gezichtloze man met een witte doornkroon, de naam Maurice erboven met een bloeddruppel als puntje op de i. Als snel draai ik het boek om de achterflap te lezen om een beeld te vormen wat mij te wachten staat met dit verhaal.

Hier lees ik dat het gaat over Maurice, 65 jaar en seriemoordenaar. Hij belooft aan zijn stervende moeder om zijn roeping op te geven. Het is voorgoed gedaan om de Mensheid te bevrijden van bumperklevers BMW-rijders en Alfa-mannetjes. Hij  mag nog één moorde plegen en dan is het klaar. Alles verloopt volgens plan tot zijn dochter thuiskomt met een nieuwe vriend. Een Alfa. De grote vraag is of Maurice zich aan zijn plan houdt en de grote verleiding kan weerstaan.

Ik kon in ieder geval het boek niet weerstaan en begon meteen met lezen. Wat een heerlijk vertelwijze. Je gaat als een speer door het verhaal heen. Het laat zich lezen als een heel zwarte komedie. Hoewel we met een seriemoordenaar vandoen hebben en zijn gedachten vrij op ons los worden gelaten heeft alles een flinke dosis humor  met de nodige sarcasme, leuke plottwisten, en gaat er bij Maurice geregeld wat mis.

Mensen zijn niet wie hij denkt dat ze zijn ( en als lezer ga je daar in mee) en als er dan uitkomt wie ze wel zijn stuit dat weer op problemen (mensen) die moeten worden opgelost ( weggeruimd), maar ja dan komt hij bij zijn belofte. Nog maar één persoon mag uit de weg worden geruimd en hoe verder het verhaal gaat hoe meer mensen daar voor in aanmerking komen. Een lastige zaak voor Maurice met een wel heel bijzondere oplossing. En een top-einde maken deze roman compleet!

De cover van het verhaal past bij de zwarte humor in het boek. De doornenkroon slaat op het feit dat Maurice zich de uitverkorene voelt en het geeft verder een vleugje mysterie en spanning. De karakters in het verhaal zijn heerlijk stereotype (vooral hoe de Alfa-karakters worden neergezet) en je snapt meteen de aversie van Maurice bij de personages die hij tegenkomt. Alles wordt vrij zwart-wit weergegeven. Net zoals Maurice zijn gedachten gaan. Maar ook al is hij een seriemoordenaar hij heeft ook een beschermingsdrang naar zijn dochter en ziet zichzelf als iemand die in dienst van de Mensheid bezig is,  niet als iemand die moord uit lust maar om de Mensheid te redden. Hij vindt zichzelf daarom best een nobel mens. Door de humor en doordat er nogal wat mis gaat kan je daarom geen afkeer voor deze seriemoordenaar voelen. Toch knap gedaan van de schrijfster omdat dat het toch wel een standaard gegeven is bij een thriller dat je als lezer tegen de moordenaar bent.

Vandaar mijn mening dat, ook al is er volop spanning, het boek geen standaard thriller is maar meer een gitzwarte komedie waarvan ik wel heel graag een verfilming zou willen zien.

 

Met veel plezier heb ik dit boek mogen lezen en kan hem van harte aanbevelen !

Win-actie  ! 
Ik dank uitgeverij Kramat voor het recensie exemplaar en ik mag een ook een exemplaar weggeven aan de lezers van dit blog!

Wat moet je hiervoor doen?

Het gaat mij wat ver om te vragen wie jij zou willen dat Maurice uit de weg zou moeten ruimen als laatste keuze. Laten we dat maar niet doen. Daarom vraag ik je :

Wie jij zou willen die een dagje moest verdwijnen  ( gewoon dagje op onbewoond eiland van alle gemakken voorzien) en wat zou  jij dan  gaan doen als die persoon er niet is? 

  1. Like dit bericht en laat in het commentaar hieronder het antwoord op deze vraag achter. Zodat ik meteen weet dat je mee doet . Mocht je niemand op je lijstje hebben staan laat dan toch even weten in het commentaar dat je mee wilt loten
  2. Deel dit bericht op sociale media voor extra lootje
  3. Meedoen kan tot 20 mei aanstaande, daarna ga ik loten.
  4. De winnaar krijgt een week om te reageren via de mail, bij geen reactie loot ik opnieuw.
  5. Alleen voor deelnemers uit Nederland en België (ivm verzendkosten).
  6. Ik zou het leuk vinden als je je mening over het boek met mij wilt delen als je het gelezen hebt! (Deze zou ik graag onder mijn recensie delen met de andere lezers van dit blog).

 

maurice.jpg

Blogs op Hebban

Zoals sommige van jullie weten ben ik ook “actief” op Hebban.
Actief tussen aanhalingstekens want ik heb de laatste tijd nogal chronisch tijdgebrek. Eind december ben ik ook een blog begonnen op Hebban met het idee hier regelmatig te posten. ( drie keer raden, nog niet echt gelukt…)

boek op stran d

Dit was mijn eerste blogje met de uitleg waarom ????

Waarom een blog op Hebban ? 

Misschien herken je het zelf ook wel. Je denkt “goh, leuk: ik ga mee doen met een challenge of ik ga mijn boekenlijstje bijhouden op sociale media”. Vervolgens is je boek uit ga je tien andere dingen doen en versloft het bijhouden. Ik begin ook vaak heel enthousiast ergens aan en (vaak door tijdgebrek) zit er niet meer zo’n regelmaat in het bijhouden van allerlei zaken.

Waarom dan nu ook een blog op Hebban? Tja… ik had al een account op Hebban en ik schreef af en toe een los blogje wat ik wel of niet linkte aan mijn eigen blog. Maar toen zag ik een tijdje terug dit langs komen en dacht ik waarom niet…

Het lijkt mij leuk zo meer lezers te leren kennen en mijn hersenspinsels af en toe eens met jullie te delen. Ook voor mijzelf een stok voor de deur om regelmatig een berichtje over lezen/boeken en andere aanverwante zaken te plaatsen omdat ik dat gewoon ook leuk vind om te doen!

Naast het schrijven van recensies voor www.boekenbijlage.nl ( hier vind je de meest uiteenlopende recensies en dagelijks worden er nieuwe gepost), plaats ik af en toe een recensie op Hebban of Goodreads en  schrijf ik ook recensies voor mijn eigen bescheiden blog: www.conniesboekkies.wordpress.com Hier vooral recensies voor wat oudere titels, meer voor mij werk/studie gerelateerde titels ( ik werk/studeer in de zorgsector) en boek-gerelateerde stukken zoals verslagjes van het bezoeken van boekpresentaties. Verder vind je mij dus ook op Instagram, Pinterest, Facebook, Twitter, Goodreads en Hebban wat op zich ook een dagvullende taak zou kunnen zijn maar de dag vul ik al met werken, studeren en eigenlijk op de eerste plaats mijn gezin.

En lezen, lezen, lezen… want eigenlijk is het lezen het leukste en dan mag die sociale media er best wel eens bij inschieten…

mei2016 106

Vandaag heb ik weer een blog gepost en heb het voornemen dit nu wel met wat meer regelmatig te gaan doen. Ik zal de link op mijn blog delen onder het kopje berichten en wie weet de blogs ook wel als jullie dit leuk vinden te lezen en niet op Hebban vertoeft.

 

 

Blogs op Hebban:

 

“de Johansons” Carla de Jong

johansons 9789022555927/2017

Carla de Jong, uitgeverij de Boekerij

Carla de Jong debuteerde in 2009, schreef zowel romans en thrillers en geeft les aan de Schrijversacademie in Amsterdam. De Johansons is haar zesde boek.

De Johansons gaat met name over Anne die opgroeit in een arbeidersgezin. Wanneer zij de welgestelde Johansons ontmoet wil ze maar wat graag bij dit gezin horen.  Ze raakt bevriend met de dochter en twee zoons van de Johansons. Door omstandigheden gaat het mis met de vriendschap en dertig jaar later komen ze elkaar weer tegen.

Op de cover kijken we over de rug mee van een jongedame voor een spiegel. Op de zijkant staan muzieknoten op de pagina’s. Zo vrolijk dat je het boek bijna achterstevoren in de kast zou willen zetten. Zelf vind ik het altijd een extra cadeautje als er wat speciaals met de vormgeving van een boek wordt gedaan.

De tien niet al te lange hoofdstukken zijn voorzien van een plaats plus jaartal. Het verhaal gaat namelijk van start in 1980 als Anne de Johansons ontmoet maar speelt zich voornamelijk af in 2015. Door middel van de terugblikken naar de jaren tachtig van de vorige eeuw kom je er achter hoe de vriendschap is ontstaan. Hoe ze samen muziek gaan maken en hoe Anne opgenomen wordt in de familie.

Na deze start zitten we dus in 2015 en blijkt de vader des huizes Johansons te moeten worden opgenomen in een verpleeghuis. Anne blijkt de scepter te zwaaien over enkele tehuizen en met lichte tegenzin neemt één van de familieleden contact met haar op om een plaats voor hem te regelen. Hieruit kom je er als lezer achter dat er een fikse breuk is ontstaan in de familie en ook met Anne maar het waarom laat lang op zich wachten. Langzaam maar met een prettige vertelstijl neemt de schrijfster ons mee naar deze ontknoping, het waarom en hoe.

Het was voor mij een beetje inkomen. De ontmoeting in hoofdstuk 1 vond ik een beetje uitgerekt en had wat korter gemogen. Eenmaal in het heden van 2015 aangekomen waarbij de familie opgetrommeld moet worden om een oplossing voor de huisvesting van pa te regelen en ze daardoor ook weer Anne tegenkomen vond ik wat prettiger lezen en kwamen de karakters steeds beter uit de verf. De schrijfster weet boeiend te vertellen, geeft een duidelijk beeld van de karakters en hun gebreken en de onderlinge spanning tussen de karakters komen ook over bij de lezer. Door de tekst op de achterflap waar gesproken wordt over “een reeks dramatische gebeurtenissen die de vriendschap onder druk zetten’ had ik denk wat meer psychologische strijd tussen de karakters verwacht of wat meer spanningsopbouw maar dat kwam er voor mij niet uit. Ondanks deze opmerking is het een mooi verhaal en zeker de moeite waard om te lezen.

 

De afbeelding van de cover komt van de site van de uitgeverij.

 

“Bloedwetten 2 : verlossing” Sophia Drenth

Bloedwetten2_Front 9789492099259/2017

Sophia Drenth, uitgeverij Staaldruk, imprint van uitgeverij Quasis

In 2015 was ik blij verrast door het eerste deel van Bloedwetten (Vonnis) en kwam tot de conclusie dat ik van Nederlandse bodem nog nooit eerder zoiets had gelezen. Helaas kan de auteur nooit zo snel schrijven als de lezer kan lezen dus het was flink lang wachten op het tweede deel. Gelukkig hadden we nog een bronvertelling (Zwart Hart, uit de serie splinters) tussendoor vorig jaar anders had het helemaal afzien geweest.

Ondertussen zat Sophia Drenth niet stil, via sociale media kan je als lezer toch over de schouder meekijken,  wat het wachten niet makkelijker maakte. Afgelopen weekend was dan “eindelijk” de boekpresentatie op Elfia, waar ik helaas niet bij kon zijn maar ik had al een digitaal exemplaar mogen ontvangen om alvast te lezen. De lat lag erg hoog en ik was zeer benieuwd of de beklemmende sfeer uit het eerste deel mij weer zou aanvliegen.

Het tweede deel heeft dezelfde opzet als het eerste boek. Wederom verdeeld in vier delen, voorzien van een titel van één woord en vervolgens genummerde hoofdstukken. Een heerlijke pil van bijna 400 pagina’s genoeg om in de aparte wereld van de Ath’vacii te stappen.

Al vanaf de eerste bladzijde ben je  weer waar je in het eerste deel moest stoppen. Het is dus raadzaam om eerst het eerste deel tot je te nemen (totaal geen straf ) al moet ik zeggen dat er het nodige wel subtiel wordt toegelicht in dit deel. Als het echt zou moeten kan je er wel in stappen maar je mist toch wat delicate informatie en bovendien leest het eerste boek ook heerlijk weg dus zoals ik al zei “geen straf”…

In het eerste deel hebben we kennis gemaakt met de Ath’vacii, de gemaakten. Uit hun bloed kunnen ze bloedpulver maken. Een sterk “medicijn” wat ziekten kan genezen bij de gewone burgers maar oorspronkelijk was voor de Ath’vacii zodat ze geen bloed meer hoefde te drinken bij deze burgers. In het tweede deel blijken de burgers maar al te graag het pulver te nuttigen en als dit , uit eigen belang door Gunter Eisenwoud , gratis wordt verstrekt loopt de boel danig uit de hand. Eisenwoud heeft zijn vier gemaakten om zich heen, waarvan een zelfs de ster van de opera voorstelling over gemaakten wordt. Dit alles tot ergernis van zijn rivaal Roan Storm. Roan is zelf door de Ath’vacii  gemaakt maar vindt nog steeds dat bloed vrij is en je je niet aan een ander mag dorsten…De misbruik van Eisenwoud ziet hij met lede ogen aan. Als hij ook zijn grote liefde Maïa verliest  aan een sterfelijk mens kan hij dat niet bevatten. Het hoogtepunt wordt bereikt als de bloedhongerige mensen Ath’vacii aan gaan vallen en Maïa’s leven in gevaar komt en Roan doorslaat.

Wederom zat ik meteen alweer in het wereldje van Roan. Vanaf de eerste bladzijde was ik weer terug in zijn stad en waande ik mij in een victoriaans tijdperk. Net als in het eerste deel is de hoeveelheid gruwel, bloed en seks goed in verhouding en hoewel alles draait om bloed, bloedpulver en bloedllust leest het niet als een bloederige bende. Het is een verhaal over liefde, loyaliteit en vriendschap. Over haat, pijn en wantrouwen. Zeer tegenstrijdige emoties die mooi op papier zijn gezet. En zelfs een vleugje romantiek kwam voorbij, of zou dat ook door het tijdsbeeld komen waarin ik mij dacht te bevinden? Kortom een verhaal om in te verdrinken. De beklemmende sfeer en intriges konden mij weer verrassen en scherp houden tijdens het lezen.

De details kloppen, je merkt dat er flink wat research is geweest naar bijvoorbeeld de benamingen van de kleding, de personages passen in het plaatje en het plaatje past om de personages. Net als het eerste deel kon het mij van begin tot einde boeien maar wat baalde ik weer van die allerlaatste zin…

Je weet dat ie er aan zit te komen en dat het niet afgelopen is…

Op naar deel drie…

De afbeelding van de cover komt van de site van bloedwetten