“duw me weg, hou me vast ” Vanessa Garden

0-nieuw-Duw-me-weg-houd-me-vast-original9789492585266/2018

Vanessa Garden, vertaling Olga Hoekstra, uitgeverij Dutch Venture Publishing

Voor het DVP-streetteam doe ik dit keer mee met de blogtour van “duw me weg , hou me vast”, een young adult contemporary.  Ik heb niet veel op met dit soort kreten achter een genre en ik moet zeggen dat ik mij afvroeg waarom een young adult contemporary anders zou zijn dan een gewone young adult. In beide zijn de personages jonge mensen die vaak zichzelf of de weg kwijt zijn, die worstelen met volwassen worden of met andere problematiek wat op hun pad komt. Wat mij opvalt is dat dit in negen van de tien boeken een ziekte is of problemen met ouderlijk gezag. In contemporary verhalen is de setting hedendaags en realistisch, het zou zich om de hoek kunnen afspelen. Dus iets wat de doelgroep zeker moet aanspreken.

In ‘duw me weg, hou me vast “maken we kennis met Ruby. Ruby is zeventien als ze haar moeder verliest omdat zij zelfmoord pleegt. Ze blijft achter met een vader die een alcoholprobleem heeft en een peuterbroertje. Haar beste vriend krijgt verkering en ook hem lijkt ze te verliezen. Op de dag dat haar moeder sterft ontmoet ze in een flits een jongen in de winkel waar ze een parttime baantje heeft. Hij blijkt tijdelijk in het dorp waar ze woont te verblijven en heeft een geheim wat hij niet aan haar wil vertellen. Hij maakt muziek maar als  hij op het podium staat ziet ze dat hij veel pijn heeft en baalt ze dat hij dit niet met haar wil of kan delen. Op het moment dat ze elkaar gevonden lijken te hebben raken ze elkaar weer kwijt. Byron (zoals haar jonge god heet) is er vandoor gegaan en Ruby besluit hem te zoeken. Via een “vermist” poster weet ze hem weer op te sporen en komt ze er achter waarom hij pijn heeft en wat zijn geheim is.

De titel is zeer goed gekozen bij het verhaal. De verhouding tussen Ruby en Byron is er één van elkaar aantrekken en weer wegduwen. Elkaar zoeken, vinden en weer verliezen. De cover doet wat romantisch aan maar ook een beetje mysterieus en stoer. Ook weer zeer passend, na het lezen begrijp je wel waarom.  Verder leest het boek lekker snel weg en kan je hem prima in je vakantiekoffer stoppen als tussendoortje voor wat ontspannen leesuurtjes.

Het spijt mij te moeten zeggen dat ik  het verhaal niet al te origineel vind en in het begin wat oppervlakkig is.  Het taalgebruik heeft in het begin voor mij ook wat irritatiepuntjes. Ruby beschrijft bepaalde gebeurtenissen op een wel heel oppervlakkige wijze. Het leuke vond ik wel dat ze als ze Byron ziet hem omschrijft als het “ de natte droom van elke kunstenaar- type” en net als ik bedenk dat als ze dat nog één keer zegt ik niet verder lees “zegt Ruby zelf” dat ze moet stoppen met het maken van die stomme opmerking. Mooi dacht ik, en verder… Helaas volgen er nog andere zeer puberale opmerkingen die misschien wel passend zijn bij een zeventienjarige maar die bij mij overkwamen alsof de schrijfster iets te populair wilde doen met haar woordkeuze.  Hierdoor werd ik afgeleid van het verhaal omdat ik mij irriteerde aan bepaalde omschrijvingen. Even dacht ik dat het mijn leeftijd wel zou zijn maar mijn dochter van vijftien (en veellezer) was het hier ook wel mee eens. De dingen die Ruby mee maakt zijn niet mis maar de schrijfster weet mij niet te raken, het komt niet bij mij binnen, wat ik jammer vind.

Als ik mijn persoonlijke “probleem” aangaande de woordkeuze naast mij neer leg hou ik dus een verhaal over met een niet al te origineel thema maar het is nu eenmaal een thema wat aanspreekt bij de doelgroep en als ik het door de ogen van de doelgroep zou bekijken zullen die het waarschijnlijk wel een fijn verhaal vinden.  De vertelwijze is verder vlot, zoals gezegd loopt het lekker en zit het plot ook goed in elkaar. Geen losse eindjes, een mooie afsluiting en prima leesvoer voor je vakantie! ( maar gewoon niet mijn  boek… )

Wil je de andere bijdrage van de blogtour volgen klik dan op deze link voor het overzicht van de deelnemers.
De afbeelding van de cover komt van de site van de uitgeverij.

 

Advertenties

“een schitterende chaos” Claire Christian

schitternede chaos9789047710233/2018

Claire Christian, vertaling Lydia Meeder & Barbara Zuurbier, uitgeverij Lemniscaat

Claire Christian is schrijfster , blogster en maakt theater. Ze is een internationaal gevierd toneelschrijver.  Deze roman is haar Young adult debuut en hiervoor ontving ze in 2016 de Text Prize for Young Adult & Children’s Writing. Nu kunnen wij gaan genieten van dit mooie verhaal. Wat dat is het zeker !

Het verhaal gaat over Ava en Gideon, twee totaal verschillende personages wiens pad elkaar kruisen en een bijzondere vriendschap ontstaat.   Ava is boos op alles en iedereen nadat haar beste vriendin Kelly zelfmoord heeft gepleegd.  Ze kan bijna nergens haar draai meer vinden alleen Kelly’s broer Lincoln kan haar troost geven.  Ook werkt ze in Magic Kebab een simpele eettent waar ze nog een beetje kan functioneren en het contact met de wereld nog niet kwijt raakt. Gideon is dat wereldse contact ook behoorlijk kwijt. Hij heeft last van paniekaanvallen en  krijgt professionele hulp . Omdat hij daardoor inziet niet altijd op zijn kamer te kunnen zitten solliciteert hij bij de Magic Kebab en zo komen deze twee personen elkaar tegen. In eerste instantie is er wederzijdse tolerantie maar geen contact. Vervolgens ontstaat er een veilige briefwisseling het begin van  een vriendschap.

Het verhaal lees je vanuit twee perspectieven, die van Ava en die van Gideon. De namen staan boven de hoofdstukken al zou er geen verwarring zijn als dit niet zo zou zijn omdat het verhaal gewoon lekker loopt en er geen onduidelijkheden zijn.
De cover is net zo schitterend als de titel.  Later in het verhaal snap je waarom voor deze afbeelding is gekozen en valt ook de titel op zijn plaats.  En ze passen zo goed bij het verhaal. Over de gouden lijntjes ga ik niks verklappen maar de chaos slaat op een stukje wat waar staat  ” het leven is een grote chaos. Maar allemachtig, wat kan die schitterend zijn” . ( quote uit boek ). Zo een  mooie zin, en zo waar…

Dit is gewoon zo een heerlijk verhaal dat iedereen het gewoon moet lezen.  Het geworstel van de personages met hun eigen gevoelens en de gevoelens voor elkaar, de strijd met de buitenwacht, het gewone leven wat in hun ogen gewoon bizar genoeg doorgaat en waarbij iedereen zich druk lijkt te maken over de meest eenvoudige dingen terwijl voor Ava en Gideon heel andere prioriteiten zijn.  Prioriteiten die best heftig zijn. Rouwverwerking, psychische problemen het is niet niks. Maar de schrijfster weet niet alleen deze gevoelens levensecht te beschrijven maar doet dit ook met de nodige humor waardoor je op een luchtige manier door het boek vliegt en de personages in je hart sluit.

Ik zeg niets meer, ga het gewoon lezen…

De afbeelding van de cover komt van de site van de uitgeverij.

 

 

 

 

 

 

 

” de macht ” Naomi Alderman

9789025451868-de-macht-m-LQ-f

Naomi Alderman, vertaling Astrid Huisman en Roos van de Wardt.

 

Naomi Alderman won de Women’s Prize for Fiction met deze roman, een literaire prijs in het Verenigd Koninkrijk die ieder jaar wordt toegekend aan het beste literaire werk door een vrouw. Het boek wordt niet alleen daar maar ook in de Verenigde Staten bejubeld, dus dat maakt best nieuwsgierig.

Het verhaal gaat over een vrouwenmaatschappij. Overal ter wereld ontdekken vrouwen dat zij ‘de kracht’ bezitten. Ze hebben een wrong in hun sleutelbeen waardoor ze met de kleinste vingerbeweging folterende pijnen kunnen veroorzaken en zelfs kunnen doden.

Het lijkt in het begin om incidenten te gaan, maar al snel grijpt het fenomeen wereldwijd om zich heen. Zo blijken ze die kracht ook te kunnen opwekken en doorgeven aan andere vrouwen. Hun effectieve wapen gebruiken ze echter niet alleen om het onrecht te bestrijden maar om de macht te grijpen en de mannen zijn de slachtoffers en hebben niets meer te vertellen.

Het verhaal draait om vijf personen die we volgen in de aanloop naar “de dag van de meisjes”, vier vrouwelijke hoofdfiguren en één man, een journalist. Deze journalist doet over de hele wereld verslag van de machtsovername en op de een of andere manier accepteren de vrouwen zijn aanwezigheid. De vier vrouwen spelen allen een grote rol in de omwenteling. Roxy, een meisje uit Londen uit het criminele circuit. Jocelyn, uit Amerika die moeite heeft met haar krachten. Haar moeder Margot zit in de politiek en zet haar krachten in om hierin verder te komen. Allie, een wees uit Amerika wordt Moeder Eva ,een religieus leidster. In haar religie is God een vrouw. De man is “te allen tijde ondergeschikt aan de vrouw” is haar motto.

Verder zitten er tussen het verhaal door illustraties van archeologische vondsten met teksten waarin staat waar ze gevonden zijn en hoe oud ze al niet zijn. Ze hebben allemaal betrekking tot de tijd voor de omwentelingen. Een tijd waarin de man de heerser zou zijn en vrouwen geen wrong zouden hebben. Voor mij hadden die illustraties geen meerwaarde en waren een onnodige onderbreking van het verhaal.

In het begin van het boek is er een correspondentie tussen de schrijver van het verhaal en een vrouw. Hij vraagt haar het boek te lezen en vervolgens lezen wij het boek. Nadat het verhaal verteld is, wordt er wederom afgesloten met een correspondentie tussen deze twee personen. Door deze correspondentie kom je er als lezer achter dat het boek eigenlijk een soort geschiedenisverhaal is en dat de vrouwenmaatschappij een bestaand iets is. Het is overigens geen betere maatschappij. De hoop die sommige hoofdrolspelers in het verhaal hadden dat het dat wel zou moeten zijn, is helaas niet uitgekomen.

De macht is een vermakelijk boek maar ook met de nodige gruwelijke passages. Vermakelijk in de zin dat sommige karakters wel humor hebben, maar ook doordat er door een andere bril naar de huidige maatschappij wordt gekeken. Kritisch en met zelfspot. Ook vanwege het feit dat het niet beter wordt met vrouwen aan de macht als ze de macht op een zelfde wijze misbruiken. Het gaat er niet om dat een man of vrouw de macht heeft, maar om de persoon en hoe die er mee omgaat. Een prima eye-opener.

De schrijfstijl is prettig al is het af en toe wat rommelig. Rommelig in de zin dat er soms wat van de hak op de tak gesprongen wordt en door het hoge tempo niet alles wordt uitgediept. Maar doordat het taalgebruik zeer toegankelijk is en het tempo in het verhaal hoog is, lees je daar gemakkelijk doorheen en is het geen grote irritatie factor.

Ik kan niet anders zeggen dat ik het een goed boek vond en ook al is het pure fictie kon ik mij het politieke spel prima in de gewone wereld plaatsen. Daar bedoel ik mee dat het realistisch genoeg overkwam om er even bij stil te staan en je bedenkingen te hebben bij de machtsverdeling in de wereld.

Het boek is een aanrader voor liefhebbers van Young Adult en lichte literatuur met een vleug spanning en actie.

De afbeelding van de cover komt van de site van de uitgeverij. Deze recensie verscheen eerder op Boekenbijlage

“het luik ” Sophie de Beer

het luik9789402236354/2017

Sophie de Beer, uitgeverij Boek-scout

Sophie de Beer (2000) heeft dyslexie maar dit heeft haar niet weerhouden om een boek te schrijven. In haar dankwoord laat ze weten dat ze na drie jaar werk nu eindelijk haar boek in haar handen kan houden en dat is denk ik voor een schrijver een mooie bekroning op je inspanning en werk. Ook vertelt ze dat het verhaal louter fictie is maar dat ze door ervaringen de nodige inspiratie heeft opgedaan voor haar verhaal. Als je  het dankwoord leest nadat je het verhaal gelezen hebt brengt het vragen mee en wordt het verhaal in een ander perspectief gezet. Dat iemand op moet letten met wat je iemand aandoet omdat je nooit weet hoe zo een actie bij een ander binnenkomt is mooi verwoord. En ook dat je je moet beseffen hoe donker het leven voor een ander kan zijn en dat ze hoopt dat mensen die in het donker zitten daar ook de hoop blijven houden op een betere tijd.

“Het luik “ is een kort verhaal, circa 90 pagina’s (digitale versie) waarin heel wat voorbij komt. Het bevat na een heftige inleiding twaalf korte hoofdstukken, een epiloog en een dankwoord. In de inleiding stelt Melanie zich voor aan de lezer en vertelt ze wat er allemaal al in haar korte leven is gebeurd tot aan het moment dat het verhaal echt van start gaat. Het is heel wat: ouders gescheiden op haar zesde. Vader met haar tweelingbroer Roy weggegaan en geen contact meer mee, haar moeder overleden toen ze elf jaar oud was en een stiefvader die haar misbruikt.

Als het verhaal start is ze vijftien en gaat ze naar de derde klas havo. Ze besluit van huis weg te lopen. Ze ontdekt een luik onder het toneelpodium op school en besluit daar te gaan slapen. De gebeurtenissen hebben haar een trauma gegeven en ze wil deze last van zich afschudden. Haar beste vriend Jesse komt achter de waarheid en wil haar helpen.

Het verhaal is origineel en heftig en er komen heel wat onderwerpen langs. Het vertrouwen (of ontbreken van vertrouwen) in de mens, het moeten missen van je ouders en familie, misbruik, vriendschap, liefde en dat allemaal in zo’n kort verhaal. Het komt best wel bij de lezer binnen.

Helaas had ik tijdens het lezen af en toe een momentje van ‘dit klopt niet’ verhaal-technisch gezien. Daar bleef ik een beetje in hangen wat mijn leestempo wat vertraagde.

Twee voorbeelden:   Zo staat er dat Melanie bij Jesse gaat eten en in de keuken een mooie vrouw ontmoet die lijkt op Jesse en zijn moeder is. Later lees je dat ze al vrienden zijn vanaf de wieg en ze zelfs een maand daar in huis heeft gewoond. Dan is zo’n opmerking vreemd. Net of ze haar nog nooit gezien had.                                                                            Een ander voorbeeld is dat al vanaf haar zesde haar broer moet missen. Ze vraagt Jesse of hij nog kan herinneren wie het was. Jesse zegt hem nauwelijks te herinneren en een regel later dat hij hem vreselijk mist. Het lijkt mij vreemd iemand vreselijk te missen die je je niet meer kan herinneren.                                                                                                          Ik laat het hierbij maar er zijn nog wat momenten in het verhaal waarbij ik even dacht van hoe zit dat nou. Misschien leest een ander er overheen maar zoals gezegd ik bleef er toch een beetje in hangen.

Het verhaal is in de ik-vorm geschreven , vanuit het perspectief van Melanie die haar verhaal aan de lezer vertelt. Het leest bijna als een dagboek en leest vlot weg. Helaas na een heftige gebeurtenis ga je al snel verder naar een volgend onderwerp. Nu snap ik wel dat als je veel wilt vertellen in zo’n kort verhaal je wel moet doorgaan met het verhaal maar het zou denk ik meer diepgang geven, en meer mogelijkheden bieden om situaties beter uit te werken,  als het boek wat dikker had geworden. Daardoor zou je meer diepgang in je verhaal kunnen brengen omdat je meer vertelruimte hebt. De personages zouden meer uitgewerkt kunnen worden waardoor zij en hun acties beter tot hun recht zouden komen. De gehele uitwerking zou voor mij als lezer dan denk ik meer voldoening geven.

De vertelstijl is vlot maar wel wat kinderlijk terwijl het onderwerp dat zeker niet is. Misschien ligt het aan de jeugdige leeftijd van de schrijfster.  Het is haar eerste boek dus kan ze daar zeker nog in groeien.

Zoals vermeldt wordt er afgesloten met een dankwoord wat mij een ander beeld van het boek gaf. Het is fictie maar de ondertoon van het dankwoord geeft mij het idee dat de schrijfster zelf ook te maken heeft gehad met mensen die andere mensen het leven zuur hebben gemaakt. Het hoe of wat daarachter is voor de lezer gissen en is niet van belang. De schrijfster weet echter wel mooi te verwoorden dat ze hoopt dat mensen de hoop houden, hoop op een betere tijd, net als hoofdpersonage Melanie in haar verhaal.

 

De afbeelding van de cover komt van de site van de uitgeverij.

 

“Gena & Finn” Hannah Moskowitz & Kate Helgeson

gena-en-finn-196x300

Hannah Moskowitz & Kate Helgeson ,vertaling Aline Sax en Maren Stoffels ,Davidsfonds

Hannah Moskowitz en Kate Helgeson schreven een aparte en originele young adult over vriendschap en liefde. Het verhaal gaat over de meiden Gena en Finn. Ze zijn allebei meer dan fan van dezelfde televisieserie. Gena is achttien, een populaire blogster en gaat naar het eerste jaar van de universiteit. Finn is tweeëntwintig, blogt ook, probeert een baantje te krijgen en te behouden en twijfelt aan de relatie met haar vriend waarmee ze samenwoont. Het dagelijks leven van beide dames verschilt enorm maar de fanfictie de ze online schrijven brengt ze bij elkaar en een ingewikkelde vriendschap volgt.

Je zou kunnen zeggen dat dit het zoveelste young adult is over vriendschap, verliefd zijn, liefde, verdriet, depressie, rouw en er voor elkaar zijn, maar niets is minder waar. Het boek is origineel, zowel in verhaal als in vormgeving. Door middel van de blogberichten die Gena en Finn posten, e-mails, sms-berichten, dagboekfragmenten en zelfs ouderwetse brieven op papier, krijgt de lezer het hele verhaal voor de kiezen. Van hoe ze elkaar leren kennen tot wat daar allemaal de gevolgen van zijn. Het verhaal wisselt qua perspectief tussen beide dames en vormt een mooi en vloeiend geheel.

Op het eerste gezicht kan het boek rommelig overkomen doordat er gekozen is voor deze vorm met allerlei verschillende berichten en wisseling van perspectief. Gelukkig is dat idee meteen verdwenen als je gaat lezen. Wel is het voor een oudere lezer die niets met fandom en fanfictie van doen heeft (misschien niet eens weet dat het bestaat) even inkomen aan het begin. Dat komt nogal oppervlakkig over, omdat de blogs en reacties van lezers gewoon oppervlakkig en over de top zijn.

Later in het verhaal leer je Gena en Finn beter kennen als persoon en kom je achter hun echte leven en de puinhopen die ze proberen op te ruimen. Hun relatie gaat gelukkig verder en dieper dan de digitale kennismaking aan het begin. Het verhaal kent ondanks het nodige drama ook humor en het geheel heeft een prettige vertelstijl waardoor het lekker loopt en vlot leest. Een verhaal dat voor de doelgroep zeker herkenning met zich meebrengt en gewaardeerd zal worden.

De afbeelding van de cover komt van de site van de uitgeverij. Deze recensie verscheen eerder op Boekenbijlage

 

 

 

 

 

Leesclub voor twee : Veronique en ik lazen “zwarte lieveling” van Susanne Koster

cover zwarte lieveling9789044831375/2017

Susanne Koster, uitgeverij Clavis

Zowel Veronique als ik hebben het boek Zwarte lieveling van Susanne Koster mogen lezen. Allebei waren we hier behoorlijk van onder de indruk. Het is ook een heftig onderwerp wat hopelijk door dit soort verhalen uit de taboesfeer mag komen en bespreekbaar wordt. Wij vonden beiden dat het boek daarom extra onder de aandacht mag worden gebracht en besloten een “leesclub voor twee” item hierover te plaatsen.

Waar gaat het boek over?:

Zwarte lieveling is onderdeel van “ de oneindigheidstrilogie”over mishandeling, hoop en oneindige liefde. De hoofdrol is voor Saskia die veertien jaar oud is als ze in een kindertehuis terechtkomt. Na jarenlange mishandeling door haar stiefvader weten haar oom en tante haar daar te krijgen. Het is moeilijk voor haar om zich veilig te voelen bij vreemden ook al hebben die het beste met haar voor. Haar zusje is al eerder uit huis geplaatst maar daar heeft ze geen contact meer mee. Ook haar stiefbroertje mist ze vreselijk. Het duurt lang voordat ze iemand in vertrouwen durft te nemen. Ze wordt achtervolgd door haar gevoelens en herinneringen aan de periode met haar stiefvader. Die herinneringen komen op als kleuren, hoe enger hoe zwarter. Ze besluit dat ze dit niet langer wil en knokt voor een eigen leven wat niet meer onder invloed is van de man die haar leven heeft verwoest.

Hoe vind je de cover van het boek ? Vind je die goed gekozen? Spreekt die je aan?

V: De cover van het boek vind ik erg goed gekozen. Het meisje kijkt je recht aan en het raakt je in je ziel.

C:De cover vind ik erg mooi. Emotie spat er vanaf en je wilt niets liever dan weten wie dat meisje is.

 Vind je de tekst op de achterflap voldoende? Of juist teveel of te weinig informatie?  Maakt het je nieuwsgierig om het boek te willen lezen?

V: Het is voldoende en het geeft niks weg over het plot. Sommige zinnen zijn bijna poëtisch en maken je nieuwsgierig naar het verhaal.

C: Ik sluit mij aan bij Veronique. Precies genoeg tekst. Een achterflap moet nooit te lang zijn. Een paar zinnen die de nieuwsgierigheid prikkelen is voldoende.

 Heb je eerder boeken /verhalen van deze schrijfster gelezen? Zo ja, was dat de reden om dit boek ook te lezen of had je gezien de thematiek het boek toch wel opgepakt?

V: Ik kende Susanne Koster niet, maar ik ben eigenlijk wel benieuwd of ze nog meer geschreven heeft. Haar schrijfstijl smaakt naar meer!

C: Ik heb “lege kamers”  gelezen over een meisje met psychoses. De schrijfster liet je een kijkje in het hoofd van de hoofdpersonage nemen en wist de problematiek zo goed bij mij binnen te brengen dat ik al snel wist dat ik meer van haar wilde lezen. Voor mij zeker een reden om dit boek op te pakken.

 Hoe vind je het om een boek te lezen met dit thema? Vind je het juist goed dat de schrijfster dit oppakt of vind je dat er al teveel van dit soort verhalen zijn?

V: Het thema is heftig, maar Susanne brengt het op zo’n manier dat het onderwerp bespreekbaar wordt gemaakt. Het is goed om aan deze thematiek aandacht te besteden en Susanne draagt hier op een goede manier aan bij.

C; Het is een pittig en moeilijk thema. Maar de schrijfster heeft een drempel weg weten te nemen en een boek geschreven dat  zowel jongeren als ouderen als ouderen zal aanspreken. Een onderwerp wat aandacht nodig heeft. Helaas kunnen er nooit genoeg van dit soort verhalen zijn omdat het bespreekbaar moet zijn en blijven.

Hoe vind je het verhaal zelf? Kloppen de verhaallijnen, loopt het verhaal lekker? Leest het prettig?

V: Het verhaal leest lekker weg. De schrijfstijl van Susanne is heel fijn. Het is geen ingewikkeld verhaal. Sommige vergelijkingen vond ik heel mooi gevonden.

C: Susanne Koster heeft een heel prettige en toegankelijke stijl. Het verhaal is goed te volgen, mooie spanningsopbouw en weet je te raken.

 Zijn de personages goed uitgewerkt? Is er een karakter waar je veel sympathie voor hebt of juist niet?

V: Ik vond Saskia een levensecht personage. Ze heeft veel emoties en je leert haar echt kennen. Ik wilde haar troosten! Minder sympathie had ik voor haar stiefvader… Die man haalde het bloed onder mijn nagels vandaan.

C: Ja, de hoofdpersoon wordt goed uitgewerkt en ook de andere meiden uit het huis  komen ook goed uit de verf. Karaktertrekjes die heel herkenbaar kunnen zijn. Wat ik jammer vond was dat er wat oubollige namen werden gebruikt maar dat is persoonlijk. Uiteraard is de stiefvader de boosdoener maar ik kon voor de moeder ook geen sympathie opbrengen. Dat je je partner boven je kinderen stelt en ook nog eens aan een kind met die man begint terwijl je dochters geen leven hebben dat is voor mij onbegrijpelijk. Dat het gebeurt is helaas waar maar ik blijf het bijzonder vinden.

Vanaf welke leeftijd zouden lezers dit op kunnen pakken?

V: Ik denk dat dit boek geschikt is voor de jonge lezer, maar eigenlijk kan een volwassene het boek ook goed lezen. Ik denk niet dat hier een leeftijd aan verbonden zit.

C: Jongeren vanaf de brugklas tot …. welke leeftijd dan ook.

Ben je nieuwsgierig naar de rest van de trilogie? Wil je lezen?

V: Ja! Het is een heftig thema en ik ben benieuwd hoe andere schrijvers hiermee omgaan.

C: Ik ben zeker benieuwd naar de rest van de trilogie! ( en andere verhalen van deze top schrijfster !

Is er iets wat je gemist hebt in het verhaal of was er iets wat je er uit zou willen laten?

V: Ik vind het boek prima zo. Ik miste niks, maar zou ook niks toevoegen. Dan gaat de ‘echtheid’ van dit verhaal misschien weg.

C: Naar mijn idee is het boek ook prima zo. Er moet immers ook nog stof over blijven voor de andere twee delen.

 Onze mening over het verhaal:

V: Zwarte lieveling is een boek met een heftig thema dat je raakt en je niet meer loslaat.

C: Een confronterend verhaal over kindermishandeling dat hopelijk aanzet tot actie over te gaan als je kindermishandeling vermoedt of als je in zo’n situatie zit, je weet dat je niet alleen staat en je er uit kan komen.

Lees de volledige recensies van Veronique  en die van mij op onze blogs.

De afbeelding van de cover van het boek komt van de site van de uitgeverij.

 

 

 

 

 

 

 

“zwarte lieveling ” Susanne Koster

cover zwarte lieveling.jpg 2017

Susanne Koster, uitgeverij Clavis

Saskia is veertien als ze in een kindertehuis terechtkomt. Na jarenlange mishandeling door haar stiefvader weten haar oom en tante haar daar te krijgen. Het is moeilijk voor haar om zich veilig te voelen bij vreemden ook al hebben die het beste met haar voor. Haar zusje is al eerder uit huis geplaatst en sindsdien heeft ze daar geen contact meer mee. Ook mist ze haar stiefbroertje en moeder en het duurt lang voor ze iemand in vertrouwen durft te nemen. Ze wordt achtervolgd door haar gevoelens en herinneringen aan de periode met haar stiefvader. Die herinneringen komen op als kleuren, hoe enger hoe zwarter en ze besluit dat ze dit niet langer wil en knokt voor een eigen leven wat niet meer onder invloed is van de man die haar leven heeft verwoest.

Naast de demonen uit haar verleden moet ze ook opboksen tegen de onderlinge spanningen tussen de meisjes in het tehuis en de vooroordelen van de buitenwacht. De mensen denken vaak negatief over meiden in zo’n kindertehuis wat een behoorlijke deuk in je toch al lage zelfwaarde kan geven. Maar Saskia gaat toch die strijd aan om te bewijzen dat ze niet de mislukkeling is die haar stiefvader voor ogen had.

Ik heb Zwarte lieveling net als het vorige boek van Susanne Koster, in één ruk uitgelezen. Dit komt niet alleen door de thema’s die ze op deze manier bespreekbaar maakt, maar ook door haar zeer prettige schrijfstijl. De zinnen komen binnen en het verhaal loopt goed door. Verder heeft het boek een mooie hardcover waarbij het meisje op de kaft je aanstaart met grote ogen vol verdriet en ongeloof. Een cover die prima bij het verhaal past. De titel past ook bij het verhaal. Als je niets van de inhoud zou weten zou je misschien je bedenking erbij hebben, maar bij het lezen zou die bedenking snel weg zijn. Het zwart staat voor de donkere herinneringen die elke keer binnenkomen maar ook voor de outcast die de hoofdpersoon is voor haar stiefvader.

Hoewel Saskia en haar situatie fictief is  is , is het verhaal wel op waarheid gebaseerd. Kindermishandeling komt nog steeds in alle gradaties voor en ook vandaag de dag komen de daders er vaker mee weg dan dat ze bestraft worden en daar zijn eigenlijk geen woorden voor. Iets wat al kippenvel geeft voor je aan zo’n boek begint.
De schrijfster weet heel realistisch het verhaal te vertellen waardoor er soms tranen in je ogen schieten als je leest wat Saskia en haar zusje hebben moeten doorstaan. Het liefst zou je de stiefvader door dat boek heen willen trekken en confronteren met de schade die hij heeft aangericht. Al zou dat bij dat soort mensen toch niet binnenkomen, maar dat terzijde.

Als je beseft dat dit soort situaties echt voorkomen, dat er kinderen zijn die dit moeten doorstaan, geeft het een heel andere sfeer aan het boek. Een sfeer van onmacht en ongeloof. Over de bureaucratie en het rechtssysteem, over mensen die geen actie willen of kunnen ondernemen. Maar boven alles uit laat het het verhaal zien van een zwaar beschadigd meisje dat sterk wil zijn en uit haar leventje wil ontsnappen. Een heel sterk meisje waarvan je weet dat ze er wel zal komen.

Een mooi maar confronterend verhaal over kindermishandeling dat misschien ook aanzet om tot actie over te gaan als je kindermishandeling vermoedt of als je in zo’n situatie zit. Dan weet je na het lezen dat je niet alleen staat.

Deze recensie verscheen eerder op Boekenbijlage