“de dagboeken van Cassandra Mortmain” Dodie Smith

Smith-Dodie-Cassandra-MortmainLR-170x255 9789492168061/2017

Dodie Smith, vertaling Hannie Tijman , uitgeverij Karmijn

Dodie Smith (1896-1990) werd zeer succesvol met het schrijven van toneelstukken. Geboren in Engeland maar in 1938 verhuisd naar de Verenigde Staten waar ze vijftien jaar zou blijven wonen. Dodie zou veel succes hebben met 101 Dalmatiërs, maar haar eigen favoriet was haar eerste roman. Tijdens de Tweede Wereldoorlog, begon ze hieraan; “I capture the Castle”, verscheen in 1949 en werd een bestseller. In 1954 werd er een toneelstuk van gemaakt, in 2003 verfilmd en dit jaar(2017) komt er een musical in Londen. In Engeland is het boek nooit uit de handel geweest en nu is het verschenen in een mooie Nederlandse vertaling onder de titel De dagboeken van Cassandra Mortmain.

Cassandra Mortmain is een zeventienjarige jongedame die samen met haar jongere broertje Thomas en oudere zus Rose, stiefmoeder Topaz en haar vader leeft op het Engelse platteland in een zwaar vervallen kasteel. Haar vader schreef ooit één boek waar hij heel beroemd mee werd, maar daarna nooit meer schreef. Haar stiefmoeder is een excentrieke kunstenares en haar zus wil niets liever dan de armoede ontvluchten tegen welke prijs ook. De inwonende knecht, Stephen, is de enige die daadwerkelijk geld in het laatje brengt en is zo goed als onderdeel van het gezin. Cassandra houdt een dagboek bij. Het verhaal is het verslag uit haar drie dagboeken die ze in acht maanden vol schreef. Het verhaal wordt chronologisch verteld in drie delen. Elk deel begint met een voorzijde van één van de schriftjes, de dagboeken, van Cassandra.

Vanaf de eerste bladzijde word je ondergedompeld in het leventje op het Engelse platteland aan het begin van de vorige eeuw. Al doet het idee van deze omgeving en het leven in een kasteel je denken aan romantiek, het zeer gedetailleerde verslag van het dagelijkse leven van Cassandra en haar familie, geeft een heel ander beeld. Het kasteel is vervallen, het geld is op, er zijn geen inkomsten, bijna alle meubels zijn verkocht om eten te kunnen kopen en vaak gaan ze met hongergevoel naar bed. Haar broer Thomas zit nog op school maar zijzelf en haar zus vullen de dagen met klusjes in huis en mijmeren over hoe alles beter zou kunnen zijn. Het leven kabbelt zo’n beetje voort net als het begin van het verhaal. Als ze echter nieuwe buren krijgen, een rijke familie uit Amerika, verandert dat hun hele leven. Een dame met twee zoons, van huwbare leeftijd, zet Rose aan om kosten wat het kost hun aandacht te trekken.

Het zware leven op het platteland, het grote verschil tussen klassen en arm en rijk komen in dit boek ruim aan bod. De stand van iemand bepaalde hoe je stond in het dorpsleven en ook de kerk speelde een grote rol in het dagelijkse leven. Het geeft een mooi beeld van het leven in die periode en hoewel de omgangsvormen van toen tussen man en vrouw vreselijk verschillen met de waarden en normen van nu is het op een manier geschreven waardoor het niet oubollig overkomt. Cassandra is voor haar leeftijd en voor de tijd waarin ze leeft best vooruitstrevend te noemen, terwijl haar zus Rose je af en toe de tenen doet krommen. Terwijl Cassandra alles noteert wat er gebeurt, geeft ze ook de ruimte aan haar gedachtenspinsels en haar mening over de anderen in het verhaal. Wat ik zelf wel grappig vond, is dat de twee rijke broers natuurlijk “mannen van de wereld “ moeten zijn maar, met name de oudste, is behoorlijk naïef, maar dat is wat ik tussen de regels door las.

Waar ik in het eerste deel een beetje moest wennen aan de vele informatie en het doorkabbelen van het verhaal, zat ik er in het tweede deel helemaal in en zat er zo een vaart in het derde deel dat ik het jammer vond dat het voor mijn gevoel te snel was afgelopen. Een hele prestatie van een boek van bijna 400 pagina’s.
Een mooi en tijdloze roman, waarvan het begrijpelijk is dat hij in Engeland na al die jaren nog nooit uit druk is geweest.

 

Deze recensie verscheen eerder op Boekenbijlage, de foto van de cover komt van de site van uitgeverij Karmijn.

“de sprookjesverteller”Antonia Michaelis

sprookjesverteller 9789047704355/2017

Antonia Michaelis, vertaling Merel de Vink,uitgeverij Lemniscaat

Inhoud: Abel is een spijbelaar, een drugsdealer en asociaal, iemand die je liever niet tegenkomt. Anna is dan ook heel verbaasd als ze hem op een dag een sprookje hoort vertellen aan zijn zusje Mischa. Anna wordt verliefd op deze jongen met twee gezichten. Verder wordt ze gevangen door het sprookje wat hij verteld. Maar het sprookje wordt steeds zwarter, er vallen doden en die blijken in de werkelijkheid ook te vallen…

Zodra ik de kaft zag dacht ik dat het een boek was wat ik wilde lezen..
Na het lezen van de achterflap werd mijn nieuwsgierigheid nog groter.
Dat je een boek niet aan zijn kaft moet beoordelen weet ik wel maar het is toch vaak het eerste waar je op af gaat. Als het je aanspreekt pak je het immers eerder op.

Mijn idee over het boek dat er meerdere sprookjes voorbij zouden komen bleek al snel niet juist. Na een mooie proloog, die bloederig tot de verbeelding sprak, komt het boek wat traag op gang. Het duurt even voor alle hoofdpersonages voorbij zijn gekomen en elkaar weten te vinden.
Vanaf het moment dat het sprookje door het verhaal wordt geweven heeft het mijn aandacht volledig en heb ik het boek in één stuk uitgelezen.

Abel verteld zijn zusje een sprookje. Dit sprookje blijkt meer op de werkelijkheid te lijken, inclusief de personages, dan je in eerste instantie denkt. De manier waarop de schrijfster dit beschrijft is mooi gedaan. Soms lijken de zinnen van het papier te zweven. De werkelijkheid is veel rauwer en soms niet al te realistisch. Na twee derde van het boek komt er voor mijn gevoel wat meer actie en kreeg ik bijna het idee dat de schrijfster haast kreeg om het verhaal binnen een bepaald aantal pagina’s af te moeten hebben. De personages zijn ook wat oppervlakkig neergezet maar dat kon ik naast mij neerleggen omdat ik toch geboeid kon blijven lezen en ik het ook leuk vond dat de schrijfster mij wist te verrassen bij de ontknoping van de werkelijke moordenaar.

Het verhaal is origineel en de schrijfster heeft het sprookje zo mooi met het werkelijke verhaal weten te verweven. Kortom ik kan het van harte aanbevelen!

“Lege kamers” Sussane Koster

lege-kamers9789044827071/2016

Ik heb “lege kamers “gelezen van Susanne Koster, uitgeverij Clavis.

Dit is een roman dat gaat over een meisje wat last heeft van psychoses. Dit meisje heet Venita. Ze verhuist met haar broer en ouders vanuit een klein dorp naar Amsterdam. Ze is erg eenzaam tot ze Camila leert kennen. Met haar kan ze praten over haar schuldgevoel en dat ze boete moet doen. Camila is het met haar eens en dat is fijn omdat ze met haar familie er niet over kan praten. Langzaam kom je er achter wat er is gebeurd en wat er in het hoofd omgaat van Venita.

Ik vind het een goed boek ! De illustratie op de cover vind ik erg mooi en na het lezen van het boek er ook goed bij passen.  Ik vind het onderwerp interessant en daarom wilde ik dit boek ook lezen. Ik weet nog niet veel over dit onderwerp maar ik denk wel dat het verhaal een goed beeld geeft over het proces van het ziektebeeld. Ik denk dat het wel klopt. Achterin staan ook nog boeken en andere tips als je meer wilt weten over dit ziektebeeld.

In het begin was het voor mij wat onduidelijk waarover de hoofdpersoon zich zo slecht voelt maar dat wordt later duidelijker. Haar broer vind ik erg sympathiek omdat hij zijn best doet om haar te helpen. Haar moeder denkt dat ze haar dochter helpt maar doet dit juist niet. Haar manier is heel fouten ik vind haar daardoor ook niet sympathiek overkomen. Ze maakt het in het begin alleen maar erger al doet ze op haar manier haar best. Ik denk dat de moeder ook wel hulp nodig heeft.

Het verhaal is goed geschreven en de wanen goed beschreven. Je kreeg eigenlijk een kijkje in het hoofd van de hoofdpersoon en dat vind ik heel mooi gedaan. Het kwam heel echt over allemaal. Het maakt mij nog meer benieuwd naar meer van dit soort verhalen !

Femke

Lees hier de recensie van mijn moeder over dit boek

“bijenvader” Esther Sprikkelman

bijenvader 9789047708704/2017

Esther Sprikkelman, utigeverij Lemniscaat

Esther Sprikkelman was zangeres en liedjesschrijver. Nu is ze tekstschrijver en docent Nederlands op een hogeschool en schrijft/regisseert schoolmusicals. Bijenvader is haar debuutroman.

Het verhaal speelt zich af in de zomer van 1985. Johanne zit aan het ziekbed van haar vriend Henrico. Hij ligt in coma en als hij wakker wordt zal hij waarschijnlijk zijn geheugen kwijt zijn. Met deze insteek gaat Johanne, het verhaal van hun ontmoeting, de periode die daarop volgt en uiteindelijk het tragische ongeval waardoor hij in coma ligt, inspreken op een cassettebandje. Zo kan Henrico zijn geheugen opfrissen en is het voor haar een manier om haar gedachten te ordenen en haar verdriet te verwerken.

Esther Sprikkelman heeft er bijna zes jaar over gedaan om Bijenvader te schrijven. Het resultaat mag er wezen. Mijn vraag waarom ze voor de jaren tachtig van de vorige eeuw heeft gekozen om het verhaal te laten spelen werd beantwoord in een interview met haar dat ik las. Ze is zelf opgegroeid in die tijd en dus vond ze het makkelijker om voor die tijd te kiezen, omdat zij zich beter kon verdiepen in die periode. De wereld van nu verandert immers snel en is bijna niet bij te houden. Zelf ben ik ook opgegroeid in die periode en deze opmerking was al een feestje van herkenning. Tel daar nog eens het tijdsbeeld bij op en de referentie in het boek naar verschillende liedjes en ik was weer helemaal terug in de jaren tachtig.

Dat dit zo’n dertig jaar geleden is, maakt gelukkig niet dat het boek gedateerd is en het is ook zeker geschikt voor de jeugdige lezers. Het opgroeien, puberen en de problemen die het met zich meebrengt is van alle tijden. Er wordt dan wel gebruik gemaakt van een cassetterecorder waarmee je je opname kon pauzeren of kon afbreken door een stopknop, waarbij de schrijfster ook letterlijk in de tekst “stop “ gebruikt, maar dat is een detail waar je je niet aan zult storen. Het inleven in het verhaal zal dus geen probleem zijn.

Aan het begin is het hoofdpersonage Johanne nog erg zoekende hoe ze haar verhaal moet aanvangen en hoe ze dat het beste kan vertellen. Als lezer zoek je mee en alle personen die Johanne voorbij laat komen, moeten een plaats krijgen. Naarmate zij haar gedachten vorm geeft, krijgt het verhaal ook vorm en langzaam kom je er achter wie deze personen zijn en hoe de verhoudingen liggen.

De reden waarom Henrico in het ziekenhuis terecht is gekomen, is niet mis en in het verhaal wordt daar langzaam naar toegewerkt met een goede spanningsopbouw. Het speelt zich af in een dorpje waar behoorlijk wat bekrompenheid heerst, met de nodige vooroordelen. Zonder deze achtergrond had het verhaal zich denk ik niet kunnen afspelen. De vooroordelen, angst, machteloosheid, vriendschap en boosheid komen samen in een bijzondere climax die ik niet aan zag komen. Kortom een zeer geslaagd debuut waarbij de schrijfster in een vrij dun boek een heel groot verhaal heeft weten te vertellen.

Deze recensie verscheen eerder op Boekenbijlage, de afbeelding van de cover komt van de site van de uitgeverij.

“er is geen vorm waarin ik pas” Erna Sassen

geen-vorm-waarin-ik-pas-erna-sassen 9789025869717/2017

Erna Sassen, uitgeverij Leopold

Erna Sassen is vooral bekend door haar werk in musicals en toneelvoorstellingen, haar presentatiewerk bij KRO-radio en voor de wat ouderen onder ons haar rol in de tv-serie Medisch Centrum West. In 2005 begon ze echter met het schrijven van boeken voor kinderen vanaf ongeveer negen jaar. Inmiddels is dit haar derde young-adult boek en net als de vorige twee bijzonder, een eigen stijl en een echte aanrader.

In dit verhaal vertelt Tessel over wat er met haar gebeurt en met name in haar hoofd. Tot en met het vierde leerjaar ging het goed met haar, ze was perfectionistisch wat betreft haar studie en het liep op rolletjes. Maar nu ze in de vijfde zit, is dat allemaal veranderd. Haar mentor vindt dat ze te lange tijd te hard heeft gewerkt, nu een burn-out heeft, het maar rustig aan moet doen en naar school moet komen wanneer ze wil. Tessel vindt dat een van de grote nadelen van volwassenen, dat die altijd denken dat zij wel weten wat er met een kind aan de hand is en hoe dat op te lossen valt. Tessel profiteert van het feit dat ze niet naar school moet, tot ze de moeder van de overleden Sanne ontmoet.

Het verhaal bestaat uit de gedachtenspinsels van Tessel. Ze laat de lezer toe in haar hoofd en haar gevoelens. Langzaam komen we achter de ware reden waarom Tessel niet meer naar school wil en zo moe is. Dit bracht bij mij, als lezer, toch wel wat boosheid naar voren. Vooral omdat Tessel zichzelf de schuld geeft van de hele situatie en de volwassenen niets schijnen op te merken of er wat mee doen. De moeder van Sanne drukt op een bijzondere manier bij Tessel de feiten op haar neus en hierdoor wordt Tessel aan het denken gezet. Met name aan het feit dat als jezelf geen actie onderneemt je echt geen stap verder komt. Je moet het immers zelf doen (en willen).

Erna Sassen weet door haar vertelwijze de lezer te boeien. Het boek bestaat uit vijf delen met korte hoofdstukken. Elk deel begint met een “to-do-lijst” van Tessel en in het verhaal zijn de gedichten/liedjes van Tessel ook opgenomen. Mooie gedichten die je nog een keer overleest, en als het boek uit is nog even terug wilt lezen.

Het is een cliché om te zeggen dat het puberbrein bijzonder in elkaar zit, maar dat dit nu eenmaal nog hard bezig is om te ontwikkelen. Dat het leven in de puberteit dan best gecompliceerd is, staat buiten kijf. Erna Sassen heeft de gedachtenkronkels van deze jonge persoon mooi weten te verwoorden en het karakter levend op papier gekregen.

De afbeelding van de cover komt van de site van de uitgeverij. Deze recensie verscheen eerder op Boekenbijlage

“lege kamers”Susanne Koster

lege-kamers9789044827071/2016

Susanne Koster, uitgeverij Clavis

Susanne Koster schreef met Lege kamers een psychologische roman voor young adults over iemand die een psychose krijgt. Daar 1 op de 5 jongeren kampt met psychologische problemen is dit boek een mooie aansluiting op deze problematiek. Het is fijn om als lezer een stukje herkenning in een boek te vinden of om als buitenstaander personen met bepaalde problematiek beter te gaan begrijpen. Een verhaal als dit geeft uitleg over psychoses. Maar wel gegoten in een mooie romanvorm die prettig leest. Vooral doordat heel duidelijk wordt omschreven wat de hoofdpersoon Venita overkomt en meemaakt, geeft het een heel duidelijk beeld, een beeld dat je niet snel los laat.

Inhoud: Na een traumatische gebeurtenis verhuist Venita met haar broer en ouders vanuit een klein dorp naar het grote Amsterdam. Ze is er bijzonder eenzaam, tot ze Camila leert kennen. Camila is heel dominant, maar het haar kan Venita tenminste praten over het allesoverheersende schuldgevoel dat ze maar niet kan loslaten. Venita vindt dat zij boete moet doen voor haar verleden. En Camila is het daarmee eens.

De schrijfster weet dus niet alleen een duidelijk beeld te vormen en op een mooie manier de gevoelens van Venita tot leven te brengen, maar weet ook heel gedoseerd deze informatie te geven aan de lezer. Hierdoor word je steeds verder meegenomen in de belevingswereld van Venita. Langzaam wordt ook duidelijk wat het schuldgevoel van Venita heeft veroorzaakt en wie Camila eigenlijk is. Door deze dosering wil je door blijven lezen, omdat je meer wilt weten en zien of je vermoedens waar zijn. Ook krijg je naast de gevoelens van Venita de onmacht van haar familie te zien. Uiteindelijk is het toch Venita zelf die het probleem zal moeten aanpakken, weliswaar met de hulp van haar familie, maar zij moet openstaan voor de therapie en heeft het in de hand of die zal slagen of niet.

Lege kamers sluit af met een tweetal pagina’s met een bronvermelding en informatiebronnen over het onderwerp. Het is duidelijk dat de schrijfster de nodige research heeft gedaan wat zeker niet onbelangrijk is bij zo’n gevoelig onderwerp. Ook is het fijn zo’n lijst met film/boeken/internet tips te hebben voor als je meer wilt weten over psychoses.

Deze recensie verscheen eerder op Boekenbijlage

De afbeelding van de cover komt van de site van de uitgeverij

“wie is nou normaal? ” Lisa Williamson

wie-is-nou-normaal 9789047708490/2016

Lia Williamson, vertaling Lydia Meeder, uitgeverij Lemniscaat.

Lisa Williamson (1980) studeerde podiumkunsten aan de universiteit van Middlesex. Ze is acteur en werkte ook twee jaar voor de Gender Identity Development Service in Londen, de dienst die jongeren tot achttien jaar met genderproblemen helpt. Dit boek is haar debuut. Een succesvol debuut: winnaar van de Waterstones children’s book prize, Hounslow teen read, Leeds book award, North Herts Book Prize en Oxon book award. Verder is ze genomineerd voor de Carnegie Medal.

Inhoud:  David weet al zijn hele leven dat hij een meisje wil worden. Maar alleen zijn twee beste vrienden delen zijn geheim – zelfs zijn ouders hebben geen idee. Leo zit dit jaar voor het eerst op dezelfde school als David. Van zijn vorige school moest hij vertrekken om redenen waarover hij liever niet praat. Wel is duidelijk dat hij zich maar beter koest kan houden, omdat het anders ook op deze school mis zal gaan. Maar als Leo het op een dag voor David opneemt en een jongen tegen de grond slaat, ontwikkelt zich een bijzondere vriendschap tussen de twee jongens, die ieder een groot geheim met zich meedragen.

Afgelopen jaar zijn er meerdere boeken over dit onderwerp verschenen voor verschillende leeftijden. Een goed iets want het gevoel wat David heeft zit er vanaf kleins af aan in. Dus wat is dan mooier en fijner om een boek te lezen wat past bij je leeftijd en waar je een stukje herkenning zou kunnen vinden of als lezer een stukje begrip kunt krijgen voor het onderwerp. Het bespreekbaar maken is belangrijk en een goed verhaal kan daar mee helpen of de aanleiding voor zijn.

Wat voor mij er het eerste uitsprong is de mooie cover. Een afbeelding van Alice Todd. Een afbeelding van een meisje wat uit een afbeelding van een jongen springt. Een meisje gevangen in een jongenslichaam wat er uit wil springen. Een goed gekozen afbeelding die goed bij het verhaal past. Het weet het verhaal te vangen in zijn eenvoud en daarom voor mij één van de beste covers van 2016.

Het verhaal zelf laat zich vertellen in 43 korte genummerde  hoofdstukken met een prettige duidelijke letter. Het verhaal lees je weg met behoorlijke snelheid door de prettige vertelwijze van de schrijfster. De manier waarop beide jongens worstelen met ieder zijn eigen geheim, hoe ze vrienden worden en of ze achter elkaars geheim zullen komen wordt mooi omschreven. Ik had al snel een vermoeden van het geheim van Leo en dacht heel even hoe groot is de kans dat hem dat is overkomen, is het niet een beetje te voor de hand liggend maar al verder lezend was dit juist een mooi gegeven. Het boek gaat er  immers over wie er normaal is en wat is normaal eigenlijk. We hebben allemaal wat en soms zie je dat niet altijd aan de buitenkant. Het gaat er om dat iedereen zich prettig voelt en zichzelf kan zijn. Een verhaal over vriendschap, worstelen met je eigen ik maar vooral over jezelf kunnen zijn. Een verhaal ook wat je na het lezen nog blijft door sudderen en dat is vind ik knap gedaan !

Femke (13): Het is een goed onderwerp voor een boek. De cover is inderdaad mooi en het verhaal leest prettig omdat het fijn geschreven is. Korte hoofdstukken en geen moeizame zinnen. Ik had  al een kinderboek gelezen over dit onderwerp en het is fijn dat er dit soort boeken zijn. Het gaat dan misschien over jongeren die zich anders voelen of anders zijn dan jezelf bent maar eigenlijk is iedereen zichzelf en dat mag ook. Helaas in het echte leven niet zo snel als in een boek maar misschien als iedereen dit gaat lezen zal dat er ook voor komen. Ik denk dat als jezelf ook niet lekker in je vel zit en je een ander voelt het fijn is om zo’n verhaal te lezen, misschien voel je je dan minder alleen.