“opstaan ” Jackie van Laren

opstaan 9789022581131/2017

Jackie van Laren (1968) maakte met de driedelige Q-serie haar debuut als schrijfster. Daarna volgde de roman vallen, een boek wat ik helemaal geweldig vond! Voor mijn gevoel was dat verhaal wel verteld maar enkele weken geleden verscheen het vervolg hierop en uiteraard moest ik die dus wel lezen!

In deze roman pikken we de draad weer op waar vallen was gestopt. Hoofdpersonage Anne Miller haar hart is gebroken. Na een wild jaar met haar grote liefde, rockster Rory Maquary, is hun relatie gestrand. Ze heeft zich na flink uithuilen herpakt en leidt een rustig en teruggetrokken leven op St. Mary’s, het hoofdeiland van de Britse Scilly-eilanden. Samen met een vriendin runt ze daar een restaurant en probeert ze Rory te vergeten. Rory wil haar echter niet vergeten, snapt nog steeds niet wat er mis is gegaan en wil niets liever dan haar vinden. Anne wil niet gevonden worden maar heeft nog wel contact met zijn zoontje. Rory probeert er wat van te maken en als de tv-kok Woz hem uitnodigt een keer langs te komen bij zijn nieuwe baan, in een restaurantje op een eiland besluit hij daarop in te gaan. Drie keer raden wie zijn pad zal kruizen.

Wie al eerder met de schrijfstijl van Jackie van Laren heeft kennis mogen maken kan nu ook haar ( of zijn) hart op halen omdat ook deze roman weer dezelfde stijl, humor en romantiek heeft. Even een paar uur heerlijk ontspannen met een prettig verhaal. Mocht je het voorgaande boek niet gelezen hebben kan je het wel volgen omdat er wel wat wordt teruggeblikt maar de kwartjes zullen sneller vallen als je eerst het eerste deel leest ( die nu voor een leuke en lage prijs opnieuw is uitgebracht).  Persoonlijk vond ik het eerste deel beter maar dat komt door waar het wereldje waar dat verhaal zich afspeelde. In het tweede deel is het wat zoeter en gebeurd er niet zoveel. Daardoor is echter wel wat meer ruimte om de hoofdpersonages wat verder uit te diepen en het de manier waarop de schrijfster de personages om elkaar heen laat draaien is heerlijk om te lezen. Hierdoor blijft  het einde wat minder voorspelbaar als dat je zou denken.

Met deze roman heeft de schrijfster dit verhaal mooi af weten te sluiten. Dacht ik dat het bij deel één al verteld was is dit boek een prettige aanvulling op het verhaal.

 

De afbeelding van de cover komt van de site van de uitgeverij. Met dank aan de Boekerij voor het recensie exemplaar.

 

Advertenties

“geestverwanten” Hilda Spruit

spruit.jpg 978 90 78437 24 6/ 2015

Inhoud: Merthe krijgt iets te horen wat haar leven compleet op zijn kop zet. In één klap wordt het beeld dat ze van haar ouders en zichzelf had, genadeloos onderuitgehaald. Wat rest, zijn vragen. Vragen waar niemand antwoord op weet. Op zoek naar de waarheid gaat ze samen met haar vriendinnen glaasje draaien, in de hoop dat de geesten haar kunnen helpen. Maar de antwoorden die ze tijdens het spel krijgt, leiden enkel tot nóg meer vragen. Als de drie tienervriendinnen besluiten om het mysterie zelf op te lossen, wordt hun vriendschap flink onder druk gezet. Ze belanden in een spiritueel avontuur wat hun leven en dat van anderen drastisch zal veranderen.

Na de inleidende proloog, waar Merthe nieuws krijgt van haar ouders, worden we in 43 korte genummerde hoofdstukken, alle voorzien van een goed passende titel, meegenomen in het verhaal van Merthe. Na de epiloog is er nog een nawoord van medium Liesbeth van Dijk die nog een toelichting geeft en advies.

Het duurt even voordat er in het verhaal duidelijk wordt met welke vragen Merthe aan het worstelen is en het is niet zo vreemd dat ze samen met haar vriendinnen op onderzoek wil gaan. De manier waarop, het glaasje draaien, wordt door twee van de drie dames meer gezien als een grappig spel en niet serieus genomen. Tijdens het spel blijkt het toch serieuzer dan ze denken, met alle gevolgen van dien. Het is denk ik wel de leeftijd van de meiden om te experimenteren en soms niet al te logische dingen doen, zoals alleen naar een enge plek te gaan.

Geestverwanten is pure fictie, maar het glaasje draaien (en aanverwante manieren om geesten op te roepen) is iets wat van alle tijden is, terwijl kinderen van die leeftijd niet echt weten waar ze mee bezig zijn. Het is dus een actueel onderwerp dat zeker bij jongeren zal aanspreken. Wie weet denken ze na het lezen eerst na voor ze dit zelf gaan doen. Niet alleen qua onderwerp maar ook de manier van schrijven, woordkeuze, spanningsopbouw en korte duidelijke hoofdstukken zijn goed afgestemd op de doelgroep. En hoewel er een duidelijke boodschap uit gaat van het verhaal, is er nergens een vinger die opgestoken wordt en dat zal de jeugdige lezer denk wel kunnen waarderen.

Het verhaal pakte me van begin tot het einde: een mooi en boeiend debuut!

Conny

Femke (12 jaar): Het idee voor dit verhaal is leuk en interessant en ik was er wel nieuwsgierig naar.
Het verhaal is goed geschreven en spannend. Ook de bezoeken met het medium worden goed uitgelegd dus het is niet wazig of zo, maar heel duidelijk verteld.
Ik snapte niet waarom de hoofdpersoon boos wordt op haar ouders en verdrietig om de dood van iemand die ze niet kende(waarom moet je zelf maar lezen). En eigenlijk vond ik Merthe en haar vriendinnen een beetje dom bezig om te gaan glaasje draaien. Dat doe je toch niet, denk ik dan en dan worden ze gewaarschuwd en gaan ze alleen op onderzoek uit. Ik zat me daar best een beetje aan te irriteren, maar misschien maakte dat het verhaal juist wel spannender, want ik wilde het wel graag uit lezen om te weten wat er zou gaan gebeuren met die meisjes en hoe het af zou lopen.

Deze recensie verscheen eerder op 4 november 2015 op Boekenbijlage , de foto van de cover komt van de site van de schrijfster. Voor deze recensie lazen wij de eerste druk, de afbeelding hier boven is van de huidige druk. Persoonlijk vind ik deze cover meer aanspreken en ik denk ook zeker bij de jeugd dan die van de eerste druk.

.0.Geestverwanten-front-510x730

“tot in de dood” Debora Elisabeth

0-Nieuw-Tot-in-de-dood-original 9789492585035/2017

Debora Elisabeth, Dutch Venture Publishing

Debora Elisabeth ( 1982) is creatief en romantisch. Iets wat in haar verhalen terug te vinden is. In 2016 debuteerde zij met “vergeef haar”. “tot in de dood” is een paranormale y.a romance.

Inhoud:

Daan en Roza zijn al jaren goede vrienden. Ze voelen beiden meer voor elkaar maar draaien om elkaar heen omdat ze niet willen dat het ten koste gaat van hun vriendschap als ze de eerste stap zetten tot iets meer.Net als hun vriendschap zich tot iets diepers transformeert, slaat het noodlot toe: na een avond stappen, met een andere vriendin die ook een oogje heeft op Daan,  worden ze slachtoffer van een auto-ongeluk. Hierdoor belandt Roza in een rolstoel en hangt het leven van Daan aan een zijden draadje terwijl hun vriendin het niet overleefd.
De klap van het ongeluk heeft de deur naar de gave die Daan al jaren angstvallig verborgen houdt, opengeslagen. In een diepe slaap waaruit hij misschien niet meer zal ontwaken, krijgt hij een waarschuwing van gene zijde.
                                                                                                                                                                      Net als eerdere verhalen die ik van deze schrijfster las is ook dit een lekker vlot lezende roman die je in één zucht uitleest. Je moet wel een flinke dosis romantiek kunnen waarderen mocht je er aan willen beginnen.
Het verhaal is geschreven zowel vanuit het perspectief van Daan als dat van Roza en dat geeft het verhaal wat meer inhoud en een betere spanningsopbouw. Het gedraai om elkaar heen van Daan en Roza is in het begin wat langdradig en uiteraard voorspelbaar dat het uitloopt op meer. Het extraatje van de jaloerse vriendin maakt die voorspelbaarheid wel weer goed. Het geheel is uiteraard de aanloop naar het noodlottige ongeval waarna het verhaal pas echt op gang komt en het paranormale aspect er in wordt verweven. Dit is heel mooi gedaan, subtiel maar overduidelijk waardoor je door wilt blijven lezen.
Kleine kanttekening vind ik de cover. Ik vind de modellen op de cover veel volwassener overkomen de de hoofdfiguren uit het boek ( die zijn rond de 18 jaar). Ook komt het paranormale aspect niet naar voren bij het zien van de cover. Dus zou het niet mijn eerste keuze zijn om het boek zo te verpakken. Maar daar je een boek nooit moet oordelen op zijn cover moet je dat hier ook zeker niet doen.
Een lekker leesbaar romantisch young adult verhaal met een goed gevonden paranormale twist !

“de dagboeken van Cassandra Mortmain” Dodie Smith

Smith-Dodie-Cassandra-MortmainLR-170x255 9789492168061/2017

Dodie Smith, vertaling Hannie Tijman , uitgeverij Karmijn

Dodie Smith (1896-1990) werd zeer succesvol met het schrijven van toneelstukken. Geboren in Engeland maar in 1938 verhuisd naar de Verenigde Staten waar ze vijftien jaar zou blijven wonen. Dodie zou veel succes hebben met 101 Dalmatiërs, maar haar eigen favoriet was haar eerste roman. Tijdens de Tweede Wereldoorlog, begon ze hieraan; “I capture the Castle”, verscheen in 1949 en werd een bestseller. In 1954 werd er een toneelstuk van gemaakt, in 2003 verfilmd en dit jaar(2017) komt er een musical in Londen. In Engeland is het boek nooit uit de handel geweest en nu is het verschenen in een mooie Nederlandse vertaling onder de titel De dagboeken van Cassandra Mortmain.

Cassandra Mortmain is een zeventienjarige jongedame die samen met haar jongere broertje Thomas en oudere zus Rose, stiefmoeder Topaz en haar vader leeft op het Engelse platteland in een zwaar vervallen kasteel. Haar vader schreef ooit één boek waar hij heel beroemd mee werd, maar daarna nooit meer schreef. Haar stiefmoeder is een excentrieke kunstenares en haar zus wil niets liever dan de armoede ontvluchten tegen welke prijs ook. De inwonende knecht, Stephen, is de enige die daadwerkelijk geld in het laatje brengt en is zo goed als onderdeel van het gezin. Cassandra houdt een dagboek bij. Het verhaal is het verslag uit haar drie dagboeken die ze in acht maanden vol schreef. Het verhaal wordt chronologisch verteld in drie delen. Elk deel begint met een voorzijde van één van de schriftjes, de dagboeken, van Cassandra.

Vanaf de eerste bladzijde word je ondergedompeld in het leventje op het Engelse platteland aan het begin van de vorige eeuw. Al doet het idee van deze omgeving en het leven in een kasteel je denken aan romantiek, het zeer gedetailleerde verslag van het dagelijkse leven van Cassandra en haar familie, geeft een heel ander beeld. Het kasteel is vervallen, het geld is op, er zijn geen inkomsten, bijna alle meubels zijn verkocht om eten te kunnen kopen en vaak gaan ze met hongergevoel naar bed. Haar broer Thomas zit nog op school maar zijzelf en haar zus vullen de dagen met klusjes in huis en mijmeren over hoe alles beter zou kunnen zijn. Het leven kabbelt zo’n beetje voort net als het begin van het verhaal. Als ze echter nieuwe buren krijgen, een rijke familie uit Amerika, verandert dat hun hele leven. Een dame met twee zoons, van huwbare leeftijd, zet Rose aan om kosten wat het kost hun aandacht te trekken.

Het zware leven op het platteland, het grote verschil tussen klassen en arm en rijk komen in dit boek ruim aan bod. De stand van iemand bepaalde hoe je stond in het dorpsleven en ook de kerk speelde een grote rol in het dagelijkse leven. Het geeft een mooi beeld van het leven in die periode en hoewel de omgangsvormen van toen tussen man en vrouw vreselijk verschillen met de waarden en normen van nu is het op een manier geschreven waardoor het niet oubollig overkomt. Cassandra is voor haar leeftijd en voor de tijd waarin ze leeft best vooruitstrevend te noemen, terwijl haar zus Rose je af en toe de tenen doet krommen. Terwijl Cassandra alles noteert wat er gebeurt, geeft ze ook de ruimte aan haar gedachtenspinsels en haar mening over de anderen in het verhaal. Wat ik zelf wel grappig vond, is dat de twee rijke broers natuurlijk “mannen van de wereld “ moeten zijn maar, met name de oudste, is behoorlijk naïef, maar dat is wat ik tussen de regels door las.

Waar ik in het eerste deel een beetje moest wennen aan de vele informatie en het doorkabbelen van het verhaal, zat ik er in het tweede deel helemaal in en zat er zo een vaart in het derde deel dat ik het jammer vond dat het voor mijn gevoel te snel was afgelopen. Een hele prestatie van een boek van bijna 400 pagina’s.
Een mooi en tijdloze roman, waarvan het begrijpelijk is dat hij in Engeland na al die jaren nog nooit uit druk is geweest.

 

Deze recensie verscheen eerder op Boekenbijlage, de foto van de cover komt van de site van uitgeverij Karmijn.

“de sprookjesverteller”Antonia Michaelis

sprookjesverteller 9789047704355/2017

Antonia Michaelis, vertaling Merel de Vink,uitgeverij Lemniscaat

Inhoud: Abel is een spijbelaar, een drugsdealer en asociaal, iemand die je liever niet tegenkomt. Anna is dan ook heel verbaasd als ze hem op een dag een sprookje hoort vertellen aan zijn zusje Mischa. Anna wordt verliefd op deze jongen met twee gezichten. Verder wordt ze gevangen door het sprookje wat hij verteld. Maar het sprookje wordt steeds zwarter, er vallen doden en die blijken in de werkelijkheid ook te vallen…

Zodra ik de kaft zag dacht ik dat het een boek was wat ik wilde lezen..
Na het lezen van de achterflap werd mijn nieuwsgierigheid nog groter.
Dat je een boek niet aan zijn kaft moet beoordelen weet ik wel maar het is toch vaak het eerste waar je op af gaat. Als het je aanspreekt pak je het immers eerder op.

Mijn idee over het boek dat er meerdere sprookjes voorbij zouden komen bleek al snel niet juist. Na een mooie proloog, die bloederig tot de verbeelding sprak, komt het boek wat traag op gang. Het duurt even voor alle hoofdpersonages voorbij zijn gekomen en elkaar weten te vinden.
Vanaf het moment dat het sprookje door het verhaal wordt geweven heeft het mijn aandacht volledig en heb ik het boek in één stuk uitgelezen.

Abel verteld zijn zusje een sprookje. Dit sprookje blijkt meer op de werkelijkheid te lijken, inclusief de personages, dan je in eerste instantie denkt. De manier waarop de schrijfster dit beschrijft is mooi gedaan. Soms lijken de zinnen van het papier te zweven. De werkelijkheid is veel rauwer en soms niet al te realistisch. Na twee derde van het boek komt er voor mijn gevoel wat meer actie en kreeg ik bijna het idee dat de schrijfster haast kreeg om het verhaal binnen een bepaald aantal pagina’s af te moeten hebben. De personages zijn ook wat oppervlakkig neergezet maar dat kon ik naast mij neerleggen omdat ik toch geboeid kon blijven lezen en ik het ook leuk vond dat de schrijfster mij wist te verrassen bij de ontknoping van de werkelijke moordenaar.

Het verhaal is origineel en de schrijfster heeft het sprookje zo mooi met het werkelijke verhaal weten te verweven. Kortom ik kan het van harte aanbevelen!

“Lege kamers” Sussane Koster

lege-kamers9789044827071/2016

Ik heb “lege kamers “gelezen van Susanne Koster, uitgeverij Clavis.

Dit is een roman dat gaat over een meisje wat last heeft van psychoses. Dit meisje heet Venita. Ze verhuist met haar broer en ouders vanuit een klein dorp naar Amsterdam. Ze is erg eenzaam tot ze Camila leert kennen. Met haar kan ze praten over haar schuldgevoel en dat ze boete moet doen. Camila is het met haar eens en dat is fijn omdat ze met haar familie er niet over kan praten. Langzaam kom je er achter wat er is gebeurd en wat er in het hoofd omgaat van Venita.

Ik vind het een goed boek ! De illustratie op de cover vind ik erg mooi en na het lezen van het boek er ook goed bij passen.  Ik vind het onderwerp interessant en daarom wilde ik dit boek ook lezen. Ik weet nog niet veel over dit onderwerp maar ik denk wel dat het verhaal een goed beeld geeft over het proces van het ziektebeeld. Ik denk dat het wel klopt. Achterin staan ook nog boeken en andere tips als je meer wilt weten over dit ziektebeeld.

In het begin was het voor mij wat onduidelijk waarover de hoofdpersoon zich zo slecht voelt maar dat wordt later duidelijker. Haar broer vind ik erg sympathiek omdat hij zijn best doet om haar te helpen. Haar moeder denkt dat ze haar dochter helpt maar doet dit juist niet. Haar manier is heel fouten ik vind haar daardoor ook niet sympathiek overkomen. Ze maakt het in het begin alleen maar erger al doet ze op haar manier haar best. Ik denk dat de moeder ook wel hulp nodig heeft.

Het verhaal is goed geschreven en de wanen goed beschreven. Je kreeg eigenlijk een kijkje in het hoofd van de hoofdpersoon en dat vind ik heel mooi gedaan. Het kwam heel echt over allemaal. Het maakt mij nog meer benieuwd naar meer van dit soort verhalen !

Femke

Lees hier de recensie van mijn moeder over dit boek

“bijenvader” Esther Sprikkelman

bijenvader 9789047708704/2017

Esther Sprikkelman, utigeverij Lemniscaat

Esther Sprikkelman was zangeres en liedjesschrijver. Nu is ze tekstschrijver en docent Nederlands op een hogeschool en schrijft/regisseert schoolmusicals. Bijenvader is haar debuutroman.

Het verhaal speelt zich af in de zomer van 1985. Johanne zit aan het ziekbed van haar vriend Henrico. Hij ligt in coma en als hij wakker wordt zal hij waarschijnlijk zijn geheugen kwijt zijn. Met deze insteek gaat Johanne, het verhaal van hun ontmoeting, de periode die daarop volgt en uiteindelijk het tragische ongeval waardoor hij in coma ligt, inspreken op een cassettebandje. Zo kan Henrico zijn geheugen opfrissen en is het voor haar een manier om haar gedachten te ordenen en haar verdriet te verwerken.

Esther Sprikkelman heeft er bijna zes jaar over gedaan om Bijenvader te schrijven. Het resultaat mag er wezen. Mijn vraag waarom ze voor de jaren tachtig van de vorige eeuw heeft gekozen om het verhaal te laten spelen werd beantwoord in een interview met haar dat ik las. Ze is zelf opgegroeid in die tijd en dus vond ze het makkelijker om voor die tijd te kiezen, omdat zij zich beter kon verdiepen in die periode. De wereld van nu verandert immers snel en is bijna niet bij te houden. Zelf ben ik ook opgegroeid in die periode en deze opmerking was al een feestje van herkenning. Tel daar nog eens het tijdsbeeld bij op en de referentie in het boek naar verschillende liedjes en ik was weer helemaal terug in de jaren tachtig.

Dat dit zo’n dertig jaar geleden is, maakt gelukkig niet dat het boek gedateerd is en het is ook zeker geschikt voor de jeugdige lezers. Het opgroeien, puberen en de problemen die het met zich meebrengt is van alle tijden. Er wordt dan wel gebruik gemaakt van een cassetterecorder waarmee je je opname kon pauzeren of kon afbreken door een stopknop, waarbij de schrijfster ook letterlijk in de tekst “stop “ gebruikt, maar dat is een detail waar je je niet aan zult storen. Het inleven in het verhaal zal dus geen probleem zijn.

Aan het begin is het hoofdpersonage Johanne nog erg zoekende hoe ze haar verhaal moet aanvangen en hoe ze dat het beste kan vertellen. Als lezer zoek je mee en alle personen die Johanne voorbij laat komen, moeten een plaats krijgen. Naarmate zij haar gedachten vorm geeft, krijgt het verhaal ook vorm en langzaam kom je er achter wie deze personen zijn en hoe de verhoudingen liggen.

De reden waarom Henrico in het ziekenhuis terecht is gekomen, is niet mis en in het verhaal wordt daar langzaam naar toegewerkt met een goede spanningsopbouw. Het speelt zich af in een dorpje waar behoorlijk wat bekrompenheid heerst, met de nodige vooroordelen. Zonder deze achtergrond had het verhaal zich denk ik niet kunnen afspelen. De vooroordelen, angst, machteloosheid, vriendschap en boosheid komen samen in een bijzondere climax die ik niet aan zag komen. Kortom een zeer geslaagd debuut waarbij de schrijfster in een vrij dun boek een heel groot verhaal heeft weten te vertellen.

Deze recensie verscheen eerder op Boekenbijlage, de afbeelding van de cover komt van de site van de uitgeverij.