“verslingerd” Susanne van den Beukel- Hendriks

9789402183115/2018 uitgeverij Brave new Books

Susanne van den Beukel-Hendriks hield al vanaf kinds af aan van schrijven. Haar eerste boek werd een kinderboek met korte verhalen wat verscheen in 2004. In deze perioderonde ze ook haar cursus creatief schrijven af. Een jaar later volgde er nog een schrijfcursus waarna ze de schrijfgroep Enigma op heeft gericht.  Sinds 2015 is ze lid van “ Schrijvers tussen de kassen “, een vereniging van regio Westland. Een jaar later verscheen haar tweede boek ‘ verdraaid goed’. Het eerste deel van een trilogie voor een young adult publiek. De trilogie kreeg de naam ‘verborgen littekens’ en is het thema wat de drie boeken gemeen zullen hebben. Ze zijn zelfstandig te lezen en hebben alle drie een hoofdrolspeler die een groot geheim met zich meedraagt.

“Verslingerd “ is het tweede deel in deze trilogie. Ik heb het eerste deel niet gelezen maar zoals ik al schreef zijn het volledig zelfstandige boeken die door het overkoepelende thema als trilogie uit wordt gebracht. Ik heb mij , na het lezen van dit verhaal,  ingelezen in het voorgaande deel en wat ik wel jammer vind is dat de cover totaal anders is dan van dit boek. Juist omdat het een trilogie moet worden zou het voor de eenheid mooier zijn om daar in de lay-out en de covers een geheel van te maken door dezelfde stijl door te voeren.  Een beetje book-nerd snapt wel wat ik bedoel.  Maar laat ik mij beperken tot het verhaal wat ik mocht lezen.

In “ verslingerd “ maak je kennis met Gwen. In de proloog lees je dat ze moeder is van twee kindjes en laat de schrijver doorschemeren dat er vroeger wat met haar gebeurd moet zijn.Als lezer wordt je geraakt door de proloog en ben je meteen nieuwsgierig want het roept heel veel vragen op. Vragen zoals waar de vader van de kinderen is,waarom het tekenen zou belangrijk voor haar is en wat er dus gebeurd zou kunnen zijn.  Al snel duik je terug in de tijd.De periode waarin Gwen 15 jaar oud is en met hartsvriendin Katja van harte lustpraat over jongens en andere dingen die meisjes van die leeftijd bezig houdt. Gwen is graag bij Katja omdat het bij haar thuis helemaal niet gezellig is met haar afstandelijke moeder, een stiefvader en waar haar broertje Daryll harde muziek draait en irritant is in haar ogen. Verder is Gwen helemaal verliefd op Danny en als hij haar aandacht geeft raakt ze aan hem verslingerd… met alle gevolgen van dien.

“ Verslingerd” is een vrij heftig verhaal wat  aan de ene kant een vrij toegankelijk en eenvoudig taalgebruik heeft,  waardoor het door ook zeer jeugdige young-adult lezers gelezen kan worden, maar met aan de andere kant een wat aparte start en een behoorlijk heftig onderwerp. Ik vraag mij af of deze opening de jonge lezer (lees 13 plus) genoeg kan triggeren om door te lezen maar ook of ze het onderwerp aan kunnen. Na het lezen van de korte inhoud en het zien van de cover( een geweldige illustratie van Loeff) had ik ook een heel andere verwachting. Meer een soort jeugdboek met een liefdesverhaal iets wat dit verhaal dus niet is.  Op zich vond ik dat een aangenaam iets want standaard liefdesverhalen vind ik nooit zo bijzonder. En uiteraard ligt het aan iedere lezer persoonlijk of ze dit al kunnen behapstukken of niet.

Het verhaal is origineel, soms voor mij niet altijd realistisch,  leest zeer vlot door de toegankelijke stijl maar na het lezen had ik toch nog wel wat vragen. En die blijven een beetje doorknagen terwijl ik deze recensie schrijf. Uiteraard gaat het om de ellende die Gwen overkomt, wat haar litteken veroorzaakt, en dat is iets waar een antwoord op komt. Maar de losse eindjes waarom zij en haar hartsvriendin Katja uit elkaar zijn gegroeid. Waarom haar moeder zo koel is tegen Gwen, De reactie van Gwen op met wat er met haar gebeurd.Dat ze dat alleen maar aan één begeleider heeft verteld en verder niet. En hoezo had ze die begeleider? Mijn grootste vraagteken gaat over het slot maar dat kan ik niet vertellen omdat ik dan een spoiler plaats.  Kortom er zijn wat situaties en personages inh et boek waar ik graag meer over zou hebben willen weten. En helaas dat gaat dus niet gebeuren.

En dat vind ik jammer.Waar op de ene pagina heel veel details zijn, bijvoorbeeld het benoemen van de liedjes met artiest die ze luisteren, worden de personages minder uitgediept dan ik zou willen lezen.

Kortom een verhaal waar  meer uit te halen valt, zeker gezien het onderwerp. Ik kan mij nauwelijks voorstellen dat een meisje van 15 zou naïef kan zijn maar dat het echt realiteit is besef ik mij goed. Door allerlei omstandigheden kan je in eens ituatie komen waar je zelf geen schuld aan hebt maar waar zo een meisje zich wel schuldig aan voelt. Het is triest dat dat voorkomt en dat ze aan niemand steun heeft. Wie weet helpt het lezen van een verhaal als dit om een steuntj ein de rug te krijgen, te weten dat iedereen een litteken heeft en vaak niet door hun eigen schuld.

“Verslingerd” is een heftig verhaal wat vlot weg leest maar zich qua onderwerp niet als tussendoortje laat wegzetten.

Advertenties

“67 seconden ” Jason Reynolds

67seconden3D

 

 

9789463491273/2018

 

Jason Reynolds, vertaling Maria Postema, uitgeverij Blossom Books

Jason Reynolds (1983) is een Amerikaans auteur. Op zijn negende begon hij met het schrijven van poëzie. Inmiddels heeft hij twaalf boeken op zijn naam staan. 67 seconden is het eerste boek wat in Nederlandse vertaling in ons land is verschenen.

Hoofdfiguur in dit boek is Will. Hij staat 67 seconden in de lift naar beneden, met in zijn broekband een pistool Hij wil wraak nemen op degene die verantwoordelijk is voor de moord op zijn broer Shawn. Wat dat wordt van hem verwacht: niet snitchen, niet huilen, wraak !  Het motto van de buurt waarin hij opgroeit. Bij elke verdieping stapt er iemand in . Langzaam vallen de stukjes van het verhaal op zijn plaats, langzaam groeit het besef bij hem over wat er is gebeurd en groeit de twijfel over zijn bestemming.

Wat een mooi en overweldigend boek is dit.  Om te beginnen een heel mooie vormgeving. De knopjes van de lift op de cover en bij elke verdieping ook in het boek terug te vinden. De grauwe pagina’s die doen denken aan de bekraste wanden van een lift en  passen goed  bij de rauwe teksten. Het enige wat jammer is is dat het geen mooie hardcover is geworden want dat het dit boek zeker verdient.

Het verhaal is geschreven in een vrije versvorm. Een vertelvorm wat vooral in Amerika veel wordt gebruikt in het y.a. genre maar hier nog niet al te bekend is. Op de boeken van Crossan ( bv. nieuwe maan ) na.  Het is een vorm wat lekker snel weg leest .

Ondanks de eenvoud, of juist door de eenvoud van de vertelstijl weet de schrijver te boeien en pakt het verhaal je bij de strot. Dus bij deze mijn complimenten aan de vertaalster. Het lijkt mij een uitdaging om zo een boek goed  weten te vertalen zodat ook de emotie van het verhaal bij de lezer binnen komt en dat doet het zeker. (Neemt niet weg dat ik ook de Engelse versie eerdaags wil gaan lezen om te kijken hoe die leest).

Het onderwerp is typisch Amerikaans maar zal door de emotie zeker buiten Amerika ook aanspreken en je tot denken aan zetten. Niet alleen in Amerika zijn er mensen/ jongeren die te lijden hebben onder de druk van de omgeving. Dat ze dingen moeten doen omdat dat van ze verwacht wordt en dat het een moeizaam proces is daar onderuit te komen.

67 seconden is een mooi en rauw boek wat iedereen gewoon moet lezen.

De afbeelding is van de site van de uitgeverij

 

 

“nieuwe maan” Sarah Crossan

Pepper catalogus vjr18.indd9789020608649/2018

Sarah Crossan, vertaling Sabine Mutsaers, uitgeverij Pepperbooks

Al vanaf het eerste boek wat ik van Crossan las was ik onder de indruk van haar vertelwijze. Zowel het gewicht van water, als een , wisten mij te ontroeren en ik keek uit naar een nieuw boek van haar. Zou dat mij net zo weten te raken?

De cover van nieuwe maan is al bijzonder. Een mooie hardcover met de halve maan uitgesneden uit de kaft. Een ondertitel met ” wat is onvergeeflijk?” zet de lezer al aan het denken nog voor je het boek openslaat. Dat de cover heel goed gekozen is bij het verhaal wordt duidelijk na het lezen.

Het verhaal gaat over Joe. Joe zijn broer zit in de gevangenis te wachten op de doodstraf. Daardoor heeft Joe hem al tien jaar niet gezien. Dan is de executiedatum vastgesteld en besluit Joe naar zijn broer te vertrekken om hem nog een laatste maal te ontmoeten. Hij vertrekt aan zijn lange reis en met hem ontdekt de lezer wat er is gebeurd, waarvoor zijn broer de doodstraf krijgt en blijf je tot het einde mee hopen met Joe of hij het tij nog kan keren.

Ook hier weet de schrijfster een heel mooi verhaal te vangen in weinig tekst. Zo blijkt maar dat je niet veel woorden nodig hebt om niet alleen de emoties van de karakters goed weer te geven maar ook een publiek vraagstuk aan de kaak te stellen. Het rechtssysteem, de doodstraf maar ook de vooroordelen van de maatschappij. Het mooie van dit boek vind ik dat niet de kant van de dader of het slachtoffer op de voorgrond staat maar juist dat van de familie van de dader. Want die zijn immers ook slachtoffer. Zij worden ook aangekeken voor iets wat ze totaal niet in de hand hebben gehad. Mede door deze zijde te belichten is het een origineel en aangrijpend verhaal geworden.

Een emotioneel verhaal wat bij de lezer binnenkomt !

 

 

 

“duw me weg, hou me vast ” Vanessa Garden

0-nieuw-Duw-me-weg-houd-me-vast-original9789492585266/2018

Vanessa Garden, vertaling Olga Hoekstra, uitgeverij Dutch Venture Publishing

Voor het DVP-streetteam doe ik dit keer mee met de blogtour van “duw me weg , hou me vast”, een young adult contemporary.  Ik heb niet veel op met dit soort kreten achter een genre en ik moet zeggen dat ik mij afvroeg waarom een young adult contemporary anders zou zijn dan een gewone young adult. In beide zijn de personages jonge mensen die vaak zichzelf of de weg kwijt zijn, die worstelen met volwassen worden of met andere problematiek wat op hun pad komt. Wat mij opvalt is dat dit in negen van de tien boeken een ziekte is of problemen met ouderlijk gezag. In contemporary verhalen is de setting hedendaags en realistisch, het zou zich om de hoek kunnen afspelen. Dus iets wat de doelgroep zeker moet aanspreken.

In ‘duw me weg, hou me vast “maken we kennis met Ruby. Ruby is zeventien als ze haar moeder verliest omdat zij zelfmoord pleegt. Ze blijft achter met een vader die een alcoholprobleem heeft en een peuterbroertje. Haar beste vriend krijgt verkering en ook hem lijkt ze te verliezen. Op de dag dat haar moeder sterft ontmoet ze in een flits een jongen in de winkel waar ze een parttime baantje heeft. Hij blijkt tijdelijk in het dorp waar ze woont te verblijven en heeft een geheim wat hij niet aan haar wil vertellen. Hij maakt muziek maar als  hij op het podium staat ziet ze dat hij veel pijn heeft en baalt ze dat hij dit niet met haar wil of kan delen. Op het moment dat ze elkaar gevonden lijken te hebben raken ze elkaar weer kwijt. Byron (zoals haar jonge god heet) is er vandoor gegaan en Ruby besluit hem te zoeken. Via een “vermist” poster weet ze hem weer op te sporen en komt ze er achter waarom hij pijn heeft en wat zijn geheim is.

De titel is zeer goed gekozen bij het verhaal. De verhouding tussen Ruby en Byron is er één van elkaar aantrekken en weer wegduwen. Elkaar zoeken, vinden en weer verliezen. De cover doet wat romantisch aan maar ook een beetje mysterieus en stoer. Ook weer zeer passend, na het lezen begrijp je wel waarom.  Verder leest het boek lekker snel weg en kan je hem prima in je vakantiekoffer stoppen als tussendoortje voor wat ontspannen leesuurtjes.

Het spijt mij te moeten zeggen dat ik  het verhaal niet al te origineel vind en in het begin wat oppervlakkig is.  Het taalgebruik heeft in het begin voor mij ook wat irritatiepuntjes. Ruby beschrijft bepaalde gebeurtenissen op een wel heel oppervlakkige wijze. Het leuke vond ik wel dat ze als ze Byron ziet hem omschrijft als het “ de natte droom van elke kunstenaar- type” en net als ik bedenk dat als ze dat nog één keer zegt ik niet verder lees “zegt Ruby zelf” dat ze moet stoppen met het maken van die stomme opmerking. Mooi dacht ik, en verder… Helaas volgen er nog andere zeer puberale opmerkingen die misschien wel passend zijn bij een zeventienjarige maar die bij mij overkwamen alsof de schrijfster iets te populair wilde doen met haar woordkeuze.  Hierdoor werd ik afgeleid van het verhaal omdat ik mij irriteerde aan bepaalde omschrijvingen. Even dacht ik dat het mijn leeftijd wel zou zijn maar mijn dochter van vijftien (en veellezer) was het hier ook wel mee eens. De dingen die Ruby mee maakt zijn niet mis maar de schrijfster weet mij niet te raken, het komt niet bij mij binnen, wat ik jammer vind.

Als ik mijn persoonlijke “probleem” aangaande de woordkeuze naast mij neer leg hou ik dus een verhaal over met een niet al te origineel thema maar het is nu eenmaal een thema wat aanspreekt bij de doelgroep en als ik het door de ogen van de doelgroep zou bekijken zullen die het waarschijnlijk wel een fijn verhaal vinden.  De vertelwijze is verder vlot, zoals gezegd loopt het lekker en zit het plot ook goed in elkaar. Geen losse eindjes, een mooie afsluiting en prima leesvoer voor je vakantie! ( maar gewoon niet mijn  boek… )

Wil je de andere bijdrage van de blogtour volgen klik dan op deze link voor het overzicht van de deelnemers.
De afbeelding van de cover komt van de site van de uitgeverij.

 

“een schitterende chaos” Claire Christian

schitternede chaos9789047710233/2018

Claire Christian, vertaling Lydia Meeder & Barbara Zuurbier, uitgeverij Lemniscaat

Claire Christian is schrijfster , blogster en maakt theater. Ze is een internationaal gevierd toneelschrijver.  Deze roman is haar Young adult debuut en hiervoor ontving ze in 2016 de Text Prize for Young Adult & Children’s Writing. Nu kunnen wij gaan genieten van dit mooie verhaal. Wat dat is het zeker !

Het verhaal gaat over Ava en Gideon, twee totaal verschillende personages wiens pad elkaar kruisen en een bijzondere vriendschap ontstaat.   Ava is boos op alles en iedereen nadat haar beste vriendin Kelly zelfmoord heeft gepleegd.  Ze kan bijna nergens haar draai meer vinden alleen Kelly’s broer Lincoln kan haar troost geven.  Ook werkt ze in Magic Kebab een simpele eettent waar ze nog een beetje kan functioneren en het contact met de wereld nog niet kwijt raakt. Gideon is dat wereldse contact ook behoorlijk kwijt. Hij heeft last van paniekaanvallen en  krijgt professionele hulp . Omdat hij daardoor inziet niet altijd op zijn kamer te kunnen zitten solliciteert hij bij de Magic Kebab en zo komen deze twee personen elkaar tegen. In eerste instantie is er wederzijdse tolerantie maar geen contact. Vervolgens ontstaat er een veilige briefwisseling het begin van  een vriendschap.

Het verhaal lees je vanuit twee perspectieven, die van Ava en die van Gideon. De namen staan boven de hoofdstukken al zou er geen verwarring zijn als dit niet zo zou zijn omdat het verhaal gewoon lekker loopt en er geen onduidelijkheden zijn.
De cover is net zo schitterend als de titel.  Later in het verhaal snap je waarom voor deze afbeelding is gekozen en valt ook de titel op zijn plaats.  En ze passen zo goed bij het verhaal. Over de gouden lijntjes ga ik niks verklappen maar de chaos slaat op een stukje wat waar staat  ” het leven is een grote chaos. Maar allemachtig, wat kan die schitterend zijn” . ( quote uit boek ). Zo een  mooie zin, en zo waar…

Dit is gewoon zo een heerlijk verhaal dat iedereen het gewoon moet lezen.  Het geworstel van de personages met hun eigen gevoelens en de gevoelens voor elkaar, de strijd met de buitenwacht, het gewone leven wat in hun ogen gewoon bizar genoeg doorgaat en waarbij iedereen zich druk lijkt te maken over de meest eenvoudige dingen terwijl voor Ava en Gideon heel andere prioriteiten zijn.  Prioriteiten die best heftig zijn. Rouwverwerking, psychische problemen het is niet niks. Maar de schrijfster weet niet alleen deze gevoelens levensecht te beschrijven maar doet dit ook met de nodige humor waardoor je op een luchtige manier door het boek vliegt en de personages in je hart sluit.

Ik zeg niets meer, ga het gewoon lezen…

De afbeelding van de cover komt van de site van de uitgeverij.

 

 

 

 

 

 

 

” de macht ” Naomi Alderman

9789025451868-de-macht-m-LQ-f

Naomi Alderman, vertaling Astrid Huisman en Roos van de Wardt.

 

Naomi Alderman won de Women’s Prize for Fiction met deze roman, een literaire prijs in het Verenigd Koninkrijk die ieder jaar wordt toegekend aan het beste literaire werk door een vrouw. Het boek wordt niet alleen daar maar ook in de Verenigde Staten bejubeld, dus dat maakt best nieuwsgierig.

Het verhaal gaat over een vrouwenmaatschappij. Overal ter wereld ontdekken vrouwen dat zij ‘de kracht’ bezitten. Ze hebben een wrong in hun sleutelbeen waardoor ze met de kleinste vingerbeweging folterende pijnen kunnen veroorzaken en zelfs kunnen doden.

Het lijkt in het begin om incidenten te gaan, maar al snel grijpt het fenomeen wereldwijd om zich heen. Zo blijken ze die kracht ook te kunnen opwekken en doorgeven aan andere vrouwen. Hun effectieve wapen gebruiken ze echter niet alleen om het onrecht te bestrijden maar om de macht te grijpen en de mannen zijn de slachtoffers en hebben niets meer te vertellen.

Het verhaal draait om vijf personen die we volgen in de aanloop naar “de dag van de meisjes”, vier vrouwelijke hoofdfiguren en één man, een journalist. Deze journalist doet over de hele wereld verslag van de machtsovername en op de een of andere manier accepteren de vrouwen zijn aanwezigheid. De vier vrouwen spelen allen een grote rol in de omwenteling. Roxy, een meisje uit Londen uit het criminele circuit. Jocelyn, uit Amerika die moeite heeft met haar krachten. Haar moeder Margot zit in de politiek en zet haar krachten in om hierin verder te komen. Allie, een wees uit Amerika wordt Moeder Eva ,een religieus leidster. In haar religie is God een vrouw. De man is “te allen tijde ondergeschikt aan de vrouw” is haar motto.

Verder zitten er tussen het verhaal door illustraties van archeologische vondsten met teksten waarin staat waar ze gevonden zijn en hoe oud ze al niet zijn. Ze hebben allemaal betrekking tot de tijd voor de omwentelingen. Een tijd waarin de man de heerser zou zijn en vrouwen geen wrong zouden hebben. Voor mij hadden die illustraties geen meerwaarde en waren een onnodige onderbreking van het verhaal.

In het begin van het boek is er een correspondentie tussen de schrijver van het verhaal en een vrouw. Hij vraagt haar het boek te lezen en vervolgens lezen wij het boek. Nadat het verhaal verteld is, wordt er wederom afgesloten met een correspondentie tussen deze twee personen. Door deze correspondentie kom je er als lezer achter dat het boek eigenlijk een soort geschiedenisverhaal is en dat de vrouwenmaatschappij een bestaand iets is. Het is overigens geen betere maatschappij. De hoop die sommige hoofdrolspelers in het verhaal hadden dat het dat wel zou moeten zijn, is helaas niet uitgekomen.

De macht is een vermakelijk boek maar ook met de nodige gruwelijke passages. Vermakelijk in de zin dat sommige karakters wel humor hebben, maar ook doordat er door een andere bril naar de huidige maatschappij wordt gekeken. Kritisch en met zelfspot. Ook vanwege het feit dat het niet beter wordt met vrouwen aan de macht als ze de macht op een zelfde wijze misbruiken. Het gaat er niet om dat een man of vrouw de macht heeft, maar om de persoon en hoe die er mee omgaat. Een prima eye-opener.

De schrijfstijl is prettig al is het af en toe wat rommelig. Rommelig in de zin dat er soms wat van de hak op de tak gesprongen wordt en door het hoge tempo niet alles wordt uitgediept. Maar doordat het taalgebruik zeer toegankelijk is en het tempo in het verhaal hoog is, lees je daar gemakkelijk doorheen en is het geen grote irritatie factor.

Ik kan niet anders zeggen dat ik het een goed boek vond en ook al is het pure fictie kon ik mij het politieke spel prima in de gewone wereld plaatsen. Daar bedoel ik mee dat het realistisch genoeg overkwam om er even bij stil te staan en je bedenkingen te hebben bij de machtsverdeling in de wereld.

Het boek is een aanrader voor liefhebbers van Young Adult en lichte literatuur met een vleug spanning en actie.

De afbeelding van de cover komt van de site van de uitgeverij. Deze recensie verscheen eerder op Boekenbijlage

“het luik ” Sophie de Beer

het luik9789402236354/2017

Sophie de Beer, uitgeverij Boek-scout

Sophie de Beer (2000) heeft dyslexie maar dit heeft haar niet weerhouden om een boek te schrijven. In haar dankwoord laat ze weten dat ze na drie jaar werk nu eindelijk haar boek in haar handen kan houden en dat is denk ik voor een schrijver een mooie bekroning op je inspanning en werk. Ook vertelt ze dat het verhaal louter fictie is maar dat ze door ervaringen de nodige inspiratie heeft opgedaan voor haar verhaal. Als je  het dankwoord leest nadat je het verhaal gelezen hebt brengt het vragen mee en wordt het verhaal in een ander perspectief gezet. Dat iemand op moet letten met wat je iemand aandoet omdat je nooit weet hoe zo een actie bij een ander binnenkomt is mooi verwoord. En ook dat je je moet beseffen hoe donker het leven voor een ander kan zijn en dat ze hoopt dat mensen die in het donker zitten daar ook de hoop blijven houden op een betere tijd.

“Het luik “ is een kort verhaal, circa 90 pagina’s (digitale versie) waarin heel wat voorbij komt. Het bevat na een heftige inleiding twaalf korte hoofdstukken, een epiloog en een dankwoord. In de inleiding stelt Melanie zich voor aan de lezer en vertelt ze wat er allemaal al in haar korte leven is gebeurd tot aan het moment dat het verhaal echt van start gaat. Het is heel wat: ouders gescheiden op haar zesde. Vader met haar tweelingbroer Roy weggegaan en geen contact meer mee, haar moeder overleden toen ze elf jaar oud was en een stiefvader die haar misbruikt.

Als het verhaal start is ze vijftien en gaat ze naar de derde klas havo. Ze besluit van huis weg te lopen. Ze ontdekt een luik onder het toneelpodium op school en besluit daar te gaan slapen. De gebeurtenissen hebben haar een trauma gegeven en ze wil deze last van zich afschudden. Haar beste vriend Jesse komt achter de waarheid en wil haar helpen.

Het verhaal is origineel en heftig en er komen heel wat onderwerpen langs. Het vertrouwen (of ontbreken van vertrouwen) in de mens, het moeten missen van je ouders en familie, misbruik, vriendschap, liefde en dat allemaal in zo’n kort verhaal. Het komt best wel bij de lezer binnen.

Helaas had ik tijdens het lezen af en toe een momentje van ‘dit klopt niet’ verhaal-technisch gezien. Daar bleef ik een beetje in hangen wat mijn leestempo wat vertraagde.

Twee voorbeelden:   Zo staat er dat Melanie bij Jesse gaat eten en in de keuken een mooie vrouw ontmoet die lijkt op Jesse en zijn moeder is. Later lees je dat ze al vrienden zijn vanaf de wieg en ze zelfs een maand daar in huis heeft gewoond. Dan is zo’n opmerking vreemd. Net of ze haar nog nooit gezien had.                                                                            Een ander voorbeeld is dat al vanaf haar zesde haar broer moet missen. Ze vraagt Jesse of hij nog kan herinneren wie het was. Jesse zegt hem nauwelijks te herinneren en een regel later dat hij hem vreselijk mist. Het lijkt mij vreemd iemand vreselijk te missen die je je niet meer kan herinneren.                                                                                                          Ik laat het hierbij maar er zijn nog wat momenten in het verhaal waarbij ik even dacht van hoe zit dat nou. Misschien leest een ander er overheen maar zoals gezegd ik bleef er toch een beetje in hangen.

Het verhaal is in de ik-vorm geschreven , vanuit het perspectief van Melanie die haar verhaal aan de lezer vertelt. Het leest bijna als een dagboek en leest vlot weg. Helaas na een heftige gebeurtenis ga je al snel verder naar een volgend onderwerp. Nu snap ik wel dat als je veel wilt vertellen in zo’n kort verhaal je wel moet doorgaan met het verhaal maar het zou denk ik meer diepgang geven, en meer mogelijkheden bieden om situaties beter uit te werken,  als het boek wat dikker had geworden. Daardoor zou je meer diepgang in je verhaal kunnen brengen omdat je meer vertelruimte hebt. De personages zouden meer uitgewerkt kunnen worden waardoor zij en hun acties beter tot hun recht zouden komen. De gehele uitwerking zou voor mij als lezer dan denk ik meer voldoening geven.

De vertelstijl is vlot maar wel wat kinderlijk terwijl het onderwerp dat zeker niet is. Misschien ligt het aan de jeugdige leeftijd van de schrijfster.  Het is haar eerste boek dus kan ze daar zeker nog in groeien.

Zoals vermeldt wordt er afgesloten met een dankwoord wat mij een ander beeld van het boek gaf. Het is fictie maar de ondertoon van het dankwoord geeft mij het idee dat de schrijfster zelf ook te maken heeft gehad met mensen die andere mensen het leven zuur hebben gemaakt. Het hoe of wat daarachter is voor de lezer gissen en is niet van belang. De schrijfster weet echter wel mooi te verwoorden dat ze hoopt dat mensen de hoop houden, hoop op een betere tijd, net als hoofdpersonage Melanie in haar verhaal.

 

De afbeelding van de cover komt van de site van de uitgeverij.