“Merel” Sarah Moon

Opmaak 1 9789047710271/2018

Sarah Moon, vertaling Lydia Meeder, uitgeverij Lemniscaat

Sarah Moon is lerares, vertaalster en schrijfster en leeft in de Verenigde Staten. “Merel” is haar debuut.  Hopelijk zullen er nog veel boeken volgen want dit is een aanrader! Het is een boek wat je oppakt en niet meer los wilt laten tot het uit is. Het leest lekker vlot weg en je leeft mee met de hoofdpersonage Merel.

Merel is een meisje op een doorsnee Amerikaanse highschool. Maar zelf is ze niet doorsnee. Ze is extreem verlegen en heeft nauwelijks vertrouwen in zichzelf. Ze heeft een vrienden en ze houdt er niet van om in de kantine te eten, dat vindt ze te druk, schiet ze echt van in paniek.Ze eet snel haar broodje op het toilet om zich daarna in de bibliotheek te verliezen in een boek.  De bibliotheek wordt gerund door mrs. Wexler en die geeft de kinderen alle ruimte en rust. Merel is op haar manier tevreden met haar overzichtelijke leven: heerlijk thuis bij haar moeder, te lezen, kijken naar de vogels en dromen om zelf te vliegen. Als daar abrupt een einde aan komt treffen we Merel aan op het dak van de school. Mensen denken dat ze zelfmoord wilde plegen en ze wordt opgenomen. Merel is boos en verdrietig.  Ze wilde geen zelfmoord plegen maar vliegen.Ze mag alleen naar huis als ze wekelijks een psychiater gaat bezoeken.Met tegenzin gaat ze hier naar toe. Het duurt lang voordat Merel zich bloot durft te geven want als ze gaat praten kan ze niet meer wegvliegen in haar hoofd. Maar ze weet wel een manier te vinden, door muziek, om zich niet langer alleen en bang te voelen.

Hoewel je een boek nooit moet beoordelen op een kaft is het toch het eerste wat je ziet en vaak spreekt dat je aan of niet. Bij het zien van deze bijzondere illustratie wilde ik het boek meteen lezen. Het past zo goed bij het verhaal en heeft ook een mooie rustige kleurstelling. De vogels in het hoofd van Merel waarmee ze wil wegvliegen uit de werkelijkheid zijn hier in één illustratie gevangen. Mooi gedaan!

Verder is het een bijzonder verhaal. Het gaat over zelfvertrouwen en eenzaamheid. Over verdriet en vrolijkheid. Over je alleen voelen en er toch toe doen. Over verbroedering door muziek en voor elkaar klaar staan. Kortom heel veel thema’s die jongeren zullen herkennen of aanspreken waardoor het denk ik extra bij je binnen komt.

Het verhaal heeft dus zeker indruk bij mij gemaakt. De hersenspinsels van Merel en hoe ze in het leven staat komen heel realistisch over waardoor het mij gepakt heeft vanaf het eerste hoofdstuk.  Het einde vond ik wel een beetje erg “over-the-top-Amerikaans” maar dat is mijn persoonlijke mening. Op zich past het wel bij Merel en wat er gebeurd en is het een mooie afronding van een verhaal over een mooi mens.

merel 5 ster

Ik besprak dit boek op Kinderboeken en bekroonde het met vijf sterren

Advertenties

“de geschiedenis van Jane Doe” Michael Belanger

jane doe9789047711117/2019

Michael Belanger , vertaling Lydia Meeder & Barbara Zuurbier

Michael Belanger is geschiedenisdocent op een middelbare school. ‘ de geschiedenis van Jane Doe ‘ is zijn debuutroman.

De geschiedenis van Jane Doe” heeft als ondertitel ‘liefde, verlies en groene koeien‘ en op de cover staat een kleine groene koe onder de titel die in verschillende kleuren is weergegeven. Een originele cover en een ondertitel waardoor je toch heel graag wilt weten waar het boek overgaat. Goede reden om het boek op  te pakken en tot lezen over te gaan.

Het verhaal speelt zich af in de saaiste stad ter wereld: Burgerville. Als geschiedenisfreak Raymond Green in de les zit stapt daar een nieuwe leerling binnen. Ze ziet er mysterieus uit en is behoorlijk eigenzinnig. Ze laat niets weten over haar zelf of haar verleden wat het raadsel alleen maar groter maakt. Raymond weet haar vertrouwen te winnen dankzij zijn kennis over de geschiedenis van het stadje wat onder andere het verhaal van de groene koeien van Burgerville.  Raymond en zijn vriend Simon Blackburn ( die een zwak heeft voor alles wat met vampieren te maken heeft) sluiten vriendschap met Jane. Maar dan lijkt het verleden ( de geschiedenis) van Jane haar in te halen met alle gevolgen van dien.

Als je een verhaal start waarbij de hoofdpersoon begint met “ ik heb geen kanker en allebei mijn ouders leven nog. Dat wilde ik even duidelijk maken “ en die vervolgens een aantal redenen opsomt waarom hij dit verhaal niet opschrijft maar het doet omdat hij probeert te doorgronden wat er in het afgelopen jaar is gebeurd tussen hem en zijn (ex-) vriendin Jane weet je al dat er iets behoorlijks heftigs is gebeurd. Het verhaal is dus vanuit het perspectief van Ray (Raymond) Green. Hij laat ons weten wat er is gebeurd en hoe het met hem gaat, hoe de sessies met zijn therapeut verlopen en hoe boos en verdrietig hij eigenlijk is. Hij heeft gelukkig een grappige en soms wat sarcastische manier van vertellen en er is genoeg ruimte voor mooie en grappige anekdotes waardoor het toch een prettig leesbaar is geworden en niet alleen maar loodzwaar van verdriet. Er zitten zoveel emoties in het verhaal verweven die de lezer mee nemen tijdens het lezen.

De hoofdpersoon wil zijn gedachten op een rij zetten en het verhaal vertellen. Hierdoor spring je als lezer continu tussen ‘ervoor en erna’ Dit staat ook boven elk hoofdstuk: zoveel dagen ervoor of erna… Er is dus iets gebeurd met Jane en Raymond laat ons beetje bij beetje weten hoe ze elkaar ontmoet hebben en wat er allemaal heeft plaats gevonden voor die gebeurtenis en hoe zijn leven er uit kwam te zien er na.  Omdat hij een geschiedenisnerd is en respect heeft voor de privacy van zijn vriendin noemt hij haar Jane Doe ( een naam die in de USA gegeven wordt aan slachtoffers waarvan de naam niet bekend is ) . Lange tijd weet je als lezer niet wat er met Jane is gebeurd en hierdoor geeft het een extra lading aan het verhaal.

Doordat de hoofdstukken niet al te lang zijn spring je dus vrij snel van het ene moment naar het andere. Het is dus ook wel prettig dat de bovengenoemde vermelding van ervoor/erna er bij staat. Door het vermelden van het aantal dagen erbij gaf mij dat wel wat afleiding maar als je daar  wat doorheen prikt komt dat wel goed. Bovendien is het een heel originele vertelling en weet de schrijver je mee te trekken in het tienerdrama waardoor je je niet eens af wilt laten leiden door zoiets kleins. Naast het verspringen in de tijd spring je ook van de ene emotie naar de ander. Een verhaal met een lach en een traan, over liefde, vriendschap , boosheid en verdriet.  Een verhaal dat de lezer raakt, een top debuut !

 

De afbeelding van de cover komt van de site van de uitgeverij. Met dank aan uitgeverij Lemniscaat voor het recensie exemplaar.

“niet volgens het script” Jennifer Murgia

0-nieuw-Niet-volgens-het-script-original9789492585301/2019

Jennifer Murgia , vertaling Marije Kok , uitgeverij Dutch Venture Publishing

“niet volgens het script” is een klassieke highschool young-adult waarbij je het Amerikaanse sfeertje proeft terwijl je het leest. Bij het zien van de cover en de titel had ik een heel ander idee over het boek. De cover was de reden waardoor ik het graag wilde lezen. Het doet wat duister aan en maakt nieuwsgierig. Al snel blijkt tijdens het lezen dat de titel heel goed bij het verhaal past.

Het verhaal gaat over de populaire Evie Cunningham die met de stille Chase Mitman moet samenwerken aan een groepsopdracht. Hierdoor worden ze geconfronteerd met hun eigen pijn en problemen, de grote verschillen in hun belevingswereld en de confrontatie met klasgenoten. Ze lijken meer op elkaar dan ze willen toegeven. De spanning tussen hen slaat om en er volgt een kus en dan gebeurd er iets met Evie. Chase wil haar steunen en bij hem voelt ze geborgenheid die haar vriend Shane niet kan bieden. Hun vriendschap bloeit uit tot liefde maar wordt duur betaald.

Een beetje vage samenvatting van de achterflap maar je wilt ook niet dat ik meer in detail ga treden want dan zou ik meteen een flinke spoiler geven waardoor je het boek helemaal niet meer hoeft te lezen en dat is niet de bedoeling.

De schrijfster heeft een prettige vertelstijl. Korte hoofdstukjes met wisselend perspectief waarbij je al snel in een lees-flow zit en het boek gauw uit hebt. Er is een stukje voorspelbaarheid maar door de goede spanningsopbouw en de diepere problematiek die aan bod komt is het toch een verhaal wat nog even na blijft sudderen na het lezen.

Hoewel het geheel een typische Amerikaanse highschool setting uit ademt denk ik dat de problematiek van onder andere de groepsdynamiek niet landelijke gebonden is. Iedere tiener zal zijn ervaringen er wel mee hebben en daardoor zich wel kunnen vinden in het verhaal. De mate waarop het bij ons misschien over-de-top over kan komen is denk door het beeld wat wij van Amerika hebben en daar gewoon ook heel andere standaards zijn en grotere verschillen tussen arm/rijk en status.  Door beiden hoofdpersonages aan het woord te laten krijg je een goed beeld van de gebeurtenissen en leer je zowel Evie als Chase goed kennen en begrijp je waarom ze reageren zoals ze doen.

Naast groepsdruk, pesten en mishandeling is er gelukkig ook ruimte voor loyaliteit, vriendschap en liefde. Kortom een mix van ingrediënten die garant staan voor genoeg inhoud voor een paar uur lekker lezen.

 

Namens het streetteam van DVP deed ik mee aan de blogtour rondom dit boek. Wil je weten wat de rest er van vond?  Via deze link kom je op de informatiepagina hierover.

Blogtour-Niet-Volgens-het-Script.jpg

“een gedroomd einde” Susanne Koster

gedroomd einde.jpg9789044834123/2018

Susanne Koster, uitgeverij Clavis

Een gedroomd einde is het derde en laatste deel uit “de oneindigheidstrilogie” van Susanne Koster.  Al eerder besprak in de delen ‘ zwarte lieveling‘ en ‘achtergelaten‘.  In ‘zwarte lieveling‘ lees je het verhaal van de jeugd van  Saskia en in ‘achtergelaten‘dat van haar zusje Jonka. Een jeugd waar mishandeling en verdriet de boventoon voeren.

In dit afsluitende deel zijn we wat jaren verder en krijgen Saskia en Jonka te horen dat hun moeder ziek is en op sterven ligt. Beide zussen hebben daar hun eigen gevoelens bij en worden weer geconfronteerd met het verleden. Saskia die mishandeld werd door haar stiefvader waarbij moeder niet ingreep. Jonka hoe ze naar een tehuis werd gestuurd en de rol van haar moeder daarin. Maar ondanks de zwarte bladzijdes uit hun verleden is het toch hun moeder.  In de proloog zijn de zussen samen en halen herinneringen op.  Er volgt een verhaal over de band met hun moeder, het verdriet en de boosheid  maar ook de liefde en hoop. Moeder is ziek (kanker) en op haar ziekbed heeft ze haar verhaal opgeschreven voor haar dochters. ( dit lees je in ander lettertype in het boek). Moeder hoopt op vergeving maar de dochters hebben heel wat te verwerken voor ze daar aan toe zijn, en zich afvragen of ze haar willen vergeven.  Aan het einde is er nog een twist die ik niet aan zag komen maar wat ik wel een heel mooi einde van het verhaal vond en waarbij de titel ook nog eens behoorlijk op zijn plaats viel.

Vanaf de eerste pagina zat ik weer midden in het verhaal en leefde ik mee met de zussen. De delen zijn goed zelfstandig te lezen maar eerlijk gezegd wil je dit niet omdat het verhaal je raakt en je totaal er in op gaat . Bovendien is het thema zo belangrijk dat je gewoon weg alle drie de delen wilt of zou moeten lezen.

Een verhaal vol emoties en zo pakkend op papier gezet door Susanne Koster dat ik geregeld met kippenvel zat te lezen. Hoe dicht bij elkaar kunnen deze uiteenlopende emoties  bij elkaar liggen. Het lijntje tussen haten en houden van is soms dunner dan je zou willen wensen.  Net als de voorgaande delen is ook dit verhaal op ware gebeurtenissen gebaseerd. Aan het einde van het boek staan contactgegevens waar je terecht kunt als je, op welke wijze dan ook , te maken hebt (gehad) met fysiek of verbaal geweld.

De schrijfster weet een moeilijk, maar o, zo belangrijk onderwerp, in een verhaal te vatten waardoor het hopelijk bespreekbaar wordt en belangrijker nog mensen in zo’n situatie misschien net dat extra duwtje krijgen om hulp te gaan zoeken of te bieden.

 

Met dank aan uitgeverij Clavis voor dit recensie exemplaar. De afbeelding van de cover komt van de site van de uitgeverij.

 

Samen met Veronique Janssen besprak ik ‘zwarte lieveling’ het eerste deel van de trilogie nog bij onze ‘leesclub voor twee’.  En lees je hier  de recensie van Veronique over dit eerste deel.

 

“verslingerd” Susanne van den Beukel- Hendriks

9789402183115/2018 uitgeverij Brave new Books

Susanne van den Beukel-Hendriks hield al vanaf kinds af aan van schrijven. Haar eerste boek werd een kinderboek met korte verhalen wat verscheen in 2004. In deze perioderonde ze ook haar cursus creatief schrijven af. Een jaar later volgde er nog een schrijfcursus waarna ze de schrijfgroep Enigma op heeft gericht.  Sinds 2015 is ze lid van “ Schrijvers tussen de kassen “, een vereniging van regio Westland. Een jaar later verscheen haar tweede boek ‘ verdraaid goed’. Het eerste deel van een trilogie voor een young adult publiek. De trilogie kreeg de naam ‘verborgen littekens’ en is het thema wat de drie boeken gemeen zullen hebben. Ze zijn zelfstandig te lezen en hebben alle drie een hoofdrolspeler die een groot geheim met zich meedraagt.

“Verslingerd “ is het tweede deel in deze trilogie. Ik heb het eerste deel niet gelezen maar zoals ik al schreef zijn het volledig zelfstandige boeken die door het overkoepelende thema als trilogie uit wordt gebracht. Ik heb mij , na het lezen van dit verhaal,  ingelezen in het voorgaande deel en wat ik wel jammer vind is dat de cover totaal anders is dan van dit boek. Juist omdat het een trilogie moet worden zou het voor de eenheid mooier zijn om daar in de lay-out en de covers een geheel van te maken door dezelfde stijl door te voeren.  Een beetje book-nerd snapt wel wat ik bedoel.  Maar laat ik mij beperken tot het verhaal wat ik mocht lezen.

In “ verslingerd “ maak je kennis met Gwen. In de proloog lees je dat ze moeder is van twee kindjes en laat de schrijver doorschemeren dat er vroeger wat met haar gebeurd moet zijn.Als lezer wordt je geraakt door de proloog en ben je meteen nieuwsgierig want het roept heel veel vragen op. Vragen zoals waar de vader van de kinderen is,waarom het tekenen zou belangrijk voor haar is en wat er dus gebeurd zou kunnen zijn.  Al snel duik je terug in de tijd.De periode waarin Gwen 15 jaar oud is en met hartsvriendin Katja van harte lustpraat over jongens en andere dingen die meisjes van die leeftijd bezig houdt. Gwen is graag bij Katja omdat het bij haar thuis helemaal niet gezellig is met haar afstandelijke moeder, een stiefvader en waar haar broertje Daryll harde muziek draait en irritant is in haar ogen. Verder is Gwen helemaal verliefd op Danny en als hij haar aandacht geeft raakt ze aan hem verslingerd… met alle gevolgen van dien.

“ Verslingerd” is een vrij heftig verhaal wat  aan de ene kant een vrij toegankelijk en eenvoudig taalgebruik heeft,  waardoor het door ook zeer jeugdige young-adult lezers gelezen kan worden, maar met aan de andere kant een wat aparte start en een behoorlijk heftig onderwerp. Ik vraag mij af of deze opening de jonge lezer (lees 13 plus) genoeg kan triggeren om door te lezen maar ook of ze het onderwerp aan kunnen. Na het lezen van de korte inhoud en het zien van de cover( een geweldige illustratie van Loeff) had ik ook een heel andere verwachting. Meer een soort jeugdboek met een liefdesverhaal iets wat dit verhaal dus niet is.  Op zich vond ik dat een aangenaam iets want standaard liefdesverhalen vind ik nooit zo bijzonder. En uiteraard ligt het aan iedere lezer persoonlijk of ze dit al kunnen behapstukken of niet.

Het verhaal is origineel, soms voor mij niet altijd realistisch,  leest zeer vlot door de toegankelijke stijl maar na het lezen had ik toch nog wel wat vragen. En die blijven een beetje doorknagen terwijl ik deze recensie schrijf. Uiteraard gaat het om de ellende die Gwen overkomt, wat haar litteken veroorzaakt, en dat is iets waar een antwoord op komt. Maar de losse eindjes waarom zij en haar hartsvriendin Katja uit elkaar zijn gegroeid. Waarom haar moeder zo koel is tegen Gwen, De reactie van Gwen op met wat er met haar gebeurd.Dat ze dat alleen maar aan één begeleider heeft verteld en verder niet. En hoezo had ze die begeleider? Mijn grootste vraagteken gaat over het slot maar dat kan ik niet vertellen omdat ik dan een spoiler plaats.  Kortom er zijn wat situaties en personages inh et boek waar ik graag meer over zou hebben willen weten. En helaas dat gaat dus niet gebeuren.

En dat vind ik jammer.Waar op de ene pagina heel veel details zijn, bijvoorbeeld het benoemen van de liedjes met artiest die ze luisteren, worden de personages minder uitgediept dan ik zou willen lezen.

Kortom een verhaal waar  meer uit te halen valt, zeker gezien het onderwerp. Ik kan mij nauwelijks voorstellen dat een meisje van 15 zou naïef kan zijn maar dat het echt realiteit is besef ik mij goed. Door allerlei omstandigheden kan je in eens ituatie komen waar je zelf geen schuld aan hebt maar waar zo een meisje zich wel schuldig aan voelt. Het is triest dat dat voorkomt en dat ze aan niemand steun heeft. Wie weet helpt het lezen van een verhaal als dit om een steuntj ein de rug te krijgen, te weten dat iedereen een litteken heeft en vaak niet door hun eigen schuld.

“Verslingerd” is een heftig verhaal wat vlot weg leest maar zich qua onderwerp niet als tussendoortje laat wegzetten.

“67 seconden ” Jason Reynolds

67seconden3D

 

 

9789463491273/2018

 

Jason Reynolds, vertaling Maria Postema, uitgeverij Blossom Books

Jason Reynolds (1983) is een Amerikaans auteur. Op zijn negende begon hij met het schrijven van poëzie. Inmiddels heeft hij twaalf boeken op zijn naam staan. 67 seconden is het eerste boek wat in Nederlandse vertaling in ons land is verschenen.

Hoofdfiguur in dit boek is Will. Hij staat 67 seconden in de lift naar beneden, met in zijn broekband een pistool Hij wil wraak nemen op degene die verantwoordelijk is voor de moord op zijn broer Shawn. Wat dat wordt van hem verwacht: niet snitchen, niet huilen, wraak !  Het motto van de buurt waarin hij opgroeit. Bij elke verdieping stapt er iemand in . Langzaam vallen de stukjes van het verhaal op zijn plaats, langzaam groeit het besef bij hem over wat er is gebeurd en groeit de twijfel over zijn bestemming.

Wat een mooi en overweldigend boek is dit.  Om te beginnen een heel mooie vormgeving. De knopjes van de lift op de cover en bij elke verdieping ook in het boek terug te vinden. De grauwe pagina’s die doen denken aan de bekraste wanden van een lift en  passen goed  bij de rauwe teksten. Het enige wat jammer is is dat het geen mooie hardcover is geworden want dat het dit boek zeker verdient.

Het verhaal is geschreven in een vrije versvorm. Een vertelvorm wat vooral in Amerika veel wordt gebruikt in het y.a. genre maar hier nog niet al te bekend is. Op de boeken van Crossan ( bv. nieuwe maan ) na.  Het is een vorm wat lekker snel weg leest .

Ondanks de eenvoud, of juist door de eenvoud van de vertelstijl weet de schrijver te boeien en pakt het verhaal je bij de strot. Dus bij deze mijn complimenten aan de vertaalster. Het lijkt mij een uitdaging om zo een boek goed  weten te vertalen zodat ook de emotie van het verhaal bij de lezer binnen komt en dat doet het zeker. (Neemt niet weg dat ik ook de Engelse versie eerdaags wil gaan lezen om te kijken hoe die leest).

Het onderwerp is typisch Amerikaans maar zal door de emotie zeker buiten Amerika ook aanspreken en je tot denken aan zetten. Niet alleen in Amerika zijn er mensen/ jongeren die te lijden hebben onder de druk van de omgeving. Dat ze dingen moeten doen omdat dat van ze verwacht wordt en dat het een moeizaam proces is daar onderuit te komen.

67 seconden is een mooi en rauw boek wat iedereen gewoon moet lezen.

De afbeelding is van de site van de uitgeverij

 

 

“nieuwe maan” Sarah Crossan

Pepper catalogus vjr18.indd9789020608649/2018

Sarah Crossan, vertaling Sabine Mutsaers, uitgeverij Pepperbooks

Al vanaf het eerste boek wat ik van Crossan las was ik onder de indruk van haar vertelwijze. Zowel het gewicht van water, als een , wisten mij te ontroeren en ik keek uit naar een nieuw boek van haar. Zou dat mij net zo weten te raken?

De cover van nieuwe maan is al bijzonder. Een mooie hardcover met de halve maan uitgesneden uit de kaft. Een ondertitel met ” wat is onvergeeflijk?” zet de lezer al aan het denken nog voor je het boek openslaat. Dat de cover heel goed gekozen is bij het verhaal wordt duidelijk na het lezen.

Het verhaal gaat over Joe. Joe zijn broer zit in de gevangenis te wachten op de doodstraf. Daardoor heeft Joe hem al tien jaar niet gezien. Dan is de executiedatum vastgesteld en besluit Joe naar zijn broer te vertrekken om hem nog een laatste maal te ontmoeten. Hij vertrekt aan zijn lange reis en met hem ontdekt de lezer wat er is gebeurd, waarvoor zijn broer de doodstraf krijgt en blijf je tot het einde mee hopen met Joe of hij het tij nog kan keren.

Ook hier weet de schrijfster een heel mooi verhaal te vangen in weinig tekst. Zo blijkt maar dat je niet veel woorden nodig hebt om niet alleen de emoties van de karakters goed weer te geven maar ook een publiek vraagstuk aan de kaak te stellen. Het rechtssysteem, de doodstraf maar ook de vooroordelen van de maatschappij. Het mooie van dit boek vind ik dat niet de kant van de dader of het slachtoffer op de voorgrond staat maar juist dat van de familie van de dader. Want die zijn immers ook slachtoffer. Zij worden ook aangekeken voor iets wat ze totaal niet in de hand hebben gehad. Mede door deze zijde te belichten is het een origineel en aangrijpend verhaal geworden.

Een emotioneel verhaal wat bij de lezer binnenkomt !