“Gena & Finn” Hannah Moskowitz & Kate Helgeson

gena-en-finn-196x300

Hannah Moskowitz & Kate Helgeson ,vertaling Aline Sax en Maren Stoffels ,Davidsfonds

Hannah Moskowitz en Kate Helgeson schreven een aparte en originele young adult over vriendschap en liefde. Het verhaal gaat over de meiden Gena en Finn. Ze zijn allebei meer dan fan van dezelfde televisieserie. Gena is achttien, een populaire blogster en gaat naar het eerste jaar van de universiteit. Finn is tweeëntwintig, blogt ook, probeert een baantje te krijgen en te behouden en twijfelt aan de relatie met haar vriend waarmee ze samenwoont. Het dagelijks leven van beide dames verschilt enorm maar de fanfictie de ze online schrijven brengt ze bij elkaar en een ingewikkelde vriendschap volgt.

Je zou kunnen zeggen dat dit het zoveelste young adult is over vriendschap, verliefd zijn, liefde, verdriet, depressie, rouw en er voor elkaar zijn, maar niets is minder waar. Het boek is origineel, zowel in verhaal als in vormgeving. Door middel van de blogberichten die Gena en Finn posten, e-mails, sms-berichten, dagboekfragmenten en zelfs ouderwetse brieven op papier, krijgt de lezer het hele verhaal voor de kiezen. Van hoe ze elkaar leren kennen tot wat daar allemaal de gevolgen van zijn. Het verhaal wisselt qua perspectief tussen beide dames en vormt een mooi en vloeiend geheel.

Op het eerste gezicht kan het boek rommelig overkomen doordat er gekozen is voor deze vorm met allerlei verschillende berichten en wisseling van perspectief. Gelukkig is dat idee meteen verdwenen als je gaat lezen. Wel is het voor een oudere lezer die niets met fandom en fanfictie van doen heeft (misschien niet eens weet dat het bestaat) even inkomen aan het begin. Dat komt nogal oppervlakkig over, omdat de blogs en reacties van lezers gewoon oppervlakkig en over de top zijn.

Later in het verhaal leer je Gena en Finn beter kennen als persoon en kom je achter hun echte leven en de puinhopen die ze proberen op te ruimen. Hun relatie gaat gelukkig verder en dieper dan de digitale kennismaking aan het begin. Het verhaal kent ondanks het nodige drama ook humor en het geheel heeft een prettige vertelstijl waardoor het lekker loopt en vlot leest. Een verhaal dat voor de doelgroep zeker herkenning met zich meebrengt en gewaardeerd zal worden.

De afbeelding van de cover komt van de site van de uitgeverij. Deze recensie verscheen eerder op Boekenbijlage

 

 

 

 

 

Advertenties

Leesclub voor twee : Veronique en ik lazen “zwarte lieveling” van Susanne Koster

cover zwarte lieveling9789044831375/2017

Susanne Koster, uitgeverij Clavis

Zowel Veronique als ik hebben het boek Zwarte lieveling van Susanne Koster mogen lezen. Allebei waren we hier behoorlijk van onder de indruk. Het is ook een heftig onderwerp wat hopelijk door dit soort verhalen uit de taboesfeer mag komen en bespreekbaar wordt. Wij vonden beiden dat het boek daarom extra onder de aandacht mag worden gebracht en besloten een “leesclub voor twee” item hierover te plaatsen.

Waar gaat het boek over?:

Zwarte lieveling is onderdeel van “ de oneindigheidstrilogie”over mishandeling, hoop en oneindige liefde. De hoofdrol is voor Saskia die veertien jaar oud is als ze in een kindertehuis terechtkomt. Na jarenlange mishandeling door haar stiefvader weten haar oom en tante haar daar te krijgen. Het is moeilijk voor haar om zich veilig te voelen bij vreemden ook al hebben die het beste met haar voor. Haar zusje is al eerder uit huis geplaatst maar daar heeft ze geen contact meer mee. Ook haar stiefbroertje mist ze vreselijk. Het duurt lang voordat ze iemand in vertrouwen durft te nemen. Ze wordt achtervolgd door haar gevoelens en herinneringen aan de periode met haar stiefvader. Die herinneringen komen op als kleuren, hoe enger hoe zwarter. Ze besluit dat ze dit niet langer wil en knokt voor een eigen leven wat niet meer onder invloed is van de man die haar leven heeft verwoest.

Hoe vind je de cover van het boek ? Vind je die goed gekozen? Spreekt die je aan?

V: De cover van het boek vind ik erg goed gekozen. Het meisje kijkt je recht aan en het raakt je in je ziel.

C:De cover vind ik erg mooi. Emotie spat er vanaf en je wilt niets liever dan weten wie dat meisje is.

 Vind je de tekst op de achterflap voldoende? Of juist teveel of te weinig informatie?  Maakt het je nieuwsgierig om het boek te willen lezen?

V: Het is voldoende en het geeft niks weg over het plot. Sommige zinnen zijn bijna poëtisch en maken je nieuwsgierig naar het verhaal.

C: Ik sluit mij aan bij Veronique. Precies genoeg tekst. Een achterflap moet nooit te lang zijn. Een paar zinnen die de nieuwsgierigheid prikkelen is voldoende.

 Heb je eerder boeken /verhalen van deze schrijfster gelezen? Zo ja, was dat de reden om dit boek ook te lezen of had je gezien de thematiek het boek toch wel opgepakt?

V: Ik kende Susanne Koster niet, maar ik ben eigenlijk wel benieuwd of ze nog meer geschreven heeft. Haar schrijfstijl smaakt naar meer!

C: Ik heb “lege kamers”  gelezen over een meisje met psychoses. De schrijfster liet je een kijkje in het hoofd van de hoofdpersonage nemen en wist de problematiek zo goed bij mij binnen te brengen dat ik al snel wist dat ik meer van haar wilde lezen. Voor mij zeker een reden om dit boek op te pakken.

 Hoe vind je het om een boek te lezen met dit thema? Vind je het juist goed dat de schrijfster dit oppakt of vind je dat er al teveel van dit soort verhalen zijn?

V: Het thema is heftig, maar Susanne brengt het op zo’n manier dat het onderwerp bespreekbaar wordt gemaakt. Het is goed om aan deze thematiek aandacht te besteden en Susanne draagt hier op een goede manier aan bij.

C; Het is een pittig en moeilijk thema. Maar de schrijfster heeft een drempel weg weten te nemen en een boek geschreven dat  zowel jongeren als ouderen als ouderen zal aanspreken. Een onderwerp wat aandacht nodig heeft. Helaas kunnen er nooit genoeg van dit soort verhalen zijn omdat het bespreekbaar moet zijn en blijven.

Hoe vind je het verhaal zelf? Kloppen de verhaallijnen, loopt het verhaal lekker? Leest het prettig?

V: Het verhaal leest lekker weg. De schrijfstijl van Susanne is heel fijn. Het is geen ingewikkeld verhaal. Sommige vergelijkingen vond ik heel mooi gevonden.

C: Susanne Koster heeft een heel prettige en toegankelijke stijl. Het verhaal is goed te volgen, mooie spanningsopbouw en weet je te raken.

 Zijn de personages goed uitgewerkt? Is er een karakter waar je veel sympathie voor hebt of juist niet?

V: Ik vond Saskia een levensecht personage. Ze heeft veel emoties en je leert haar echt kennen. Ik wilde haar troosten! Minder sympathie had ik voor haar stiefvader… Die man haalde het bloed onder mijn nagels vandaan.

C: Ja, de hoofdpersoon wordt goed uitgewerkt en ook de andere meiden uit het huis  komen ook goed uit de verf. Karaktertrekjes die heel herkenbaar kunnen zijn. Wat ik jammer vond was dat er wat oubollige namen werden gebruikt maar dat is persoonlijk. Uiteraard is de stiefvader de boosdoener maar ik kon voor de moeder ook geen sympathie opbrengen. Dat je je partner boven je kinderen stelt en ook nog eens aan een kind met die man begint terwijl je dochters geen leven hebben dat is voor mij onbegrijpelijk. Dat het gebeurt is helaas waar maar ik blijf het bijzonder vinden.

Vanaf welke leeftijd zouden lezers dit op kunnen pakken?

V: Ik denk dat dit boek geschikt is voor de jonge lezer, maar eigenlijk kan een volwassene het boek ook goed lezen. Ik denk niet dat hier een leeftijd aan verbonden zit.

C: Jongeren vanaf de brugklas tot …. welke leeftijd dan ook.

Ben je nieuwsgierig naar de rest van de trilogie? Wil je lezen?

V: Ja! Het is een heftig thema en ik ben benieuwd hoe andere schrijvers hiermee omgaan.

C: Ik ben zeker benieuwd naar de rest van de trilogie! ( en andere verhalen van deze top schrijfster !

Is er iets wat je gemist hebt in het verhaal of was er iets wat je er uit zou willen laten?

V: Ik vind het boek prima zo. Ik miste niks, maar zou ook niks toevoegen. Dan gaat de ‘echtheid’ van dit verhaal misschien weg.

C: Naar mijn idee is het boek ook prima zo. Er moet immers ook nog stof over blijven voor de andere twee delen.

 Onze mening over het verhaal:

V: Zwarte lieveling is een boek met een heftig thema dat je raakt en je niet meer loslaat.

C: Een confronterend verhaal over kindermishandeling dat hopelijk aanzet tot actie over te gaan als je kindermishandeling vermoedt of als je in zo’n situatie zit, je weet dat je niet alleen staat en je er uit kan komen.

Lees de volledige recensies van Veronique  en die van mij op onze blogs.

De afbeelding van de cover van het boek komt van de site van de uitgeverij.

 

 

 

 

 

 

 

“zwarte lieveling ” Susanne Koster

cover zwarte lieveling.jpg 2017

Susanne Koster, uitgeverij Clavis

Saskia is veertien als ze in een kindertehuis terechtkomt. Na jarenlange mishandeling door haar stiefvader weten haar oom en tante haar daar te krijgen. Het is moeilijk voor haar om zich veilig te voelen bij vreemden ook al hebben die het beste met haar voor. Haar zusje is al eerder uit huis geplaatst en sindsdien heeft ze daar geen contact meer mee. Ook mist ze haar stiefbroertje en moeder en het duurt lang voor ze iemand in vertrouwen durft te nemen. Ze wordt achtervolgd door haar gevoelens en herinneringen aan de periode met haar stiefvader. Die herinneringen komen op als kleuren, hoe enger hoe zwarter en ze besluit dat ze dit niet langer wil en knokt voor een eigen leven wat niet meer onder invloed is van de man die haar leven heeft verwoest.

Naast de demonen uit haar verleden moet ze ook opboksen tegen de onderlinge spanningen tussen de meisjes in het tehuis en de vooroordelen van de buitenwacht. De mensen denken vaak negatief over meiden in zo’n kindertehuis wat een behoorlijke deuk in je toch al lage zelfwaarde kan geven. Maar Saskia gaat toch die strijd aan om te bewijzen dat ze niet de mislukkeling is die haar stiefvader voor ogen had.

Ik heb Zwarte lieveling net als het vorige boek van Susanne Koster, in één ruk uitgelezen. Dit komt niet alleen door de thema’s die ze op deze manier bespreekbaar maakt, maar ook door haar zeer prettige schrijfstijl. De zinnen komen binnen en het verhaal loopt goed door. Verder heeft het boek een mooie hardcover waarbij het meisje op de kaft je aanstaart met grote ogen vol verdriet en ongeloof. Een cover die prima bij het verhaal past. De titel past ook bij het verhaal. Als je niets van de inhoud zou weten zou je misschien je bedenking erbij hebben, maar bij het lezen zou die bedenking snel weg zijn. Het zwart staat voor de donkere herinneringen die elke keer binnenkomen maar ook voor de outcast die de hoofdpersoon is voor haar stiefvader.

Hoewel Saskia en haar situatie fictief is  is , is het verhaal wel op waarheid gebaseerd. Kindermishandeling komt nog steeds in alle gradaties voor en ook vandaag de dag komen de daders er vaker mee weg dan dat ze bestraft worden en daar zijn eigenlijk geen woorden voor. Iets wat al kippenvel geeft voor je aan zo’n boek begint.
De schrijfster weet heel realistisch het verhaal te vertellen waardoor er soms tranen in je ogen schieten als je leest wat Saskia en haar zusje hebben moeten doorstaan. Het liefst zou je de stiefvader door dat boek heen willen trekken en confronteren met de schade die hij heeft aangericht. Al zou dat bij dat soort mensen toch niet binnenkomen, maar dat terzijde.

Als je beseft dat dit soort situaties echt voorkomen, dat er kinderen zijn die dit moeten doorstaan, geeft het een heel andere sfeer aan het boek. Een sfeer van onmacht en ongeloof. Over de bureaucratie en het rechtssysteem, over mensen die geen actie willen of kunnen ondernemen. Maar boven alles uit laat het het verhaal zien van een zwaar beschadigd meisje dat sterk wil zijn en uit haar leventje wil ontsnappen. Een heel sterk meisje waarvan je weet dat ze er wel zal komen.

Een mooi maar confronterend verhaal over kindermishandeling dat misschien ook aanzet om tot actie over te gaan als je kindermishandeling vermoedt of als je in zo’n situatie zit. Dan weet je na het lezen dat je niet alleen staat.

Deze recensie verscheen eerder op Boekenbijlage

 

” Has#tag” Dirk Bracke

hashtag 9789059088818/2017

Dirk Bracke, uitgeverij Davidsfonds

Dirk Bracke is al meer dan twintig jaar Vlaanderens populairste jeugdauteur. Hij debuteerde in 1993 met het boek “steen” waarna er veel jeugdromans zouden volgen. Zijn verhalen zijn te herkennen aan de realistische benadering van de thematiek, de inleving in het wereldje van jongeren en zijn vlotte schrijfstijl .  Aldus het persbericht van de uitgeverij.  Daar het onderwerpen cyberpesten en catfish mij interessant leken wilde ik dit boek wel lezen.  Zelf opgegroeid in een generatie zonder computers, internet en mobiele telefoons verbaas je je er soms over wat er nu speelt bij de jeugd ( en voel je je soms best wel oud) en het is heel belangrijk dat de jeugd voor dit soort zaken wordt gewaarschuwd.  En hoe kan je dit beter doen dan een heftig verhaal in een toegankelijk boek, wat lekker weg leest.

We maken kennis met Marie en haar vriendin Cloé . Marie is zeventien jaar en twee jaar terug gebeurde er iets ergs met haar broertje waardoor ze haar zelfvertrouwen helemaal kwijt is. Zelfs Cloé weet niets van haar geheim. Marie zoekt aandacht van jongens en kleedt zich uitdagend en door die aandacht vergeet ze haar problemen een beetje. Via Facebook en Instagram wil ze zoveel mogelijk “likes” en vrienden krijgen. Via Facebook ontmoet ze Anton, een jongen die haar vertrouwen probeert te winnen.

In zestien korte hoofdstukken weet de schrijver het wereldje van Marie en haar “vrienden” goed neer te zetten. Hij weet zich goed in te leven en alles komt heel realistisch over. Als een moeder van een tiener zat ik af en toe met kromme tenen en kon mij alleen maar bedenken dat ik mag hopen dat mijn kind dat nooit gaat doen en moet doorstaan.  Het pesten van klasgenoten is van alle tijden maar vandaag de dag met het internet kan het volledig doorslaan. Naast het cyberpesten is een ander heftig onderwerp een catfish die op de loer ligt en zijn slag wil slaan.  Het is inderdaad te hopen dat dit ver van je bed blijft maar na het lezen van dit boek kan de ellende op elke hoek zitten . Door juiste voorlichting en het benoemen van dit soort zaken zullen veel jongeren misschien beter na gaan denken over hun internet gebruik maar de sociale druk is soms erg hoog.  Ik hoop dat dit boek kan bijdrage aan dat besef.

Het verhaal is spannend en realistisch en zet zeker aan tot nadenken en misschien een gesprek te openen. Aan het einde van het verhaal is er nog een begrippenlijst en FAQ’s over wat en hoe te handelen als het jou overkomt of je signaleert iets.Naast het boek is er ook een educatieve film die op school zeker nuttig kan zijn om het in de klas bespreekbaar te maken. In het boek wordt hier naar verwezen.

 

 

Met dank aan de uitgeverij voor het recensie exemplaar. De foto van de cover komt van de site van de uitgeverij

 

 

 

 

 

 

 

 

“opstaan ” Jackie van Laren

opstaan 9789022581131/2017

Jackie van Laren (1968) maakte met de driedelige Q-serie haar debuut als schrijfster. Daarna volgde de roman vallen, een boek wat ik helemaal geweldig vond! Voor mijn gevoel was dat verhaal wel verteld maar enkele weken geleden verscheen het vervolg hierop en uiteraard moest ik die dus wel lezen!

In deze roman pikken we de draad weer op waar vallen was gestopt. Hoofdpersonage Anne Miller haar hart is gebroken. Na een wild jaar met haar grote liefde, rockster Rory Maquary, is hun relatie gestrand. Ze heeft zich na flink uithuilen herpakt en leidt een rustig en teruggetrokken leven op St. Mary’s, het hoofdeiland van de Britse Scilly-eilanden. Samen met een vriendin runt ze daar een restaurant en probeert ze Rory te vergeten. Rory wil haar echter niet vergeten, snapt nog steeds niet wat er mis is gegaan en wil niets liever dan haar vinden. Anne wil niet gevonden worden maar heeft nog wel contact met zijn zoontje. Rory probeert er wat van te maken en als de tv-kok Woz hem uitnodigt een keer langs te komen bij zijn nieuwe baan, in een restaurantje op een eiland besluit hij daarop in te gaan. Drie keer raden wie zijn pad zal kruizen.

Wie al eerder met de schrijfstijl van Jackie van Laren heeft kennis mogen maken kan nu ook haar ( of zijn) hart op halen omdat ook deze roman weer dezelfde stijl, humor en romantiek heeft. Even een paar uur heerlijk ontspannen met een prettig verhaal. Mocht je het voorgaande boek niet gelezen hebben kan je het wel volgen omdat er wel wat wordt teruggeblikt maar de kwartjes zullen sneller vallen als je eerst het eerste deel leest ( die nu voor een leuke en lage prijs opnieuw is uitgebracht).  Persoonlijk vond ik het eerste deel beter maar dat komt door waar het wereldje waar dat verhaal zich afspeelde. In het tweede deel is het wat zoeter en gebeurd er niet zoveel. Daardoor is echter wel wat meer ruimte om de hoofdpersonages wat verder uit te diepen en het de manier waarop de schrijfster de personages om elkaar heen laat draaien is heerlijk om te lezen. Hierdoor blijft  het einde wat minder voorspelbaar als dat je zou denken.

Met deze roman heeft de schrijfster dit verhaal mooi af weten te sluiten. Dacht ik dat het bij deel één al verteld was is dit boek een prettige aanvulling op het verhaal.

 

De afbeelding van de cover komt van de site van de uitgeverij. Met dank aan de Boekerij voor het recensie exemplaar.

 

“geestverwanten” Hilda Spruit

spruit.jpg 978 90 78437 24 6/ 2015

Inhoud: Merthe krijgt iets te horen wat haar leven compleet op zijn kop zet. In één klap wordt het beeld dat ze van haar ouders en zichzelf had, genadeloos onderuitgehaald. Wat rest, zijn vragen. Vragen waar niemand antwoord op weet. Op zoek naar de waarheid gaat ze samen met haar vriendinnen glaasje draaien, in de hoop dat de geesten haar kunnen helpen. Maar de antwoorden die ze tijdens het spel krijgt, leiden enkel tot nóg meer vragen. Als de drie tienervriendinnen besluiten om het mysterie zelf op te lossen, wordt hun vriendschap flink onder druk gezet. Ze belanden in een spiritueel avontuur wat hun leven en dat van anderen drastisch zal veranderen.

Na de inleidende proloog, waar Merthe nieuws krijgt van haar ouders, worden we in 43 korte genummerde hoofdstukken, alle voorzien van een goed passende titel, meegenomen in het verhaal van Merthe. Na de epiloog is er nog een nawoord van medium Liesbeth van Dijk die nog een toelichting geeft en advies.

Het duurt even voordat er in het verhaal duidelijk wordt met welke vragen Merthe aan het worstelen is en het is niet zo vreemd dat ze samen met haar vriendinnen op onderzoek wil gaan. De manier waarop, het glaasje draaien, wordt door twee van de drie dames meer gezien als een grappig spel en niet serieus genomen. Tijdens het spel blijkt het toch serieuzer dan ze denken, met alle gevolgen van dien. Het is denk ik wel de leeftijd van de meiden om te experimenteren en soms niet al te logische dingen doen, zoals alleen naar een enge plek te gaan.

Geestverwanten is pure fictie, maar het glaasje draaien (en aanverwante manieren om geesten op te roepen) is iets wat van alle tijden is, terwijl kinderen van die leeftijd niet echt weten waar ze mee bezig zijn. Het is dus een actueel onderwerp dat zeker bij jongeren zal aanspreken. Wie weet denken ze na het lezen eerst na voor ze dit zelf gaan doen. Niet alleen qua onderwerp maar ook de manier van schrijven, woordkeuze, spanningsopbouw en korte duidelijke hoofdstukken zijn goed afgestemd op de doelgroep. En hoewel er een duidelijke boodschap uit gaat van het verhaal, is er nergens een vinger die opgestoken wordt en dat zal de jeugdige lezer denk wel kunnen waarderen.

Het verhaal pakte me van begin tot het einde: een mooi en boeiend debuut!

Conny

Femke (12 jaar): Het idee voor dit verhaal is leuk en interessant en ik was er wel nieuwsgierig naar.
Het verhaal is goed geschreven en spannend. Ook de bezoeken met het medium worden goed uitgelegd dus het is niet wazig of zo, maar heel duidelijk verteld.
Ik snapte niet waarom de hoofdpersoon boos wordt op haar ouders en verdrietig om de dood van iemand die ze niet kende(waarom moet je zelf maar lezen). En eigenlijk vond ik Merthe en haar vriendinnen een beetje dom bezig om te gaan glaasje draaien. Dat doe je toch niet, denk ik dan en dan worden ze gewaarschuwd en gaan ze alleen op onderzoek uit. Ik zat me daar best een beetje aan te irriteren, maar misschien maakte dat het verhaal juist wel spannender, want ik wilde het wel graag uit lezen om te weten wat er zou gaan gebeuren met die meisjes en hoe het af zou lopen.

Deze recensie verscheen eerder op 4 november 2015 op Boekenbijlage , de foto van de cover komt van de site van de schrijfster. Voor deze recensie lazen wij de eerste druk, de afbeelding hier boven is van de huidige druk. Persoonlijk vind ik deze cover meer aanspreken en ik denk ook zeker bij de jeugd dan die van de eerste druk.

.0.Geestverwanten-front-510x730

“tot in de dood” Debora Elisabeth

0-Nieuw-Tot-in-de-dood-original 9789492585035/2017

Debora Elisabeth, Dutch Venture Publishing

Debora Elisabeth ( 1982) is creatief en romantisch. Iets wat in haar verhalen terug te vinden is. In 2016 debuteerde zij met “vergeef haar”. “tot in de dood” is een paranormale y.a romance.

Inhoud:

Daan en Roza zijn al jaren goede vrienden. Ze voelen beiden meer voor elkaar maar draaien om elkaar heen omdat ze niet willen dat het ten koste gaat van hun vriendschap als ze de eerste stap zetten tot iets meer.Net als hun vriendschap zich tot iets diepers transformeert, slaat het noodlot toe: na een avond stappen, met een andere vriendin die ook een oogje heeft op Daan,  worden ze slachtoffer van een auto-ongeluk. Hierdoor belandt Roza in een rolstoel en hangt het leven van Daan aan een zijden draadje terwijl hun vriendin het niet overleefd.
De klap van het ongeluk heeft de deur naar de gave die Daan al jaren angstvallig verborgen houdt, opengeslagen. In een diepe slaap waaruit hij misschien niet meer zal ontwaken, krijgt hij een waarschuwing van gene zijde.
                                                                                                                                                                      Net als eerdere verhalen die ik van deze schrijfster las is ook dit een lekker vlot lezende roman die je in één zucht uitleest. Je moet wel een flinke dosis romantiek kunnen waarderen mocht je er aan willen beginnen.
Het verhaal is geschreven zowel vanuit het perspectief van Daan als dat van Roza en dat geeft het verhaal wat meer inhoud en een betere spanningsopbouw. Het gedraai om elkaar heen van Daan en Roza is in het begin wat langdradig en uiteraard voorspelbaar dat het uitloopt op meer. Het extraatje van de jaloerse vriendin maakt die voorspelbaarheid wel weer goed. Het geheel is uiteraard de aanloop naar het noodlottige ongeval waarna het verhaal pas echt op gang komt en het paranormale aspect er in wordt verweven. Dit is heel mooi gedaan, subtiel maar overduidelijk waardoor je door wilt blijven lezen.
Kleine kanttekening vind ik de cover. Ik vind de modellen op de cover veel volwassener overkomen de de hoofdfiguren uit het boek ( die zijn rond de 18 jaar). Ook komt het paranormale aspect niet naar voren bij het zien van de cover. Dus zou het niet mijn eerste keuze zijn om het boek zo te verpakken. Maar daar je een boek nooit moet oordelen op zijn cover moet je dat hier ook zeker niet doen.
Een lekker leesbaar romantisch young adult verhaal met een goed gevonden paranormale twist !