“abdij van de nacht” Ellis van Zijl

AbijVanDeNacht.25012097894993157231/2020

Ellis van Zijl, uitgeverij Godijn Publishing

Ellis van Zijl (1997) begon in 2009 met schrijven. Voor haar eerste (kinder-)boek haalde ze haar inspiratie uit de boeken van Paul van Loon. Naast griezelverhalen voor kinderen  en jongeren is er nu het dark-fantasy verhaal ‘ abdij van de nacht”. Naast schrijven leest Ellis graag en schrijft ze recensies. Zij verzamelt boeken en ander items rond het thema vampiers en bezoekt ze graag fantasy festivals en – conventies.  De keuze voor dit genre en dit verhaal is dus niet vreemd. En ik was zeer benieuwd naar dit verhaal.

De cover heeft al een macabere uitstraling, lekker duister en gezamenlijk met de tekst op de achterflap wekte het mijn belangstelling.  Het verhaal wordt geschreven in meer dan veertig korte hoofdstukken maar wegleggen na een hoofdstuk deed ik niet zo snel omdat het tempo er lekker in zat en ik door bleef lezen. Achterin zit een verklarende woordenlijst. Die had ik liever voorin het boek gezien maar dat is een kleine kanttekening. Niet iedereen bekijkt het boek van voor naar achter voor ze gaan lezen.

Achterflap; Een rovende sekte teistert de dorpen. Om zijn familie van de dood te behoeden, sluit Dago zich aan bij de sekte. Hij wordt geacht zijn leven te wijden aan hun dubieuze geloof:  het Lupus Religio.  Jarenlang groeit hij op bij de Lupus monniken. Hun leven staat in het teken van het dienen van de Wolvengod. Dago slaat zich tien jaar door de ontberingen van het klooster en hij wordt regelmatig gepest. Zijn geloof in de Wolvengod is onzeker en dagelijks verlangt hij naar zijn familie.  Dan moet hij mee op jacht. Tijdens deze nacht neemt zijn leven een andere wending. Het is de start van een duistere reis.

Het verhaal speelt zich af in een wereld die een beeld schetst van een Middeleeuwse setting waarbij religie overheerst en er veel armoede is. De sekte leden eisen van de dorpelingen geschenken met alle gevolgen van dien als ze daar niet aan tegemoet kunnen komen.  De auteur heeft een beeldende vertelwijze waarbij je als lezer deze omgeving goed in je op kunt nemen en gewoon voor je ziet.

Zoals je al uit de naam van de sekte kan afleiden moet er toch wel een wolf of weerwolf in voorkomen was mijn eerste gedachte. En ik werd op mijn wenken bedient. Geen lieverdjes die je zomaar tegemoet zou stappen en ik hou daar wel van.  Het is immers niet voor niets een dark fantasy verhaal dus dan mogen de scènes wel gruwelijk weergegeven worden met de nodige bloedspetters her en der..  Het is de auteur gelukt dit goed te doseren en goed te verwoorden. Het is af en toe bijna filmisch en het zou inderdaad een goed te verfilmen verhaal zijn.  Naast het feit dat het geen lieverdjes zijn is er wel ruimte voor vriendschap en zijn andere thema’s acceptatie, het er bij willen horen, zelfvertrouwen en onzekerheid die voorbij komen. Niets menselijks is ze vreemd al zouden de monniken dit niet graag willen horen.

Ik ben enthousiast over haar boek wat naast een spannende vertelling ook een heel mooi verwoorde afsluiting heeft.

 

 

 

 

” de betovering van kerstmis” Kristy Ferry

0-nieuw-De-betovering-van-kerstmis-original9789492585417/2019

Kristy Ferry, vertaling Nikki Greveling, uitgeverij Choc Lit NL

Dutch Venture Publishing en Tinteling Romance zijn samen een nieuw imprint gestart. Choc Lit NL brengt feelgoodboeken uit het fonds van de Britse uitgever Choc Lit.  De feelgoodverhalen zitten vol romantiek en een dosis Britse humor. Lekker seizoensgebonden wegleesmateriaal. Het fonds bestaat uit zomerkost en winterkost en nu met de kerst voor de deur is  de novelle van Kristy Ferry uitgekomen met de titel  ‘ de betovering van Kerstmis’.

Kristy Ferry schreef veel artikelen en korte verhalen voor verschillende magazines en kranten. Haar eerste novelle ‘ the memory of snow’ verscheen in 2011 in Engeland. Al eerder won ze de schrijfwedstrijd the English Heritage/Belsay Hall National Creative Writing competition, in 2009. Ze schrijft graag over mysteries met geesten en het combineren van fictie met non-fictie. Iets wat in dit verhaal ook te vinden is.

“De betovering van Kerstmis” speelt zich af in Carrick Park Hotel waar weddingplanner Ailsa Mc.Cormack een bruiloft voor de eerste kerstdag aan het regelen is. Het is de dag voor kerstmis en de laatste puntjes moeten op de i worden gezet. Ailsa is gek op haar werk en vindt het heerlijk om de perfecte dag voor elk bruidspaar te bezorgen. Het maakt haar ook niet zoveel uit dat ze hier haar eigen kerst voor moet opofferen. Carrick Park Hotel heeft een verleden waar Ailsa door gefascineerd is. Het boek over de familiegeschiedenis kent ze bijna uit haar hoofd en vooral het tragische leven van Ella Carrick spreekt tot haar verbeelding. Ella ( lady Eleanor Carric) was verliefd op Adam en beiden zijn op mysterieuze wijze verdwenen waardoor haar zus Lydia Carrick eigenaresse van het huis wordt. Dit speelde zich af in het Victoriaanse tijdperk rond 1865.  Ailsa heeft haar eigen beeld van die periode, van de mensen die toen leefde en van het mysterie wat er zich heeft moeten afgespeeld. Ze zou maar wat graag daar willen rondwandelen om te zien of haar beeld een beetje klopt. Terwijl ze wat mijmert en aanstalten maakt de dag te laten voor wat hij is ontmoet ze een knappe man in de salon van het huis. Vaag bekend komt hij haar voor.  Edward Cavendish doet haar hart smelten en laat haar een wereld zien waarin alles voorbestemd is. Hierdoor kan je de geschiedenis nooit veranderen, het is zoals het moet zijn. Als ze gaat slapen belandt ze in vroegere tijden en komt ze achter de tragedie die Ella is overkomen.

De dunne novelle is een prettig romantisch verhaal voor onder de kerstboom. Als je dit voor ogen houdt en gewoon een prettig ‘wegleesboekje’ zoekt is hier niets mis mee en kan je heerlijk even genieten.  Je kunt je even verliezen in het romantische gekonkel en de tuttigheid van de personages , wat soms wat irritatie zou kunnen geven. Maar ach, het Victoriaanse tijdperk is nu eenmaal een beetje tuttig. andere normen en waarden dan wij nu kennen dus met dat in het achterhoofd is het  wel grappig om te lezen.

De auteur verzandt af en toe wel een beetje in teveel details voor zo’n kort verhaal hierdoor gaat het tempo er een beetje uit en is het niet zo spannend als wat ik had gehoopt. Er zijn namelijk zat gebeurtenissen die veel spannender uit de verf hadden kunnen komen. Een gemiste kans?  Aan de ene kant wel maar aan de andere kant is dat niet wat je hoeft te verwachten van een romantisch kerstverhaal.

 

Met dank aan Jen Minkman voor het beschikbaar stellen van het recensie exemplaar. Deze recensie maakt deel uit van de blogtour rond deze titel. Op de site van Choclit zie je een lijst van deelnemende bloggers en kan je hun mening over het boek lezen.

 

 

 

“Schemerzone” Cocky van Dijk & J. Sharpe

schemerzone9789463081696/2019 uitgeverij Zilverspoor

Wie een beetje bekend is met de fantasy-schrijver-scene kent de namen Cocky van Dijk en J. Sharpe wel. Van Cocky van Dijk heb ik het eerste deel van haar drakentrilogie gelezen van J. Sharpe bijna al zijn bijzonder originele thrillers. Voor wie mijn blog een beetje volgt weet dat ik de boeken van J. Sharpe eigenlijk gewoon geweldig vind.  Toen ik hoorde dat beide auteurs aan een gezamenlijk project waren begonnen was ik ook zeer benieuwd naar het resultaat.  Beiden stapte ook uit hun comfortzone om zich aan het y.a. genre te wagen met het resultaat  Schemerzone ..

Inhoud:  De wereld is verdeeld in twee delen Facillis en Tenebris met daartussen de Schemerzone. De mensen die het lichtgen hebben bij geboorte wonen in Facillis  waar alles perfect is (lijkt) en goed is geregeld. De mensen daar hebben echter allemaal een chip en hoeven dus niet voor zichzelf te denken, ze gehoorzamen en lijken gelukkig. De mensen die het lichtgen missen wonen in Tenebris , in het duister.  Tussen deze werelden is dus de Schemerzone. Hier dumpen de mensen van Fascillis  hun afval en proberen de jutters nog wat te vinden van hun gading.  Zoë mist het lichtgen en is als baby afgegeven in een weeshuis op Tenebris. Hier moet ze weg als ze zestien is en moet ze voor zichzelf zorgen. Ze wordt jutter in de Schemerzone om zo de kost bij elkaar te scharrelen.  Tijdens het jutten stuit ze op een lijk en vindt de chip. Hierop staan filmpjes die de vrede tussen beiden kanten van de planeet zal verstoren.  Zoë wordt gedwongen door de regering om onderzoek te doen. Getergd door schuldgevoel en angst komt ze in grote problemen.

Schemerzone is een lekker leesbaar y.a. verhaal. De vertelstijl is eenvoudig en bondig, de zinnen aan de vrij korte kant dus jongere lezers kunnen het ook makkelijk lezen. Echter komen er toch wel wat gruwelijk stukken in voor.  Hier sluipt dan toch een beetje de macabere stijl van J. Sharpe er doorheen. Maar over het algemeen sluit het verhaal goed aan en is het in dezelfde toon geschreven zodat je niet door hebt dat er twee auteurs het brein zijn achter dit originele verhaal.

Als lezer krijg je genoeg informatie over de wereld waar Zoë en de anderen verblijven en leer je de personages ook voldoende kennen.  Dit komt ook door de wisseling in perspectief . Hier en daar een stukje voorspelbaarheid en kabbelt het een beetje door in het eerste deel van het boek maar dat wordt later goed gemaakt. Prima opbouw en voldoende spanning.  Leuke twist ook dat het rooskleurige ‘ rijke ‘leventje toch een ander kleurtje krijgt en dat de tegenstelling tussen arm/rijk , licht/donker minder groot blijkt dan het lijkt.

Een geslaagd y.a. debuut voor dit schrijversduo. De samenwerking smaakt naar meer!

“Dor” Neal & Jarrod Shusterman

download.jpg9789059246676/2019

Neal & Jarrod Shusterman, vertaling Lydia Meeder, uitgeverij Fantoom

“dit boek is opgedragen aan iedereen die strijdt tegen de klimaatverandering en haar rampzalige gevolgen”…    De boodschap aan het begin van het boek.  Dit in combinatie met de titel en uiteraard na het lezen van de achterflap geeft je te kennen dat het boek over een onderwerp gaat wat wel dichtbij de (actuele) werkelijkheid ligt.

Het speelt zich af in Amerika, een droog Amerika. De droogte houdt al een lange tijd aan  en het ene verbod na het ander wordt opgelegd. Je mag je tuin niet meer sproeien, je mag je zwembad niet meer vullen en je mag niet te lang douchen. Op een gegeven moment is daar de ” Tap-Toe, er komt geen druppel meer uit de kraan. De media besteedt er nauwelijks aandacht aan las een bepaalt gebied wordt afgesloten van de watervoorziening. Maar voor de bewoners daar is het (uiteraard) een regelrechte ramp. Alyssa en haar broertje Garrett wonen in een rustige wijk wat hierdoor verandert in oorlogsgebied. Mensen gaan hamsteren en roven om aan water te komen.  Als hun ouders besluiten op pad te gaan en niet meer terug komen besluit Alyssa om met haar broer en buurjongen Kelton tot actie over te gaan. Er moet immers water komen want thuis blijven en uitdrogen is geen optie.

Omdat mijn dochter fan is van een ander boek van Shusterman (Scythe) was ik zeer benieuwd naar deze titel en de samenwerking met zijn zoon. De hardcover is ook heel pakkend. Echt een die er uit springt met een mooi leeslint. Een feestje om te aanschouwen en zeker om te lezen.

Het is een ingrijpend verhaal. Het speelt zich ook af in de nabije toekomst en het onderwerp is zeer actueel waardoor het niet zo ‘ver-van-je-bed’is wat je meestal wel hebt met dystopische verhalen.  Door het dichtbij de realiteit te houden raakt het boek je meer dan je zou verwachten. Het wordt verteld vanuit de verschillende perspectieven van Alyssa en Kelton en naast hun verhaal zijn er een aantal fragmenten uit het leven van andere mensen met hun eigen sores tijdens de ‘Tap-Toe”. Deze hebben een ander lettertype en staan los van het verhaal maar ondanks dat geeft het net wel even meer de sombere sfeer neer van het verhaal. De vertelstijl is boeiend en laat je lekker doorlezen omdat je graag wilt weten hoe het verder gaat. De spanningsopbouw zakt hier en daar wat in maar wordt al weer snel genoeg opgepakt. Snel genoeg om door te willen lezen.

Het is een spannend verhaal wat onder je huid wilt kruipen. Maar zeker ook een verhaal wat nog even rond blijft spoken als je het boek dicht hebt gedaan. Een dikke 450 pagina’s waar je doorheen raast en waar je dorst van krijgt. Het is niet alleen een verhaal om de mens een spiegel voor te houden. Hoe of iemand kan veranderen in een tijd van ellende maar het is ook een verhaal van liefde, vertrouwen en hoop…

Kortom een y.a die ik van harte kan aanbevelen!

 

 

 

” plastic vriend ” Johan Klein Haneveld

plastic vriend (2)9789493157064/2019

Johan Klein Haneveld , uitgeverij Godijn

Johan Klein Haneveld is een fantasie schrijver die zich niet vasthoudt aan één bepaald genre of publiek.  Voor hem waarschijnlijk een leuke uitdaging maar ook voor de lezer om zijn werk te volgen. Ik las al eerder het tweeluik ‘de Krakenvorst’ een prettig fantasie verhaal en het science fiction verhaal Het teken in de lucht

“Plastic vriend’ is een ziltpunk verhaal.  Dit is genre over de klimaatveranderinge,  science fiction gemengd met echt Hollandse elementen. Zoals de zee, dijken, handelsgeest en windmolens. Typische Nederlandse toekomstverhalen dus.

Voor mij ligt een novelle van zo’n 103 pagina’s waarin dus de klimaatverandering de aarde heeft veranderd. Het speelt zich af in de 22e eeuw. De polders en steden van Nederland zijn onder water gelopen.  De meeste mensen wonen in nederzettingen op het vaste land maar een aantal zijn wat meer vrij van geest en wonen apart. Zij zoeken naar een manier om in de toekomst met de natuur samen te leven. Matthijs is een plastic visser en slijt zijn dagen op zee. Het plastic wat hij uit het water vist biedt hij aan bij handelsposten om te laten recyclen.  Op een dag vist hij een bijzonder robotachtig ding uit het water. Matthijs heeft meteen door dat het meer is dan dat en lijkt te kunnen communiceren met het object. Helaas zijn ook minder vriendelijke personen achter zijn vondst aan.

Hoewel fictie er zitten toch elementen in het verhaal waarvan je niet eens raar op zou staan te kijken als het later echt zo zou toe gaan. De angst en zorgen van de klimaatveranderingen en de plastic soep die door onze oceanen stroomt zijn de basis van dit verhaal. Een stukje non-fictie in een fantasie verhaal wat goed in elkaar zit. Een goede spannende opbouw heeft en een mooi eind. Het leest prettig weg en door deze schrijfstijl geschikt voor jongeren en oudere lezers.

De schrijver is zelf ook zeer betrokken bij het onderwerp wat het verhaal sterker maakt. Zeker de hoop die in het verhaal steekt geeft de lezer moed.

De royalty’s van dit verhaal doneert de schrijver dan ook aan de plastic soup foundation

” Er was eens.. ” vijf sprookjes door Jen Minkman, Suzanne Peters, Miranda Peters, Marijke F. Jansen en Cathinca van Sprundel

Er-was-eens-Cosmic-Love-203x300 9789492585394/2019

uitgeverij Dutch Venture Publishing

Vijf auteurs schreven alle vijf ( of herschreven? ) een bekend sprookje. Althans hun verhaal heeft als basis een bekend sprookje. Deze zijn te vinden in de bundel ‘ Er was eens.. ” , toepasselijker kan de titel niet zijn daar de meeste sprookjes beginnen met deze zin. De cover is goed gekozen en heeft de magische uitstraling die je bij een sprookje hoopt te vinden. De illustraties in het boek ( in het zwart/wit) zijn aan de hand van Marieke Veringa en geven echt dat ouderwetse sprookjesboek gevoel..

Wat is eigenlijk een sprookje?  Een sprookje is een meestal bedacht, kort, beschrijvend verhaal over één thema. Van oorsprong een mondeling overgeleverd volksverhaal dat gebruik maakt van magie en fantasie. Ook speelt het zich af op een onbepaalde plaats in een onbepaald verleden. ( lang leve het woordenboek).  De sprookjes uit deze bundel voldoen wel aan die definitie als we kijken naar fictief en in een onbepaalde plaats en tijd.  Maar zullen ze net als de sprookjes van Grimm tijdloos zijn?

We gaan van start met het verhaal van Miranda Peters, bekend van de Gaiatrilogie, een serie die ik prettig leesbaar vond en ook in dit verhaal is haar vlotte en eenvoudige vertelstijl terug te vinden.  Negen levens gaat over Davina, haar jeugdliefde Olivier, een beschermende Luke en een boze stiefmoeder en twee stiefzussen.  Al gaat het van start met een louche buurt en een loverboy al snel haal je de link met Assepoester er uit. Originele insteek met een leuke variant van een petemoei maar aan het einde een stukje magie er tussen gestopt wat niet nodig is voor het geheel. Dit kon dan ook niet optimaal uitgewerkt worden en dat was jammer.

Ontvlochten van Cathinca van Sprundel verteld over de blinde Rosalyn die ontvoerd wordt door een Fey en opgesloten wordt in een hoge toren. William wil haar redden maar wordt dan zelf ontvoerd.  Na het lezen vande vrouwe van Myrdin en de held van Anwyn, ben ik fan van haar schrijfstijl en ook dit verhaal heeft dat zelfde sprookjesachtige sfeertje.   Cathinca bewijst dat ook korte verhalen schrijven aan haar is besteedt.

De grote boze wolf van  Jen Minkman heeft een mooie draai gegeven aan het sprookje van Roodkapje. De verwijzing naar het Grimmboek vond ik erg leuk en hoewel het niets met het origineel van doen heeft zijn er wel symbolische elementen die er in terug komen. Dat vind ik de ware kunst van een hervertelling.

Bevroren van Marijke F. Jansen is het verhaal wat mij het minste kon bekoren. Het was gewoon niet mijn ding. Dit komt denk ook doordat er twee schrijfstijlen zijn gebruikt waarbij het ‘vrije vers’ niet echt bij mij binnen kwam. De wisseling van de stijlen haalde het tempo voor mij een beetje uit het verhaal terwijl het juist begon met een gruwelijk offer waardoor ik dacht dat geeft de nodige spanning voor het verhaal. Door het verlies in tempo verloor het mijn aandacht ook een beetje.

Online van Suzanne Peters neemt het sprookje van Doornroosje mee naar de huidige tijd. Geen spinnewiel maar sociale media. Een originele vondst en al dacht ik bij het begin van het verhaal ‘waar gaat dat heen’ kon ik de invalshoek zeker waarderen.

Het (her-) schrijven van een sprookje kan twee kanten op gaan. Het lezen ‘Harteloos’ en de Lunar chronicles van Meyer zijn voor mij voorbeelden hoe het niet moet. Harteloos vond ik echt dertien uit een dozijn en makkelijk scoren.  De ene kant dus. De andere kant is dat je een heel originele en eigen draai er aan geeft waar je het als lezer leuk vind als je de symboliek of een thema kunt herkennen maar wel een heel nieuw verhaal leest.  En daar zijn deze dames zeker in geslaagd !

Een bundel met vijf verschillende verhalen van vijf auteurs maakt het dat je als lezer een leuke kennismaking hebt met verschillende stijlen en zal er altijd wel iets tussen zitten wat je aanspreekt.  Voor mij was het een heerlijke bundel om even de werkelijkheid uit het oog te verliezen en in een sprookjeswereld rond te dwalen.

69467562_651146055397286_7343119798017982464_n-1024x576

Bezoek de andere blogs om te lezen wat anderen van deze bundel vonden.

 

” droomwandelaar tweeluik ; Aurora, Wolvenvuur” Inge Pietjow

Inge Pietjow (1984) schreef het tweeluik ‘droomwandelaar’, haar eerste young-adult verhaal. Een verhaal wat je meesleept naar een wonderlijke Viking wereld vol magie, fantasie, liefde, vriendschap en vertrouwen.

“Droomwandelaar’ beslaat dus twee delen. Het eerste deel heet Aurora en het tweede Wolvenvuur. Hoofdpersoon Finna is dochter van een Viking hoofdman.  Als haar vader en zus Thora niet terugkomen na een lange winter worden ze doodverklaard en neemt een ander de macht over. Finna kan hier niet mee leven. Ze vindt het leven in Odinsveld steeds zwaarder en de nieuwe hoofdman regeert met strenge en medeloze hand.  Finna droomt steeds over haar zus  en die dromen lijken waarheid.  Op een dag wordt ze wakker met de  wolvenspeld van haar zus. Een bewijs voor haar dat haar zus leeft en ze op zoek moet  naar haar. Niemand gelooft dit, ook haar beste vriend Jor niet. Toch besluit ze op pad te gaan.  Samen met de onder andere dewolf Loki en de raaf Mu neemt ze het tijdens haar reis op tegen trollen en een wel heel gevaarlijke vijand.

In het tweede deel probeert Thora een nieuw leven op te bouwen in Tyrgard. Ook hier komen de trollen in actie en het mysterieuze rendiervolk waarschuwt voor de vrouw van ijs, die over het land dwaalt. Thora vindt een wolvenwelpje waarmee ze kan communiceren en de raaf van Odin bemoeit zich met haar verleden, een verleden waar ze niet aan kan ontsnappen.

Finna is dus een droomwandelaar, dat wil zeggen dat je in je dromen naar andere plekken kunt reizen. Het is niet zomaar een droomreis. Ze kan echt communiceren in die andere wereld en alles gebeurt echt. Als ze daar gewond raakt of zelfs zou sterven zou dit in haar ‘eigen wereld’ ook zo zijn.  Finna ontdekt in het eerste deel langzaam haar gave en langzaam ondergaat ze die ontwikkeling en leert ze er meer en meer mee omgaan. Als lezer ga je mee in haar ontdekkingstocht  en raak je er net als Finna mee vertrouwd.  Naast deze bijzondere basis speelt de Noorse mythologie een rol in het verhaal. Zelf hou ik erg van deze verhalen en dat was ook van de redenen dat ik dit tweeluik wilde lezen. Bepaalde namen worden gebruikt in het verhaal en als je wat meer weet van deze mythologie kan je sommige verwijzingen en namen beter plaatsen. Het is echter geen must om niet te kunnen genieten van dit avontuur. Je merkt wel dat de schrijfster zich hierin, en in de tijd van de Vikingen, heeft verdiept wat het verhaal zeker ten goede komt.

Het verhaal zelf heeft dus een originele insteek en als is het hier en daar voor mij wat voorspelbaar. Het taalgebruik is eenvoudig en hoewel een young-adult zou het ook door jongere lezers gelezen kunnen worden. Het zou ook weggezet worden als jeugdboek. Soms is die grens klein of zelfs niet aanwezig.  Vooral ook bepaalde uitdrukkingen (als Finna een verwensing roept/ loopt te schelden) zijn vrij kinderlijk en zeker geschikt voor de jonge lezer. Een wat oudere lezer zou zich hier zelfs een beetje aan kunnen irriteren. Ze roept bijvoorbeeld   “ bij Thors ranzige oorharen” een kreet waar ik met mijn wenkbrauwen frons en denk dat komt er weel heel erg geknutseld uit. Ik kan mij nauwelijks voorstellen dat je zoiets uit je mond laat komen. Maar gelukkig kon het verhaal mij genoeg boeien om mij daar niet al te erg aan te storen en er gewoon doorheen te lezen.

Wat ik vooral zelf heel mooi vond waren de contacten tussen mens en dier. De wolven hadden snel mijn hart gestolen. Ook de mooie beeldende vertelwijze waardoor je de wereld die zij schetst voor je ziet en er eigenlijk gewoon door heen wilt dwalen.  Een mooie avontuurlijke fantasieroman die ik van harte kan aanbevelen!