” de laatste getuige” Frank Krake

de laatste getuige Frank Krake9789082476415/2018

Frank Krake, uitgeverij Achtbaan

Frank Krake is een succesvol zakenman en veelgevraagd spreker. Na een lezing over zijn vorige boek, Menthol, raakte hij in gesprek met Wim Aloserij en dat inspireerde hem tot het schrijven van dit verhaal. Vele afspraken en gesprekken zouden volgen om het levensverhaal van Wim Aloserij zo goed mogelijk op papier te krijgen. Dit vergde de nodige research in archieven, maar ook het bezoeken van de historische plaatsen waar het verhaal zich afspeelt. Het resultaat mag er zijn. Een zeer uitgebreid naslagwerk, een levensverhaal en tegelijkertijd een geschiedenis die verteld mag en moet worden.

Na een mooi voorwoord van Sybrand van Haersma Buma (Fractievoorzitter CDA in de Tweede Kamer), wiens opa ook, net als Wim Aloserij, in kamp Amersfoort heeft gezeten, volgt het verhaal van Wim. Een chronologische vertelling met name over de periode van 1932 tot 1959. Daar waar de Tweede Wereldoorlog begint en de nasleep ervan.

Na een korte beschrijving van zijn niet al te makkelijke jeugd (hij heeft een gewelddadige stiefvader ) krijgt Wim het bericht dat hij zich moest melden voor de Arbeitseinsatz in Duitsland, het is 1943. Een roerige tijd volgde. Hij duikt onder bij een boer die een speciale kist onder de grond heeft gemaakt die maanden zijn slaapplaats zal zijn. Na een razzia komt hij in een Gestapogevangenis en vervolgens in kamp Amersfoort. Enkele weken later volgt er transport naar Duitsland waar hij dwangarbeid verricht in de concentratiekampen Husum en Neuengamme. Aan het einde van de oorlog komt hij terecht op het schip Cap Arcona. De RAF bombardeert meerderde schepen en er verongelukken 7000 gevangenen. Ook deze ramp overleeft Wim Aloserij. Een man die veel heeft moeten doorstaan en nu op zijn vierennegentigste dit verhaal met ons kan delen.

Het verhaal is zeer toegankelijk geschreven met eenvoudig taalgebruik. Hierdoor is het zeer laagdrempelig en zouden ook veel jongeren dit boek kunnen lezen om een beeld te krijgen van een van de donkerste perioden uit onze geschiedenis. De vele foto’s van mensen, plaatsen en zaken als bijvoorbeeld voedselbonnen, geven het verhaal een gezicht waardoor het harder bij je binnen komt. Er zijn immers al zoveel verhalen over deze tijd verschenen, maar de een heeft meer impact op de lezer dan de ander. Naast het persoonlijke verhaal, wat veel gruwelijke details kent, zoals bijvoorbeeld de zinloze dwangarbeid waarbij men soms letterlijk dood neerviel, wordt onderbouwd met foto’s, tekeningen en feiten waardoor dit onder de categorie met veel impact valt. Soms las ik gewoon met kippenvel verder, mij afvragend hoe zoiets heeft kunnen gebeuren.

Door het verhaal heb je het idee dat je Wim Aloserij persoonlijk hebt leren kennen als een bijzondere, sterke man met een bijzonder verhaal. Een verhaal waarvan ik blij ben dat hij het met ons heeft willen delen.

De afbeelding van de cover komt van de site van de uitgeverij. Deze recensie verscheen eerder op Boekenbijlage 

“Arunachala” Monique van der Zwart

arunachala9789402238105/2017

Monique van der Zwart, uitgeverij Boekscout

Arunachala,  een opgelost mysterie vanuit mijn ziel

Inhoud/achterflap: Het was de roep van de ziel van Monique van der Zwart die haar voortstuwde op zoek te gaan naar haar innerlijke kracht. Haar nieuwsgierigheid dat haar dreef te ontdekken of er meer is dan wat wij vernemen. Door middel van haar bewustzijn leerde zij de liefde te vinden voor zichzelf en daardoor ook naar anderen. Zolang Monique zich kan herinneren, is zij op zoek naar avontuur in en buiten haarzelf. Daardoor leerde zij alles vanuit een ander perspectief te bekijken. Dit opende haar voor gebeurtenissen in haar leven die haar vreemd zijn, maar haar toch met beide benen op de grond laat staan.

Het eerste aanblik van de cover wekt nieuwsgierigheid op, een mooie sleutel die vast vele deuren zal openen voor de schrijfster op haar zoektocht. Daar er in de ondertitel staat dat het mysterie is opgelost is misschien wat jammer maar gelukkig is het verhaal prettig leesbaar en je vraagt je toch af hoe dat mysterie is opgelost dus lees je door.

Na een inleiding en een voorwoord zijn er 12 hoofdstukken, gevolgd met een laatste hoofdstukje met uitleg over enneagrammen en een dankwoord.

In de inleiding laat de schrijfster weten dat ze de vrijheid zocht om naar haar gevoel te luisteren. Ze voelde zich opgesloten in haar eigen gevoel. Ze omschrijft dit heel mooi als een gesponnen web waarin een opstapeling van ongeuite emoties in vast zaten en dat ze door het avontuur te zoeken in zichzelf deze draden wilde ontrafelen. Heel mooi verwoord. De liefde voor anderen maakte haar sterk maar deed haar meer beseffen dat ze opzoek moest naar de liefde voor zichzelf.

We beginnen bij Arunachala, een heilige berg in India. Deze berg zou speciale energie bevatten. Nu was de schrijfster daar , als nuchtere Nederlander,  in eerste instantie vrij sceptisch over. Ze is er van overtuigd dat er meer moet zijn dan je waarneemt maar energie in stenen dat was niet iets waarin ze klakkeloos geloofde. Toen ik dat las dacht ik  ‘gelukkig maar’. Ik was namelijk bang dat dit een heel zweverig en eenzijdig verhaal zou gaan worden maar door dit stukje relativering gaf mij toch een reden om door te lezen. Benieuwd hoe ze er toe kwam deze zoektocht te gaan ondernemen en of ze zou vinden wat ze zocht.

Openhartig vertelt de schrijfster over haar relaties, werk en verleden en hoe sommige dingen op haar pad kwamen. Niet aan alles had ze meteen wat maar op een bepaald moment bleken sommige zaken gewoon op zijn plaats te vallen. Ze vertelt hoe een aantal boeken haar leven een mening gegeven hebben en geholpen hebben de weg te volgen die nodig was naar haar zoektocht.

Zo was er het boek van Jan Geurtz die haar hielp om te stoppen met roken,  ‘de grote verdoving ‘ van Erik Stofferis die zorgde dat de drank bleef staan maar vooral het boek ‘ de helende reis’ van Brandon Bays zou haar leven veranderen.  In dit schrijven meent Bays dat je je onverwerkte emoties moet ontmoeten en verwerken.  De Journey methode helpt inzicht te krijgen hoe emoties voor jou werken. Zo kan je je eigen pad bewandelen naar je gevoel en je natuurlijke zelf.

Het boek van Bays is de basis van een heel programma en als je dat volgt kan je jezelf Journey Practition noemen en andere gaan begeleiden.  Als snel is dat wat de schrijfster wil gaan doen en gaat de mogelijkheden hiertoe bekijken. Het programma is niet goedkoop maar op de een of andere manier lijkt het voorbestemd dat ze dit moet gaan doen en komen de financiën er om dit te kunnen volgen. Later zal haar partner ook zich gaan verdiepen in deze leer en besluiten ze naar pelgrimage in India te gaan onder leiding van Brandon Bays en zo is de cirkel rond en zijn we aan het einde van het boek weer bij Arunachala .

Het boek bevat ook een klein aantal foto’s met teksten erbij waarvan ik het met  onderstaande tekst helemaal eens ben:

walk your own way, it brings you where you should be’

Het zeer openhartige en persoonlijke verhaal van Monique wordt vanuit haar perspectief vertelt en is een opsomming van haar verleden en belevenissen. Hier en daar  had ik het idee dat ze een beetje in herhaling viel maar dit valt te verwaarlozen als je doorleest. Haar enthousiasme spat van de bladzijdes af als ze het heeft over de boeken die ze las (zie hierboven) en het is mooi dat boeken je zo kunnen raken en dat je er een bepaald inzicht door kunt krijgen. Het enthousiasme over de ’ the journey ‘maakt nieuwsgierig al had ik wel een beetje het gevoel dat het soms wat te  enthousiast was. Maar goed dat kan je iemand die haar ziel en zaligheid hierin legt niet kwalijk nemen. Verder geeft het ook een heel duidelijke uitleg over ‘the journey- methode’ en hoe dat in de praktijk werkt.

De samenvatting van het verhaal plus de afbeelding van de cover komen van de site van uitgeverij Boekscout. Met dank aan de schrijfster voor het beschikbaar stellen van het digitale recensie exemplaar.

 

 

“toffe peren , rotte appels” Gerard Mak

9789463383233.jpg 9789463383233/2017

Gerard Mak deed ruim 34 jaar dienst als politieambtenaar in Amsterdam. Daarvan werkte hij grotendeels aan het politiebureau Warmoestraat. Hij heeft alle facetten die de criminaliteit met zich meebrengt, meegemaakt.  Veel van zijn belevenissen heeft hij als columnist en in zijn diverse boeken beschreven.

Toffe peren en rotte appels’ zijn korte, waargebeurde, politieverhalen. In deze bundel maken we kennis met Frits Burghols en Sem Leenstra, twee politieagenten die werken in de binnenstad van Amsterdam. In deze verhalen komen alledaagse incidenten, menselijk leed en kleine en grote criminaliteit naar voren. Het dagelijks werk van wijkgebonden politieagenten.

Nog net geen vijftig korte verhalen die lezen als een trein. De vertelstijl is prettig, bondig en recht voor zijn raap. Dat de waarheid soms zo absurd is dat het wel waar moet zijn omdat niemand dat kan verzinnen, maakt de verhalen soms zeer wonderlijk. Sommige komen ook best wel bij je binnen. Het geeft een beeld van de politie die van alles meemaken en heel flexibel moeten zijn om zich staande te kunnen houden in deze, vaak harde wereld. Ook blijkt maar dat je het vak alleen maar kan uitvoeren als je het met je hart en ziel doet want niet altijd wordt een agent met respect behandeld. De meeste verhalen hebben ook een knipoog en de nodige humor. Humor is immers een goede remedie om je staande te houden en voor de lezer is er niets leukers om met een glimlach door het boek te gaan. Op de een of andere manier blijft op deze wijze de erge situaties en de mensen aan de zelfkant van het leven je dan ook beter bij.

Een heerlijk leesbare bundel die van mij nog veel meer verhalen had mogen bevatten want ik heb er nog lang niet genoeg van.

De informatie over de schrijver en de foto van de cover komt van de site van de uitgeverij. Met dank aan de uitgeverij voor het beschikbaar stellen van het recensie exemplaar.

 

“Ach,moedertje” Hugo Borst

ach moedertje 9789048838387/2017

Hugo Borst, uitgeverij Lebowski

Hugo Borst zorgt, samen met zijn vrouw, broer en schoonzus, voor zijn moeder sinds 2014.  Zijn moeder zit in een verpleeghuis en heeft de ziekte van Alzheimer. Hij schrijft hierover stukjes in het Algemeen Dagblad en in het boek ” Ma” werden deze stukjes verzameld en uitgebracht in 2015.  Deze bundel is het vervolg op die ontroerende bestseller die meer dan 100.000 verkochte exemplaren telde.

Net als in de eerste bundel gaat het over de zorg en de belevenissen die hij mee maakt met zijn moeder. Maar in dit deel schrijft hij ook over de belevenissen van haar mede-bewoners en maakt hij zich kwaad over de gigantische werkdruk van de verzorgenden in het verpleeghuis. Na een familieavond raakte hij in gesprek met Carin Gaemers wat resulteerde in een manifest scherp op ouderenzorg, ook hierover komen fragmenten terug in het boek.  Maar op de eerste plaats gaat het over zijn moeder, haar achteruitgang en de emoties, het verdriet wat daarbij komt kijken.

Wederom weet Hugo Borst te ontroeren en neemt hij ons mee in intieme en emotionele momenten met zijn moeder. Net als in het eerste boek vind je hier ook foto’s, mooie portretten,  gemaakt door Margi Geerlinks. Zij volgt en fotografeert de moeder van Hugo Borst al drie jaar en weet bijzondere momenten op een bijzondere wijze vast te leggen.  En zijn de foto’s een goede aanvulling bij het verhaal.

 

De afbeelding van de cover komt van de site van de uitgeverij.

 

 

 

 

“Hou me maar vast. Mijn moeder, Alzheimer en ik” José Franssen

hou me maar vast 9789081292177/2016

José Franssen, uitgeverij MB Communicatie

Via een facebook-actie kon je deze titel winnen. Gezien het onderwerp van dit boek was mijn nieuwsgierigheid geprikkeld en deed ik mee met de actie. De titel en uitgever alvast in mijn agenda geschreven want mocht ik niet winnen, en die kans is altijd groter, kon ik het bijschrijven om mij TBR-lijstje. Groot was de verrassing dat ik het boek had gewonnen en na een aantal dagen lag er een mooi pakketje op de deurmat. Naast het boek wat flyers en boekenleggers en mooie ansichtkaarten. Een extra verrassing dus. De flyers op werk neergelegd om het boek wat meer in het zonnetje te zetten en zelf in het boek gedoken.

José Franssen (1956) is andragoge en werkt al meer dan dertig jaar met mensen en hun levensverhalen, ook binnen de ouderenzorg. Door de ziekte van haar moeder leerde ze de zorg op een heel nieuwe wijze kennen.

Volgens de achterflap vertelt Hou me maar vast het verhaal van alledag van José in het samenzijn met haar moeder, jaar in jaar uit. Over twaalf jaar zorgen voor een moeder die moet leven met de ziekte van Alzheimer. Over steeds weer iets verliezen en verder gaan met wat overblijft. Over het verdriet, de onmacht en de boosheid en over het door de tranen heen lachten om de waanzin van een onbegrijpelijke ziekte. Over familievergaderingen, thuiszorg en de verhuizing naar een verpleegafdeling in een zorgcentrum. Over aftakeling, levenseinde, de winst van het zorgen, over kinderen en verzorgenden die doen wat ze kunnen. Over de zorg die desondanks tekort schiet.

Hou me maar vast. Mijn moeder , Alzheimer en ik , is een zeer persoonlijk verhaal wat zeer toegangkelijk is geschreven. Het verhaal is opgebouwd in vier delen.: 1. Nu zijn wij aan de beurt, 2. Thuis zorgen, 3. Op de verpleegafdeling en 4. Het is op. Elk deel heeft korte stukjes, fragmenten voorzien van een korte en bondige titel die de lading dekt. Hoewel het fragmenten zijn leest het geheel  als een goed lopend chronologisch verhaal, waardoor het  de lezer vast blijft houden tot het einde aan toe.

José weet naast de ziekte van haar moeder, hoe ze dit ontdekt en hoe dit verloopt ook heel mooi te formuleren hoe ze hier mee omgaat. Hoe ze probeert met haar familie haar moeder zolang mogelijk thuis te houden. Ze moet hierbij rekening houden dat ieder een eigen leven, gezin  en ook heel andere prioriteiten heeft dan zijzelf. Ook de combinatie met haar eigen leven, haar partner en haar werk valt haar zwaar. Sommige dingen die zo vanzelfsprekend waren zijn dit niet meer en dan komt op een gegeven moment de grote stap om haar moeder in te schrijven voor een verpleeghuis.

Doordat het verhaal een waargebeurd verhaal is geeft het je als lezer zeker te denken. In de afgelopen jaren zijn er steeds meer verhalen naar voren gekomen en is er meer bekend over de ziekte van Alzheimer. Maar ook al is de zorg in beweging is er nog veel te behalen aangaande de omgangsvorm met de Alzheimerpatiënten maar zeker ook met de mantelzorgers.  Er komt behoorlijk wat op de schouders van de mantelzorgers en er is veel onduidelijkheid in de zorgwereld waardoor je je machteloos kunt voelen. Het gevoel te hebben van het kastje naar de muur te worden gestuurd. Tel daarbij op het schuldgevoel tegenover de patiënt maar ook ten opzichte van het gezin of partner. Want naast de zorg voor de patiënt moet je je aandacht ook aan andere mensen schenken en aan jezelf denken. Er wordt aan alle kanten aan je getrokken en dan is het moeilijk om beslissingen te nemen.

Het boek is echter geen klaagzang of moeizaam verhaal. Het is juist een heel mooi verhaal over de liefde tussen een dochter en haar moeder. Over zorgen voor maar ook over loslaten. En dat is denk ik wel het moeilijkste wat er is.

Mensen die in dezelfde situatie zitten of hebben gezeten zullen er een stuk herkenning in vinden en wie weet kunnen mensen uit de directe omgeving ( of dit nu zorgverleners zijn of kennissen) er een stukje kennis uit halen om net weer even anders te gaan kijken en denken.

 

 

 

 

 

 

 

“hallo lieverd” Kim van Schie

cover hallo lieverd 9789078905004/2017

Kim van Schie, uitgeverij de Brouwerij

Kim van Schie is journalist en tekstschrijver. Hallo lieverd is haar debuut en een zeer persoonlijk verhaal. Het gaat over de adoptie van haar dochter Pauline.
Het verhaal gaat van start als Kim op de achterbank van een auto zit die door de straten rijdt van Lagos in Nigeria. Het land waar ze hun adoptiekind gaan ophalen. Terwijl ze biddend in de auto zit, terwijl ze niet gelovig is, gaan er allerlei gedachten door haar hoofd en begint het verhaal van de beslissing tot adoptie, de lange weg die moest worden afgelegd en hoe het gaat als ze uiteindelijk weer terug zijn in Nederland.

Het verhaal is heel toegankelijk geschreven en staat bol van de meest uiteenlopende emoties die door deze gebeurtenis werden losgemaakt. De onzekerheid in het begin (zal er een match met een kindje zijn, zal het land van herkomst toestemming geven, kunnen ze afreizen naar hun kindje), het medeleven van de familie en vrienden, de hoop of de adoptie door mag gaan, de spanning (zijn alle papieren in orde), de onzekerheid (zijn we een goede vader en moeder) en naast dat alles de cultuurschok als ze aankomen in Nigeria. Ze lopen daar tegen corruptie aan en erbarmelijke omstandigheden, worden ook nog door ziekte geveld en even lijkt alles heel uitzichtloos. Eenmaal met Pauline in de armen begint een heel andere “strijd”. Het wennen aan elkaar en het hechten kan gaan beginnen. Een rollercoaster van emoties waar je als lezer helemaal door wordt opgezogen.

Als buitenstaander sta je niet stil bij wat er allemaal bij een adoptie komt kijken. Aan welke regels en plichten je moet voldoen voor je al in aanmerking kan komen. Denk aan leeftijd, gezinssituatie en zelfs het huis waarin je woont. Vervolgens heb je een heel langdurige papiermolen te doorstaan en heel veel geduld op moeten brengen voor je het geluk van je leven in je armen kunt sluiten. Dit verhaal geeft een heel duidelijk beeld van deze lange weg die je moet gaan.

Mooi dat de schrijfster dit unieke, persoonlijke en ontroerende verhaal met ons heeft willen delen. Ik denk dat buitenstaanders meer begrip voor adoptieverhalen zullen krijgen na het lezen. Ouders in het adoptietraject kunnen er herkenbaarheid en steun uit halen.

 

Deze recensie verscheen eerder op Boekenbijlage, de foto  van de cover komt van de site van de uitgeverij.

“ik leef in een wereld die ik niet ken”Marjolijn Markus

ik-leef-in-een-wereld-die-ik-niet-ken 9789078905042/2017

Marjolijn Markus, uitgeverij de Brouwerij

Marjolijn Markus (1961) werkte vijfentwintig jaar in de gezondheidszorg. Op het moment dat haar vader de eerste verschijnselen van dementie ging vertonen, legde ze zich toe op de zorg voor hem en hield via een mailwisseling familie en vrienden op de hoogte van zijn ziekteproces. Als eerbetoon aan haar vader heeft ze dit verwerkt tot een boek.

Het verhaal draait om Koos Markus, een vitale intelligente man, die tot zijn 78e jaar een accountantskantoor heeft. Vrij plotseling doet hij zijn auto weg en vergeet hij afspraken. Hij weet gebeurtenissen te omzeilen en stopt van het een op andere moment met zijn zaak. Koos krijgt de diagnose ziekte van Alzheimer.

In een ontroerend en persoonlijk verhaal volgen wij Koos in zijn ziekteproces en de emotionele, persoonlijke maar ook praktische zaken waar zijn dochter, als mantelzorger tegen aanloopt. De beslissingen die ze noodgedwongen moet maken waarbij ze weet dat haar vader dat ‘vroeger nooit gewild zou hebben’ maar die zij toch door moet zetten, geven goed weer hoe stevig je als mantelzorger in je schoenen moet staan. Er komt een hoop op je af en het blijkt maar weer dat veel artsen en instanties onwetend zijn en maar voor lief nemen dat je als mantelzorger alles maar doet. Zeker in het geval van Marjolijn, met haar verpleegkundige achtergrond wordt al snel verwacht dat ze ook de lichamelijk zorg of het geven van medicatie zomaar doet. Maar het verzorgen van een patiënt is toch heel wat anders dan je eigen vader.

Het verhaal is recht uit het hart geschreven en wordt verteld in vijfentwintig korte hoofdstukken. Het verloopt chronologisch en is prettig leesbaar. Hoe ontroerend en verdrietig sommige stukken zijn, er is ook ruimte voor een lach. Het verhaal is toegankelijk geschreven. Geen moeilijke woorden of lange zinnen en loopt goed door.

Zelf werkzaam in de ouderenzorg vond ik het verhaal misschien wel extra ontroerend, omdat het veel herkenning met zich meebrengt. De verzorgende staat niet altijd stil bij wat er allemaal gebeurd is voor de opname met de mantelzorger. De mantelzorger is vaak aan het einde van zijn latijn voordat de knoop is doorgehakt en er een plekje is in het verpleeghuis.

Ook is het niet alleen een verhaal wat de ogen opent van de verzorgende, maar ook voor andere omstanders: familie en vrienden, kennissen die de ziekte niet van dichtbij meemaken en dan niet snappen dat Koos Markus niet meer alleen kan wonen. En zo zijn er meer voorbeelden van reacties die ik soms tenenkrommend las.
Dat mantelzorgers onmisbaar zijn, zeker nu mensen steeds langer thuis (moeten) blijven wonen, staat buiten kijf en laat dit boek maar weer eens blijken.

Deze recensie verscheen eerder opBoekenbijlage De afbeelding van de cover komt van de site van de uitgeverij. Met dank aan uitgeverij de Brouwerij voor het beschikbaar stellen van het recensie exemplaar.

“Kanker is keihard knokken”Jorrit Lepstra

kanker-is-keihard-knokken9789078905875/2016

Jorrit Lepstra, uitgeverij de Brouwerij

Als Jorrit Lepstra volop van zijn studie criminologie en het studentenleven in Leuven geniet, krijgt hij veel last van eczeem en bulten op zijn huid. Zijn hele leven had hij al huidproblemen dus hij maakt zich hier niet zo druk om. Maar als de bulten pijnlijker worden en hij kortademig wordt gaat hij naar het ziekenhuis waar hij de diagnose lymfklierkanker krijgt.

Jorrit Lepstra deed veel aan vecht- en verdedigingsport. Dat hielp hem om tegenslagen te verwerken. Flink tegen een bokszak trappen gaf hem nieuwe energie. Ook zijn stage bij defensie heeft hem veel geleerd. Jorrit zoekt steeds nieuwe middelen om zijn emoties in bedwang te houden. Toen dit fysiek niet meer kon, begon hij te schrijven. Volledig uitgeput start hij op de avond vóór zijn behandeling een dagboek.

Dit dagboek is de basis van Kanker is keihard knokken. Stukken tekst met dagboekfragmenten vertellen het verhaal over zijn strijd tegen kanker en hoop die te mogen winnen, maar ook zijn ergernis ten opzichte van de medische molen waar hij in terecht is gekomen. Artsen die geen empathie tonen, onderzoeken die langs elkaar heen gaan en het niet altijd goed samenwerken tussen ziekenhuizen, wat hem als patiënt nog meer energie kost.

We maken kennis met een jongeman die vol in het leven staat. In de eerste hoofdstukken vertelt hij het verhaal van zijn jeugd, hij noemt zichzelf een grap van Moeder Natuur vanwege het eczeem dat zijn hele leven zijn leven beheerst. Deze eerste hoofdstukken gaan over zijn leven tot zijn vijfentwintigste levensjaar, tot in 2013 de diagnose kanker wordt gesteld en hij zijn dagboek begint. Chronologisch volgen wij zijn strijd en zijn weg door chemo’s en ziekenhuisland. Hij weet veel kracht te halen uit zijn sportmentaliteit en zijn goede conditie die het sporten met zich meebracht, geeft hem een goede basis voor de vele onderzoeken en chemo’s die hij moet ondergaan. Hij besluit zijn dagboek met “al twee extra verjaardagen heb kunnen vieren. Na de zomer ga ik voorbereidingen kunnen treffen voor de volgende”.

Onder de indruk van deze positieve en sterke man wil ik het boek sluiten. Het verhaal heeft mij geraakt en ontroerd. Jorrit neemt geen blad voor de mond. Het is zijn verhaal en hoe hij zijn ziekte en omgeving ervaart. Hoe blij en teleurgesteld hij is in sommige mensen. Een mooi verhaal. Je hart is bij hem en je gunt hem zo die derde extra verjaardag!
Voor ik het dichtsla lees ik het nawoord van de uitgeverij. Kippenvel. De opbrengst van dit boek komt ten goede van KWF kankerbestrijding.

 

Deze recensie verscheen ook op Boekenbijlage.nl. De afbeelding van de cover komt van de site van de uitgeverij.

“Huntington, de verborgen erfenis”Marjan Scheer

huntington 9789078905868/2016

Marjan Scheer, uitgeverij de Brouwerij

De ziekte van Huntington is een erfelijke, dodelijke hersenziekte die zowel lichamelijke als geestelijke klachten brengt, die qua symptomen een combinatie lijkt van Alzheimer, Parkinson en spierziekte ALS. Er is nog geen geneesmiddel voor deze ziekte en er heerst een groot taboe op, waardoor het nog vaak wordt verzwegen en waardoor families en relaties onder druk komen te staan.

De titel is zeer treffend. Veel families zwijgen de ziekte dood en houden het verborgen voor de buitenwacht. Er is een kans van vijftig procent om de ziekte te krijgen als een van de ouders het heeft, maar veel willen zich niet laten testen. Ze houden het verborgen voor de buitenwacht.

Marjan Scheer (1970) gaat in 1993 samenwonen met haar grote liefde Wim. Wim is eerder getrouwd geweest, heeft een zoon uit dat huwelijk die in het begin van hun relatie nog geregeld langs komt. Na jaren van geluk merkt ze dat haar partner verandert en mogelijk aan de ziekte van Huntington lijdt. Een ziekte waar ze nog nooit van gehoord had. Marjan houdt een dagboek bij en dit is de basis geworden van deze roman. Een heel persoonlijk verhaal dat ze wil delen om meer bekendheid te geven aan de ziekte, maar ook over hoe je als partner van een zieke de ziekte ondergaat.

In het begin als Wim vreemde buien heeft wijt Marjan dat aan van alles en nog wat maar denkt niet na over een ziekte. Als zijn gedrag extremer wordt en hij ook lichamelijke klachten krijgt met zijn motoriek en spierkracht vraagt ze hem herhaaldelijk een arts te bezoeken. Wim weigert dit pertinent en als zij zelf het gesprek aangaat stuurt de arts, die al jaren de familie van Wim kent, het langzaam aan op Huntington. De vader van Wim zou het ook gehad hebben. Marjan komt lijnrecht tegenover haar schoonfamilie te staan. De moeder van Wim ontkent dat dit het geval kon zijn. Bij de ex van Wim kan zij echter wel terecht met haar verhaal. Marjan cijfert zich in eerste instantie geheel weg, zelfs als Wim haar van alles en nog wat beschuldigt, agressieve buien heeft en haar de gezamenlijke woning uit wil krijgen. Op een gegeven moment is er een keerpunt en moet Wim opgenomen worden. Marjan wordt geconfronteerd met praktische zaken die moeizaam geregeld kunnen worden, juridische zaken en een politiemacht die niet kan ingrijpen. Maar vooral de confrontatie met haarzelf en met Wim en zijn ziekte zijn heel heftig om te lezen. De onmacht straalt bijna van de pagina’s af.

Ik heb al heel wat boeken en verhalen gelezen over verschillende ziektebeelden en ook persoonlijke verhalen. Maar meestal zijn die geschreven vanuit het oogpunt van de patiënt en de gevolgen voor hem. Dit verhaal is vanuit de partner geschreven en hoe deze het ondergaat. De onmacht, de keuzes en het verdriet zijn in dit heel persoonlijke verhaal met ons gedeeld en ik vind het heel moedig van de schrijfster dat ze dit heeft willen doen.

Ik denk dat heel veel mensen wat zullen herkennen in haar verhaal en hopelijk draagt het bij aan het bespreekbaar maken van een verwoestende ziekte die zeker uit de onbekendheid moet worden gehaald.

 

Deze recensie verscheen eerder op Boekenbijlage.nl. De afbeelding van de cover komt van de site van de uitgeverij.

“UP” Myrthe van der Meer

upisbn 9789044347203

uitgeverij House of Books 2015

Zoals ik al eerder liet weten op mijn blog , Facebook en Twitter doe ik samen met nog 16 bloggers mee met de “blogbom” van UP!

Ik kwam de oproep van de uitgeverij tegen en daar ik het boek van Myrthe van der Meer al op mijn “die-moet-ik-lezen-lijstje had staan heb ik ze gelijk gemaild dat ik mee wilde doen.

De bedoeling van deze “blogbom” is dat er in een aantal dagen tijd door iedere deelnemer wordt gepost over deze titel.  De  blogtour ging de  10e van start  en duurt tot de 15e  en vandaag staat mijn inzending op het programma!

Myrthe van der Meer (pseudoniem, 1983) werkte als redacteur toen ze na een burn-out vijf maanden lang op een paaz opgenomen werd. Over deze ervaring schreef ze haar debuut PAAZ. Het boek werd meer dan 50.000 keer verkocht en het werd genomineerd voor de Dioraphte Jongerenliteratuur Prijs. Myrthe won de Psyche Mediaprijs en de Viva400-Award. In 2013 verscheen haar tweede boek, de roman Kalf. Meer informatie vind je op haar site
www.myrthevdmeer.nl

Achterflap:

Als Emma enthousiast naar het laatste gesprek met haar psychiater gaat. Gebeurt er iets wat ze niet helemaal had voorzien; haar psychiater is verdwenen, de vervanger weet niets van een eindgesprek en voor het einde van de dag is ze o pgenomen op de paaz; de psychiatrische afdeling van het algemeen ziekenhuis. Alweer.Aangezien deze nieuwe paazvakantie wel een vergissing moet zijn, gaat Emma in het doolhof van pillen, psychiaters en medepatiënten op zoek naar een verklaring. Want als je niet ziek bent, hoef je toch ook niet beter te worden? Als de verklaring in de vorm van een nieuwe diagnose lijkt te komen, begint ze zich echter af te vragen of ze die wel wil weten; want wat als je je eigen waarnemingen en gedachten niet meer kunt vertrouwen, en je grootste vijand niet in de buitenwereld zit, maar in je eigen hoofd?

Over UP:

Het verhaal is vlot leesbaar, korte bondige zinnen en hoofdstukken. De hoofdstukken zijn voorzien van titels van één pakkend woord. Het boek telt 330 pagina’s waar je zo doorheen gaat.

Bij het open slaan van het boek tref je een citaat aan van “the sound of silence”van Simon & Garfunkel. Terwijl ik het nummer in mijn hoofd hoor klinken begin ik aan een verhaal wat mij van het begin af aan boeit en niet meer los laat. Ik heb het verhaal in één stuk door uitgelezen. Je wilt zo graag weten wat er in het hoofd van Emma omgaat en hoe ze probeert te overleven. Je leest ook over het leven op de afdeling, de omgang met personeel, mede-patiënten en familie. Het geeft je een kijkje in de keuken van een psychotherapeutische kliniek. De wanen, hallucinaties die de hoofdfiguur beleeft zijn zo goed omschreven dat je daardoor ook gaat snappen hoe iemand dat ondervind en een klein beetje weet hoe het moet zijn als je psychiatrisch patiënt bent.

Up is gebaseerd op alle ervaringen die de schrijfster opdeed in de verschillende uithoeken van de psychiatrie: diagnose trajecten, dagbehandeling en opname. Dit heeft ze weten te bundelen in een pakkend verhaal waarbij je zo meeleeft met de hoofdfiguur Emma dat je wel verder moet lezen !

Een boek wat ik van harte aan kan bevelen!