” tot zwijgen gebracht” Cecile Stok

Tot-zwijgen-gebracht-Cecile-Stok9789492844019/2017

Cecile Stok, Droomvallei uitgeverij

Cecile Stok ( 1962) werkt bij een culturele instelling. Ze schrijft en fotografeert enthousiast over haar leven. Ze was begin twintig toen haar ouders stierven in een paar jaar tijd. Haar eerste boek ” het verdwenen thuis” ging over de relatie met haar moeder en verscheen in 2014. Met dit boek, haar tweede boek, doorbreekt ze de stilte rondom de dood van haar vader. Ze heeft in stilte aan haar boek gewerkt. Ze had het onderwerp ook jarenlang verzwegen. Jarenlang durfde ze niet te praten over de dood van haar vader vanwege (onterechte) schaamte. Het schrijven was voor haar een herstellend proces. Ze heeft het verhaal van haar vader verwerkt in een roman.

In deze roman is de hoofdrol weggelegd voor Mirna. Haar vader stierf tientallen jaren terug. Hij kwam door een misdrijf om het leven. Ze dacht dat ze zijn dood al had verwerkt maar als ze jaren later, bij een uitvaart van een ander familielid, weer geconfronteerd wordt met het verleden blijkt dit niet zo te zijn. Ze duikt in het verleden om de feiten van toen boven water te krijgen en probeert zo haar trauma te verwerken.

Het verhaal telt slechts 160 pagina’s en had van mij wel wat langer mogen zijn. Het leest namelijk heerlijk weg en zit gewoon goed in elkaar. Doordat het geheel op waarheid is gebaseerd maakt het het ook wel dat het de nodige kippenvel momenten oplevert. Maar ook af en toe irritatie- en ergernis momenten. Met name over de  rechtspraak en de werkwijze van de procedures deed mij af en toe fronsen.  De manier waarop met daders en slachtoffers wordt omgegaan kan zeker nog verbeteren.

De manier waarop de hoofdpersonage geconfronteerd wordt met de dood van haar vader en de nasleep kan niet anders dan het nodige trauma teweeg brengen.  Als ze dan dit wil gaan verwerken laat dit een moedige vrouw zien die aan de ene kant het alleen wil doen maar toch maar wat blij is met de steun om haar heen en ook haar geloof biedt haar de nodige steun.

Hoewel het geloof een belangrijk gegeven is in het verhaal is het niet eenzijdig neergezet. Ze is ook boos in haar gebeden en zoekende en dat geeft de lezer een stuk herkenning en respect.  Voor degene die niet geloven of er niet zo mee bezig zijn zou het namelijk averechts kunnen werken als het geloof van de hoofdpersoon er teveel bovenop wordt gelegd. Door deze juiste dosering is dit niet het geval. Persoonlijk vind ik het altijd mooi om te zien dat iemand troost en moed kan putten uit het geloof.

Cecile Stok heeft een mooi verwerkingsproces op papier weten te zetten wat de lezer in het hart weet te raken.

 

 

De informatie van de schrijfster en de afbeelding van de cover komen van de site van de uitgeverij.

 

 

 

“vandaag heb ik een Papoea ontmoet” Aad Kamsteeg

9789463383356.jpg9789463383356/2018

Aad Kamsteeg, uitgeverij Aspekt

Journalist Aad Kamsteeg trok twee keer door Papua.  In dit verslag schrijft hij het levensverhaal van Chris Padwa op en neemt de lezer mee in de geschiedenis van Papua.

Nieuw-Guinea, tijdens de Tweede Wereldoorlog bezet door Japan en daarna weer overgedragen aan Nederland. Nederland beloofde zelfbeschikking en onafhankelijkheid maar daar kwam niets van terecht. Onder buitenlandse druk en via een valse volksstemming kwamen ze onder Indonesisch bestuur terecht.  Door de massale komst van vooral Javanen zijn de Papoea’s een minderheid in hun eigen land geworden.  De Papoea’s lijden onder grove schending van de mensenrechten, worden economisch gemarginaliseerd en door ontbossing dreigt de biodiversiteit van hun land te worden vernietigd.   Chris Padwa maakte het allemaal mee. Hij hoopte ook op een zelfstandig Papua, hij werd opgepakt en gemarteld. Hij en zijn gezin worden tot op vandaag gediscrimineerd.

Ik denk dat ik net als veel andere Nederlanders wel gehoord heb van Nieuw-Guinea maar weinig weet van wat daar heeft afgespeeld en wat er nu nog speelt. Ik wist dat het een kolonie van  Nederland is geweest maar echt veel aandacht is er bij onze geschiedenislessen weinig over geweest en er wat dat al mocht zijn het is niet echt blijven hangen.  Jammer , want het hoort toch bij onze geschiedenis.

Aad Kamsteeg heeft in een kleine novelle niet alleen het levensverhaal van Padwa voor ons opgeschreven maar geeft ook een belangrijke geschiedenisles.  Een harde geschiedenis voor de Papoea’s en ook Padwa heeft behoorlijk veel ellende meegemaakt.

Een klein boek met veel (harde) feiten, maar wel met een vlotte en scherpe pen geschreven waardoor je als lezer door het verhaal schiet, een verhaal wat boeiend is van begin tot het einde.  Je leert niet alleen de mens maar ook zijn land kennen.  Een verhaal wat eigenlijk op elke MBO tijdens de geschiedenislessen aandacht moet krijgen.

 

De cover en de inhoudsopgave van het boek komen van de site van de uitgeverij

 

 

 

 

” Berichten uit een Amsterdams kraakhuis 1978-1995″ Martijn van der Molen

kraakhuis 9789463381758/2017

Martijn van der Molen, uitgeverij Aspekt

In de Nieuwmarktbuurt in Amsterdam is omwille van de metro aardig wat sloopwerk gedaan. Veel huizen werden met de grond gelijk maakt maar één huis bleef staan. Dat was de woning aan de Kleersloot nummer zeven. Dit is het huis wat Martijn met haar dochtertje gaat betrekken. Ze zal er tot 1995 blijven wonen.  In die achttien jaar heeft ze veel doorstaan en meegemaakt. Dit deelt ze met ons in achttien korte verhalen.

Voor elk jaar een verhaal, elk verhaal heeft als titel dan ook een jaartal. Van 1978 tot 1995. Waarbij ze in het eerste hoofdstuk de woning betrekt en in het laatste hoofdstuk het  verlaat. Na een mooi voorwoord van Geert Mak lezen we de verhalen van Martijn.

Net gescheiden trekt ze met haar dochter in het huisje op Kleersloot 7. Voordat ze er ging wonen had menig junk dit als uitvalbasis dus haar eerste strijd was de voormalige bewoners de deur te wijzen. Dit ging niet altijd zonder slag en stoot.

Verder lezen we over de armoedige omstandigheden, een pand zonder warm en stromend water. Het water kwam via de tuinslang bij de buren vandaan want het waterbedrijf vertikte het om haar aan te sluiten al stuurde ze wel de rekening. Over hoe blij je kan zijn met eenvoudige zaken en hoe belangrijk vriendschappen zijn. Hoe er neer wordt gekeken op mensen die leven in een kraakpand in die volksbuurt ( ook door haar eigen familie) en hoe een hele buurt op de bres springt om haar woning te kunnen behouden van sloop.

In één van de verhalen krijgt ze bezoek van een journalist in spé die haar wil interviewen over het leven in een kraakpand. Hij had echter het beeld van een idealist met hanenkam, graffiti en spandoeken.  Ik denk dat dat wel een beetje het beeld is bij de kraakbeweging in de jaren zeventig/tachtig van de vorige eeuw die de gemiddelde Nederlander heeft, in ieder geval van de generatie van na die periode. Het is dan ook goed dat dit verhaal op papier gezet is omdat stereotype te ondermijnen en ook eens een andere kant van het verhaal te vertellen. De foto’s en illustraties van het huis, de straat en zijn bewoners sluiten goed aan en zetten de verhalen kracht bij.

Een mooi en persoonlijk verhaal over een bijzondere periode, niet alleen uit haar leven maar ook uit de geschiedenis van de kraakbeweging.

 

” Walt Disney, de man, de muis, de magie” Rein van Willigen

walt disney.jpg 9789463382847/ 2017

Rein van Willigen, uitgeverij Aspekt

 

Rein van Willigen mag zich de Disney-kenner en verzamelaar van Nederland noemen.  Hij was winnaar van de KRO-kwis Pyramide, hoofdgast in TROS’Pakhuis en bedenker en maker van de opvallende expositie De Magie van Disney voor het Noordbrabants Museum.  Hij schreef eerder het boek Mou$e Entertainment en nu dus een biografie over Walt Disney.

Iedereen kent de Disney films die vandaag de dag nog steeds voor succes in de bioscoop zorgen. Iedereen kan er meerdere  noemen. Denk aan Alice in Wonderland,  Sneeuwwitje en ach ga zomaar door. Maar veel weten we eigenlijk niet over Walt Disney, de grondlegger van dit imperium. In het boekje las ik zelfs dat  een student een “college Disney “volgde en na afloop vroeg  aan Jack Kinney, tekenaar en reggiseur: “ Wie is Walt Disney? “. Na het lezen van dit boek kunnen wij in ieder geval deze vraag zelf beantwoorden.

Na een voorwoord van Thom Roep ( al vijftig jaar verbonden met het tijdschrift Donald Duck), neemt Rein van Willigen ons mee om in het leven te duiken van Walt Disney (1901- 1966).

In chronologische volgorde leren we over zijn jeugd, de opvoeding die hij genoot, zijn eerste stappen naar het maken van films en later zijn droom om een themapark op te richten.  Als ze toen geweten hadden dat het jaren later nog steeds een enorm succesvol park is hadden de investeerders indertijd  niet zo terughoudend geweest.

Het is leuk om te lezen dat kleine details terug kwamen in zijn werk. Iets waar je als leek niet bij stil zou staan.  Zo is het opvliegende karakter van zijn vader terug te zien in het karakter van Donald Duck en is het plattelandsleven waar hij zijn jeugd doorbracht de achtergrond van menig verhaal uit Duckstad.

Walt Disney groeide op in een gezin met twee oudere broers en een jongere zus. Eén van zijn broer zou hem op zakelijk gebied jarenlang bijstaan en adviseren. Zonder zijn inzicht zou het Disney Imperium nooit zo kunnen groeien.  Walt Disney was een eigenzinnige man en was niet altijd even zakelijk als hij een nieuw idee had wat in zijn ogen gewoon moest gebeuren. Ook bleek hij de grondlegger van wat we nu de videoclip noemen, de eerste tekenfilm in kleur, de avondvullende tekenfilm, de eerste stereo televisie-uitzending en het surround-systeem.  Iets wat ik voor het lezen van deze biografie niet wist.

Een interessant boek over een interessante man, ik kan niet anders zeggen. Rein van Willigen heeft een zeer gedetailleerd verslag gemaakt. Het leest lekker weg en brengt de mens achter de naam Walt Disney weer even tot leven.

 

De afbeelding van de cover komt van de site van de uitgeverij

 

 

 

“herinneringen aan de onvergetelijke Roald Dahl ” Maran Olthoff

dahl 9789461538901/2017

Maran Olthoff, uigeverij Aspekt

Maran Olhtoff ( 1942) werkte vanaf 1974 als redacteur bij uitgeverij de Fontein. Ze heeft de producite van alle jeugboeken van Roald Dahl begeleid. Ze had regelmatig contact met de schrijver over zijn boeken en over persoonlijke zaken. Als Roald Dahl op bezoek kwam in Nederland , voor bijvoorbeeld een Zilveren Griffel , was zij degene die de reis, het verblijf en de bezoeken aan de boekhandels regelde. Het is inmiddels honderd jaar geleden dat Roald Dahl werd geboren. In 2016 was het zelfs het Roald Dahl jaar. Maran Olthoff had de behoefte om haar herinneringen aan deze grote schrijver op te schrijven en met ons, de Dahl-lezers te delen.

Zelf ben ik een groot liefhebber van de verhalen van Roald Dahl. Op mijn blog heb ik ook de nodige aandacht aan zijn boeken en het Roald Dahl jaar besteedt. Toen ik dit boekje zag was mijn nieuwsgierigheid meteen gewekt.

Maran Olthoff  vertelt over haar komst bij uitgeverij de Fontein, over de groei van de uitgeverij en de populariteit van Roald Dahl. Ze schrijft over haar ontmoetingen met deze bijzondere man en de verhalen die hij vertelde. Over zijn bezoeken aan Nederland en haar bezoeken aan Gipsy House, waar Dahl woonde.  Tal van anekdotes met de nodige foto’s prijken in dit boek. Voor de fans van Roald Dahl erg leuk om te lezen, zeker dat zo een bijzondere schrijver ook  maar een gewone man was.

Er is gekozen om deze herinneringen op te schrijven in heel korte en bondige hoofdstukjes, soms maar van een halve pagina. Dat is een goede keuze geweest want Maren Olthoff is geen schrijfster die een goed in elkaar lopende roman neer wil zetten.  Dit hoeft ook niet. De hoofdstukjes staan op zich maar alles bij elkaar toch een geheel van leuke weetjes, grappige momentjes en zeker voor de Dahl- fans leuk om te lezen.

 

De afbeelding van de cover komt van de site van de uitgeverij

 

 

 

“als de waarheid een leugen wordt” Selma van Dijk

waarheid leugen 9789402226638/2016

Selma van Dijk, uigeverij Boekscout

Selma van Dijk (1958) was als kind al creatief op gebied van schilderen, tekenen en schrijven. Het schrijven was wat meer naar de achtergrond gedreven totdat haar leven in 2010 drastisch veranderde. Door deze gebeurtenissen besloot ze weer te gaan schrijven, een manier voor haar om het allemaal te kunnen verwerken. Het resultaat is deze biografische roman. De cover is ook van de hand van Selma van Dijk.

Inhoud/achterflap: Op de dag dat Selma de psycholoog Mattijs via een datingsite ontmoet, verandert haar leven dramatisch. Het is haar grote liefde, totdat blijkt dat niets is wat het lijkt. De leugens stapelen zich op. Heftig, intrigerend en meeslepend. In de zoektocht naar de waarheid, wordt de lezer meegenomen op deze ongelooflijke ontdekkingsreis. Tijdens deze reis probeert Selma de waarheid achter de vele pijnlijke leugens te achterhalen… Dan blijkt haar grote liefde niet de man te zijn, die zij dacht te kennen. En tevens ontdekt ze dat Mattijs alle kenmerken bevat van een psychopaat die, naar later blijkt, over lijken gaat. Liefde en passie, maar ook verbijstering, woede en diep verdriet komen samen in de keiharde strijd tussen gevoel en verstand…

Een verhaal over een oplichter en een slachtoffer, over liefde en verdriet en over met open ogen ergens intuinen.

Als een verhaal op waarheid berust is dat altijd anders lezen dan een fictieve roman. Je hebt toch in je achterhoofd dat het hier om echte mensen en echte gebeurtenissen gaat. Ze zeggen wel eens “dat is zo absurd dat kan je niet verzinnen, dat moet wel waar zijn” en dat gaat hier zeker op. Wat Selma te stellen heeft gekregen met haar zogenaamde “grote liefde” is niet mis. Het leest als een script van een slechte film. Op het moment dat ik mij dit bedacht tijdens het lezen wordt dit door de schrijfster zelf al aangevoerd.

De manier van schrijven is toegankelijk en eenvoudig. Het boek is in drie hoofdstukken verdeeld. Het eerste hoofdstuk bevat echter 150 blz, het tweede ongeveer 50 en het derde en laatste slechts enkele pagina’s. Voor de leesbaarheid had het denk ik prettiger geweest om te spreken over delen en deze te verdelen in een aantal hoofdstukken. Voor de leesbaarheid wat prettiger, maar dat is mijn persoonlijke idee.

Het verhaal is geschreven als een stuk verwerking en ik hoop dat dit voor haar gelukt is. De vraag is of het dan voor meerwaarde is om het boek uit te geven en ook aan anderen te laten lezen. Ik denk dat dit zeker het geval is. Veel meer mensen dan wij denken zitten in een situatie waarin ze opgelicht of gebruikt worden maar durven daar niet voor uit te komen. Al lezende had ik af en toe ook het idee”van  “hoe kan ze daar nu intrappen en hoe kan ze die verhalen geloven”. De buitenwacht snapt niet hoe het zover heeft kunnen komen en het blijft in de taboe sfeer hangen. Slachtoffers zullen herkenning vinden en misschien dat duwtje in de rug om actie te ondernemen. Anderen zullen misschien begrip krijgen of wat beter snappen hoe een kwetsbaar mens zo in de val kan lopen. Als er maar een persoon door geholpen zou worden zou dat al mooi zijn en al zou leiden tot gesprek en openheid is er ook heel wat gewonnen.

 

De afbeelding van de cover komt van de site van de uitgeverij.

 

 

 

 

“schijtluis”Marjolijn van Kooten

schijtluis-cover 9789491729133/2014 (3e druk 2016)

Marjolijn van Kooten, uitgeverij Lucht bv

Marjolijn van Kooten is cabaretier met angststoornissen en paniekaanvallen. Ze heeft angst om van huis te gaan, angst voor grote groepen mensen, totaal onhandig voor een cabaretier die toch wel voor volle zalen wil spelen.

Van de ene op de andere dag werd ze overvallen door paniekaanvallen die steeds heviger werden. Ze kwam op een gegeven moment haar huis niet meer uit. In 2010 won ze zilver bij het Amsterdams Kleinkunst Festival en tourt ze met een voorstelling door het land. Dit gaat niet zonder haar pillen, haar rituelen en contact met haar psychiater maar ze doet het wel !

In dit boek beschrijft ze haar ervaringen met haar angsten, paniekaanvallen en allerlei dingen die ze probeerde om er vanaf te komen of er in ieder geval mee te leren leven. Van situaties vermijden tot pillen, van therapie, mindfulness tot angsten onder ogen zien. Kortom alles wat op haar pad kwam deelt ze in dit boek. Haar doorzettingsvermogen en relativeringsvermogen en uiteraard de nodige dosis humor worden al benoemt door haar psychiater in het voorwoord van het boek en wat volgt is een verhaal wat op luchtige wijze een groot probleem onder woorden brengt.

Haar lange tocht om een manier te vinden om beter te worden gaf haar het inzicht dat het niet gaat om het bedwingen van de angst maar om het accepteren ervan. Dat angststoornis echt een ziekte is waar ze mee om moest leren gaan. Omdat ze zich jaren onbegrepen voelde en zich schaamde voor haar angsten weet ze nu dat had ze toen meer kennis gehad en geweten had dat het een ziekte was had het heel anders gelopen. Ook zou het haar geholpen hebben als ze verhalen van lotgenoten had gehoord. Ze dacht immers de enige te zijn. Een drijfveer voor dit boek, zoals ze verteld in haar voorwoord, is om bekendheid er aan te geven. Een boek voor mensen met paniekaanvallen en / of hun partners, familie en vrienden om deze personen te helpen of begrip te kweken voor de ziekte.

Naast het persoonlijke verhaal zijn er de bijdragen van René van der Gijp ( paniekaanvallen en dwangstoornis om alles recht te leggen en schoon te houden), Ingmar Heytze (paniekstoornis, agorafobie en reisangst) en Sylvia Witteman ( angst om flauw te vallen en hypochondrie), die in fragmenten hun ervaringen delen door het boek heen.

De manier waarop Marjolijn van Kooten haar verhaal met ons deelt vind ik moedig en mooi. Ik weet zeker dat veel mensen wat aan haar verhaal zullen hebben. Het heeft mij inzicht gegeven en inderdaad een stukje begrip naar dit ziektebeeld toe. Sommige dingen die zij heeft ervaren kwamen zelfs dichtbij, al is het bij mij vroeger nooit zo ver gekomen als wat zij moest doormaken. De herkenbaarheid en de toegankelijkheid van haar vertelwijze maakt het een boek wat iedereen zou moeten lezen.

 

De afbeelding van de cover komt van de site van de schrijfster.

“Kanker is keihard knokken”Jorrit Lepstra

kanker-is-keihard-knokken9789078905875/2016

Jorrit Lepstra, uitgeverij de Brouwerij

Als Jorrit Lepstra volop van zijn studie criminologie en het studentenleven in Leuven geniet, krijgt hij veel last van eczeem en bulten op zijn huid. Zijn hele leven had hij al huidproblemen dus hij maakt zich hier niet zo druk om. Maar als de bulten pijnlijker worden en hij kortademig wordt gaat hij naar het ziekenhuis waar hij de diagnose lymfklierkanker krijgt.

Jorrit Lepstra deed veel aan vecht- en verdedigingsport. Dat hielp hem om tegenslagen te verwerken. Flink tegen een bokszak trappen gaf hem nieuwe energie. Ook zijn stage bij defensie heeft hem veel geleerd. Jorrit zoekt steeds nieuwe middelen om zijn emoties in bedwang te houden. Toen dit fysiek niet meer kon, begon hij te schrijven. Volledig uitgeput start hij op de avond vóór zijn behandeling een dagboek.

Dit dagboek is de basis van Kanker is keihard knokken. Stukken tekst met dagboekfragmenten vertellen het verhaal over zijn strijd tegen kanker en hoop die te mogen winnen, maar ook zijn ergernis ten opzichte van de medische molen waar hij in terecht is gekomen. Artsen die geen empathie tonen, onderzoeken die langs elkaar heen gaan en het niet altijd goed samenwerken tussen ziekenhuizen, wat hem als patiënt nog meer energie kost.

We maken kennis met een jongeman die vol in het leven staat. In de eerste hoofdstukken vertelt hij het verhaal van zijn jeugd, hij noemt zichzelf een grap van Moeder Natuur vanwege het eczeem dat zijn hele leven zijn leven beheerst. Deze eerste hoofdstukken gaan over zijn leven tot zijn vijfentwintigste levensjaar, tot in 2013 de diagnose kanker wordt gesteld en hij zijn dagboek begint. Chronologisch volgen wij zijn strijd en zijn weg door chemo’s en ziekenhuisland. Hij weet veel kracht te halen uit zijn sportmentaliteit en zijn goede conditie die het sporten met zich meebracht, geeft hem een goede basis voor de vele onderzoeken en chemo’s die hij moet ondergaan. Hij besluit zijn dagboek met “al twee extra verjaardagen heb kunnen vieren. Na de zomer ga ik voorbereidingen kunnen treffen voor de volgende”.

Onder de indruk van deze positieve en sterke man wil ik het boek sluiten. Het verhaal heeft mij geraakt en ontroerd. Jorrit neemt geen blad voor de mond. Het is zijn verhaal en hoe hij zijn ziekte en omgeving ervaart. Hoe blij en teleurgesteld hij is in sommige mensen. Een mooi verhaal. Je hart is bij hem en je gunt hem zo die derde extra verjaardag!
Voor ik het dichtsla lees ik het nawoord van de uitgeverij. Kippenvel. De opbrengst van dit boek komt ten goede van KWF kankerbestrijding.

 

Deze recensie verscheen ook op Boekenbijlage.nl. De afbeelding van de cover komt van de site van de uitgeverij.

“Heleen”Johan Steenhoek

heleen-cover9789492221599/2016

Johan Steenhoek, Futuro uitgevers.

Johan Steenhoek heeft als ondernemer jarenlang veel te hard gewerkt en besluit tijdens een vakantie dat hij het rustiger aan wil gaan doen. Een maand na deze vakantie slaat het noodlot toe en wordt zijn vrouw ernstig ziek. Hij houdt een dagboek bij en die dagboeknotities zijn de basis van deze debuutroman Heleen.

Het boek beslaat een periode van vijf jaar. Het start in september 2006 waar de hoofdfiguur Eric tijdens zijn vakantie op Ameland de knoop doorhakt en zich voorneemt om een opvolger in te werken, zodat hij minder kan gaan werken en meer van het leven kan gaan genieten. Als zijn vrouw Heleen in het ziekenhuis belandt, is het werken snel van de baan, maar wel met een andere insteek dan hij had gehoopt.

Wat volgt is een onzekere tijd, een tijd van veel onderweg zijn van huis naar ziekenhuis en weer terug. Onmacht, boosheid en verdriet. Ergens zit hij al in een rouwproces, maar als je vrouw nog leeft, kan je het verdriet nog niet gaan verwerken. Als hij dan ook nog verliefd wordt op Brigitte en een relatie met haar aan wil gaan, komt daar ook nog een schuldgevoel om de hoek kijken. Het verhaal eindigt op 3 juni 2011, de verjaardag van Heleen, de dag dat hij terugreist naar Ameland. De cirkel lijkt rond. Al zal het leven van Eric dan pas weer opnieuw kunnen beginnen.

Heleen is in dagboekvorm uitgegeven. Korte fragmenten met daarboven een datum en een pakkende titel. De titels passen goed boven de tekst. Hier en daar een e-mail ertussen die Eric verstuurde om de buitenwacht op de hoogte te houden. Het geheel is echter wel in een goed lopen verhaal gegoten, zodat het zeer vlot doorleest.

Er worden op het moment veel boeken op dit gebied uitgegeven. Maar het is en blijft bijzonder als iemand zo’n emotioneel, ontroerend en soms pijnlijk verhaal met de buitenwereld wil delen. Dit verhaal onderscheidt zich denk ik, omdat het vanuit het perspectief van de partner wordt geschreven en juist zijn gevoel en emoties centraal staan.

De hoofdpersonages hebben andere namen gekregen, toch weet je dat het verhaal autobiografisch is. Het is dus  heel persoonlijk om zoiets aan de wereld te tonen. Vooral de passages waarin de hoofdfiguur worstelt met zijn gevoel. Zeker als hij laat weten dat hij gevoelens krijgt voor een andere vrouw, maken hem meer dan menselijk. Ik denk dat mensen die in een situatie verkeren als waarin hij zich bevindt, deze gevoelens maar al te goed herkennen. Misschien kunnen ze steun uit het verhaal halen, omdat ze zien dat ze hierin niet alleen staan.

 

Deze recensie verscheen eerder ook op Boekenbijlage. Met dank aan de uitgeverij voor het recensie exemplaar.

“de geest geven” Hilary Mantel

de geest geven 9789025447953/2016

Hilary Mantel, vertaling Gerda Baardman&Anne Jongeling, uitgeverij Atlas/Contact

Hilary Mantel (1952) schrijft korte verhalen, essays en romans. “Wolf Hall”en “het boek Henry”werden bekroond met de Man Booker Prize. De boeken werden bewerkt door de Royal Shakespeare Company tot prijswinnende toneelstukken en tot een veelgeprezen televisieserie bij de BBC.

Achterflap: Hilary Mantel groeide op in het landelijke na-oorlogse Engeland. Ridder wilde zij worden en zij leefde in de volle overtuiging dat de benodigde vaardigheden en talenten, zoals ridderlijkheid, paardrijkunst en zwaardvechten, binnen handbereik lagen. Eenmaal getrouwd begon zij te lijden aan een hardnekkige pijn die agressieve medicatie en zelfvertrouwen-ondermijnende psychotherapie noodzakelijk maakten, en ten slotte onderging zij een ineffectieve maar niet terug te draaien operatie. Zij zou nooit meer kinderen kunnen krijgen. In plaats daarvan ontdekte zij in haarzelf de ene roman na de andere.

Ik moet eerlijk bekennen dat ik nog niet eerder een roman van deze schrijfster had gelezen en dan is het misschien wat vreemd om als eerste een autobiografie van haar te lezen. Het verhaal laat zich echter lezen als een roman en ook al ben je niet bekend met haar werk is het zeker de moeite waard te lezen.

In dit verhaal verteld Mantel over heel belangrijke periodes uit haar leven. Een chronologische vertelling uiteraard beginnende bij haar jeugd. Ze groeit op in een katholiek arbeidersgezin met als buren opa en oma. Haar moeder kreeg een verhouding met Jack en haar vader verdween uit haar leven. In die tijd werd daar niet over gesproken. Naast een moeizame jeugd en moeilijke puberteit waarbij de dokter haar zelfs adviseert te stoppen met studeren en schrijven lees je ook zeer openhartig over haar medische klachten. Deze klachten zorgen er zelfs voor dat ze zelf geen kinderen kan krijgen.  Stap voor stap beschrijft Mantel  haar verleden en hoe ze alles wat haar is overkomen  een plaats geeft.

Ze schrijft heel openhartig en van sommige zaken vraag je je af hoe zoiets heeft kunnen gebeuren  maar als je ze plaats in de tijd waarin het zich afspeelt zijn ze ook wel weer te begrijpen. Het geeft ook een goed tijdsbeeld neer van de periode in Engeland waarin zij opgroeit.

Gelukkig zit in het verhaal ook de nodige humor en daardoor is het geen zwaar en beladen verhaal geworden van een ongelukkige jeugd en ziekte maar juist een luchtig en mooi verhaal over een sterke vrouw.

Met dank aan uitgeverij Atlas/Contact voor het recensie exemplaar. De afbeelding van de cover komt van de site van de uitgeverij