“Oomen stroomt over ” Francine Oomen

oomen stroomt over 9789038803692/2017

Francine Oomen, uitgeverij Nijgh en van Ditmar

Francine Oomen (1960) debuteerde in 1990 met een boek voor kleuters. Hoewel ze voor veel (kinder-) leeftijden schreef verwierf ze grote bekendheid met de ‘ hoe overleef ik -serie’, deze werd ook diverse malen bekroond door de Nederlandse Kinderjury . Hier in huis werd Lena Lijstje echter meer verslonden, een serie over een opgroeiende meisje Ezzie en al haar problemen waar ze tegen aan loopt. Ook de nodige hormonen vliegen door die verhalen heen net als bij dit boek.

De schrijfster liep er tegen aan dat er over puberteit, zwangerschap heel veel boeken zijn verschenen, in allerlei soorten en maten en zelf bracht ze met haar boekenseries menig puber op de hoogte van deze perikelen en hoe je ze kon overleven. Maar over de overgang werd/ wordt niet veel gesproken. Het leesvoer daarover is beperkt en als het er al is is het vaak taaie kost.  En terwijl het onderwerp of heel beladen of juist wordt weggewuifd is het toch iets waar menig vrouw ( of moet ik zeggen mens want mannen schijnen er ook last van te kunnen hebben) mee komt te zitten.

Nadat de schrijfster werd overvallen met allerlei symptomen ( breinblubber, opvliegers, schuldgevoel, moeheid, prestatiedrang, innerlijke strijd etc. ) besloot ze zelf maar een boek op papier te zetten. Een goede keuze want wat een geweldig boek is dit !

Deze graphic novel ( of graphic memoir zoals de uitgeverij het noemt op hun site) is het resultaat. Hilarisch, herkenbaar en informatief !  Haar heel persoonlijke verhaal heeft zoveel herkenbaarheid dat het zeker een aanrader is voor alle vrouwen en zeker ook voor de medemens of huisgenoot die het allemaal niet begrijpt. Ik kwam er achter dat het door de breinblubber komt dat ik het niet hoef en kan begrijpen  (zegt ze met een knipoog, ook goed excuus voor als mijn geheugen het af laat weten) maar de rest moet dus ook gewoon dit boek gaan lezen! Zo wordt een serieus probleem en onderwerp misschien ook eens een keer begrepen en serieus genomen. Uiteraard gaan wij ons er niet achter verbergen en hebben wij niet allemaal de luxe om te gaan braakliggen  (nieuw werkwoord, zoek maar op in het boek oa blz. 215) maar het is wel prettig om er nu eens een luchtig boek over te kunnen open slaan!

Het heeft een zeer lage drempel en je vliegt er door heen met als belangrijkste boodschap voor alle lezers en betrokken partijen :  het gaat gewoon weer over…

De afbeelding van de cover komt van de site van de uitgeverij.

 

 

 

 

” je onvervangbare brein” Kaja Nordengen

je-onvervangbare-hersennen-Kaja-Nordengen.png

Kaja Nordengen ,vertaling: Angélique de Kroon , Atlas Contact 

De Noorse Kaja Nordengen (1987), is al vanaf haar tiende gefascineerd door hersenen. Op haar zeventiende begon ze met haar studie neurologie, en inmiddels is ze gepromoveerd en werkzaam aan de universiteit van Akershus. Naast dat wetenschap haar werk is, vindt ze het ook belangrijk om haar kennis met een groot publiek te delen. Je onvervangbare hersenen is haar debuut en een prettig leesbaar naslagwerk voor iedereen die meer wil weten over het brein dat we allemaal hebben.

In het persbericht staat “wat Giulia Enders voor onze darmen deed (ze schreef De voedselmachine), doet Kaja Nordengen voor ons brein” en dat kan ik alleen maar volmondig beamen na het lezen van dit boek. Het leest lekker weg, heeft de nodige humor, grappige voorbeelden uit de praktijk om de theorie toe te lichten waardoor je het makkelijk opneemt en het geheel zeer toegankelijk is voor iedereen.

Na een kort voorwoord van Nobelprijswinnaar May-Britt Mosser gaan we van start met de reis door het brein. Het verhaal is gesplitst in twaalf delen/onderwerpen met kleine sub-onderwerpen. Hier en daar wordt het geheel voorzien van duidelijke illustraties. Een gedeelte is weggelegd voor de anatomie van de hersenen, waar wat zit, maar het grote deel gaat over de werking ervan en hoe je sommige zaken ook kunt trainen als je eenmaal die werking weet. Er zijn een hoofdstukken over erfelijkheid, geheugen, intelligentie om er een paar uit te pikken. Alle aspecten komen langs en hier en daar had ik een o ja – momentje maar ook momenten van verwondering. Dingen die ik nog niet wist en soms ook wel weer heel logisch waren. Niet alleen het pure fysieke deel komt aan bod maar ook hoe je door je unieke brein een unieke persoonlijkheid bent geworden. Het geheel wordt afgesloten met een bronvermelding en een duidelijk register, zodat je op trefwoord nog snel wat kan terugzoeken.

Het is fijn om meer te weten over zoiets complex als je hersenen en zeker om dit te lezen in een boek wat totaal niet saai is of langdradig zoals veel non-fictie/studieboeken. Zo kun je onder andere, als je weet hoe je geheugen werkt, dit in je voordeel laten werken en mag je, volgens de schrijfster, blij zijn met je vergeetachtigheid (uiteraard tot op zekere hoogte). Het is niet alleen leerzaam maar maakt je ook bewust van je eigen doen en handelen.

De afbeelding van de cover komt van de site van de uitgeverij. Deze recensie verscheen eerder op Boekenbijlage 

“breinlijnen” Hans de Graaf

breinlijnne9789492511027/2017

Hans de Graaf, uitgeverij Dalanca BV

Ik ontving een mail of ik interesse had voor het recenseren van een boek over lijnen. Nu heb ik in mijn hele leven nog nooit aan de lijn gedaan en verbaasde mij altijd om de mensen om mijn heen die soms zo vreselijk met hun gewicht bezig konden zijn. Ze gingen extreem aan de lijn, bereikte hun streefgewicht en vervolgens vervielen ze in hun oude eetpatroon en zaten de verloren kilo’s er zo weer aan.  De ene jojo na de andere jojo zag ik voorbij komen.

De laatste jaren zitten er bij mij ook wel wat ongewenste kilo’s aan, mede door een dwarsliggende schildklier, maar ik had dus totaal geen discipline om mij op een dieet te storten. Bij de inleiding van deze titel las ik dat het een manier van lijnen zou zijn zonder aparte recepten met producten waarvoor je eerst heel Nederland door moet zoeken. Geen speciale kookcursus of kookboek nodig. Kijk, dat klinkt al een stuk beter. Simpele tips om je brein anders te laten denken over eten waardoor je minder de neiging krijgt teveel te gaan eten.

Het boekje springt er uit door de knalroze kleur en het gouden brein op de voorzijde. Het is een handzaam boekje met een zeer duidelijke tekst en prettige pagina indeling. Je brein is een complex iets en als iets op het eerste zicht al aanspreekt is dat alvast mooi meegenomen. Het geheel is enthousiast op papier gezet, met duidelijke voorbeelden en opmerkingen.
De schrijver neemt je mee in zijn verhaal en legt uit waarom je hersenen willen dat je eet en op welke manier ,door ingeslopen gewoonten en de media, hierop wordt ingespeeld. Hij legt uit hoe je hersenen signalen doorgeven waardoor je gaat eten. Door anders te gaan denken en je eetgewoonten te doorbreken kan je afvallen en in 100 dagen 10 kilo af kunnen vallen. Hiervoor moet je op een andere manier gaan denken waardoor je anders gaat handelen.

Dat klinkt niet verkeerd dacht ik zo. Het boekje leest lekker weg, verwijzingen naar extra informatie via QR codes, videofilmpjes of downloads op bijpassende site. Kortom wat zou je tegenhouden om het uit te proberen. De bijpassende slogan “minder eten van wat je normaal eet, maar wel gewoon eten wat je lekker vindt!”, klinkt immers als muziek in de oren.

Waar is dan het addertje onder het gras? Tja… zoals zoveel afvalprogramma’s valt en staat het met een goede motivatie. De schrijver hamert er dus op om naar je persoonlijke motivatie te graven en als je die dan hebt nog even verder te graven. Dit omdat je alleen met een heel goede motivatie kans van slagen zult hebben. Vervolgens zou je honderd dagen lang 100 gram per dag moeten kunnen afvallen door minder te gaan eten, daarna ga je 100 dagen meer bewegen en daarna 100 dagen betere gezondere keuzes maken. Op deze manier zou je gezonder gaan leven met een beter gewicht. Dus in 100 dagen 10 kilo lichter is haalbaar maar daarna moet je nog wel investeren. Logisch maar niet iets wat de ondertitel van het boek op de cover er niet bij zegt.

Om te zien of je je aan je streven houdt en gemotiveerd te blijven moet je je elke dag op een vast tijdstip op dezelfde weegschaal wegen. Dit weegmoment is zeer belangrijk. Nu heb ik al in geen tijden op een weegschaal gestaan en het lijkt mij behoorlijk frustrerend om dit elke dag te moeten doen maar is dus essentieel voor breinlijnen.

Een bezoek aan de site laat zien dat deze duidelijk is, al is het even zoeken naar de pdf downloads die aangeraden worden bij het boek te gebruiken. Wel heel makkelijk vindbaar is hoe je het boek kunt bestellen en hoe je ook een gepersonaliseerd online coaching systeem kunt volgen, dit is wel tegen betaling.

Neemt niet weg dat ik de theorie van breinlijnen zeker aan vind spreken. Het wordt duidelijk uitgelegd in het boekje en klinkt niet meer dan logisch in de oren dat je brein je aanstuurt om te gaan eten en onder invloed van al dat eten overal om ons heen ons brein soms te enthousiast is en je teveel tot je neemt. Door je brein anders te sturen zou je dit kunnen doorbreken.
Of het werkt in de uitvoer? Ik zal na de kerst mijn weegschaal eens afstoffen en een poging wagen. Ik kom hier graag later op terug om het jullie te vertellen !

 

“pijn is persoonlijk ” Marleen Schefferlie

9789021565422-pijn-is-persoonlijk-l-LQ-f.png 9789021565422/ 2017

Marleen Schefferlie , uitgeverij Kosmos

Marleen Schefferlie heeft fibromyalgie,chronische pijn in spier- en bindweefsel. In dit boek beschrijft ze haar eigen pijn, haar ervaringen, haar manieren om met de pijn en met de reacties van de buitenwereld om te gaan

Eén op de vijf volwassenen in Nederland en Vlaanderen heeft chronische pijn, waarbij het centraal zenuwstelsel pijnprikkels blijft doorgeven. De pijn heeft een grote impact op het dagelijkse leven van deze mensen. Hoewel dit een behoorlijk aantal is heerst er nog een groot taboe op en is er nog veel onbegrip van de buitenwacht.

Door dit onbegrip proberen veel patiënten hun pijn te verbergen, willen er niet over praten omdat ze bang zijn dat anderen vinden dat ze zeuren of zich aanstellen. Maar als de pijn zo heftig is en zo aanwezig heeft het zijn weerslag naar je dagelijkse leven. Met dit boek hoopt de schrijfster chronische pijn bespreekbaar te maken en uit de taboe sfeer te halen.

Hoewel de schrijfster fibromyalgie heeft en het boek hier ook veelal over gaat zou je eigenlijk elk ziektebeeld, wat chronische pijnklachten met zich meebrengt, invullen. De persoonlijke verhalen geven het begrip pijn een gezicht. Pijn is zeker persoonlijk en iedereen beleeft het op zijn of haar manier. Daarom is het belangrijk om niet te gaan bagatelliseren maar juist gehoor te geven en de patiënten serieus te nemen.  Wat ik ook mooi vond aan dit boek is dat de mensen die aan het woord waren niet alleen vertellen over hun pijn maar ook over hun schaamte en waar ze tegen aan lopen in het dagelijks leven.

In korte hoofdstukken neemt ze de lezer in haar pijnbeleving maar ze interviewt ze ook elf lotgenoten. Elf ook zeer persoonlijke verhalen van mensen met chronische pijn. De interviews zijn aparte hoofdstukjes en zitten tussen de hoofdstukken van het verhaal van Marleen in. De schrijfstijl is prettig en het leest lekker weg. Het is een handzaam boekje wat je snel oppakt,  mede door de cover die er voor mij best wel uitspringt.

Ik denk dat er veel herkenningspunten zijn bij de lezers die zelf kampen met deze problemen. En ook dat zij veel aan dit boek zullen hebben in de zin van dat je er niet alleen voor staat . Een categorie lezers die dus dit boek snel ter hand zullen nemen. Maar ik hoop dat ook anderen dit boek zullen lezen zodat het ook daadwerkelijk het taboe bespreekbaar zal worden en de discussie op gang komt.

 

De afbeelding van de cover komt van de site van de uitgeverij.

“stop the rush!” Leen Steyaert

stop the rush 9789461315113 / 2017

Leen Steyaert, uitgeverij van Halewijck

Leen Steyaert (1962) heeft al meer dan vijfentwintig jaar ervaring in de complementaire en natuurgeneeskunde. Ze is voedingsdeskundige en menopauzeconsulente. Eerder van haar verschenen Stralend door de menopauze en Leef en eet volgens je Oerritme, beiden bestsellers. In Stop the rush gaat ze er van uit dat gejaagdheid je hormonen op hol brengen en je hiermee moet stoppen om zo gezonder te leven en beter in je vel te gaan zitten.

Het boek is gericht op vrouwen van middelbare leeftijd. Vrouwen die elke dag van hot naar her vliegen en constant het gevoel hebben tekort te schieten. Het combineren van werk, privé en vaak ook nog een studie er naast, het streven naar perfectionisme en controle werken faalangst in de hand, omdat ze op hun tenen moeten lopen om alles bol te werken. Wat niet in alle gevallen lukt. Door de hang naar het perfect te willen doen is het gedoemd te mislukken daar niemand immers perfect is.

De schrijfster stelt als eerste dat mannen en vrouwen anders in elkaar steken, niet alleen mentaal maar ook lichamelijk en dat vrouwen niet moeten willen leven volgens “ de mannelijke norm”. Vrouwelijke eigenschappen worden verder ook als zwak gezien in een prestatiegerichte maatschappij en in haar betoog neemt ze mee dat er nog nooit eerder zo veel vrouwen thuis zitten met een burn-out of een depressie. Vaak sukkelen ze ook door met vage klachten die volgens de schrijfster het gevolg zijn van een verstoring van de werking van de hormonen. Door je leven aan te passen en niet van jezelf alles maar te moeten, behalve dat je moet luisteren naar je lichaam zou je je weer beter in je vel voelen zitten en de wereld weer aan kunnen.

Stop the rush is een echt handboek. Niet een prettig leesbaar boek waar je in één keer door heen leest, maar een boek wat je regelmatig op moet pakken en open moet slaan daar waar de informatie staat die je op dat moment kunt gebruiken. De goede en uitgebreide inhoudsopgave is hier een goede hulp bij. Het boek bestaat uit vijf delen die volgen na een uitgebreide inleiding. Het eerste deel gaat in op de gejaagdheid en de psychische druk. Het tweede deel vertelt over de hormoonhuishouding en in deel drie over de ontregeling ervan. Deel vier over hoe je hier ziek van kunt worden en het vijfde deel hoe je het heft in handen moet nemen en er tegen kunt strijden. De schrijfster sluit af met een dankwoord en literatuurlijst.

Het boek zou behoorlijk zware en saaie kost kunnen zijn, maar de schrijfster weet het heet toegankelijk te brengen. In het begin was ik blij met de vele ervaringen van andere vrouwen die soms herkenbaar waren, maar zeker het verhaal wat toe lichten en in een duidelijk perspectief zet. Maar na de inleiding had ik zoiets van nu weet ik het wel en had ik het gevoel dat er in herhaling werd gevallen. Maar als je het boek echt als handboek gebruikt (en niet als leesboek) zullen deze herhalingen denk ik minder opvallen.
Verder vond ik dat het vijfde hoofdstuk wat uitgebreider mocht zijn. Met name het stukje over voeding is zeer beknopt terwijl dit toch wel een stokpaardje van de schrijfster is. Ze verwijst hiervoor naar haar andere boek wat ik dan toch een beetje jammer vind.

Stop the rush zelf geeft verheldering, herkenbaarheid en na het lezen ervan blijkt toch dat jezelf voor een heel groot deel verantwoordelijk bent voor je eigen gezondheid en als je die wilt verbeteren je zelf hard aan de slag moet en daarbij is dit handboek een mooie duw in de rug.

 

de afbeelding van de cover komt van de site van de uitgeverij. Deze recensie verscheen eerder op Boekenbijlage

“gevangen in geluid” Joan van Baarle

gevangen in geluid 9789491729928/ 2017

Joan van Baarle, uitgeverij Lucht Bv.

Gaby Olthuis, moeder van twee kinderen, een actieve vrouw die altijd voor iedereen klaar staat en een bloeiende haptonomie praktijk runt lijdt aan een ondraaglijke vorm van oorsuizen. Na een jarenlange strijd is haar drukke sociale leven teruggebracht naar een leven op een postzegel en zelfs dat is niet te doen. Ze wil ondanks alles leven maar besluit tot euthanasie.

Dit boek is haar verhaal verteld door haar moeder maar ook het verhaal van andere mensen die tinnitus hebben Ook  geeft het uitleg over deze ondraaglijke en (nog) niet te genezen symptoom en welke oorzaken  van buitenaf invloed zouden kunnen hebben op het krijgen van tinnitus en welke behandelmethodes er momenteel zijn om het leven draaglijk proberen te maken.

Joan van Baarle ( 1946) is de moeder van Gaby Olthuis. Ze beschrijft vanuit haar beleving het verhaal van haar dochter. Ze verteld over de strohalmen die haar dochter aanpakte in de hoop tot genezing en hoe die hoop weer de grond in werd geslagen.  Ze verteld ook over haar eigen wanhoop die zij voelde doordat ze de pijn van haar dochter niet kon verzachten.

Na het zien van een interview met Joan van Baarle, na aanleiding van het verschijnen van dit boek, wist ik dat ik dit boek graag zou willen lezen.  In mijn directe omgeving ken ik een aantal mensen met tinnitus. Dat de vorm en beleving van tinnitus per persoon zeer verschillen merk ik aan deze mensen om mij heen. De een kan door middel van afleiding het geluid naar een achtergrond dringen terwijl de ander dit niet kan en er heel erg  moe van wordt. Maar wat het precies is en hoe ver onderzoek naar oorzaak, therapie en genezing is dat wist ik niet vandaar mijn interesse naar dit boek.

Het verhaal van Gaby is hart verscheurend. Je kan bijna niet begrijpen hoe het moet zijn als het nooit eens stil is in je hoofd. Naast de  geluiden die zij hoorde ( een combinatie van een viertal geluiden oa. het piepen van de trein op een rails en het geritsel van bladeren maar dan heel hard) had zij ook last van een hyperacusis. Een overgevoeligheid voor geluiden van buitenaf. Dus al het geluid wat ze hoorde kwam ondraaglijk hard binnen. Na het lezen van het boek ben ik heel bewust gaan luisteren naar wat voor je geluid je om je heen hoort en probeerde mij voor te stellen hoe het moet zijn als je al die geluiden extreem hard (door elkaar) moet ervaren. Uiteraard kan je je daar geen voorstelling van maken maar ik besefte wel dat het een zegen is als het gewoon eens stil is.

Naast een goede uitleg wat tinnitus is (een geluid in je hoofd of oren horen wat niet wordt veroorzaakt door een geluidsbron van buiten, wat er dus niet hoort te zijn) en te lezen dat het geen ziekte is maar een symptoom, lees je vervolgens wat de oorzaken zouden kunnen zijn. Verder komen enkele behandelmethoden en tips ter voorkoming van gehoorschade ( een van de oorzaken van tinnitus) aan de orde.

Er is veel onwetendheid en onbegrip over het verschijnsel. Het wordt vaak afgedaan dat ‘iedereen wel eens een piep in zijn oor heeft’ en dat je daar dan maar mee moet leren leven. Hopelijk geeft dit boek wat meer kennis en begrip voor de mensen die hier echt onder lijden.  Doordat het zeer vlot leest, een prettige en duidelijke pagina indeling heeft en vooral door de korte stukjes van ervaringsdeskundigen is het verhaal voor iedereen toegankelijk en kan ik het zeker aanraden te lezen.

De opbrengst van dit boek gaat naar het Gaby Olthuis Fonds, een fonds voor onderzoek naar de oorzaak en behandeling van tinnitus. 

De afbeelding van de cover komt van de site van de uitgeverij.

“Ach,moedertje” Hugo Borst

ach moedertje 9789048838387/2017

Hugo Borst, uitgeverij Lebowski

Hugo Borst zorgt, samen met zijn vrouw, broer en schoonzus, voor zijn moeder sinds 2014.  Zijn moeder zit in een verpleeghuis en heeft de ziekte van Alzheimer. Hij schrijft hierover stukjes in het Algemeen Dagblad en in het boek ” Ma” werden deze stukjes verzameld en uitgebracht in 2015.  Deze bundel is het vervolg op die ontroerende bestseller die meer dan 100.000 verkochte exemplaren telde.

Net als in de eerste bundel gaat het over de zorg en de belevenissen die hij mee maakt met zijn moeder. Maar in dit deel schrijft hij ook over de belevenissen van haar mede-bewoners en maakt hij zich kwaad over de gigantische werkdruk van de verzorgenden in het verpleeghuis. Na een familieavond raakte hij in gesprek met Carin Gaemers wat resulteerde in een manifest scherp op ouderenzorg, ook hierover komen fragmenten terug in het boek.  Maar op de eerste plaats gaat het over zijn moeder, haar achteruitgang en de emoties, het verdriet wat daarbij komt kijken.

Wederom weet Hugo Borst te ontroeren en neemt hij ons mee in intieme en emotionele momenten met zijn moeder. Net als in het eerste boek vind je hier ook foto’s, mooie portretten,  gemaakt door Margi Geerlinks. Zij volgt en fotografeert de moeder van Hugo Borst al drie jaar en weet bijzondere momenten op een bijzondere wijze vast te leggen.  En zijn de foto’s een goede aanvulling bij het verhaal.

 

De afbeelding van de cover komt van de site van de uitgeverij.

 

 

 

 

“op bezoek bij een dierbare met dementie” Anniek Kramer en Marcelle Mulder

op bezoek.jpg9789000349456/2016

Anniek Kramer en Marcelle Mulder , uitgeverij Spectrum

Marcelle Mulder werkt als humanistisch raadsvrouw voor ouderen met dementie en hun familie en met verzorgenden. Haar vader kreeg na een hersenbloeding ernstig hersenletsel en woonde de laatste jaren van zijn leven in een verpleeghuis.

Anniek Kramer coacht en geeft beleidsadvies op het gebied van HR. Via vrijwilligerswerk kwam zij in aanraking met dementie. Haar beide – inmiddels overleden – ouders werden er door getroffen. Nu blogt zij over dementie.

Samen maakte zij deze praktische gids vol handvatten en inspiratie om van een bezoek een fijnere en waardevollere gebeurtenis te maken.  Zelf ondervonden ze en zagen in de praktijk dat een bezoek aan iemand met dementie ongemakkelijk kan zijn. Niet weten wat je moet zeggen of doen maakt zo’n bezoek lastig en soms blijven mensen weg. Niet omdat ze dat willen maar omdat ze niet weten wat te doen.  Eigenlijk zou bij elke inhuizing ( als een zorgvrager komt te wonen in een woongemeenschap, verpleeghuis, afdeling Kleinschalig wonen noemt men dat een inhuizing), het boekje standaard mee gegeven moeten worden aan de contactpersoon van de familie.

Het is een dun boekje wat begint met de persoonlijke verhalen van de schrijfster. Even in het kort vertellen ze over hun ervaringen en de reden waarom ze dit boekje wilde schrijven. Daarna volgt het eerste deel met een duidelijke uitleg over dementie. Wat het is en wat de invloed het kan hebben op degene die het heeft.  Maar ook de impact op de relaties met familie en vrienden wordt besproken.  In het tweede deel van het boek bespreken ze tal van ideeën om contact te maken, tips voor activiteiten op allerlei gebied. Dit kan het bereiden zijn van voedsel, het maken van muziek of samen rommelen in de tuin.  Van een herinneringshoekje tot denkspelletjes, van het meenemen van een huisdier tot samen een boodschapje doen, er komt van alles langs. Soms zijn de tips eenvoudig en voor de hand liggend en soms zeer verrassend. Hierdoor kan iedereen er wel wat uithalen om uit te proberen wat bij zijn/ haar dierbare zou aan kunnen slaan.

Daarnaast hoef je niet uit te gaan dat degene met dementie in een instelling is gaan wonen en je ” slechts op bezoek ” komt. De tips kan je immers overal, dus ook thuis, uit proberen. Het meest belangrijke is dat je er voor elkaar kunt zijn en contact probeert te krijgen en te behouden. Iets waar dit boekje een zekere meerwaarde aan kan geven.

 

De afbeelding van de cover komt van de site van de uitgeverij.

 

 

 

 

” Jij bent je brein” Dick Swaab en Jan Paul Schutten

20170530_090924 9789045023625/2013

Dick Swaab en Jan Paul Schutten, uitgeverij Atlas / Contact

Dick Swaab is hersenonderzoeker en eerder “Wij zijn ons brein” schreef, het best verkochte breinboek van Nederland. Jan Paul Schutten schreef al veel informatieve kinderboeken en is een van de meest gelezen non-fictieauteurs voor kinderen.

In dit boek behandelen deze auteurs veel onderwerpen over je brein, over hersenziekten, gedrag, maar ook over je vrije wil.

Ik vind leren over de hersenen zeer interessant. Daarom vond ik dit boek al snel leuk. Ook het feit dat alles geschreven is in mailtjes en dat de informatie antwoorden zijn op vragen van twee kinderen, vind ik een leuke manier om het te lezen. In plaats dat je gelijk alle informatie krijgt, krijg je eerst een vraag van een van de kinderen en dan weet je dat de informatie bij de vraag hoort als antwoord. Het is ook fijn dat elk hoofdstuk duidelijk wordt aangegeven en dat je dan precies weet waar het ongeveer over gaat. Ik denk dat het ook leuk is om te lezen als je niet echt geïnteresseerd bent in de hersenen, want ook al gaat het eigenlijk alleen daar om, de informatie is zo opgeschreven dat het gewoon een leuk verhaal is.

Ik heb de versie uit 2013 gelezen maar het boek is nog steeds leverbaar bij de uitgeverij, al heeft het wel een andere kaft gekregen. (Zelf vind ik deze kaft mooier passen).

Femke

“Hou me maar vast. Mijn moeder, Alzheimer en ik” José Franssen

hou me maar vast 9789081292177/2016

José Franssen, uitgeverij MB Communicatie

Via een facebook-actie kon je deze titel winnen. Gezien het onderwerp van dit boek was mijn nieuwsgierigheid geprikkeld en deed ik mee met de actie. De titel en uitgever alvast in mijn agenda geschreven want mocht ik niet winnen, en die kans is altijd groter, kon ik het bijschrijven om mij TBR-lijstje. Groot was de verrassing dat ik het boek had gewonnen en na een aantal dagen lag er een mooi pakketje op de deurmat. Naast het boek wat flyers en boekenleggers en mooie ansichtkaarten. Een extra verrassing dus. De flyers op werk neergelegd om het boek wat meer in het zonnetje te zetten en zelf in het boek gedoken.

José Franssen (1956) is andragoge en werkt al meer dan dertig jaar met mensen en hun levensverhalen, ook binnen de ouderenzorg. Door de ziekte van haar moeder leerde ze de zorg op een heel nieuwe wijze kennen.

Volgens de achterflap vertelt Hou me maar vast het verhaal van alledag van José in het samenzijn met haar moeder, jaar in jaar uit. Over twaalf jaar zorgen voor een moeder die moet leven met de ziekte van Alzheimer. Over steeds weer iets verliezen en verder gaan met wat overblijft. Over het verdriet, de onmacht en de boosheid en over het door de tranen heen lachten om de waanzin van een onbegrijpelijke ziekte. Over familievergaderingen, thuiszorg en de verhuizing naar een verpleegafdeling in een zorgcentrum. Over aftakeling, levenseinde, de winst van het zorgen, over kinderen en verzorgenden die doen wat ze kunnen. Over de zorg die desondanks tekort schiet.

Hou me maar vast. Mijn moeder , Alzheimer en ik , is een zeer persoonlijk verhaal wat zeer toegangkelijk is geschreven. Het verhaal is opgebouwd in vier delen.: 1. Nu zijn wij aan de beurt, 2. Thuis zorgen, 3. Op de verpleegafdeling en 4. Het is op. Elk deel heeft korte stukjes, fragmenten voorzien van een korte en bondige titel die de lading dekt. Hoewel het fragmenten zijn leest het geheel  als een goed lopend chronologisch verhaal, waardoor het  de lezer vast blijft houden tot het einde aan toe.

José weet naast de ziekte van haar moeder, hoe ze dit ontdekt en hoe dit verloopt ook heel mooi te formuleren hoe ze hier mee omgaat. Hoe ze probeert met haar familie haar moeder zolang mogelijk thuis te houden. Ze moet hierbij rekening houden dat ieder een eigen leven, gezin  en ook heel andere prioriteiten heeft dan zijzelf. Ook de combinatie met haar eigen leven, haar partner en haar werk valt haar zwaar. Sommige dingen die zo vanzelfsprekend waren zijn dit niet meer en dan komt op een gegeven moment de grote stap om haar moeder in te schrijven voor een verpleeghuis.

Doordat het verhaal een waargebeurd verhaal is geeft het je als lezer zeker te denken. In de afgelopen jaren zijn er steeds meer verhalen naar voren gekomen en is er meer bekend over de ziekte van Alzheimer. Maar ook al is de zorg in beweging is er nog veel te behalen aangaande de omgangsvorm met de Alzheimerpatiënten maar zeker ook met de mantelzorgers.  Er komt behoorlijk wat op de schouders van de mantelzorgers en er is veel onduidelijkheid in de zorgwereld waardoor je je machteloos kunt voelen. Het gevoel te hebben van het kastje naar de muur te worden gestuurd. Tel daarbij op het schuldgevoel tegenover de patiënt maar ook ten opzichte van het gezin of partner. Want naast de zorg voor de patiënt moet je je aandacht ook aan andere mensen schenken en aan jezelf denken. Er wordt aan alle kanten aan je getrokken en dan is het moeilijk om beslissingen te nemen.

Het boek is echter geen klaagzang of moeizaam verhaal. Het is juist een heel mooi verhaal over de liefde tussen een dochter en haar moeder. Over zorgen voor maar ook over loslaten. En dat is denk ik wel het moeilijkste wat er is.

Mensen die in dezelfde situatie zitten of hebben gezeten zullen er een stuk herkenning in vinden en wie weet kunnen mensen uit de directe omgeving ( of dit nu zorgverleners zijn of kennissen) er een stukje kennis uit halen om net weer even anders te gaan kijken en denken.