“welkom in het rijk der zieken ” Hanna Bervoets

Welkom-in-het-rijk-188x300.jpg

Hanna Bervoets, uitgeverij Pluim

Hanna Bervoets kwam op het idee om deze roman te schrijven omdat ze een fascinatie heeft voor verhalen over ziek zijn en zich afvroeg waarom erover chronisch ziek zijn zo weinig verhalen zijn geschreven, terwijl juist dat een enorme impact op de patiënt kan hebben. Ze heeft er ervaring mee, omdat ze zelf ook chronisch ziek is, ze heeft het Ehlers-Danlos Syndroom, een bindweefselziekte.
Chronisch ziek, dus chronische pijn en chronisch moe als basis voor een roman over ziek zijn en nooit meer beter worden. Over de kwaliteit van het leven en moed houden om verder te gaan.

Hoofdpersonage Clay wordt na een bezoek aan een boerderij ziek. Hij ontwikkelt een hoge koorts en vecht voor zijn leven. Als de koorts daalt is hij opgelucht en denkt het ergste gehad te hebben. Echter de vermoeidheid blijft en Clay krijgt last van chronische pijnen. Na een lange weg langs artsen, onderzoek en onwetendheid volgt de diagnose Q-koorts vermoeidheidssyndroom. Aan de ene kant is er de opluchting dat er een diagnose is maar aan de andere kant volgt er nu een zoektocht over hoe hij zijn leven nu moet indelen, of daar ook ruimte is voor zijn vriendin Nora. Het accepteren van zijn ziekte en zijn lichaam dat hem in de steek heeft gelaten. Of in ieder geval te leren omgaan met zijn nieuwe leven. Hij belandt in het Rijk der zieken; een vreemde parallelle wereld waar andere regels gelden en de eindbestemming onduidelijk is.

Welkom in het Rijk der zieken is mijn kennismaking met de auteur Hanna Bervoets en ik was er meteen door geraakt. Wat een aparte vertelwijze, stijl en keuze voor perspectief. Er lopen twee verhalen door elkaar, de eerste over Clay in het hier en nu waarbij je als lezer continu betrokken blijft omdat het lijkt of je persoonlijk wordt aangesproken. Het tweede verhaal van Clay in het Rijk der zieken waar de metaforen om je hoofd vliegen, maar wel op een wijze waardoor het door iedereen herkenbaar is en goed te plaatsen. Het slepen van jezelf van specialist naar specialist, die niet verder kijkt dan zijn eigen vakgebied, de bureaucratie van zorgland, de manier van kijken naar patiënten. Zo goed verwoord en herkenbaar. Naast het verspringen tussen de werkelijke leven en het leven van Clay in het Rijk der zieken, zijn er wat sprongen in de tijd. Door deze korte terugblikken weet je wat er gebeurd is. Clay benoemt het ook als voor en na zijn ziekte. Hierdoor heb je meer begrip voor de reacties van de omstanders en leer je Clay beter kennen.

Hoewel een fantasiewereld is de herkenning dus duidelijk aanwezig. Als je ziek bent, beland je immers in een andere wereld. Jij bent op dat moment met jezelf en je ziekte en je eventuele genezing bezig en het lijkt dat die andere (echte) wereld voor jou stil staat al gaat ie uiteraard gewoon door (zonder jou). Ook dat ondervindt Clay. Het begrip en onbegrip van de omgeving op zijn ziekte is met een dun scheidslijntje heel erg aanwezig.
Ook dat brengt een dilemma met zich mee, moet je je voor het onbegrip wapenen of juist vechten voor begrip? Eigenlijk heb je nergens energie voor, wat het extra lastig maakt.

Een mooi verhaal zonder einde, maar als lezer weet je dat de lijdensweg van Clay zal doorkabbelen en niet goed af zal lopen. Dat hoeft ook niet, ook dat is het leven.

Het is een boeiende roman geworden over ziek worden, ziek zijn, acceptatie, woede en een zoektocht naar eventuele acceptatie van de ziekte. Over de impact van een chronische ziekte op je leven in een heel bijzonder jasje. Een verhaal dat bij je binnen komt.

Deze recensie verscheen eerder op Boekenbijlage 

Advertenties

“Klap” Christine Kliphuis

 

Omslag Klap.indd9789050191197/2019

Christine Kliphuis, uitgeverij Meander

Christine Kliphuis (1957) is auteur en heeft al heel wat kinderboeken op haar naam staan. Ook schreef zij een verhaal over de mantelzorg die haar moeder kreeg na een beroerte. Naast schrijven, heeft zij jarenlang gewerkt als communicatieadviseur en klachtenbemiddelaar in de zorg. Klap is een autobiografisch verhaal waarin ze vertelt over het ongeluk dat haar leven veranderde. Hoe ze door een aanrijding zelf in de rol belandde van slachtoffer en patiënt en haar strijd om er weer bovenop te komen.

Op en dag wordt ze aangereden door een automobilist die zat te appen achter het stuur. In eerste instantie denkt ze dat het qua letsel nogal meevalt, maar al snel blijkt dat totaal niet het geval. De gevolgen zijn drastisch. Uiteindelijk blijkt ze aan de whiplash zelfs hersenletsel overgehouden hebben en moet ze een lang traject in van revalideren, strijden en accepteren.

Ze komt in aanraking met de bijzondere wereld van verzekeringen, ziektekosten en arbeidstrajecten en dat terwijl ze zich eigenlijk alleen maar wil focussen op haar herstel. Iets waar ze niet altijd de ruimte voor krijgt die ze nodig heeft. Het onbegrip en ongeduld van de maatschappij houdt daar immers geen rekening mee. Er zijn regels en wetten die niet zijn toegespitst op het individu en de mensen die de regels moeten uitvoeren zijn niet altijd empathisch genoeg om verder te kijken dan hun neus lang is.

Christine neemt ons mee in haar revalidatieproces en alles wat erbij komt kijken. Het is een duidelijk verhaal geworden, vol emoties en ik vind het bijzonder dat ze dit wil delen. Het verhaal begint in maart 2014 en loopt door tot het heden (2019). Het is een chronologische vertelling geworden in een soort dagboekvorm. Het verhaal kent geen echte hoofdstukken, maar er staat wel een vermelding als we in een nieuwe maand belanden. Persoonlijk hou ik meer van ‘echte’ hoofdstukken, maar omdat het zeer toegankelijk geschreven is, was het in dit geval niet zo storend voor mij.

Het geheel is onderhoudend geschreven, alledaags taalgebruik en voor iedere lezer goed te begrijpen. Hoewel het onderwerp pittig is en de gevolgen van het ongeluk een behoorlijke impact hebben, weet Christine het hier en daar ook luchtig te houden. Door deze vertelstijl is het boek prettig leesbaar.

Niet iedereen is op de hoogte van NAH (niet aangeboren hersenletsel) en wat de impact is voor een patiënt. Ook wordt nog steeds niet door iedereen een whiplash serieus genomen. Na het lezen van dit boek zal die mening zeker worden bijgesteld. Het zal bij veel lezers de ogen openen. Ik hoop dat ook zorgverleners en werkgevers de moeite nemen dit boek te lezen, want mensen die in zo’n situatie belanden, verdienen meer begrip.

Deze recensie verscheen eerder op Boekenbijlage, de afbeelding van de cover komt van de site van de uitgeverij.

 

“volksgeneeskunde” Robert Jan Blom

volksgeneeskunde9789463384117/2019 uitgeverij Aspekt

Robert Jan Blom schreef al tientallen boeken over alternatieve therapieën en nu verscheen dit boek over volksgeneeskunde. Een boek over een zoektocht naar genezing, natuurlijke medicijnen en praktische tips uit grootmoeders tijd, aldus de tekst op de achterzijde.  Toen ik opgroeide had je “Klazien uut Zalk” een Nederlandse kruidenvrouw die op televisie en in haar boekjes volop tips gaf en ik moest onwillekeurig af en toe aan haar denken terwijl ik het boek doorlas. Sommige van haar tips komen uiteraard ook in dit boek voorbij daar zij immers ook uit de tips van grootmoeder putte voor haar kennis.  Gelukkig heeft dit een  zakelijker karakter maar ook wel de eenvoudige opzet waardoor het een zeer laagdrempelig naslagwerk is geworden.

In de korte inleiding vertelt de auteur dat hij eerst de ‘medische middeleeuwen’in beeld brengt en vervolgens zijn zoektocht naar het heden verder laat gaan. Van de gruwel om een levende kikker in de mond te houden (tegen keelpijn) tot brood me levende luizen eten. Een weg langs heksen, barbiers, chirurgijns, kwakzalvers. Boeiend om te lezen en af en toe lekker gruwelen over de therapieën die ze voorschreven. Naast al die vreemde zaken zijn er ook de therapieën die er nog steeds zijn en nu vaak als alternatieve geneeswijze te boek staan. Zoals edelsteentherapie, hydrotherapie of paranormale geneeswijze.

Na de inleiding volgt een ‘leeswijzer’ wat een beetje overbodig is en ook in de inleiding had kunnen worden verwerkt. Vervolgens het stuk geschiedenis wat leuke weetjes met zich meebrengt. Eigenlijk is het hoe gruwelijker de therapie hoe bijzonder het is om te lezen. Verder vind je in het boek uitleg over verschillende alternatieve geneeswijzen en methoden.  Daarna komen er ruim honderd aandoeningen langs met daarbij hoe het vroeger werd behandeld, de tips van grootmoeder en de eventueel alternatieve geneeswijze die baat kan brengen bij deze aandoening.  De aandoeningen staan op alfabet en door de handige index aan het begin van het boek leent dit boek zich prima om snel het probleem op te zoeken en de daarbij genoemde behandelingen te raadplegen.  Hier en daar zitten er wat herhalingen in. Dan wordt iets al benoemt in de inleiding en later ook in het stuk geschiedenis maar omdat het lekker weg leest lees je daar snel overheen. Verder is de manier van schrijven praktisch en zoals gezegd vlot en laagdrempelig. Geen moeizame woorden of uitleg maar gewoon voor iedereen te begrijpen.

Volksgeneeskunde geeft een leuke kijk in (grootmoeders) keuken van alternatieve geneeswijze door de eeuwen heen.

 

 

 

 

 

“maar je ziet er helemaal niet autistisch uit” Bianca Toeps

Maarjezieterhelemaalnietautistischuit3D9789463491082/2019

Bianca Toeps, uitgeverij Blossombooks

Bianca Toeps (1984) is fotograaf, website-ontwikkelaar en blogger. Bianca heeft autisme en legt in haar boek uit wat het betekent als je autisme hebt.  Naast te vertellen wat de wetenschap er over zegt en over de bejegening van mensen ten opzichte van mensen met autisme is het vooral haar eigen verhaal wat duidelijkheid schept.

Na een korte uitleg volgt er het wetenschappelijke verhaal van de DSM , de classificatiecriteria voor de autismespectrumstoornis. Ze legt de kenmerken uit en waar je aan moet voldoen om deze diagnose te krijgen. Daarna volgen er nog uitleg over theorieën, legt ze zichzelf naast de DSM-score, deelt ze haar verhaal over haar jeugd, haar studies, haar relaties en over hoe en wanneer ze haar diagnose kreeg. Ook heeft ze enkele andere ervaringsdeskundige geïnterviewd en geeft ze zeer bruikbare tips.  Over hoe je het beste kunt omgaan met iemand met autisme, wat je zou moeten doen en ook zeer belangrijk wat je juist niet moet doen of moet zeggen. Kortom een zeer verhelderend en goed verhaal. Een must read!

Sinds er een gezinslid de diagnose autisme heeft gekregen vallen er heel wat puzzelstukjes op zijn plek en vergaar ik alle informatie over dit onderwerp. Wat mij opviel is dat er veel klinisch leesvoer is. Veelal geschreven door therapeuten of psychologen die het vooral vrij algemeen houden. Gelukkig zijn er steeds meer persoonlijke verhalen en juist die trekken mij aan. Uiteraard maak ik mij zorgen en weet ik af en toe niet wat ik het beste kan doen in mijn bejegening en dan is het fijn om juist een boek als deze gelezen te hebben. Het geeft veel tips en vooral dingen die je gewoon weg moet accepteren of moet laten.

Dit alles is neergezet in een luchtig verhaal wat je in één ruk uitleest. Het heeft een duidelijke indeling, makkelijk taalgebruik met de nodige zelfspot en humor. Prettig leesbaar en doordat het onderwerp door een ervaringsdeskundige is neergeschreven krijg je als niet-autist af en toe een flinke spiegel voor je neus.  Naast weetjes en tips ook de nodige herkenning.

Een boek waar je doorheen vliegt en waar je ook het nodige van opsteekt.  Ik hoop dat dit boek een groot publiek mag bereiken zodat er meer begrip komt voor autisme. Mensen hebben vaak een heel stereobeeld van ” de autist” en als er iets is waar juist heel veel gradaties in zijn is het wel in ASS. Bovendien als er meer mensen weten wat het is en hoe er mee om te gaan zou dat het allemaal een stuk makkelijker maken voor alle partijen.

 

 

 

De afbeelding van de cover komt van de site van de uitgeverij.

” Jij bent toch mijn dochter? ” Sarah Blom

jij ben toch mijn dochter9789029527347/2019

Sarah Blom, uitgeverij Arbeiderspers

Sarah Blom ( 1985) is ouderenpsycholoog, theatermaakster en actrice. Over haar werk schrijft ze een veelgelezen blog en met haar broers en moeder maakte ze de veelgeprezen theatervoorstelling “ dag mama”.

In deze bundel laat de schrijfster ons toe in de belevingswereld van haar cliënten met dementie. In 25 hoofdstukken komen situaties voorbij uit de ouderenzorg en de impact van dementie op de cliënten en de mensen er omheen. Over de seksuele driften van de een, het kampverleden van de ander, een verliefdheid, angst en woede. Veel emoties komen langs. Maar wat vooral langs komt is soms het onbegrip en de onmacht van de omstanders. Door een goede bejegening wordt al veel gewonnen en het blijkt dat het nog zoveel beter kan.

Door soms er alleen maar te zijn, tijd te nemen en je te verdiepen in de levensloop van de cliënt kan je er achter komen waarom die persoon dat gedrag vertoont en kan je door empathie, meedenken en meeleven een heel stuk verder komen en zo de cliënt met dementie beter begrijpen en begeleiden. Dit geeft niet alleen voor de cliënt meer rust en comfort maar ook voor de zorgverlener/mantelzorger.

Naast de situaties is er af en toe een begeleidingsplan bijgesloten wat Sarah in dat geval in de praktijk heeft uitgevoerd met de verzorging.  Soms kleine handvatten die een wereld van verschil konden maken.

“ Jij bent toch mijn dochter? “  is een toegankelijk en vlot geschreven verhaal die voor een ieder die met dementie te maken heeft een verhelderende kijk geeft op de benadering voor iemand met dementie.

 

 

“het was niet alleen maar leuk tijdens mijn depressie ” Marijke Groot

Marijke Groot : gedichten en berichten uit de GGZ

Marijke Groot (1980) kreeg een aantal jaren geleden psychische problemen. Sinds een jaar of twee schrijft ze hier columns en gedichten over. In deze bundel vind je gedichtjes, korte berichten ( tweets) en anekdotes over dit onderwerp.

Via Twitter kwam ik voor het eerst de tweets van Marijke Groot tegen. Af en toe een gedichtje en af en toe een bericht met een vlijmscherpe sneer of juist een hoop humor. In ieder geval vond ik alles wat ik langs zag komen eerlijk en oprecht overkomen. Ik bestelde haar bundeltje en las het in één zucht uit.

Ik denk dat het herkenning voor de een en begrip voor de ander met zich meebrengt. Het kan je inzicht geven hoe over iemand zich nu echt voelt. Misschien denk je dan wel twee keer na over de manier waarop je iemand met een depressie benadert. Je staat er denk ik dan net even wat meer bij stil en dat is goed. Soms reageer je zo verkeerd puur omdat je niet beter weet. Als je door dit te lezen dat weet te doorbreken is er al veel bereikt.

Hoewel het onderwerp heftig is is het juist door de humor die de schrijfster er in verwerkt heeft juist heel prettig om te lezen en blijft het denk ik beter hangen wat je leest.

Ik wil de schrijfster bedanken voor haar openhartigheid en ik hoop dat de bundel veel mensen zal bereiken.

” Rinkeldekink ” Martine Bijl

9789025453398/2018
uitgeverij Atlas Contact

Martine Bijl kreeg in september 2015 een hersenbloeding. In 2016 verscheen Hindergroen, een bundel eerder gepubliceerde verhaaltjes met een aanvulling van enkele hoofdstukjes over haar hersenbloeding. Na een langdurig herstel in een revalidatiecentrum verbleef ze ook nog enkele maanden in een ziekenhuis. Naast de hersenbloeding was er ook de delier, de wanen en angsten die ze moest overwinnen. Dit boekje gaat over haar strijd, haar gevoel bij het revalideren. Haar verhaal over artsen en therapeuten, over de trainingen in onder andere de valklas, het vakjargon uit de medische wereld maar vooral over hoe het bij haar voelde.

De schrijfstijl van Martine Bijl is zeer toegankelijk en vlot. Openhartig, tikje vrolijk, humor met af en toe een vleugje sarcasme ( ik hou er van) maar vooral eerlijk en uit het hart. Ze neemt geen blad voor haar mond en laat gewoon weten wat er in haar omgaat.

Door deze openhartigheid geeft het een bijzondere kijk op een ziekte/revalidatieproces. De gevoelens die onder andere het revalideren, maar ook bv de momenten waarop ze wegzakt in een waan, worden heel duidelijk omschreven. Eigenlijk zou iedere zorgverlener en/ of mantelzorger van iemand die zoiets doormaakt dit boekje moeten lezen. Je kan je dan beter inleven en op de situatie inspelen als je meer zou weten wat er iemands hoofd omgaat. Hoewel het bij iedere zorgvrager anders zal zijn denk ik wel dat Martine Bijl hier haar steentje aan bijdraagt.

Naast dit kijkje vanuit mijn blik als zorgverlener ( ouderenzorg) vind ik het een bijzonder mooi boekje. Ondanks het heftige onderwerp is het door haar humor een luchtig boekje geworden wat prettig leest. Het is net alsof ze het verhaal aan je vertelt onder het genot van een kopje thee. Een bijzonder verhaal van een bijzondere vrouw.