Boekpresentatie “Eva” Bregje Bleeker

boekpresentatie eva

Op zondag 12 maart was Bregje Bleeker te gast bij Boekhandel van der Meer in Noordwijk. Zij vertelde in een interview over haar laatste boek Eva. Deze mooie en persoonlijke roman is gebaseerd op het leven van haar moeder.

Haar moeder groeide op in een arme katholieke omgeving maar wist toch naar het gymnasium te gaan en later te studeren en carrière te maken. Als ze net hoogleraar is wordt ze ziek. Eerst denken ze dat ze overspannen is maar dan blijkt ze een zeer zeldzame hersenziekte te hebben met symptomen van parkinson, ms en dementie. Er volgt een fysieke en geestelijke aftakeling die uiteraard invloed heeft op het gezin.

Bregje Bleeker vertelde dat het niet zo is dat ze het schrijven van dit boek zag als een stuk verwerkingstherapie omdat ze toch lang heeft gewacht het op papier te zetten. Ze is blij met de zeer uiteenlopende, tot nu toe positieve, reacties op haar boek. Ze overweegt een boek te gaan schrijven over alle reacties van met name mantelzorgers die hun verhaal met haar gedeeld hebben.

Ook uit de medische wereld kwam het compliment dat ze blij zijn met de andere invalshoek die deze roman geeft. Hoewel dit niet haar opzet was, ze wilde gewoon een verhaal delen, is ze verheugd dat er zo tegen aan wordt gekeken. Het is inderdaad een ander verhaal dat je misschien zou verwachten als je op de achterzijde leest dat het over dementie gaat. Uiteraard is dit de reden van de geestelijke achteruitgang van haar moeder maar het verhaal verteld eigenlijk de gehele geschiedenis van deze vrouw waardoor je een totaal plaatje van haar leven krijgt en sommige reacties in gedrag kunt plaatsen als je die achtergrond weet.

Omdat mensen in hun dementie “terug kunnen gaan in de tijd” en in een bepaalde fase van dementie de vroegere tijd beleven als het heden is het van belang op de hoogte te zijn van de levensloop van de zorgvrager. Ook andere belangrijke zaken uit het verleden kunnen een karakter vormen. Vandaar dat deze roman daar goed op inspeelt. De nadruk ligt niet op de dementie en de aftakeling maar op de gehele geschiedenis van deze vrouw en hoe de familie met elkaar omgaat.

Bregje Bleeker , Eva, 9789048819997, uitgeverij House of Books

“ik leef in een wereld die ik niet ken”Marjolijn Markus

ik-leef-in-een-wereld-die-ik-niet-ken 9789078905042/2017

Marjolijn Markus, uitgeverij de Brouwerij

Marjolijn Markus (1961) werkte vijfentwintig jaar in de gezondheidszorg. Op het moment dat haar vader de eerste verschijnselen van dementie ging vertonen, legde ze zich toe op de zorg voor hem en hield via een mailwisseling familie en vrienden op de hoogte van zijn ziekteproces. Als eerbetoon aan haar vader heeft ze dit verwerkt tot een boek.

Het verhaal draait om Koos Markus, een vitale intelligente man, die tot zijn 78e jaar een accountantskantoor heeft. Vrij plotseling doet hij zijn auto weg en vergeet hij afspraken. Hij weet gebeurtenissen te omzeilen en stopt van het een op andere moment met zijn zaak. Koos krijgt de diagnose ziekte van Alzheimer.

In een ontroerend en persoonlijk verhaal volgen wij Koos in zijn ziekteproces en de emotionele, persoonlijke maar ook praktische zaken waar zijn dochter, als mantelzorger tegen aanloopt. De beslissingen die ze noodgedwongen moet maken waarbij ze weet dat haar vader dat ‘vroeger nooit gewild zou hebben’ maar die zij toch door moet zetten, geven goed weer hoe stevig je als mantelzorger in je schoenen moet staan. Er komt een hoop op je af en het blijkt maar weer dat veel artsen en instanties onwetend zijn en maar voor lief nemen dat je als mantelzorger alles maar doet. Zeker in het geval van Marjolijn, met haar verpleegkundige achtergrond wordt al snel verwacht dat ze ook de lichamelijk zorg of het geven van medicatie zomaar doet. Maar het verzorgen van een patiënt is toch heel wat anders dan je eigen vader.

Het verhaal is recht uit het hart geschreven en wordt verteld in vijfentwintig korte hoofdstukken. Het verloopt chronologisch en is prettig leesbaar. Hoe ontroerend en verdrietig sommige stukken zijn, er is ook ruimte voor een lach. Het verhaal is toegankelijk geschreven. Geen moeilijke woorden of lange zinnen en loopt goed door.

Zelf werkzaam in de ouderenzorg vond ik het verhaal misschien wel extra ontroerend, omdat het veel herkenning met zich meebrengt. De verzorgende staat niet altijd stil bij wat er allemaal gebeurd is voor de opname met de mantelzorger. De mantelzorger is vaak aan het einde van zijn latijn voordat de knoop is doorgehakt en er een plekje is in het verpleeghuis.

Ook is het niet alleen een verhaal wat de ogen opent van de verzorgende, maar ook voor andere omstanders: familie en vrienden, kennissen die de ziekte niet van dichtbij meemaken en dan niet snappen dat Koos Markus niet meer alleen kan wonen. En zo zijn er meer voorbeelden van reacties die ik soms tenenkrommend las.
Dat mantelzorgers onmisbaar zijn, zeker nu mensen steeds langer thuis (moeten) blijven wonen, staat buiten kijf en laat dit boek maar weer eens blijken.

Deze recensie verscheen eerder opBoekenbijlage De afbeelding van de cover komt van de site van de uitgeverij. Met dank aan uitgeverij de Brouwerij voor het beschikbaar stellen van het recensie exemplaar.

“Oma’s hoofd is versleten” Marieke van Ditshuizen

oma's hoofd.png9789021676333/2016

Tekst&illustraties Marieke van Ditshuizen, uitgeverij Ploegsma, 2e herziene druk

Dit mooie verhaal gaat over Fien en haar oma. De twee hebben een speciale band: ze verkleden zich, eten samen taartjes en spelen het liefst “indiaantje”. Maar op een dag kan oma de weg naar huis niet meer vinden en zijn opa en mama heel bezorgd. Oma wordt een beetje anders en mag niet meer alleen op Fien passen en soms lijkt het wel of opa op Fien en oma moet passen. Oma heeft dementie en de dokter kan er niets aan doen. Fien vindt het maar moeilijk, omdat oma anders doet en ook nog moet verhuizen. Mama probeert het zo goed mogelijk uit te leggen.

In 2012 verscheen dit boek bij uitgeverij Helden in samenwerking met Alzheimer Nederland. Uitgeverij Ploegsma heeft nu deze heruitgave op de markt gebracht iets wat een mooi initiatief is. Dementie dreigt volksziekte nummer 1 te worden en steeds meer mensen krijgen er mee te maken. En dus ook de (klein-) kinderen en dan is het samen lezen van een duidelijk en goed verhaal een prima ondersteuning om het trachten uit te leggen aan je kind.

Marieke van Ditshuizen schreef en illustreerde dit boek met een prettige tekst en mooie tekeningen in zachte kleuren. Door simpele dingen uit het dagelijks leven in het verhaal te verwerken is er een groot stuk herkenbaarheid. Het verdwalen, het verpleeghuis, de gedragsveranderingen van oma worden allemaal benoemd.
En ondanks dat oma’s hoofd is versleten, leert Fien dat de herinnering aan oma en alle leuke dingen die ze samen hebben gedaan door niemand afgenomen kunnen worden.

 

De afbeelding van de cover komt van de site van de uitgeverij.

#Prentenboekperweek2016 23/52

 

Week van de Dementie

gezichten-van-dementieVan 19 tot 2 9  september is het de Week van de Dementie en op woensdag 21 september is het Wereld Alzheimer dag.  Veel mensen kennen iemand in hun directe omgeving die een vorm van dementie hebben. Automatisch noemen ze het Alzheimer. De ziekte van Alzheimer is verantwoordelijk voor ongeveer 65 procent van de gevallen met dementie. De overige 35 procent van de patiënten heeft een andere vorm van dementie. Als je dementie zou moeten omschrijven zou je het niet als ziekte maar als syndroom moeten uitleggen. Een medische aandoening van de hersenen waardoor de verstandelijke en cognitieve vermogens verminderen. Men verwacht dat er in het jaar 2050 meer dan een half miljoen mensen zullen lijden aan dementie. Dementie is over een aantal jaar volksziekte nummer één. Daarom is het belangrijk om mensen stil te laten staan bij dementie.

Zo’n dertig jaar terug was er nog niet veel informatie over dementie en nauwelijks boeken of films voor de particuliere markt. In eerdere blogs heb ik regelmatig titels van boeken voorbij laten komen. Vanwege mijn werk en studie verslind ik bijna elke boek wat met dit onderwerp van doen heeft.

Het boek wat ik nu naar voren wil schuiven is het schitterende boek “gezichten van dementie” . 

 

herman-aan-het-werk-web

In dit boek staan portretten gemaakt door kunstenaar Herman van Hoogdalem. Journalist Gijs Wanders interviewde verwanten en geliefden van de geportretteerde mensen met de ziekte van Alzheimer. Inmiddels is de vierde druk verschenen met een extra hoofdstuk over de vader van Gijs Wanders. Hij interviewt zijn zus en moeder en vertelt zelf ook openhartig over hoe hij hiermee omgaat.

Voor televisie zijn er een aantal portretten verfilmd en deze week kan je elke avond bij omroep MAX op NPO 2 rond de klok van elf uur in de avond een van de portretten zien.

 

De foto’s komen van de site van uitgeverij Wbooks.

Gezichten van dementie , Gijs Wanders en Herman van Hoogdalem 9789462581432

 

 

 

 

 

“Vergeteritis”José Verlaan-Moree&Klaas Stuifbergen

20160608_084123 9789082541809/2016

tekst José Verlaan-Moree , illustraties Klaas Stuifbergen

Vergeteritis gaat over Fien en haar opa. Elke jaar gaat ze met Opa Jan op vakantie naar Spanje. Dat vinden ze heel gezellig, maar het lijkt of opa steeds vergeetachtiger wordt! Opa Jan gaat naar de dokter en hoort dat zijn brein in de war is. Opa Jan heeft de Ziekte van Alzheimer. Fien geeft de Alzheimer een andere naam en helpt Opa waar ze kan.

Vergeteritis is een klein, handzaam, vierkant boekje met vrolijke kleuren. Op elke linkerpagina vier regels tekst op rijm en op de andere zijde een eenvoudige kleurrijke illustratie. Doordat de tekst kort en duidelijk is en op rijm zal het zeker aanspreken bij kleine kinderen.

Het verhaal gaat over  Opa Jan die eerst een beetje vergeet maar dan toch ook dingen vaak opnieuw verteld en hij de weg kwijt raakt. Kinderen, vooral de peuters en kleuters denken heel eenvoudig. Wat je ziet dat is er en wat je niet kan zien is niet te bevatten. Als je je arm breekt zit je in het gips en heb je pijn maar een hoofd dat in de war is? Door deze uitleg maakt dit de onbegrijpelijke ziekte van Opa Jan wat meer tastbaar en de mooie woorden aan het einde zijn heel ontroerend. Een fijn prentenboekje met een boodschap wat zeker een aanvulling is om kinderen kennis te laten maken met de Ziekte van Alzheimer.

Een gedeelte van de opbrengst van dit  prentenboekje komt ten goede aan de research en aandacht voor de Ziekte van Alzheimer.  Het is niet mijn bedoeling om reclame te maken voor boeken op mijn blog maar persoonlijk ligt dit onderwerp mij zeer aan het hart en hoop ik dat het zijn weg zal vinden naar veel kinderen!

 

#prentenboekperweek2016 15/52

Week van zorg en welzijn 2016

week van de zorg

Vorig jaar had ik op mijn blog tijdens deze week elke dag een ander boek wat ik besprak wat zorg-gerelateerd was. Helaas is dat deze week niet gelukt omdat mijn agenda dit niet toe liet.

Wel wil ik even een berichtje  wijden aan de week van zorg en welzijn omdat het toch iets is wat ons allen aangaat. Misschien niet nu precies op dit moment maar wel een sector waar je vroeg of laat mee te maken krijgt. Gedurende deze week houden veel instellingen open dagen die zeker de moeite waard zijn om te bezoeken. Al is het alleen maar om een beeld te krijgen van het reilen en zeilen in zo’n instelling.  Verder worden er lezingen en thema bijeenkomsten gegeven in instellingen, bibliotheken en op andere locaties. In de meeste plaatselijke weekbladen is hier een overzicht van te vinden.

Pand

De zorginstelling waar ik werk opent zaterdag zijn deuren, ik ben de hele dag op de werkvloer dus wie weet kom ik je wel tegen !

Voor wie de deur niet uit wil gaan maar wel met een boek op de bank wil zitten heb ik hier nog een vijftal titels van boeken die zeker de moeite waard zijn om te lezen!

oma mag ik mijn pop terug “Oma, mag ik mijn pop terug” door Mark Haayema

Over Fien die elke zondag met haar pop naar oma gaat. Maar oma vergeet heel veel en ze gaat naar een huis speciaal voor vergeetachtige opa’s en oma’s. Pop mag bij oma logeren maar dan raakt oma Pop kwijt…

achter-de-geraniums-221x300“achter de geraniums” door Anne West

Over een verzorgende die reuma heeft en zelf zorg moet gaan accepteren. Dit alles in een vrolijk chicklit jasje dus leest lekker weg..

niet“ik ben niet kwijt”door Sjef van Bommel

Het verhaal van Sjef van Bommel waarin hij verteld hoe het is als je je liefde van je leven kwijt raakt aan dementie

ma hugo borst “ma”door Hugo Borst

Ontroerende columns van Hugo Borst over zijn moeder. Hij beschrijft over de gevolgen van haar aftakelende geest en de verhuizing naar het verpleeghuis. Een mooi portret van een mooie vrouw en de relatie met haar zoon.

 

Wij-zijn-onszel-niet (1) “we zijn onszelf niet” door Matthew Thomas

Een mooi en ontroerende roman over Eileen en haar gezin. Deze jonge verpleegster trouwt met Ed die op jonge leeftijd alzheimer krijgt.

 

 

 

 

 

 

Lezing “stemmen van de ziel “Hans Siepel

 

Stemmen van de ziel, vergeten waarheid van dementie”. Daarin beschrijft hij de laatste periode van het dementieproces van zijn moeder. Door heel goed te luisteren en te kijken naar wat ze wilde vertellen kwam er door de nevelen van haar dementie een andere werkelijkheid naar voren. 

Hans Siepel heeft samen met zijn familie voor zijn moeder kunnen zorgen tot aan het laatste moment van haar leven. Hij schreef hier heel ontroerend en open over. Het boek verteld het verhaal van een vrouw die een heel traumatische ervaring in haar jeugd heeft gehad. Door haar dementie komt dit door herbeleving naar boven en Hans komt er achter dat hij een heel ander beeld van zijn moeder had, dat er zoveel was gebeurd wat het gezin, en ook zijn vader, nooit geweten had.  Door goed te luisteren en te kijken naar zijn moeder, haar gedrag en de verschillende momenten in haar beleving komen er puzzelstukjes naar voren die langzaam op zijn plek vallen. Naast dit bijzonder verhaal vertelt hij ook over de medici, de tunnelvisie van de wetenschap, de dagopvang, zorg in verpleeghuis en uiteindelijk over acceptatie en loslaten.

Een bijzonder verhaal over een bijzondere periode. Hoe mooi het is als je als gezin de gelegenheid hebt om zo dichtbij je moeder te blijven wat ook weer je valkuil kan zijn. Een periode die goed kan afgesloten worden. Hoe de ziel zijn rust kan vinden doordat het verhaal er uitkomt en kan worden verteld. 

Hans Siepel vertelde dit verhaal tijdens de lezing. Geboeid geluisterd naar een bijzonder verhaal. De belangstelling was groot en sommige waren na het luisteren tot tranen beroerd. 

De boodschap die ik er uit trok? Dat er maar al te snel naar medicijnen, vooral kalmerende medicijnen wordt gegrepen, bij dementerende zorgvragers. Dat ze door herbeleving ander gedrag, dan wat wij dan wel of niet normaal vinden, en dat wij dat dan maar gelijk af gaan vlakken met medicatie omdat ze moeten kunnen functioneren in een groep waar ze niet voor gekozen hebben. Dat het juist belangrijk is dat er wordt geluisterd naar deze mensen vóór je naar medicatie gaat grijpen. Dat ze misschien nog in een verwerkingsproces zitten wat nodig is om in vrede te komen met zichzelf voor een goede afsluiting van het leven.  Tijdens het lezen van “Stemmen van de ziel” was ik al zeer onder de indruk, bij het luisteren van zijn verhaal nog meer. 

Iedereen in de zorg zou eigenlijk dit boek moeten lezen omdat er meer is dan wat de wetenschap in de boeken over dementie zet. 

 

“Ma ” Hugo Borst

ma hugo borst 9789048823704/2015

Hugo Borst, uitgeverij Lebowski

Hugo Borst( 1962) is schrijver, columnist, redacteur en voetbalcriticus. En eerlijk gezegd kende ik hem alleen van zijn voetbalverhalen op televisie. Volgens de voetballiefhebbers in de familiekring kan Hugo Borst vol overgave over voetbal vertellen en schrijven maar daar ik niets met voetbal heb ben ik nooit aan zijn bestsellers zoals O, Louis of Vaders en zonen begonnen. Toen deze titel, Ma, continu langs bleef komen op sociale media en in de top Tien stond werd ik steeds nieuwsgierig naar zijn verhaal. Uiteraard ook vanwege mijn werk op een PG-afdeling waar ik dagelijks met dementerende en hun familie in aanraking kom.

Achterflap: Al drie jaar zorgt Hugo Borst voor zijn moeder, die aan dementie lijdt. Op ontroerende wijze en vaak tragikomische wijze schrijft hij over de ingrijpende gevolgen van haar aftakelende geest en de onvermijdelijke verhuizing naar een verpleeghuis. Intussen haalt hij herinneringen op aan zijn jeugd en zijn moeder in betere tijden.  Ma is een  liefdevol geschreven portret van een moeder en haar zoon

Sinds oktober 2014 schreef Hugo Borst wekelijks in het AD Magazine een kroniek “mijn ma” waarop dit boek is gebaseerd. Voor het boek heeft hij sommige stukjes gehouden, andere bewerkt en een twintal nieuwe stukjes geschreven.  De korte stukjes zijn allen van een korte en krachtige titel voorzien. In het boek zitten ook een aantal prachtige foto’s van fotograaf Margi Geerlinks. Deze fotograaf volgt de moeder van Hugo Borst al jaren. De foto’s geven zo’n mooi beeld weer waardoor het verhaal nog meer onder je huid kruipt.

Ik kan niet anders zeggen dat ik dit boek heel ontroerend vind. De korte stukjes komen recht uit het hart recht in je hart binnen. De emoties overspoelen je en het is heel mooi dat Hugo Borst zoiets heel erg privé met ons wil delen. Zijn schrijfstijl is echter op een bepaalde toon dat de emoties je niet worden opgelegd maar tussen de regels door tastbaar worden.  Oók zit er de nodige humor in zijn manier van schrijven waardoor dit zware onderwerp prettig leesbaar is en voor iedereen toegankelijk. Dit verhaal laat je een andere kant van dementie zien. De liefde die Hugo, zijn vrouw, broer en schoonzus hebben voor deze vrouw en hun in staat stellen voor haar te zorgen komt puur over en is bijzonder te mogen lezen.  Wat ik zeker waardeer is ook dat Hugo Borst zijn twijfel over bepaalde zaken (ongelukjes op toilet als voorbeeld) bespreekt en er voor kiest om geen censuur toe te passen maar alles deelt wat hij is tegengekomen in al die jaren zorg. Het is niet alleen maar lachen en herinneringen ophalen maar er is ook pijn, schaamte en verdriet. Zaken die allemaal bij het leven horen. Naast de gebeurtenissen van alledag blikt hij ook terug naar zijn jeugd. Deze herinneringen zijn mooi verweven in de stukjes van nu.

Vanaf de eerste bladzijde tot de laatste heb ik het verhaal met ontroering en bewondering gelezen. Wat een bijzonder verhaal en wat een bijzondere man.

 

De afbeelding van de cover komt van de site van de uitgeverij.

 

“Je moet broeder worden ” Leon Janssen

boeken 0279789491409066/2012

“Je moet broeder worden ” Leo Janssen uitgeverij Nieuwe Druk

Leo Janssen (1949) heeft na jaren als vrachtwagenchauffeur gewerkt te hebben zihc laten omscholen en hij vond werk in een verpleeghuis.

“als iemand nog nooit met dementie te maken heeft gehad, is het moeilijk te begrijpen wat er achter de muren van een verpleeghuis afspeelt. Om mijn herinneringen levend te houden ben ik begonnen met het opschrijven van dagelijkse gebeurtenissen. Deze schetsen geven een beeld van dementie en tegelijkertijd  een kijkje achter de schermen in het dagelijkse leven van verzorgenden.”

Aldus de achterzijde waarin de schrijver verteld waarom hij dit geschreven heeft en ook heeft hij een mooie boodschap:  Hij draagt het boek op aan de mensen die zo in de war zijn en zo kwetsbaar zijn dat ze nooit vergeten mogen worden. En aan hen die dagelijks met ze werken.

In meer dan 70 korte stukjes, verhaaltjes, quotes verteld de schrijver over de dagelijkse gebeurtenissen op zijn werk. Om niets te vergeten en mooie momenten van verbazing bij te houden begon hij met schrijven. Op stukjes papier, servetjes, overal op.. hij bewaarde de aantekeningen jaren voor hij dit boekje samen stelde. Gelukkig voor ons lezers kwam dit boekje er en mochten we mee kijken in zijn gebeurtenissen.

De stukjes geven voor mij herkenning, ontroering en bevestiging. Soms zijn sommige zinnen zo mooi dat ze kippenvel bezorgen. En soms moet je hard lachen om iets wat hij heeft meegemaakt.

Dementie is een complexe ziekte en een ieder ondergaat het anders. Er is veel onbegrip door onwetenheid en wie weet geeft zo’n prettig leesbaar boekje wat meer kennis hier over door. Het is ideaal als cadeauboekje en door de vrij korte stukjes zal ook een niet-lezer er zo door heen lezen.

“Dementie, bouwen aan een legpuzzel waar altijd iets aan ontbreekt”

Wereld Alzheimer Dag 2015

oma mag ik mijn pop terugVandaag, 21 september, is door de WHO (wereld gezondheid organisatie) uitgeroepen door Wereld Alzheimer Dag. Deze internationale dag alarmeert overheden over dementie als een ernstige gezondheidskwestie omdat de wereld vergrijst.

Dementie is een hersenaandoening waarbij iemand langzaam maar zeker volledig afhankelijk wordt van de zorg van anderen. De belangrijkste en meest bekende oorzaak is de ziekte van Alzheimer. In Nederland lijden ruim 250.000 mensen aan dementie.Door de toenemende vergrijzing zal dit aantal komende tijd verdubbelen.

De ziekte Alzheimer is in 1910 vernoemd naar de Duitse arts Alois Alzheimer (14 juni 1864 – 19 december 1915). Hij beschreef in 1906 het ziektebeeld van zijn patiënte Auguste Deter. Zij had problemen met haar geheugen en na haar overlijden – op 56-jarige leeftijd – onderzocht Alzheimer haar hersenen. Naast atrofie (het verschrompelen van de hersenen) vond hij zogenoemde plaques (eiwitafzettingen) en tangles (kronkels), die nog steeds als karakteristiek gelden voor de naar hem vernoemde ziekte.

Stichting Alzheimer Nederland helpt dementerende mensen en hun familie te leven met dementie. Met voorlichting en hulp aan patiënten, familie en directe verzorgers. Hierbij spelen de bijna vijftig regionale afdelingen en meer dan 1.500 vrijwilligers een belangrijke rol. Alzheimer Nederland behartigt collectieve belangen en subsidieert wetenschappelijk onderzoek naar dementie.

alzheimerafbeelding op poster Alzheimerstichting: het beeld op de poster van de kale man met zijn bril op het achterhoofd is een beeld wat verwarring oproept. Een treffende manier om het gevoel en de emoties die bij dementie spelen over te brengen.

Boeken over Alzheimer:

Naast alle studieboeken verschijnen er steeds meer mooie romans, verhalen en zelfs boeken voor kinderen over dit onderwerp. Ik wil uit het grote aanbod een paar titels naar voren halen.

Mijn eerste boek wat ik las over dementie was “Hersenschimmen” van Bernlef. Het boek verscheen in 1984 en twee jaar later als ik het voor mijn schoollijst. Het is inmiddels verfilmd en in 2010 verscheen de 50e druk. Het verhaal wordt verteld vanuit het perspectief van de ik-persoon Maarten Kleink een 71-jarige man die begint met dementeren. He tmooie van dat boek vond ik dat niet alleen het geheugen van Maarten slechter wordt en zijn beleving wordt verteld maar later wordt het boek ook warriger en fragmatischer om dit goed weer te geven. Het boek maakte zeer grote indruk op mij.

De laatste periode heb ik veel gelezen over dit onderwerp, ook omdat het mijn beroepsmatige interesse heeft.

we zijn onszelf niet

Dit voorjaar las ik het schitterende boek van Matthew Thomas ” we zijn onszelf niet” voor Boekenbijlage. Eileen, getrouwd met Ed, denkt dat haar man een midlife crisis heeft omdat hij zo ‘raar’ doet. Ed, een briljante wetenschapper, heeft echter last van vroege Alzheimer. Zijn vrouw en zoon zien hem wegglijden in dementie. Het is zeer realistisch geschreven. Door de dagelijkse gang van zaken te beschrijven en zo dicht bij de karakters te blijven krijg je een duidelijk beeld van de sluimerende ziekte van Ed en hoe die bepalend is voor zijn gedrag en hoe dat terugslaat op zijn vrouw en zoon.
De verwerkingsfases (ontkenning, marchanderen, woede, verdriet, aanvaarding) komen allen langs en ook de fases van dementie komen heel goed naar voren.

vergeetclub

Een luchtiger boek over dementie is ‘de vergeetclub’ van Niterink. Hierover heb ik een recensie geplaatst op mijn blog. Niterink weet op grappige wijze, o zo herkenbare situaties te beschrijven die ze mee maakt op de afdeling kleinschalig wonen waar haar moeder naar toe is verhuisd.

oma mag ik mijn pop terug

Als laatste wil ik nog even dit mooie prentenboek naar voren brengen. “Oma mag ik het mijn pop terug?” een grappig en ontroerende boek over Fien en haar oma. Fien ziet dat haar oma ouder wordt, maar zich steeds meer als een kind gedraagt. Als fien tijdens een bezoek haar pop bij oma op schoot zet, wil ze de pop niet meer loslaten. Oma vergeet nu wel heel erg veel, denkt Fien…

De link naar de volledige recensie naar het boek “we zijn onszelf niet ” vind je hier:

Al jong Alzheimer

recensie “oma mag ik mijn pop terug? “:

https://conniesboekkies.wordpress.com/2015/04/13/oma-mag-ik-mijn-pop-terug-mark-haayema/

recensie”vergeetclub”;

https://conniesboekkies.wordpress.com/2015/05/14/de-vergeetclub-tosca-niterink/

De afbeelding van het affice is van de Alzheimer Stichting.

De foto van de cover van ‘wij zijn onszelf niet” komt van de site van de uitgeverij .