” de oorlog die mijn leven redde ” van Kimberly Brubaker Bradley wint bij de Vlaamse Kinder- en Jeugdjury !

9789026621857-de-oorlog-die-mijn-leven-redde-l-LQ-f

Twee jaar terug mocht ik dit mooie jeugdboek lezen en bespreken voor Boekenbijlage en op mijn eigen blog.  Vandaag had ik een mailing van de uitgeverij dat dit boek in de prijzen is gevallen dus vond ik het de moeite waard om hem weer even onder de aandacht te brengen.  Afgelopen weekend werd bekend gemaakt dat het boek gewonnen heeft in de categorie 10-12 jaar bij de Vlaamse Kinder- en Jeugdjury

De oorlog die mijn leven redde  gaat over negenjarige Ada die door haar klompvoeten nog nooit een stap buiten de deur gezet heeft. Als haar broertje geëvacueerd wordt uit Londen om aan de oorlog te ontsnappen, grijpt Ada haar kans en glipt weg om hem te volgen. Daar aangekomen staan ze niet op de lijst en worden ze ondergebracht bij Susan Smith die deze verplichting als een zware last ziet maar toch op zich neemt. Ada leeft op. Ze leert lezen en schrijven, paardrijden en hoe het is als iemand om je geeft. Ada wordt zelfs meegenomen naar een arts om te kijken of er wat aan haar voet kan worden gedaan. Voor deze operatie heeft ze echter toestemming nodig van haar moeder en Susan besluit haar te schrijven en de reactie van haar moeder zal uitwijzen hoe haar toekomst er uit gaat zien.

Er zijn veel boeken over de oorlog verschenen. De meeste die ik las speelde zich af in ons eigen land maar dit speelt zich af in Engeland, de armoede op het platteland en de gevolgen voor de arbeidersklasse in die periode.   Lees hier mijn recensie van dit mooie boek wat mijn zeer ontroerde.

De oorlog die mijn leven redde, Kimberly Brubaker Bradley, vertaling Ernst Bergboer, uitgeverij Callenbach  9789026621857/2017

 

Advertenties

The Friday Five: series die korter hadden gemogen…

Het thema van de Friday Five is vandaag “ vijf series die wel korter hadden gemogen” , een thema naar mijn hart want ik ben niet zo’n serie lezer (understatement).  Ik vind een serie aan de ene kant al snel te lang en aan de andere kant baal ik als je voor je gevoel altijd te lang moet wachten op een volgend deel, want als het  mij boeit wil ik doorlezen, en een schrijver gaat nooit zo snel als de lezer.  Ik heb denk niet veel geduld voor serie-lezen.  Ook vind ik dat verhaallijnen  soms te uitgerekt om maar aan een aantal delen te kunnen voldoen.  Soms is een verhaal op een gegeven moment gewoon klaar en vind ik een volgend deel de boel gewoon uitmelken…  Laat je eigen fantasie leven en laat de karakters los en pak een volgend mooi verhaal.   Ik stoot nu vast een paar mensen tegen de schenen en dat zal ik dit stukje nog wel meer dan een paar worden….

Ik heb me wel eens voorgenomen om mijn eerste pijnpunt,  het lange wachten tot een volgend deel), te bestrijden en gewoonweg te wachten met aanschaffen en een serie compleet te kopen. Nou dat is geen goed idee.  Ik worstelde mij door het eerste deel heen en heb de rest zelf nog steeds niet gelezen, ook al gilt iedereen dat het beter gaat worden na deel 1. Maar zeg nu zelf als een eerste deel je al niet kan boeien ga je daar je tijd toch niet aan besteden?  Dat had ik dus bij de volgende serie:

20190506_092214 The Lunar Chronicles-serie van Marissa Meyer, gebaseerd op de sprookjes van Assepoester, Roodkapje, Rapunzel en Sneeuwwitje.  Een supermooie uitgave, hardcover met boekenleggers, echt voor het zicht op je plan wordt je als booknerd wel al heel blij. Deze uitgave verscheen ook snel op elkaar dus ik dacht bestellen die hap en ondertussen de stand-alone  ‘harteloos’ lezen een hervertelling van Alice in Wonderland, ook een schitterende hardcover met mooi illustratie op de kaft.  Nu viel die mij al een beetje tegen. Kon ook niet anders als  liefhebber van het origineel. En het eerste deel vond ik zo slecht dat de rest nog ongelezen stof ligt te happen op mijn TBR-pile. Of ik het ooit ga lezen?  Ach, misschien begint mijn dochter er nog een keer aan.

20190506_092449 Nu ik toch aan het rellen ben is de serie van Harry Potter een goede tweede serie die van mij een stuk korter had gemogen. Moet ik wel zeggen dat de schrijfster gegroeid is in haar werk en hoe verder je in de serie kwam hoe donkerder het werd. Waar ik mij in de eerste twee delen vooral aan ergerde was het continu herhalen. Laten we voor de tigste keer eens uitleggen wat zwerkbal is en hoe we dat moeten spelen. En zeg nu zelf als je in deel 2 niet meer weet wat een dreuzel is mag je wel een herinneringsspreuk bij jezelf loslaten. Gelukkig werd de herhaling in de daarop volgende delen een stuk minder en werd niet alleen Harry ouder en wijzer maar ook de verhaallijnen groeide mee. Maar na de vuurbeker had ik wel een diepe zucht van ik word een beetje ‘potter-moe’ . Voor jullie zeggen dat ik dan vast de doelgroep niet ben wil ik wel even laten weten dat ik de boeken bij eerste verschijning las dus dik 20 jaar terug en er nog zat oude besjes ( van mijn leeftijd) nog steeds van de Potter zijn.  De aparte boekjes over zwerkbal, fabeldieren en beedle the bard kon ik nog wel waarderen maar het uitmelken met het boek van het toneelstuk een stuk minder. Daar hebben we het nu niet over…

Maar goed het is de Friday Five en dus “moet” ik nog drie series toevoegen.

De reiziger van Gabaldon, ook hier de eerste versie gelezen toen die uitkwam in Nederland maar na drie delen afgehaakt. Na zes delen op de plank de serie niet meer afgemaakt en zelfs van de plank afgehaald en een ander een plezier meegedaan. Het kon mij gewoon niet boeien.  Heerlijk om bij in slaap te vallen zou je denken maar daar waren ze te dik voor, het hield niet prettig vast.

Games of Thrones, ook een icoon van een serie maar omdat er inmiddels zoveel delen zijn ben ik er nooit in begonnen. Krijg al de hik als ik die lange rij boeken zie, dan is er nog zoveel moois wat voor mag gaan.

De glazen troon  Sarah J. Maas, een serie waar ik veel van voorbij zie komen in meest verschillende meningen. Ik had deze wel willen lezen maar toen ik het aantal delen hoorde bedacht ik dat ik die ook maar aan mij voorbij moest laten gaan.

Misschien ben ik wel bevooroordeeld waardoor ik niet snel in een serie stap. De onderste twee zijn series waar ik niet eens aan begin om dat ik er bij voorbaat al tegen aan hik. Gelukkig zijn er ook series die ik wel met plezier las, al moet ik zeggen heb ik liever een trilogie, of tweeluik of nee eigenlijk gewoon een lekker op zichzelf staand boek !

 

Net als mij ook nieuwsgierig wat de andere bloggers van deze Friday Five maakte ?

Hieronder vind je de blogs die mee doen

 

Leesclub voor twee: Veronique en ik lazen “voltooid leven? Wacht nog even ! ” van Victoria Schuurman

voltooid leven9789463385787/2019

Victoria Schuurman,  uitgeverij Aspekt

Veronique lazen de roman van Victoria Schuurman en waren beiden van mening dat dit boek in het zonnetje gezet moest worden. Een verhaal waarvan wij vinden dat het bijzonder genoeg is om extra aandacht aan te schenken en dus bespreken we het in een leesclub voor twee.

Eerst even kort over het boek:

In dit verhaal maken we kennis met Anna en Paul. Twee oude mensen die wonen in een verpleeghuis. Ze staan voor de vraag of ze toe zijn aan vrijwillige euthanasie.  Het beleid van de instelling is om iedere bewoner een folder te geven en een kort gesprek over de mogelijkheid om uit het leven te stappen. Dat dit gesprek voor Anna viel op haar vijfennegentigste verjaardag was een beetje cru en confronterend. Na het gesprek neemt Anna zich voor om iedere dag zichzelf te vragen of ze haar leven voltooid vindt. Naast haar dagelijkse zelfreflectie ontmoet ze Paul die ondanks, of mede door , zijn ongeneeslijke ziekte die zelfde vraag heeft. Er volgen ontmoetingen tussen beiden waarin ze terugkijken op hun leven en vooruit kijken. Hierdoor verandert de antwoord op hun levensvraag voortdurend omdat ze juist door die gesprekken inzicht krijgen op het hoe en wat en ze groeien dichter naar elkaar toe.   Uiteindelijk komt de antwoord op hun vraag uit onverwachte hoek. Onverwacht en definitief.

In het voorwoord hoopt de auteur met dit verhaal “een bijdrage te kunnen leveren aan de maatschappelijke discussie die er is rond het onderwerp ” voltooid leven”. Het centrale thema van dit boek, in de betekenis van een zelf gekozen dood van mensen die niet uitzichtloos en ondragelijk lijden, maar menen dat het leven hen niets meer kan bieden en daarmee als voltooid wordt ervaren”.

  • Hoe vind je de cover? Als je het boek in de boekhandel zou zien liggen wat zou dan voor jou de reden zijn om het op te pakken en te willen lezen?

Veronique: De cover maakte me nieuwsgierig. Het is een rustige cover en die past goed bij het verhaal. De titel vind ik opvallend en daardoor zou ik hem oppakken. Ik hoorde van Conny hele goede dingen over het boek, dus ik ben ook een beetje beïnvloed door Conny. 

Conny:  Ik vind de cover prima passen bij het boek. Het is gekozen voor een rustige afbeelding op een lichte achtergrond. De paardenbloem is heel kwetsbaar, een zuchtje wind kan alle zaadjes wegblazen. Net als het leven kan zijn: kwetsbaar. Deze combinatie met de titel doet mij nieuwsgierig maken. Sowieso is het een beladen onderwerp en in mijn werk (ouderenzorg) en mijn opleiding (verpleegkunde) komt het geregeld ter sprake dus bij het zien van de titel wilde ik het wel meteen gaan lezen. 

  • Na het lezen van de achterzijde en daarna het boek, bracht het verhaal je wat je had verwacht?

Veronique: Ja! Het was prachtig!

 Conny:  Ja zeker, het bracht zelfs nog net dat beetje meer. 

  •  Hoewel het verhaal pure fictie is zijn er toch bepaalde elementen die je in het echte leven zou kunnen plaatsen. Had jij dit ook ? Welke waren dat voor jou? 

Veronique: Ik herkende de eenzaamheid die ouderen kunnen voelen. In het verzorgingstehuis van oma zag ik dat sommige mensen geen of nauwelijks bezoek kregen. Dit raakte me. Daarnaast herkende ik ook de oudere mensen voor wie het niet meer hoeft. Je hebt vriendschappen verloren en het bezoek is stukken minder geworden. Je wordt geleefd door een planning van anderen. Dat lijkt me een naar gevoel. 

Conny: Ja zeker, dat had ik af en toe zeker. Herkenbaarheid en soms bij stukken waar ik best wel plaatsvervangende schaamte bij had. Zo is er de reactie van bepaalde zorgverleners op de relatie tussen de hoofdpersonen. Zij vinden dat ouderen mensen niet meer verliefd zouden kunnen zijn of een relatie moeten hebben. Die vinden dat maar vreemd. Die reacties heb ik in het ‘echte leven’ ook wel eens gehoord. Ook is de genoemde tijd dat iemand in het verpleeghuis zit inderdaad behoorlijk korter. Mensen moeten langer thuis blijven en komen steeds slechter binnen. Verder zijn er inderdaad ook de verhalen van de zorgvragers die het idee hebben geleefd te worden en van wie het soms ook gewoon niet meer hoeft. Omdat ze de grip op hun leven zijn kwijt geraakt. Soms door lichamelijke mankementen maar soms ook doordat ze geen zinvolle dagvulling meer hebben of in de loop der jaren hun sociale netwerk hebben zien krimpen en zich eenzaam voelen. 

  • Kan jij je voorstellen dat iemand zijn leven voltooid zou kunnen vinden? 

Veronique: Ja, dat denk ik wel. Misschien eenzaamheid of er gewoon klaar mee zijn, zouden redenen kunnen zijn. 

Conny: Ja zeker, dat kan ik mijn heel goed voorstellen. Zie ook hierboven. Soms is eenzaamheid daar een reden voor en soms is iemand ‘ er gewoon klaar mee’. Als jezelf een heel leven achter de rug hebt en mensen om je heen wegvallen, ook je eventuele kinderen, je hierdoor eenzaam wordt en je dagen allemaal hetzelfde lijken en je ze naar jouw gevoel niet meer zinvol kunt vullen kan ik mij voorstellen dat je dan denkt ‘ wat doe ik hier nog? “ 

  • Denk je dat de situatie zoals geschetst in het boek in de toekomst ook zou kunnen gebeuren? 

 Veronique: Dat hoop ik niet zeg! En zeker niet om een bepaalde omloopsnelheid te behalen. Wat naar! Ik merkte bij mijn oma dat het een bedrijf is en ik leerde daar ook de zakelijke kant kennen van een verzorgingstehuis. Misschien is het inderdaad zakelijker geworden? 

Conny: Dat zou te triest voor woorden zijn. Het idee om iedereen bij de intake maar gelijk aan te bieden dat ze het leven zo spoedig mogelijk voor je kunnen beëindigen is wel heel kort door de bocht. Zeker als de directie een bepaalde omloopsnelheid wilt behalen. Dat klinkt allemaal wel heel zakelijk. Ik denk wel dat de zorg behoorlijk zakelijk is geworden. Marktwerking is zeker niet altijd de oplossing. Gelukkig staat nu het ‘welbevinden’ van de zorgvrager hoog op de agenda. En eigenlijk is daar de andere kant van de discussie. Want als iemand echt vindt dat het klaar is dan zou daar wel serieus mee omgegaan moeten worden. En zou het soms wel wat eenvoudiger mogen om aan de wens van die persoon tegemoet te moeten komen. Ik denk dus dat die kant in de toekomst misschien wel anders zou gaan.

  • De auteur hoopt met dit verhaal een bijdrage in de discussie aangaande voltooid leven te leveren. Denk je dat ze daarin zou slagen? 

Veronique: Ik denk dat dit verhaal er aan kan bijdragen. Op een mooie manier geeft het boek antwoord op de vraag. Er is geen ja of nee. Ieder mens heeft een eigen kijk op het leven. En elke situatie is uniek. Per geval moet er bekeken worden hoe iemand er tegenover staat. Dit boek geeft je een handvat om je uit te kunnen spreken over dit dilemma. 

Conny: Ja, dat denk ik wel. Nu kom ik het onderwerp in de praktijk wel tegen en merk dat mensen snel een mening hebben. Vaak is die faliekant voor of tegen. Maar ik denk, dat je juist door dit mooi (fictieve) verhaal moet gaan beseffen dat er geen ja of nee is. Ieder mens is een individu en uniek. Dus per situatie zou het bekeken moeten worden. En of je het er mee eens bent of niet het is niet jouw keuze of beslissing maar die van de persoon in kwestie. Door het lezen over dit onderwerp kan je beter je mening hierover vormen. Dat is denk ik wel belangrijk voordat je je uitspreekt over dit ethisch dilemma. 

  • Even over het boek zelf: vond je het prettig geschreven? Hoe vond je de personages uitgewerkt? Had het langer mogen zijn? 

Veronique: Ik vond het een perfecte lengte. Je kwam direct tot de kern en dat vond ik prettig. De personages en het verhaal zijn goed uitgewerkt. Daardoor miste je eigenlijk niks. Het antwoord op de vraag kwam heel onverwachts. Ik vond het verhaal heel mooi! 

Conny: Hoewel het  boek zelf aan de korte kant is heeft de auteur wel het verhaal kunnen vertellen. Personages zijn goed uitgewerkt en er was ruimte genoeg om ze beter te leren kennen door middel van terugblikken in hun verleden. De opbouw was goed en het las heerlijk vlot weg. De uiteindelijke vraag van Anna en Paul of ze hun leven voltooid vinden wordt op een bepaalde manier beantwoord die ik heel mooi vond en ook wel onverwachts.De auteur wist mij te verrassen en hoewel  het pure fictie is kwam het verhaal van Anna en Paul tot leven en zet het je zeker aan het denken over het onderwerp. 

  • Zou je het boek aanbevelen aan andere lezers? 

Veronique: Ja! Het onderwerp is interessant, maar het is gewoon een goed verhaal. Gewoon lezen!

Conny: Zeker weten!  Ik vind het een aanrader, niet alleen qua onderwerp maar ook omdat het goed in elkaar zit en fijn leest.  Zowel voor mensen die met de (ouderen-) zorg te maken hebben als buitenstaanders is het de moeite waard om te lezen. 

Lees ook de recensies van Veronique en mij over dit boek.

Met dank aan uitgeverij Aspekt voor de recensie exemplaren. De afbeelding van de cover komt van de site van de uitgeverij.

 

 

 

 

Wrap up april ..

IMG_20190430_085252_159 Iemand vroeg aan mij hoeveel meters boeken ik in een jaar weg las. Tja, daar had ik dus geen antwoord op want wie rekent er nu in meters ? En de reden waarom ik lees heeft niets te maken met het zetten van een doel om zoveel boeken te MOETEN lezen. Ja, ik heb op Hebban wel een tbr-doel gezet. Als je namelijk geen aantal in vult kan je niet bijhouden wat je gelezen hebt in een specifiek jaar. Challenge noemen ze dat en het geeft mij de kriebels. Ik lees toch wel en lezen doe je omdat je het leuk vindt ( verplichte boeken voor studie uitgezonderd) en niet omdat je moet.  Maar nieuwsgierig als ik ben leverde de 22 titels die ik las een halve gelezen meter op. En zeg nu zelf 50 centimeter dat valt toch wel mee?

Wat ik las in april:

Verder las ik met veel plezier de twee comics van de umbrella academy , deed ik mee met de blogtour voor 1000 nachten en ben ik op één boek na door mijn recensieboekenberg heen ( leuk woord voor galgje).  Ik heb het dan wel over de boeken die ik zelf heb aangevraagd. Het idee om in mijn vakantie boeken van mijn eigen boekenberg te lezen is niet helemaal gelukt. Dat waren er vijf van de 22.

IMG_20190427_164648_713

 

 

The Friday Five : gele boeken

20190426_093648 (1) gele boeken…

Ik probeer met regelmaat aan te schuiven bij ‘ the Friday Five’ voor dit keer is het thema ‘gele boeken’ en wederom verbaas ik mij over de weinige kleuren van de boekenruggen die mijn boekenplanken vullen. Zoveel zwart en wit…  Voor ik het weet wordt dit een kopie van mijn stukje over oranje boeken… Wat met Koningsdag voor de deur niet eens zo gek zou zijn…

Maar goed even speuren en daar zijn er toch nog vijf te voorschijn gekomen:

De laatste getuige  van Frank Krake. Het verhaal van Wim Aloserij die als twintigjarige Amsterdammer in 1943 de verplichte Arbeitseinsatz in Duitsland ontvlucht, onderduikt en maandenlang in  een kist onder de grond slaapt. Bij een razzia wordt hij opgepakt en in een beruchte Gestapo-gevangenis opgesloten om vervolgens naar kamp Amersfoort, Husum en Neuengamme te gaan en deze te overleven. Na drie concentratiekampen overleefd hij ook nog eens een grote scheepsramp.  Hoeveel kan een mens op zijn pad krijgen?  Een bijzonder verhaal over een bijzondere man.

Zomervacht van Jaap Robbe.  De dertienjarige Brian woont met zijn vader op een afgelegen terrein in een caravan. Zijn verstandelijk en fysiek beperkte broer Lucien woont in een instelling maar vanwege een renovatie moet hij elders opgevangen worden. Omdat er vergoeding tegen over staat haalt zijn vader hem naar de caravan. De jonge Brian wordt verantwoordelijk voor de zorg van zijn broer.   Ik was onder de indruk van dit verhaal. Het is een verhaal over familie, vriendschap, zorgzaamheid maar ook over eenzaamheid en volwassen worden. De schrijfstijl is eenvoudig maar zeer pakkend en je wordt door het verhaal gegrepen en leest het in één zucht uit. Juist de eenvoudige korte zinnen zijn soms zo mooi en beeldend, ze laten je niet los.  De verklaring van de titel is ook zo mooi waardoor je meteen weet dat er geen mooiere titel kan zijn voor dit verhaal van een, soms radeloze, maar zo zorgzame jongen van dertien.

Daniël Maandag van Yvonne Keuls. Een korte novelle uit 1988. In dit verhaal verwerkt Yvonne Keuls haar jeugd in Den Haag tijdens de Tweede Wereldoorlog.  Ik had voor mijn boekenlijst al meerdere boeken van haar gelezen ( David S. , Floortje Bloem) en vooral haar directe schrijfstijl vind ik zeer prettig om te lezen.

De terugkeerling van Patrick Pouw.  Deze besprak ik voor Boekenbijlage. Een rauwe roman met een actueel onderwerp. Het verhaal van de tot de islam bekeerde Bilal van Wijk. Hij is bezeten door één gedachte:  hij wil 10 jaar na de moord op Theo van Gogh in de voetsporen treden van diens moordenaar Mohammed B.  Daarnaast is er ook het verhaal van Mohammed el Amrani, opgegroeid in Kaneleneiland en die voor de AIVD moslims schaduwt. Twee zeer uiteenlopende verhalen die in dit boek samen komen.

De kleine heks  van Paul de Leeuw. Een wat ouder boekje uit 2001.  Erna, is een huis-tuin- en keukenheks uit Ermelo. Ze houdt dit geheim voor haar zelf maar als haar kleindochter wegloopt tobt ze met het dilemma om haar geheim te verraden en door toverij haar kleindochter weer op te sporen. In welke categorie ik dit verhaal moet plaatsen weet ik niet zo goed. Het is ook heel lang geleden dat ik het gelezen heb. Net een stukje teruggelezen en er zit de nodige humor, kolder en sarcasme in en daar houd ik wel van..

En als jij de ruggen op je boekenplank gaat tellen ga je dan de vijf gele boeken halen?

 

Net als mij ook nieuwsgierig wat de andere bloggers van deze Friday Five maakte ?

Hieronder vind je de blogs die mee doen

The Friday Five : oranje boeken

20190405_130310 Oranje boeken, dat valt niet mee…

Rond Halloween deed ik mee op instagram met een Halloween-challenge. Eén van de opdrachten was maak een foto met oranje boeken. Nou dat was al een ding dus ik wist bij deze opdracht ook meteen dat het weer hard zoeken werd.  Want voor mij kon ik dit alleen maar invullen met oranje-gekleurde boeken.

Welke opties kan je immers verzinnen?  Boeken met oranje in de titel , voor zover ik weet heb ik die niet en ook niet gelezen ( iemand? ) , of boeken over oranje ?  Oranje als in sport ? Nou die heb ik zeker niet daar heb ik niets mee. Oranje als in koningshuis ?  Die kan ik ook wegstrepen want niet in huis.  Geheel oranje boeken kom ik ook niet aan vijf exemplaren want de meeste van mijn boeken zijn zwart, wit of rood.  Naar mijn idee is oranje niet zo’n populaire kleur voor een cover. En ik snap dat wel.  Het verschiet snel in de zon en er zijn zoveel verschillende kleuren oranje dat je van sommige gewoon niet enthousiast wordt als je ze ziet.

Maar zoals je ziet heb ik toch vijf oranje ruggen weten te scoren!

Als eerste van Jandy Nelson : ik geef je de zon. Deze las ik voor Boekenbijlage enkele jaren terug en dit is een leesexemplaar. Volgens mij is het originele boek oranje-loos maar de zon is soms ook oranje-rood dus dan mag het wel.

Julie Lawson Timmer schreef het ontroerende boek nog vijf dagen over een succesvolle advocaat die lijdt aan de ziekte van Huntington waarin ze in vijf dagen alles wil regelen voor degene die achter blijven.

Louis Pryce  beschreef in Louis onderweg haar roadtrip op motor van het noordelijke punt in Alaska tot de meest zuidelijke plek van Zuid-Amerika.  Een bijzonder avontuur.  Iets wat ik zelf als honkvast persoon nooit zou durven maar geweldig vond om te lezen. Voordeel van boeken is dat je overal naar toe kunt reizen in je hoofd…

Elisabeth Musser schreef als ik mijn ogen sluit over een huurmoordenaar die geld bij elkaar hoopt te sprokkelen voor de operatie van zijn zoontje maar dat gaat helemaal mis.

Martijn van der Kooij schreef de roofvogel , een spannende roman die zich afspeelt in de wereld van bekende Nederlanders, media en politiek. Een prettige kennismaking met deze auteur. 

Net als mij ook nieuwsgierig wat de andere bloggers van deze Friday Five maakte ?

Hieronder vind je de blogs die mee doen

“The Friday Five; vijf boeken één auteur “

Vijf titels van één auteur… dan kan ik niet anders doen dan een Nederlandse auteur in het zonnetje te zetten.  Ik speel wel een beetje vals want het vijfde boek in de Bloedwettenlijn staat nog niet in mijn boekenkast. Mocht iemand mijn hiervoor op de vingers willen tikken dan heb ik wel een ander titel van Sophia Drenth op de plank staan “bloedrood, morgenzwart”  (dus heb ik mij bij deze ingedekt)

 

Bloedwetten deel 1 Vonnis  en deel 2  Verlossing   laten ons kennis maken met de Ath’vacii, de gemaakten. Ze zijn er in allerlei gedaanten. Van monsters tot menselijke gedaanten.  Uit hun bloed kunnen ze bloedpulver maken.  Gemaakt van oorsprong dat de gemaakten geen bloed meer hoefde te drinken maar als snel bleek dat het ziekten kon genezen bij de gewone mensen.  Als het op een gegeven moment gratis wordt verstrekt loopt het uit de hand omdat de burgers het maar al te graag nuttigen. Even kort door de bocht één van de verhaallijnen uit deze twee delen.  En eigenlijk doen deze paar zinnen de boeken geen eer aan.  De karakters zijn goed uitgediept, de sfeer doet nostalgisch aan, laat de lezer denken zich te wanen in een periode rond ongeveer 1850. De auteur weet de lezer te boeien met functionele gruwelijke scenes op zijn tijd. Je kijkt nog net niet achterom of er een Ath’vacii aan komt sluipen tijdens het lezen.

Naast de eerste twee delen van Bloedwetten zijn er gelukkig ook nog een aantal bronvertellingen.  Zwart hart en kleine moordernaar  , twee korte verhalen met ieder zijn eigen personage en ontmoeting met de Ath’vacii.  Fijn om te lezen zeker omdat een auteur nooit zo snel kan schrijver als de lezer leest. En dan is het als lezer lang wachten. Zeker als een auteur actief is op sociale media en laat weten ‘ergens mee bezig te zijn’.

54377134_2391261270920183_7124911274420338688_n Dat brengt mij bij de vijfde titel ‘ 1000 nachten’, het ontstaan van dit boek over ‘madam’ hebben wij via Facebook mee mogen maken en het uiteindelijke resultaat is daar. De bofkonten die het weekend op DCC waren konden er al één bemachtigen terwijl de boekpresentatie op 13 april zal zijn. Beide evenementen die ik niet kan bezoeken. Maar ik zal snel deze madam ook kunnen omarmen en mijn ervaring met jullie delen tijdens de blogtour. Op 23 april mijn bijdrage.

Kortom het zal jullie niet ontgaan zijn dat ik een liefhebber ben van de Bloedwetten-wereld van Sophia Drenth.  Hoewel de boeken zich niet in een vakje laten stoppen is het een grote aanrader van mensen die houden van horror/griezel/gothic.  Er is zoveel moois te vinden op Nederlandse bodem!

 

Wil je weten welke auteurs en hun vijf titels de andere bloggers bespreken?

Hieronder vind je de blogs die ook mee doen met de Friday Five