“padden op pad” Anka Willems

padden op pad 9789078437659/2019

Anka Willems, uitgeverij Life

Anka Willems is een illustrator met een grote affiniteit voor fantasy, natuur en dieren. Dit is terug te vinden in haar tekeningen en schilderijen. Haar tekeningen zijn gedetailleerd en sprookjesachtig en het kleurgebruik in dit boekje is ook als aards en natuurlijk te omschrijven.   Ze gebruikt veel verschillende materialen en technieken en als nieuwe uitdaging heeft ze zich op het ‘ schrijverspad’ gewaagd en dit boekje uitgebracht.

“Paddden op pad” is een boek over bijzondere padden. Padden die er raar uit zien of die je nog nooit zo gezien hebt al komen de namen je bekend voor.  Het boekje heeft een mooi hardcover en er staat een wel heel stoere pad op de voorkant. Dat spreekt tot de verbeelding. Vervolgens maken wij kennis met 12 verschillende padden. Van een Ipad tot een jaagpad, van een zebrapad tot een strandpad. Voor elke pad is een dubbele pagina. Je slaat deze open en ziet  op beide pagina’s een illustratie in zeer sobere maar wel warme kleuren. Het geheel is vrij donker en ik vraag mij af of dat niet al te somber overkomt bij de wat jongere kinderen.  Op de linkerpagina tref je een korte tekst over de desbetreffende pad aan, in dichtvorm, soms wel wat pittig om zelf te lezen en ook hier vind ik het lastig om in te schatten bij welke leeftijd dit het meest aan zal spreken. Na de kennismaking met de padden zitten er achter in het boek nog tekeningen van de padden die de kinderen zelf in kunnen kleuren.

Voor mij ligt dus een bijzonder origineel en apart boekje. Als de kleurplaten er niet in zouden zitten zou ik het een ideaal cadeauboekje vinden, vooral voor mensen die houden van taalgrapjes of   fantasievolle illustraties.

Maar goed dit is niet de oorspronkelijke bedoeling, het is een prentenboekje.  Dan is er bij mij het dilemma bij welke leeftijd zou ik dit boekje vinden passen.

Qua kleurplaten in het boek is het prima voor kinderen, jongens en meisjes tot een jaar of zes á zeven. Maar het eerste deel van het boek vind ik juist weer niet zo voor wat jongere kinderen. De illustraties zijn, zoals ik eerder beschreef, qua kleur wat somber en jongere kinderen zijn meer beelddenkers dus die gaan die taalgrapjes niet snappen. Maar qua korte teksten is het wel weer leuk om samen te lezen en te ontdekken. Uiteraard heeft ieder kind zijn eigen voorkeur en merk je snel genoeg of het boekje aanspreekt bij je kind.

Voor mij persoonlijk is het een mooi kunstwerkje geworden. Ik vind de illustraties bijzonder origineel maar ik vind ze vrij donker en denk dat dat niet bij een groot publiek zal aanspreken als (kinder-)prentenboek. Ik zou het eerder cadeau geven aan een volwassenen die houdt van dit soort prenten en taalgrapjes.

padden op pad 3 sterIk besprak dit boek ook voor Kinderboeken

 

Advertenties

“welkom in het rijk der zieken ” Hanna Bervoets

Welkom-in-het-rijk-188x300.jpg

Hanna Bervoets, uitgeverij Pluim

Hanna Bervoets kwam op het idee om deze roman te schrijven omdat ze een fascinatie heeft voor verhalen over ziek zijn en zich afvroeg waarom erover chronisch ziek zijn zo weinig verhalen zijn geschreven, terwijl juist dat een enorme impact op de patiënt kan hebben. Ze heeft er ervaring mee, omdat ze zelf ook chronisch ziek is, ze heeft het Ehlers-Danlos Syndroom, een bindweefselziekte.
Chronisch ziek, dus chronische pijn en chronisch moe als basis voor een roman over ziek zijn en nooit meer beter worden. Over de kwaliteit van het leven en moed houden om verder te gaan.

Hoofdpersonage Clay wordt na een bezoek aan een boerderij ziek. Hij ontwikkelt een hoge koorts en vecht voor zijn leven. Als de koorts daalt is hij opgelucht en denkt het ergste gehad te hebben. Echter de vermoeidheid blijft en Clay krijgt last van chronische pijnen. Na een lange weg langs artsen, onderzoek en onwetendheid volgt de diagnose Q-koorts vermoeidheidssyndroom. Aan de ene kant is er de opluchting dat er een diagnose is maar aan de andere kant volgt er nu een zoektocht over hoe hij zijn leven nu moet indelen, of daar ook ruimte is voor zijn vriendin Nora. Het accepteren van zijn ziekte en zijn lichaam dat hem in de steek heeft gelaten. Of in ieder geval te leren omgaan met zijn nieuwe leven. Hij belandt in het Rijk der zieken; een vreemde parallelle wereld waar andere regels gelden en de eindbestemming onduidelijk is.

Welkom in het Rijk der zieken is mijn kennismaking met de auteur Hanna Bervoets en ik was er meteen door geraakt. Wat een aparte vertelwijze, stijl en keuze voor perspectief. Er lopen twee verhalen door elkaar, de eerste over Clay in het hier en nu waarbij je als lezer continu betrokken blijft omdat het lijkt of je persoonlijk wordt aangesproken. Het tweede verhaal van Clay in het Rijk der zieken waar de metaforen om je hoofd vliegen, maar wel op een wijze waardoor het door iedereen herkenbaar is en goed te plaatsen. Het slepen van jezelf van specialist naar specialist, die niet verder kijkt dan zijn eigen vakgebied, de bureaucratie van zorgland, de manier van kijken naar patiënten. Zo goed verwoord en herkenbaar. Naast het verspringen tussen de werkelijke leven en het leven van Clay in het Rijk der zieken, zijn er wat sprongen in de tijd. Door deze korte terugblikken weet je wat er gebeurd is. Clay benoemt het ook als voor en na zijn ziekte. Hierdoor heb je meer begrip voor de reacties van de omstanders en leer je Clay beter kennen.

Hoewel een fantasiewereld is de herkenning dus duidelijk aanwezig. Als je ziek bent, beland je immers in een andere wereld. Jij bent op dat moment met jezelf en je ziekte en je eventuele genezing bezig en het lijkt dat die andere (echte) wereld voor jou stil staat al gaat ie uiteraard gewoon door (zonder jou). Ook dat ondervindt Clay. Het begrip en onbegrip van de omgeving op zijn ziekte is met een dun scheidslijntje heel erg aanwezig.
Ook dat brengt een dilemma met zich mee, moet je je voor het onbegrip wapenen of juist vechten voor begrip? Eigenlijk heb je nergens energie voor, wat het extra lastig maakt.

Een mooi verhaal zonder einde, maar als lezer weet je dat de lijdensweg van Clay zal doorkabbelen en niet goed af zal lopen. Dat hoeft ook niet, ook dat is het leven.

Het is een boeiende roman geworden over ziek worden, ziek zijn, acceptatie, woede en een zoektocht naar eventuele acceptatie van de ziekte. Over de impact van een chronische ziekte op je leven in een heel bijzonder jasje. Een verhaal dat bij je binnen komt.

Deze recensie verscheen eerder op Boekenbijlage 

“Goeiemorgen, beste buur” David Calle

goeiemorgen beste buur cover9789463880510/2019

Auteur Davide Calle, illustrator Maria Dek, vertaling Michael de Cock, uitgeverij Tiptoe

Tiptoe Print is een nieuwe kleinschalige uitgeverij van naar het Nederlands vertaalde prentenboeken. Dit kunnen recente boeken zijn of heruitgaves. De uitgeverij, gevestigd in Brussel, kiest bewust voor publicaties uit andere culturen en taalgebieden. Het streven is een viertal titels per jaar uit te geven en beeldverhalen uit te geven die warmte, humor en poëzie uitstralen. Eind mei verschenen de eerste twee titels waaronder deze titel “Goeiemorgen, beste buur” van Davide Calle en Maria Dek.

Davide Calle debuteerde in 2000 en schreef inmiddels meer dan honderd kinder- en jeugdboeken. In 2006 kreeg hij de Bologna Ragazzi Award.  Maria Dek is een illustrator die studeerde in Warschau en Londen. In 2017 brachten ze dit boek uit wat nu dus in een Nederlandse vertaling te verkrijgen is. Een grappig en mooi prentenboek voor 3 plus.

Het verhaal gaat over een muis, een muis die een omelet wil maken. Daarvoor heeft ze een ei nodig, maar de muis had er geen.  Dus dacht ze:  ik ga er één vragen aan mijn buur de merel. Ze ging naar de merel en zei “Goeiemorgen, beste buur, heb jij toevallig een ei? “  De merel heeft geen ei maar wel iets anders om te kunnen gebruiken bij het koken en een tip om het verder te vragen. Vervolgens gaan we langs  een tal van buren met de vraag of er iemand is met een ei en telkens is er een nieuw ingrediënt en gaan ze verder op pad. Het wordt een gezellige ketting van buurtjes die met elkaar op pad gaan en het eindigt met een feestje. Al is de aanloop naar dat feestje toe al een gezellige boel.

De vertelling heeft door de opsomming en herhalingen een prettig voorleesritme en nodigt uit om tijdens het voorlezen in te spelen op deze herhalingen en het kind er in te betrekken en het verhaal aan te laten vullen. Het is meer dan voorlezen alleen. Naast het voorbij komen van verschillende dieren en deze te herkennen gaat het vooral over vriendschap, samen delen en plezier maken.

De illustraties doen mij een beetje denken aan de eenvoud van Eric Carle. Het is mooi dat iemand met vrij rustige kleuren en eenvoudige illustraties heel veel kan vertellen.
De tekst en illustraties vullen elkaar goed aan.

De dieren hebben aan het einde een feestje maar voor de lezer is het een feest om door het hele boek te gaan!

goeiemorgen beste buur Deze recensie verscheen eerder op Kinderboeken , met dank aan de uitgeverij voor het recensie exemplaar

“huis aan de Vecht” Magreet en Reina Chrispijn

 

9200000102559941

Magreet en Reina Chrispijn, uitgeverij Zomer& Keuning

De gezusters Margreet en Reina Crispijn hebben zowel alleen als gezamenlijk al wat boeken op hun naam staan. Zo schreven ze onder andere het vierluik ‘het lied van het leven’ samen en de feelgoodroman ‘Meiden van de markt” “ Het huis aan de Vecht”verscheen dit voorjaar en is wederom een feelgoodroman.

Dit keer reizen we af naar een klein plaatsje aan de Overijsselse Vecht.  Daar is een oud en statig landhuis omgebouwd tot een zeer luxe seniorencomplex en staat op het punt de deuren te openen en zodoende is het bestuur druk met het vinden van het juiste personeel. Zo komt het dat vijf zeer verschillende vrouwen solliciteren. Alle vijf met een eigen reden om een nieuwe te start te willen maken.  Carly zou gaan trouwen maar breekt met haar verloofde als ze merkt dat hij vreemd is gegaan, Susanne die moet onderduiken, Barbara die onder verdachte omstandigheden ontslagen wordt uit het ziekenhuis, Fien die haar neef wilt helpen om zijn leven te beteren en Nienke die ander werk wilt omdat ze op haar huidige betrekking gepest wordt.  Vijf vrouwen, vijf verhalen die samen komen in het verhaal over het huis aan de Vecht.

Jaren terug heb ik wel eens wat van de dames Crispijn gelezen. Ik herinnerde me dat ik het prettig weg vond lezen en was wel benieuwd naar deze roman.  Hoewel het nu ook  vlot weg las, mede door de korte hoofdstukken en het eenvoudige taalgebruik, zaten er toch stukken in die het tempo wat op hielden. In het begin worden van bijna alle vijf de dames hun achtergrond verhaal zeer uitgebreid uit de doeken gedaan. (dat had wat korter gemogen) en duurt het even voordat we eindelijk zo ver zijn dat ze alle vijf in het huis zijn en het verhaal pas echt van start kan gaan. Ook komen er heel wat andere personages langs waardoor het wat verwarrend wordt. Niet van elk bijfiguur zag ik de meerwaarde in het totaalplaatje.

De totaal verschillende achtergronden van de dames lenen zich uitstekend om ook heel verschillende onderwerpen te kunnen bespreken in het  verhaal maar ik vroeg me af of ze er ook niet teveel in wilde stoppen. Door deze overdaad komt het geheel niet meer realistisch over want het is wel heel frappant dat ze met zijn vijven zoveel op hun bord hebben. Ook kwamen hierdoor de onderwerpen niet helemaal uit de verf en  hadden sommige echt wel de potentie om verder uitgewerkt te kunnen worden.

Ik wil geen spoilers weggeven maar van pesten tot mishandeling naar chantage en onderduiken voor criminelen, het zijn wel heel veel heftige onderwerpen.

Ondanks de soms beladen onderwerpen en de flinke portie ellende die de dames in hun figuurlijke rugzak meeslepen gaat het uiteindelijk toch om de liefde en romantiek. De dames weten het gehele verhaal in een luchtig en romantisch jasje te steken zodat het toch voor de meeste liefhebbers van dit genre een prima boek is geworden.

Friday Five: zwarte boeken

20190729_125703Zwarte boeken…

Ik denk dat 75 procent van mijn boeken wel een zwarte rug hebben. Ik heb daarom gekozen voor niet alleen een zwart kaft/rug maar voor net even iets zwarter dan dat.

20190729_125742 Schijndood van Simone van der Vlugt. De historische jeugdromans van Simone van der Vlugt lezen heerlijk weg. Je waant je echt in de tijd die ze beschrijft. In dit verhaal komen we in een tijd waar de pest de bevolking teisterde…

20190729_125727 Eden van J. Sharpe. Een page-turner die mij vanaf de eerste bladzijde in de ban hield. Geen lieve witte engelen maar een duister verhaal.

20190729_125736Zwart hart van Joe Hill. Hoewel veel mensen die ik ken weglopen met de verhalen van Joe Hill vind ik ze wel vermakelijk maar niet enorm gruwelijk wat ik wel gehoopt had.  Het boek is wel spannend en leest lekker weg.

20190729_125722Diabolik van Tom Thys. Ik ben enorme liefhebber van de gruwelijk macabere verhalen van Tom Thys. Ik verslind zijn korte verhalen. Helaas kan hij niet zo snel schrijven als dat ik lees. Zijn pas uitgebrachte kinderboek is ook een toppertje.

20190729_125712Ik ben de nacht van Ethan Cross is vast het zwartste boek wat ik in de kast heb liggen. Hij ligt al tijden op mijn  nog-te-lezen-stapel en elke keer dat ik er aan begin komt er weer wat tussen. Nu ik hem weer heb uitgegraven ga ik hem toch echt deze maand lezen!  Naast de zwarte cover, met zwarte letters staat de tekst ook nog eens op de zwarte zijkanten. Zwarter heb ik inderdaad niet…

Wil je weten wat de zwarte boeken van de andere bloggers van de Friday Five zijn? Bij deze de links naar hun blogs:

“de verschrikkelijke meneer Gom en de aardmannetjes” Andy Stanton

meneer gom9789401458023/2019

Andy Stanton, vertaling Edward van de Vendel, illustraties Mattias de Leeuw, uitgeverij Lannoo

Andy Stanton (1973) is een Engelse kinderboekenschrijver. Hij won onder andere de “Roald Dahl Funny Prize for Funniest Book for Children Aged Seven to Fourteen” en de serie over meneer Gom is daar een groot succes.  Er zouden wereldwijd meer dan een miljoen exemplaren zijn verkocht en vertaald in 32 talen.

” de aardmannetjes” is het derde deel wat inmiddels een Nederlandse vertaling kreeg. Al eerder verschenen ” meneer Gom heeft een plan ” en ” de peperkoekmiljonair’. Onbekend met deze twee delen begon ik enthousiast aan dit boek.  De kaft sprak mij aan en deed mij denken aan de boeken van David Walliams, die ik zeker waardeer.

Op de achterflap staat niet veel over het verhaal; ze trotseren drie onmogelijke uitdagingen van de Aardmanberg en het zou er wemelen van zwaarden, aardmannetjes en heksen en iets dat lijkt op een augurk..  tja…

Niet alleen de cover maar ook de stijl van binnen doet denken aan de boeken van Walliams. Dit soort boeken/lay out zijn wel een trend in kinderboekenland. Lekker grote letters die ook veranderen in stijl, hilarische illustraties tussen de teksten door  en niet te lange hoofdstukken. Korte zinnen en genoeg grapjes. Ideaal voor de leeftijdsgroep. Vol humor én ook uitermate geschikt voor kinderen die niet snel een boek op zullen pakken. Het tempo is lekker hoog en door de absurde situaties spreekt het zeker aan bij de doelgroep.

Je hoeft de andere delen niet gelezen te hebben om het verhaal te kunnen volgen en het leest dus lekker weg. Mede door de manier waarop het boek is opgezet.

Vernieuwend en origineel? Nee, dat denk ik niet. Persoonlijk vond ik het ook wat flauw hier en daar en alleen qua kaft is er de vergelijking met Walliams. Verder houdt het voor mij op en haalt het niet bij zijn boeken maar ik denk dat de doelgroep er geen moeite mee heeft. En ook die vergelijking niet snel zal maken. Die willen vermaakt worden en dat zal zeker lukken. Het zal door menig kind met plezier worden gelezen en dat is belangrijker dan mijn mening.

 

 

 

 

“retour Spitsbergen” Pepper Kay

20190802_1421419789492939296/2019

Pepper Kay, Futuro uitgevers

Pepper Kay schrijft al jaren en heeft een vijfdelige SF-serie over Kit Guardner op haar naam staan en een tweeluik “Drakenbloed” en “Drakenspoor“. Die laatste twee heb ik met plezier gelezen en ik was daarom extra benieuwd naar haar uitstap naar het thrillergenre. Mede door haar enthousiasme en de positieve berichten op social media besloot mij om afgelopen weekend het boek mee te nemen op Castlefest en ik begon er diezelfde avond nog in om het in één ruk uit te lezen.  Een aangename verrassing die eigenlijk te snel uit was.

“Retour Spitsbergen” heeft twee verhaallijnen die uiteraard later samen komen. De een gaat over de vijfentwintigjarige zoon van een rijke kunsthandelaar uit Moskou, Kirill. Hij krijgt een ernstig ongeluk waarbij een ontdekking wordt gedaan die zijn leven drastisch zal veranderen. De ander gaat over de gescheiden Jeremy, vader van twee kinderen. Op een dag komt hij een oude klasgenoot tegen die hem spontaan uitnodigt om een zeiltrip te gaan maken. Samen met zijn vriendin Annet vertrekt hij per vliegtuig naar Spitsbergen om samen met haar en zijn oude schoolvriend de boot weer naar Nederland te zeilen. Uiteraard verloopt dat anders dan hij ooit zou kunnen verwachten.

In iets meer dan tweehonderd pagina’s weet Pepper Kay je in een verhaal te sleuren en je daarin vast te houden tot de laatste pagina. Hoewel je uit het eerste stuk over Kirill wel een beetje kunt opmaken wat het gevolg is van zijn ontdekking en wat de connectie met Jeremy is zijn er genoeg bijzondere karakters die door hun eigenaardigheden allemaal wel een dubbele agenda kunnen hebben. De vraag is alleen wie is er wel te vertrouwen en wie niet. Hierdoor loopt de spanning op een prettig wijze op en blijf je tot op het einde over veel personages in het ongewisse. De uiteindelijke ontknoping aan het verhaal is dan weer een een behoorlijke twist die ik even niet aan zag komen.  En ik vind het heerlijk om zo verrast te worden.

De vertelstijl is lekker vlot en hoewel de situaties goed worden omschreven, met oog voor detail, is het altijd in een prima dosis zodat het nergens het tempo uit het verhaal haalt. Je leest lekker door. Zo schrijft ze over de ongerepte natuur van Spitsbergen alsof je er zelf loopt. Ze heeft er ook nog heel subtiel (en actueel) het milieuprobleem in verwerkt:  de ijsberen die verdrongen worden uit hun eigen gebied vanwege de smeltende ijskappen, en dat het toerisme daar ook debet aan is. Dit wel op een wijze waarop je een extra spannend element in het verhaal krijgt.  Hierdoor ben je toch wel weer blij dat je er zelf niet loopt maar dit terzijde..

Kortom een prima thriller debuut en ik hoop dat Pepper Kay de smaak van thrillers schrijven te pakken heeft !