“kleine moordenaar” Sophia Drenth

kleine moordenaar9789492099358/2018

Sophia Drenth, Staaldruk uitgeverij

Sophia Drenth bracht in 2008 de bundel  “Bloedrood, morgenzwart ” waarna het een lange tijd stil was op haar op schrijversgebied. In 2015 kwam het boek Bloedwetten: Vonnis uit. Echt een heerlijk boek om letterlijk je tanden in te zetten. Zoals ik eerder schreef dat het boek het bewijs was dat we in Nederland heel mooie boeken hebben in het genre fantasy/horror/griezel. Hoewel het over vampierachtige wezens gaat kan je het standaard beeld van de vampier achterwege laten want de Ath’vacii zijn een volk apart. Het enige wat ze gemeen hebben met je standaard-vampier is de bloeddorst…  “Bloedwetten: Vonnis” is het eerste deel in een reeks ( en ik hoop lange reeks) . In 2017 verscheen het tweede deel”Bloedwetten: Verlossing”  Ook hier heb ik van genoten en ik geef toe ik ben fan.

Het mooie van deze heerlijk dikke boeken zijn de tot de verbeelding sprekende personages die op het toneel verschijnen. Ik was dan ook blij verrast met de bronvertelling  “Zwart hart   over de wording van één van de Ath’vacii en nu dus de bronvertelling “Kleine moordenaar”.

Deze vertelling gaat over de twaalfjarige Rafael die maar één wens heeft en dat is van zijn vader verlost te worden. Zijn vader is een tiran en mishandelt en misbruikt de jongen wanneer hij kan. Als Rafael door de straten zwalkt is hij getuige van een moord. De moordenaar is voor hem een leermeester, hij wil net zo worden als hem, een Ath’vacii, maar dat blijkt niet zomaar te gaan. Rafael krijgt een bittere teleurstelling en het is maar de vraag of hij die te boven komt.

Zoals gezegd ik ben fan en ik was dus ook zeer benieuwd naar dit verhaal. Gelukkig is het verhaal langer dan de andere bronvertelling maar uit voor je het weet. Ik zat meteen weer in de Bloedwetten-sfeer en qua schrijfstijl en tempo heeft het hetzelfde niveau als de romans van Sophia. Het geheel ademt een rauwe en grimmige sfeer uit die je levendig voor je ziet, met name door de details die worden beschreven.

De lat lag wederom hoog maar het voldeed aan mijn verwachting. Het is een prima aanvulling en een plezier om op deze manier personages uit het wereldje van de Ath’vacii te mogen ontmoeten.  Wel denk ik dat je de romans gelezen moet hebben om de personages en de sfeer uit dit verhaal te kunnen plaatsen en zo ook beter te kunnen bevatten. De herkenning van bepaalde zaken, zoals wanneer  Rafael in het Gemaakte Land is, maakt het dat het verhaal je net iets meer pakt.

Ik hoop dat Sophia nog een aantal karakters op deze wijze aan ons gaat voorstellen. Ik heb er nog wel een paar op mijn verlanglijstje staan…

 

” Bloedwetten, derde boek Verval ” Sophia Drenth

DSC_26149789082991628/2021

Sophia Drenth , Staaldruk

Sophia Drenth liet ons in 2015 kennis maken met haar Bloedwetten wereld. Na in 1999 de Millenium-prijs (voorloper Paul Harland Prijs gewonnen te hebben en in 2008 de bundel bloedrood, morgenzwart uitbracht was er een lange schrijfstilte. Met Bloedwetten maakte ze haar comeback en was het nimmer meer stil.  Via social-media houdt ze de lezer op de hoogte van haar schrijversperikelen waar ze menig maal wordt gestoord daar haar karakters die zich continu lijken te bemoeien met haar schrijfsels. Karakters met grote ego’s die allen strijden om een eigen verhaal. Los van de Bloedwetten reeks verschenen ook een aantal novellen om aan de vraag van haar karakters te voldoen en de lezer kon de leeshonger stillen in afwachting van een nieuw deel in de reeks.  Want wachten duurt lang….

En daar was het nieuws dat het derde boek Verval in augustus zou verschijnen.  Ik ben geen serie-lezer maar voor Bloedwetten maak ik een uitzondering en volgde ik het ontstaan van het boek op de voet. Zodra ik wist dat het opgestuurd zou worden lag ik op de deurmat hopende dat het snel door de brievenbus zou vallen. Eindelijk was het daar en moesten alle andere boeken wijken om mij op dit deel te storten. Omdat het alweer even geleden was dat ik het tweede boek,  Verlossing  las moest ik even inkomen. Om toen te bedenken dat ik helemaal niet wilde gaan lezen, bang het te snel weer uit te hebben en weer te moeten wachten… Maar ja om deel te nemen aan de blogtour moet je toch het boek lezen en daar kwam mijn deadline in zicht.  Vervolgens ben ik eerst het tweede boek gaan herlezen om mij weer helemaal onder te dompelen in de mooi beschreven wereld van Sophia Drenths’ Bloedwetten.

Voor degene die Bloedwetten nog niet hebben gelezen zal ik zo min mogelijk over de inhoud onthullen, in verband met spoilers. Kleine kanttekening : als je echt niet eerder van deze boeken hebt gehoord en liefhebber bent van fantasy moet je ze echt gaan lezen.  Sowieso aan te raden de serie bij het eerste boek te starten zodat je totale inwijding hebt in het leven van de Ath’vacii en de Bloedwetten. Een leven wat zich afspeelt in de Neerlanden en start in de hoofdstad Stede. De Ath’vacii zijn van bloed afhankelijk om te overleven en onsterfelijk. De Ath’vacii vinden hun oorsprong in het Gemaakte Land, waar Megaa , moeder der vampiers zich nestelt.   In het eerste boek is het Roan Storm, raadslid die probeerde met zijn bloedwet de Ath’vacii uit te roeien maar door speling van het lot zelf ‘ van het bloed gemaakt ‘ wordt.  Om zijn eigen bloeddorst te beheersen drinkt hij alleen van zichzelf.  Door de uitvinding van bloedpulver ( gemaakt van bloed ) past hij zijn wet aan omdat bloedroof niet meer noodzakelijk is. Helaas in bloedpulver uiterst verslavend met bizarre gevolgen.

In dit derde boek zijn er drie verhaallijnen die we volgen. Het verhaal  van Roan Storm onderweg naar het Gemaakte Land om de in levensgevaar zijnde Megaa, moeder van de Ath’vacii bij te staan. Ondertussen is Ravan in Stede achtergebleven om een eind te maken aan  het bestaan van bloedpulver en is Maia van Minnewold herstellende van de afranseling , die haar ongeboren kind het leven kostte, in haar buitenpaleis ver weg van Stede, waar zij op zoek is naar een remedie tegen de bloedkoorts. ( zover de achterflap van het boek) .

Tegen een achtergrond die je doet wanen in een lang vervlogen tijd waarbij de paardenkoetsen over de keien ratelen, de hoepelrokken en corseletten nog in de mode waren, volg je een horrorachtig tafereel waarbij het de auteur is gelukt om zelfs de meest bizarre, soms gruwelijke, karakters neer te zetten als personages met een ziel óf geweten óf in ieder geval kan je voor een ieders keuze wel enig vorm van begrip krijgen. Door deze goede karakteruitwerking weet je hun beweegredenen en dat geeft de diepte in het verhaal.  Niet je klassieke vampierverhaal waarbij er een duidelijk goed en kwaad is ( en de vampier altijd aan het kortste eind, of spies, trekt ). Maar bijzondere wezens met een geschiedenis. Een strijd tussen goed en kwaad , wel degelijk, maar wel in een heel originele setting. De beeldende beschrijvingen van het decor geven extra kracht aan het verhaal. Wat zou ik graag in de werkplaats van Baba rond willen kijken en al die potjes en kruiden door mijn handen laten gaan…..

Na de nodige actie in de vorige delen is het verhaal in een wat rustiger vaarwater belandt.  Des al niet te min heb ik mij kostelijk vermaakt met dit verhaal. Vooral de verhaallijn van Maia van Minnenwold vond ik erg mooi.  Het laat zich lezen als een goed uitgewerkte roman en voor je het weet moet je het boek weer dichtslaan , wetende dat het uit is en het wachten weer kan beginnen. Wachtende op een waardige afsluiting van een origineel en uniek verhaal. De lat ligt Megaa-hoog  ( excuus voor de flauwe woordkeuze) .

Volg de Bloedwetten blogtour !

241313132_4298752863544532_1193526829754115294_n

Hieronder de links naar mijn andere recensies van de boeken van Sophia Drenth:

Castlefest : Sophia Drenth, vijf jaar Bloedwetten !!

Vijf jaar geleden was de presentatie van Bloedwetten I van Sophia Drenth en ik had de eer er bij te zijn en ben fan van het eerste uur !

Sophia Drenth bewijst met haar Bloedwetten dat er  mooie verhalen worden geschreven in dit genre in ons land en het wordt tijd dat een groot publiek dit nu eens gaat ontdekken!

In haar boeken draait alles om de Ath’vacii en hun bloedhonger. Om te zorgen dat ze zich niet meer aan de gewone burgers vergrijpen maken ze bloedpulver uit bloed van de Ath’vacci. Helaas is dat voor de burgers weer medicinaal en verslavend met alle gevolgen van dien. Tel daarbij de nodige horror, gruwel, seks en een hopeloze liefde bij op en daar heb je een top vertelling in een Victoriaanse setting.  De auteur weet alle ingrediënten zo te doseren dat het geen groteske bloederige ellende wordt maar een mooi leesbaar verhaal met horrorelementen. Een genre op zich.

Nu dan vijf jaar Bloedwetten ! Het idee was een feestje op Castlefest en de presentatie van Bloedwetten deel drie. Helaas, helaas beide opties mislukt.  Vanavond echter kan je online, via de facebook pagina van Bloedwetten, een klein feestje vieren met de auteur die onder andere een pubquiz houdt én voorleest uit het derde deel !  Want Bloedwetten drie komt heus wel een keer geheel uit haar pen…  patience my dear, patience…

109060262_3440391546007145_6661796767617023517_n  Kijk hier vanavond om 20.00 uur  https://www.facebook.com/Bloedwetten/  ( met dank aan de auteur voor het mogen gebruiken van deze promotie foto).

Nieuwsgierig naar mijn mening over de andere delen van de bloedwetten reeks?

 

” 1000 nachten” Sophia Drenth

57251247_2432170306829279_1983348779838865408_o9789082991604/2019

Sophia Drenth, uitgeverij Staaldruk

Lezers van mijn blog konden er niet om heen. Er verschijnt vandaag een nieuwe bronvertelling uit de Bloedwetten-reeks van Sophia Drenth!  Naar deze titel keek ik halsreikend uit en ik was helemaal blij dat ik het voor de blogtour eerder kon gaan lezen dan dat het daadwerkelijk in de verkoop kwam.

Dit keer het verhaal van Katine LaSoeur.  Een dame waar we niet om heen konden en die haar eigen boek wel verdiende.  Weken lang konden we op sociale media volgen hoe ze de auteur tergde met haar kuren waardoor het personage toch wel heel eng tot leven leek te komen.  Ath’vacii hebben het eeuwige leven in de verhalen maar nu leek het of ze van de pagina’s was afgestapt om te zorgen dat haar verhaal wel degelijk goed op papier werd gezet.  Iets wat zeker is gelukt.

Madame Katine LaSoeur is bij aanvang van het verhaal op weg naar een nieuw leven. Ze is uitgehuwelijkt en haar karavaan heeft een lange weg te gaan naar haar toekomstige echtgenoot. De reis blijkt niet zonder gevaren en ze worden overvallen en vallen in de handen van een geheimzinnige bloedcultus met aan het hoofd de meedogenloze zwarte koningin. Zij geeft Katine de keuze om na duizend nachten te dienen te sterven of het eeuwige leven te omarmen.  Katine maakt een plan om te ontsnappen maar was even vergeten dat de liefde en de dood een goed plan in de weg kunnen zitten.

56490380_2419476984765278_3105431109295407104_n

1000 nachten is een goed zelfstandig te lezen  verhaal over één van de meest tot verbeelding sprekende karakters uit de Bloedwetten reeks. Althans dat is ze voor mij. Daar de andere bronvertellingen qua lengte niet zo lang waren ( en zoals altijd te snel uit) had ik een stille hoop dat deze iets langer zou zijn en dat is het zeker geworden. Het is een 267 pagina tellende roman geworden dus ik kon mij hart ophalen toen het op de deurmat viel.

Voor wie mijn andere recensies over Bloedwetten heeft gelezen ( zie voor links onderaan het artikel),  zal het een beetje een herhaling worden omdat ik fan ben van de schrijfstijl van Drenth.  Ze heeft een rauwe stijl en schuwt het niet om gruwelijke scènes tot in detail te beschrijven. Doordat het geweld en seks bijdragen aan het geheel en niet overtrokken worden geeft het een beter beeld van de situaties en de nodige kippenvel. Wat Madame heeft moeten doorstaan is niet mis en heeft haar gemaakt tot hoe ze nu is.  Ondanks alle ellende die in het boek de revue passeren is er ook ruimte voor echte liefde en emoties als pijn en verdriet.  Tegenstrijdigheden die dichterbij elkaar liggen dan je soms zou denken. De handelswijze van de Zwarte Koningin en haar gemaakten is soms te bizar voor woorden en maakt het dat je door wilt blijven lezen omdat je gewoon wilt weten waar dit alles toe zal leiden. Een verhaal wat je bij de strot grijpt vanaf het begin en je niet meer los wilt laten.

Voor wie nog niet bekend is met Bloedwetten en de Ath’vacii ( wat ik bijna not- done vind), is dit een prima kennismaking met deze reeks.  Een eer voor Madame om met haar verhaal te beginnen ( al zou zij het als een must zien) en een waarschuwing want zodra je je er eenmaal aan waagt krijg je de smaak te pakken en het smaakt naar meer…

56954350_2428276667218643_3689507882291691520_n

Hieronder de links naar de andere bijdragen aan de blogtour:

Bloedwetten1_Cover_small-1-600x600 Bloedwetten2_Front-600x600 cover_ZwartHart-600x600 KM_front-600x600

Nieuwsgierig naar mijn mening over de andere delen van de bloedwetten reeks?

Het beste van 2018: horror, fantasy, science-fiction

Nu denk je bij het lezen van bovenstaande titel dat het wel een beetje bij elkaar gestopt is en het ene genre niet te vergelijken valt met het ander. Dat is aan de ene kant wel zo maar als bedenkt dat sommige bloggers gewoon een Top Tien maken van alles wat ze dat jaar gelezen hebben ongeacht het genre en je daar bij optelt dat ik niet val elk genre genoeg titels gelezen heb voor aparte Top 3tjes is het niet eens zo een gekke combinatie. Het was wel even dubben en afwegen want eigenlijk had ik vijf titels die ik bij iedereen onder de neus wil stoppen…

3.

Blackwell

De derde plaats is voor Kevin Valgaeren met zijn mooie donkere Blackwell, een mistige omgeving, een spookschip, genoeg ingrediënten om de lezer lekker te laten huiveren.

2.

reflectie

J. Sharpe schreef met reflectie weer een geweldig verhaal. Een verhaal wat de lezer op het verkeerde been weet te zetten. Vleugjes van verschillende genres en van mij mogen de boeken van Koonts en King van de plank en zijn boeken er op.

1.

lijkenkrabber

Over de nummer 1 hoefde ik niet na te denken. Dat is voor mij de verhalenbundel van Tom Thys. Horror, gruwel, goor, grotesk, het kan niet op. Over verval, ziekte en misvorming. Voor liefhebbers en mensen met een sterke maag een aanrader !

Maart voorbij

Voor je het weet is het alweer de laatste dag van de maand. Door alle drukte op werk en met studie leek deze maand nog sneller te gaan. Ik heb deze maand weer een twintigtal boeken mogen ontvangen ( waarvan zes digitaal) en mijn berg nog te lezen recensieboeken is nu wel erg groot aan het groeien. Ik vind het jammer dat ik hierdoor sommige schrijvers/uitgeverijen wat langer moet laten wachten op mijn recensies dan normaal gesproken. Ik las deze maand maar vijftien  titels en dat is vrij weinig voor mijn doen.  Maar wat ik las was weer zeker de moeite waard !

Vooral de graphic novel van Reinhard Kleist over Nick Cave vond ik geweldig ! Ook het boek “de macht” van Naomie Alderman was een zeer originele en vermakelijke roman. Het vervolg op de sekte van Lindstein  “de sekte herrijst”   was beter en spannender dan het eerste deel en “het harde paradijs” gaf een kijkje in de keuken van de Bhagwan, bijzonder dat een schrijver zo een persoonlijk verhaal op papier kan en wil zetten.

Ook was er deze maand weer een gastblog van Veronique Janssen en hadden we weer met plezier een leesclub voor twee, dit keer over ” Gais” van Dick Witte. We vinden het beide zeer leuk om te doen en daar we geregeld dezelfde titels lezen zal het zeker weer voor herhaling vatbaar zijn.

Verder deed ik mee aan de blogtour van DVP-streetteam met het boek Takla Makan van Petra Nouns , die van het boek van Gunnar Staalesen “Varg Veum, de vrouw in de koelkast” en van “ kleine moordenaar ” van Sophia Drenth. Helemaal leuk om daar aan mee te doen.

In de planning voor de komende maand in ieder geval weer een recensie van Veronique, aandacht voor ” geef eens een prentenboek cadeau “, dit jaar met het prentenboek over mijn favoriete haasjes, een blogtour en hopelijk tijd om mijn recensieberg een beetje door te lezen.  Daar zitten ook weer juweeltjes tussen…  Maar voor ik daar aan begin eerst een braaf in de studieboeken voor een anatomie/pathologie examen…

TBR Plus gelezen
01-01-2018 300 32 17
01-02-2018 315 20 17
01-03-2018 318 20 15
01-04-2018 323

Gelezen in maart:

Fantasy/Horror/ Sci-fi: 

Graphic novel:

Kinderboeken:

Romans en novellen:

  • Naomie Alderman  de macht
  • Suzanna Esther       de stem
  • Bert Kaag                 schaduwzus
  • Martijn vd Kooij     de roofvogel
  • Gerrit Sangers         Landing

Thrillers:

Mens & Maatschappij/ gezondheid:

Geschiedenis/biografie:

  • Dick Witte                          Gais

Young adult :

Februari lekker leesweer…

Photo Collage Maker_fh7Lrz

Februari bracht echt lekker leesweer met zich mee. Het is immers heerlijk om op de bank onder een dekentje met een boek en kop thee te zitten. Helaas ontbrak het mij aan tijd om dit geregeld te doen. Druk met werk, studie en gezin (willekeurige volgorde). Maar ook nog wel leuke  “ boekendingen” gedaan.
Ik deed mee aan de blogtours van Onzuiver en Hart van Glas, beide uitgave van DVP en mocht het tweede boek over Bram en het zoldermysterie van Michael Reefs proeflezen. Dat is ook een bijzondere ervaring. Iets te mogen lezen wat nog niet gepubliceerd is. Fijn dat een schrijver je dit vertrouwen schenkt.

Ik mocht een voorpublicatie (digitaal ) lezen van ” de vroedvrouw van Braintree “en van “Alleen voor jou“. Deze laatste verschijnt op de laatste dag van februari net als mijn recensie.

Veronique Janssen schreef dit keer en gastrecensie over het boek “ de sekte”van Mariette Lindstein en wij zijn allebei benieuwd naar het vervolg. Zou dat kunnen tippen aan dit verhaal?

We kwamen er ook achter dat we geregeld dezelfde titels lezen en zijn begonnen met “leesclub voor twee” waar we gezamenlijk een boek bespreken. Begin deze maand kon je onze mening lezen over “zwarte lieveling” van Susan Koster en aan het einde van de maand was het de beurt aan  “Lang leve lef! ” van Joke Janssen.  Wij vinden het beide leuk om te doen en hopelijk vinden jullie het leuk om te lezen!

Verder mocht ik een tiental  fysieke boeken ontvangen en kocht ik er zelf ook tien. Dat laatste was niet helemaal de bedoeling… maar ja …  Er waren een paar boeken die ik echt graag wilde lezen zoals ” krijtman” en ” de tatoeërder van Auschwitz”.

Mijn plannen voor komende maand zijn meedoen aan de blogtour van Bloedwetten: kleine moordenaar””  (uitgave Staaldruk) en “het blauwe licht” van Takla Makan ( DVP uitgever). Verder heb ik nog een tiental recensie exemplaren liggen die nodig gelezen moeten worden. Kortom vervelen staat niet in mijn woordenboek.  Uiteraard hoop ik weer een gastrecensie van Veronique te plaatsen en wie weet komt er wel weer een leesclub aan als we weer tegen leuke titel aanlopen die we beide gelezen hebben.

We starten maart trouwens met complimentendag . Hier schreven Frank van Marwijk & Hans Poortvliet een heel duidelijk, luchtig en lekker leesbaar boek over met de titel “ het groot complimentenboek “ . Iedereen verdient op zijn tijd een compliment is de duidelijke boodschap van dit boek . Wat zeg nu zelf iedereen ontvangt graag een compliment en het kost helemaal niks !

Dit las ik in Februari:

  TBR Plus Gelezen
01-01-2018 300 32 17
01-02-2018 315 20 17
01-03-2018 318    

 Mens & Maatschappij& Gezondheid

 Feelgood & Chicklit

 Roman

 Kinderboeken

  •  Michael Reefs    Bram en het zoldermysterie deel 2 (digitaal)

 Jeugdthrillers & Jeugdboeken

Young Adult 

 Horror & Griezel 

  • Sophia Drenth      Bloedwetten: kleine moordenaar

Gelezen in 2018

47581464_508050929681648_113901827290303880_n1

Fantasy, Horror, griezel

Graphic novel

  • Carroll Emily                 through the woods
  • Hartjes Maaike             burnout dagboek
  • Oomen Francine          Francine stroomt over
  • Phelan Matt                   Snowwhite
  • Kleist Reinhard             Nick Cave, mercy on me

Prentenboeken

Kinderboeken

Jeugdboeken & jeugdthrillers

Jeugd non-fictie 

Young adult 

Feelgood & chicklit

Romans, novellen, korte verhalen, columns 

Gedichten 

Thrillers 

Geschiedenis, Non-fictie , Mens &  Maatschappij, Gezondheid, biografie

“de vijfpuntige ster ” Nell de Smedt

uitgeverij Clavis

Nell de Smedt (17) is scholier op het middelbaar onderwijs en debuteerde op zestienjarige leeftijd met haar y.a roman “ Circe”. “ De vijfpuntige ster” is haar tweede boek. Een duistere young adult voor lezers die geweld in een verhaal niet schuwen. En dan niet alleen geweld naar mensen maar ook naar dieren. Dit als kleine waarschuwing vooraf. Moord, mishandeling en geweld maar ook vriendschap en liefde zijn thema’s die langs komen. De auteur heeft zich onder andere laten inspireren door Bret Easton Ellis. Bepaalde karaktertrekken uit zijn boek “ American Psycho” heeft zij verwerkt voor haar personage Laure.

Laure, Andrew, Susanna, April en Cécile hebben elkaar jaren terug ontmoet en zijn toen een criminele bende gestart. Ze bouwde hun eigen imperium op en even leek het leven over rozen te gaan. Door een noodlottige gebeurtenis viel de bende uit elkaar. Jaren later wordt een van de oud-bendeleden vermoord en komen de anderen weer bij elkaar. Hoewel ze niet alle vijf staan te springen op dit hernieuwde contact zinnen ze wel allemaal op wraak. Wraak op de moordenaar.

Wat een origineel en gruwelijk verhaal. Het is gelukkig geheel fictief maar ik denk zelf dat er wel degelijk zulke verknipte figuren rond kunnen lopen. In dit verhaal echter zijn het meerdere van dit soort figuren die elkaar gevonden hebben en wat hen in situaties brengt die je af en toe de rillingen geven.

Het verhaal wordt in een flink tempo gebracht al moet je misschien even inkomen. Het perspectief wisselt tussen de hoofdpersonages en in het begin moet je even kennis maken met deze personages. Ook verspringen we in de tijd (heden /verleden). In het begin kan dat verwarring geven maar het is noodzakelijk voor het verhaal omdat je wilt weten wat hen bij elkaar bracht en uit elkaar dreef. Door de wisseling van perspectief wordt er een hogere spanning opgebouwd en krijgen de personages meer karakter.

Ondanks pogingen om de lezer op het verkeerde been te zetten vond ik het af en toe wat voorspelbaar maar dat nam mijn leesplezier zeker niet weg. Het verhaal zit goed in elkaar en het gruwelijke zwarte randje, inclusief de soms wat duistere humor, kon mij zeker bekoren.

Als je op zo’n jonge leeftijd al zo’n heftig boek kunt schrijven belooft dat wat voor de toekomst.

Ik besprak dit boek eerder voor de site Kinderboeken & Y.A

Leesclub voor twee: Veronique en ik lazen “als de mantel niet meer past” van Joke Werner

als mantel niet meer past

Auteur: Joke Werner Uitgever: Uitgeverij Aspekt
ISBN paperback: 9789463388658 

Het is Wereld Alzheimer Dag en daar wilden Veronique ( van Veroniques boekenhoekje ) en ik graag bij stilstaan. We hebben allebei verschillende redenen om deze dag belangrijk te vinden. In deze Leesclub voor twee bespreken wij het boek Als de mantel niet meer past… van Joke Werner.

In Leesclub voor twee bespreken we allebei hetzelfde boek aan de hand van verschillende vragen. Lees je mee?

Het verhaal van Als de mantel niet meer past…

Hier gaat ‘Als de mantel niet meer past…’ over:

Joke Werner (1948) is geestelijk verzorger met een eigen praktijk: ZinInZicht.
Toen zij nog in een verpleeghuis werkzaam was, ontmoette ze verschillende mantelzorgers die daar hun geliefde bezochten. Uit de diverse gesprekken met mantelzorgers bleek enerzijds de enorme spanning die werd gevoeld tussen het liever zelf willen verzorgen van de dierbare én anderzijds het niet meer kunnen volhouden door geestelijke en lichamelijke uitputting.
In dit boek wordt die spanning beschreven in verschillende gesprekken. De mantelzorgers gaven hun medewerking vooral om met hun interview anderen tot steun en troost te zijn.
Op de cover is een beeldhouwwerk te zien, gemaakt door Lotta Blokker, dat op een ontroerende wijze laat zien hoe zwaar belast de mantelzorger zich vaak heeft gevoeld.
De rode draad bij deze interviews is dat de mantelzorger het zo graag had willen volhouden, maar dat het op enig moment niet langer meer ging.

Leesclub voor twee

Ik heb de vragen in twee delen verdeeld. We beginnen met de vragen over het boek ‘Als de mantel niet meer past…’

  • De cover en de titel is het eerste dat je ziet. Wat vind je van de cover en de titel?

Conny: Zowel titel als afbeelding op de cover vind ik goed gekozen. Het sprak mij meteen aan en ik wist meteen dat het over de (over-) belasting van de mantelzorger moest gaan. Een onderwerp wat mij, zowel privé als op werk, aanspreekt  en dagelijks voorbij komt.

Veronique: Ik vind de titel en de cover goed gekozen. Het past goed bij de insteek van de auteur.

  • Het boek bevat verschillende interviews/gesprekken met mantelzorgers. Hoe vond jij deze opbouw/verdeling? Wat vond jij van deze insteek?

Conny: Het is een goede manier om de verschillende ervaringen duidelijk en in een afgesloten format weer te geven. Een hoofdstuk per ervaring. Hierdoor kan je het boek ook wat makkelijk weg leggen of  zelfs niet chronologisch lezen.  Ik speel met het idee om op mijn werk een klinische les te geven over dit onderwerp en kan er  zo één hoofdstuk makkelijk uit  pikken om de impact van de overbelasting extra te benadrukken. Het boek is niet alleen voor de mantelzorgers herkenbaar, maar naar mijn idee ook een must voor zorgverleners.

Veronique: Ik ben het helemaal eens met Conny. De onderwerpen zijn heel goed afgebakend. Ik las bijvoorbeeld elke avond een hoofdstuk. Je kunt de hoofdstukken lezen die bij jouw situatie passen of die je interessant vindt.

  • De opmaak van de tekst is verschillend (sommige stukken zijn cursief, andere stukken zijn vet en weer andere stukken zijn normaal). Wat vond jij van de opmaak?

Conny: Ik vond de hoofdstuk indeling prettig, maar het gebruik van meerdere lettertypen heeft meestal niet mijn voorkeur en vind ik vaak overbodig. Ook in dit geval gaf het voor mij geen meerwaarde.  Ik vind het vaak ook rustiger lezen als er geen  stukken in cursief staan.

Veronique: Helemaal mee eens, Conny. Het maakt me meestal erg onrustig. Er gebeurt dan heel veel op een pagina. Het heeft voor mij ook geen meerwaarde, want met leestekens kun je ook citaten e.d. aangeven.

  • Je hebt het boek gelezen. Wat vond jij ervan? Heb je iets gemist?

Conny: Door het lezen van de achterzijde wist ik wat de insteek was van het boek. Het delen van ervaringen zodat andere hier steun uit konden halen, dat ze niet alleen staan in hun zware weg die zij moeten bewandelen en dat het verhalen waren van mensen die de auteur heeft ontmoet vanuit haar werk.  Wat dat betreft is de insteek gelukt en de auteur bij haar idee gebleven. Het is fijn dat deze bundel er is. Het geeft herkenning en het gevoel dat je niet alleen staat in de soms moeilijke beslissingen die je als mantelzorger moet doen. De onmacht, het verdriet maar ook de woede en het schuldgevoel.  Al deze emoties komen voorbij in de verschillende verhalen.

Hoewel niet de insteek van het boek heb ik er als zorgverlener ook van geleerd.  Juist door de mantelzorgers te betrekken en naar hun verhaal te luisteren kan je hen ook tot steun zijn en kan je samen een betere zorg verlenen.

Veronique: Ik heb niks gemist. Ik wist natuurlijk van de insteek van het boek en daardoor snapte ik de rode draad van de interviews. Deze bundel geeft denk ik veel herkenning aan mantelzorgers, maar ook aan mensen in de zorg.

21 september. Het is Wereld Alzheimer Dag vandaag. Een thema waar wij allebei iets mee hebben. Misschien kunnen we beginnen met kort iets te vertellen over waarom wij iets hebben met dit thema?

Conny: Ik ben werkzaam als verpleegkundige  in de ouderenzorg en werk intramuraal in een zorginstelling.  Van oorsprong hebben we één gesloten PG afdeling en drie somatische (gericht op lichamelijke zorg) afdelingen.  Vandaag de dag kan je niet meer over somatische afdelingen spreken, omdat de mensen die er wonen of komen wonen bijna allemaal wel een vorm van dementie hebben.  Het streven van onze organisatie is daarom ook om een dementievriendelijke woonvorm neer te gaan zetten in de komende jaren. Ik kom dus op het werk dagelijks in aanraking met mensen met allerlei vormen van dementie. Onze visie, waar ik mij goed in kan vinden, is zorg te verlenen via het WAD principe: waardering, aandacht en deelname.  Door warme zorg te verlenen en tijd te nemen voor de mensen krijg je zoveel ook terug. Ik zou nergens anders willen werken dan in de ouderenzorg.

Daarnaast heb ik privé ook te maken gehad met dementie in mijn naaste omgeving.  En dan beleef je het toch heel anders dan op je werk.  Het menselijk brein is een wonderlijk iets zowel voor de zorgvrager als van de mantelzorger. Hoe dichter je bij staat hoe anders je kan reageren op een situatie. Daarom waren stukken uit het boek ook zo herkenbaar.

Veronique: Ik ben een aantal jaar mantelzorger geweest van mijn oma. Zij had vasculaire dementie en ik maakte van dichtbij mee wat voor sluipmoordenaar deze ziekte is. Mijn grootste angst was dat oma mijn niet meer zou herkennen. Gelukkig is dit nooit gebeurd bij mij. Tot op het laatste moment herkende ze me. Oma woonde weliswaar in een verzorgingstehuis, ik was toch nauw betrokken bij haar zorg. Ik heb diep respect voor de mensen die in de ouderenzorg werken. Het lijkt me een heel dankbaar beroep.

  • Het thema van het boek is de druk op de mantelzorger. We hebben allebei de verschillende kanten van de mantelzorger gezien. Conny als verpleegkundige in de ouderenzorg en Veronique als mantelzorger voor haar oma. Hoe kijken jullie tegen dit thema aan? Conny, zien jullie een bepaalde druk? Veronique, heb jij een bepaalde druk ervaren?

Conny: Mensen moeten steeds langer thuis blijven wonen wat niet in alle situaties wenselijk is. Maar helaas moet je een bepaalde ‘zorgzwaarte’ hebben, een indicatie voor je naar een zorginstelling kan. Hierdoor wordt de zorg voor de mantelzorger ook zwaarder. Het begint met kleine dingen en kan uitlopen naar dagelijkse zorg en soms zelfs 24/7 zorg en dus continu belasting. Vaak hebben de mantelzorgers ook nog hun eigen gezin, werk en andere verplichtingen en wordt er aan alle kanten aandacht gevraagd. Je moet zoveel ballen in de lucht houden.  Als dan uiteindelijk de stap wordt gemaakt en opname mogelijk is blijkt dat niet altijd het einde van de zorg en bijkomende zorgen te zijn.

Door het beknibbelen op de zorg hebben wij, als zorgverleners,  juist de mantelzorgers nodig. Niet alleen voor achtergrondinformatie, maar ook voor andere zaken die niet binnen de zorg vallen. Goede communicatie is daarom van belang. En als zorgverlener zou je een antenne moeten hebben om de overbelasting te kunnen herkennen. Soms is de zorgvrager snel gewend en ben je harder nodig voor de mantelzorger.  Zij moeten kunnen loslaten maar moeten zich wel betrokken blijven voelen. Samen moet je een goede balans zien te vinden hierin.  Soms loopt dit stroef of valt de mantelzorger uit en dat bemoeilijkt de zorgverlening. Ik ervaar dit niet als druk in normale omstandigheden. Maar toen we in ‘lockdown’ zaten aan het begin van het jaar door Covid-19  kregen wij er zoveel taken bij, die normaliter door de mantelzorg worden gedaan, zodat je dan pas goed beseft hoe belangrijk het is dingen samen te doen.

Doordat ik privé ook mantelzorger ben, kan ik mij wel meer inleven, denk ik, in de mantelzorger en spot ik overbelasting eerder dan sommige van mijn collega’s. Het voordeel hiervan is dat je ook begrip hebt als de mantelzorger even niet meer kan. En  accepteer ik het ook eerder als een mantelzorger de zorg niet zomaar uit handen kan geven. Daar ben ik namelijk ook niet zo goed in…

Veronique: Ik vond het een eer om voor mijn oma mantelzorger te mogen zijn. Zij zorgde vroeger voor mij en ik kon dat nu voor haar doen. Dat gevoel is onbeschrijfelijk. Toch heb ik ook een bepaalde ‘druk’ gevoeld. Nou ja, niet echt drukte, maar wel het gevoel dat ik zorgtaken uit handen wilde nemen. Ik deed de was en was eerste contactpersoon. Hierdoor kwam er ook een mentaal stukje kijken. En dat was misschien zwaarder dan de druk.

  • Er worden in het boek soms negatieve kanten van Alzheimer/dementie verteld. Jullie, Conny en Veronique, hebben misschien ook positieve, mooie herinneringen aan mensen (of oma) met dementie/Alzheimer? Kunnen jullie een mooie, positieve herinnering delen?

Conny: Er zijn zoveel momenten, bijna dagelijks, die mij ontroeren en mij de vreugde in mijn werk geven. Zo was ik met vakantie geweest en kom je weer op de afdeling en dan komt er een dame op mij af en roept “daar is mijn meissie weer, ik heb je gemist!” Ook was er een  meneer in laatste stadium van dementie.  Meneer lag in foetus houding op bed, reageerde bijna nergens meer op, maar als je dan tijdens de verzorging bepaalde muziek op zette en zijn handen ging masseren en neuriede op de muziek neuriede hij ook mee en opende zijn ogen en kwam er een glimlach. Deze intieme momenten, een glimlach en er kunnen zijn voor mensen in hun laatste levensfase is voor mij het mooiste wat er is. Daar doe je het voor.

Veronique: Er waren verdrietige momenten, maar er waren ook genoeg leuke, mooie momenten. Door de dementie was oma heel eerlijk en spontaan en dat zorgde soms voor gênante momenten. Maar het zijn wel de momenten die me bijbleven. Ze kon me ook aan kijken en dan zag ik even echt oma en niet de mist in haar ogen. Ze was dan echt even weer mijn oma. Elke keer als ik wegging zei ik: “Ik hou van jou” en elke keer zei oma: “Ik ook van jou, meisje.”

  • Willen jullie nog iets toevoegen over het thema? Is er nog iets wat je kwijt wilt?

Conny: Ik ben blij dat er steeds meer aandacht voor dementie is.  Maar ook dat er nog veel onwetendheid en hierdoor ook onbegrip is. Het is belangrijk die kennis onder de mensen te brengen. Het aantal mensen met dementie groeit nog steeds en er zullen meer mensen met dementie zijn dan plaatsen in verzorgingscentra.  Hierdoor zal je in je directe omgeving ook vaker geconfronteerd worden met dementie. De wereld van iemand met dementie wordt kleiner in hun hoofd, maar ze zijn nog steeds onderdeel van de wereld om hen heen. En die wereld hebben ze nodig om hun laatste levensjaren veilig en vertrouwd te kunnen doorbrengen. En dat zullen we met zijn allen moeten doen.

Veronique: Ik heb tijdens het schrijven van dit artikel regelmatig een traan gelaten. Ik dacht aan oma en haar proces. Ik vond het heel mooi om vandaag met Conny bij deze dag stil te staan.

De recensie van Veronique lees je hier te lezen en die van mij hier