“Hou me maar vast. Mijn moeder, Alzheimer en ik” José Franssen

hou me maar vast 9789081292177/2016

José Franssen, uitgeverij MB Communicatie

Via een facebook-actie kon je deze titel winnen. Gezien het onderwerp van dit boek was mijn nieuwsgierigheid geprikkeld en deed ik mee met de actie. De titel en uitgever alvast in mijn agenda geschreven want mocht ik niet winnen, en die kans is altijd groter, kon ik het bijschrijven om mij TBR-lijstje. Groot was de verrassing dat ik het boek had gewonnen en na een aantal dagen lag er een mooi pakketje op de deurmat. Naast het boek wat flyers en boekenleggers en mooie ansichtkaarten. Een extra verrassing dus. De flyers op werk neergelegd om het boek wat meer in het zonnetje te zetten en zelf in het boek gedoken.

José Franssen (1956) is andragoge en werkt al meer dan dertig jaar met mensen en hun levensverhalen, ook binnen de ouderenzorg. Door de ziekte van haar moeder leerde ze de zorg op een heel nieuwe wijze kennen.

Volgens de achterflap vertelt Hou me maar vast het verhaal van alledag van José in het samenzijn met haar moeder, jaar in jaar uit. Over twaalf jaar zorgen voor een moeder die moet leven met de ziekte van Alzheimer. Over steeds weer iets verliezen en verder gaan met wat overblijft. Over het verdriet, de onmacht en de boosheid en over het door de tranen heen lachten om de waanzin van een onbegrijpelijke ziekte. Over familievergaderingen, thuiszorg en de verhuizing naar een verpleegafdeling in een zorgcentrum. Over aftakeling, levenseinde, de winst van het zorgen, over kinderen en verzorgenden die doen wat ze kunnen. Over de zorg die desondanks tekort schiet.

Hou me maar vast. Mijn moeder , Alzheimer en ik , is een zeer persoonlijk verhaal wat zeer toegangkelijk is geschreven. Het verhaal is opgebouwd in vier delen.: 1. Nu zijn wij aan de beurt, 2. Thuis zorgen, 3. Op de verpleegafdeling en 4. Het is op. Elk deel heeft korte stukjes, fragmenten voorzien van een korte en bondige titel die de lading dekt. Hoewel het fragmenten zijn leest het geheel  als een goed lopend chronologisch verhaal, waardoor het  de lezer vast blijft houden tot het einde aan toe.

José weet naast de ziekte van haar moeder, hoe ze dit ontdekt en hoe dit verloopt ook heel mooi te formuleren hoe ze hier mee omgaat. Hoe ze probeert met haar familie haar moeder zolang mogelijk thuis te houden. Ze moet hierbij rekening houden dat ieder een eigen leven, gezin  en ook heel andere prioriteiten heeft dan zijzelf. Ook de combinatie met haar eigen leven, haar partner en haar werk valt haar zwaar. Sommige dingen die zo vanzelfsprekend waren zijn dit niet meer en dan komt op een gegeven moment de grote stap om haar moeder in te schrijven voor een verpleeghuis.

Doordat het verhaal een waargebeurd verhaal is geeft het je als lezer zeker te denken. In de afgelopen jaren zijn er steeds meer verhalen naar voren gekomen en is er meer bekend over de ziekte van Alzheimer. Maar ook al is de zorg in beweging is er nog veel te behalen aangaande de omgangsvorm met de Alzheimerpatiënten maar zeker ook met de mantelzorgers.  Er komt behoorlijk wat op de schouders van de mantelzorgers en er is veel onduidelijkheid in de zorgwereld waardoor je je machteloos kunt voelen. Het gevoel te hebben van het kastje naar de muur te worden gestuurd. Tel daarbij op het schuldgevoel tegenover de patiënt maar ook ten opzichte van het gezin of partner. Want naast de zorg voor de patiënt moet je je aandacht ook aan andere mensen schenken en aan jezelf denken. Er wordt aan alle kanten aan je getrokken en dan is het moeilijk om beslissingen te nemen.

Het boek is echter geen klaagzang of moeizaam verhaal. Het is juist een heel mooi verhaal over de liefde tussen een dochter en haar moeder. Over zorgen voor maar ook over loslaten. En dat is denk ik wel het moeilijkste wat er is.

Mensen die in dezelfde situatie zitten of hebben gezeten zullen er een stuk herkenning in vinden en wie weet kunnen mensen uit de directe omgeving ( of dit nu zorgverleners zijn of kennissen) er een stukje kennis uit halen om net weer even anders te gaan kijken en denken.

 

 

 

 

 

 

 

” Maarten de machtige ” Emma Read

download9789463850117/2019

Emma Read, vertaling Mijke van Leersum, illustraties Alex.G. Griffiths, uitgeverij Billy Bones

Emma Read is biologe en kinderboekenauteur. Maarten de machtige, de kleinste superheld, is een verhaal over een dappere spin. In Engeland is inmiddels een tweede deel verschenen maar wij moeten daar nog even op wachten. Hopelijk niet te lang want ik ben zeer benieuwd hoe het verder gaat met Maarten.

Maar goed laten ik eerst maar even Maarten aan jullie voorstellen. Maarten is een huisspin die best wel bescheiden is. Hij woont met zijn vrienden : harige, grote Teun en de kleine trilspin Lena bij huismensen Zoë en haar vader.  Zoë vindt spinnen best wel interessant maar haar vader is panisch bang. Als in de kranten een artikel staat over levensgevaarlijke dodelijke spinnen met een foto van Maarten en het vader-huismens hem ziet breekt er paniek bij hem uit. De nieuwe buurvrouw blijkt een spinnenbestrijder te zijn en bekokstooft een plan om de spinnen uit te roeien.  Maarten gaat echter heel erg zijn best doen om zijn onschuld te bewijzen en dat het wel heel goed uitkomt bij die buurvrouw dat er nu zoveel werk is na dat krantenartikel. Maarten moet hiervoor echter wel bevriend raken met Zoë en zijn eigen angsten overwinnen.

Angst voor spinnen is volgens mij de nummer 1 in de angst-top-drie en ik ken ook niet veel mensen die spinnen leuk of interessant vinden. Ik moet eerlijk bekennen dat ik vroeger als kind ook heel bang was voor spinnen maar volgens mij kwam dat meer omdat iedereen dat was en door hun reacties kreeg jezelf ook wel de kriebels. Gelukkig heb ik daar geen last meer van en vind ik het best wel kundige en interessante wezentjes.  Bij het zien van de uitspringende cover werd ik zeer benieuwd naar dit verhaal over de spin Maarten.

Het boek telt 24 korte hoofdstukjes en sluit af met een heel kort hoofdstukje vol wetenschappelijke weetjes over webbewoners. Dit hoofdstuk had best langer mogen zijn want er is vast veel en veel meer te vertellen over deze achtpotige diertjes.

De hoofdstukken hebben stuk voor stuk titels die de inhoud van het hoofdstuk goed samenvatten. Het woordgebruik past goed bij de lezers en hier en daar wordt een moeilijker woord niet geschuwd dus een leuke lees uitdaging. Naast het heldendom van Maarten, waaruit maar blijkt dat als je iets heel graag wilt je er gewoon voor moet gaan, is vriendschap ook een belangrijk thema in dit verhaal.  De illustraties van Alex. G. Griffiths, in zwart / wit, staan hier en daar door het  boek heen. Zij vullen het verhaal op een grappige manier aan. Want boven het feit dat het een best wel spannend avontuur is (zeker voor een spin van een paar centimeter) is het verhaal op een grappige en pakkende wijze op papier gezet !

” duistere geheimen ” Ellen Kusters & K. T. Sterling

download9789464052992/2020

Duistere geheimen :  een bundel met twee korte verhalen

Ellen Kusters   de   kliniek

K.T. Sterling     de  verdwijning

Uitgegeven in eigen beheer  bij  Brave New Books   isbn 9789464052992.

Beiden verhalen zijn thrillers.

Beiden dames deden mee aan een schrijfwedstrijd, het winnende verhaal zou in een bundel worden uitgegeven. Ze vielen buiten de prijzen maar kozen er voor de verhalen die zij hadden ingestuurd in eigen beheer te publiceren.

Als liefhebber van thrillers en zeker ook korte verhalen wilde ik deze bundel wel gaan lezen. De titel klinkt veelbelovend en de dame die op de cover prijkt en de lezer het zwijgen op wil leggen nodigt uit tot lezen.  Het thema in beiden verhalen is een duister ( familie)  geheim  wat de titel verklaard.  Dat beiden geheimen in de kern op elkaar lijken is toeval. Beiden dames kenden elkaar en elkaars verhaal immers niet voor de schrijfwedstrijd.  Daarnaast schrijven ze beiden in een geheel eigen stijl en op eigen niveau.  Door het niveauverschil vraag ik mij af of het verstandig is geweest om deze samenwerking aan te gaan. Je lift toch mee op de beoordelingen van het werk van een ander. Dit kan zowel positief als negatief uitpakken. Maar ik waardeer zeker het lef die de dames hebben gehad om als selfpubbers aan de gang te gaan.  Beiden verhalen zijn trouwens op een eenvoudige manier geschreven. Eenvoudig in die zijn dat jeugdige lezers (y.a liefhebbers) ze ook snel op zouden kunnen pakken.

de kliniek” geschreven door  Ellen Kusters.  (108 blz)

Ellen Kusters heeft gewerkt in het basisonderwijs en na een burn-out besloot ze het roer om te gooien. Ze stopte als onderwijzeres en schreef het boek ‘ Er was eens.. een juf!  ‘ waarin zij haar ervaringen in het onderwijs, haar burn-out en weg naar herstel beschreef.  Ze begon een opleiding Creatief Schrijven aan de Schrijversacademie.  Ze schrijft korte verhalen en werkt aan een fantasy trilogie.

Hoofdpersonage Victor heeft een moeizame relatie met zijn moeder en oma. Hij heeft geen fijne jeugd gehad en de familiebanden zijn stroef. Hij weet verder weinig over zijn familiegeschiedenis en zijn moeder zal daar ook niets over los laten.  Ze leven eerder langs dan met elkaar.  Victor gaat met zijn vrienden een studentenfeest organiseren. Het heeft een griezelthema en zal gevierd worden op vrijdag de 13e. Een betere locatie als een verlaten psychiatrisch ziekenhuis konden ze zich niet wensen.  Als zijn moeder heel fel reageert bij het horen van de locatie worden bij Victor zijn voelsprieten uitgezet maar zijn moeder wil er verder niets over weten of laat staan vertellen waarom ze zo reageert.  Victor kan niet anders dan bedenken dan dat het met zijn verleden te maken heeft en gaat samen met zijn vrienden op onderzoek uit.

De proloog aan het begin van het verhaal speelt zich vijftig jaar geleden af. Het  heeft een beklemmende sfeer maar je weet als lezer meteen dat zodra we in het daadwerkelijke verhaal vallen dit de een draadje heeft naar hoofdrolspeler Victor.  Het verhaalplot is niet origineel en voorspelbaar maar het is een goede basis voor een spannend verhaal. Helaas is het de auteur niet gelukt om mij te kunnen boeien.  De vertelstijl is heel wisselend. Bij sommige stukken zijn de details heel uitgebreid en niet relevant voor het verhaal maar ze halen wel de vaart er uit.  En op een ander moment , met name aan het einde, had ik het idee dat de auteur in tijdnood zat en het snel af wilde schrijven.  Hierdoor worden sommige dingen niet genoeg uitgediept en overvalt het einde een beetje. Waarschijnlijk was de auteur gebonden aan een x-aantal woorden ( het was immers een inzending voor een schrijfwedstrijd) waardoor er geen ruimte was voor meer verdieping.   Dit had ze op kunnen lossen door sommige details weg te laten. Als iemand zijn hand open haalt is het voldoende te laten weten dat het flink bloederig is maar om dan ook nog te vertellen “dat hij er straks naar moet kijken en moet ontsmetten omdat roest vies en gevaarlijk materiaal is als het in je bloed terecht komt “, is dat alweer drie regels die mij als lezer gaan irriteren omdat volgens mij niemand zo over roest praat en de spanningsopbouw weer naar beneden gaat.  Daarnaast verwacht je dat, door zo’n uitweiding, hier op terug zal worden gekomen maar dat is niet het geval. Ook zijn er wat slordigheidsfoutjes in de tekst waardoor de inhoud niet meer klopt.  Ik kan daar persoonlijk niet overheen lezen en ik denk dit als je met een kritische blik zou redigeren er wel uit had kunnen halen.

Helaas dus niet mijn verhaal. Een slechte spanningsopbouw, rommelig geschreven en vooral heel gedicteerd geschreven. Het was meer of je een opstel aan het lezen was dan dat je in het verhaal gezogen werd.  Een opstel dat helaas voor mij geen dikke voldoende zal scoren.

de verdwijning “  is geschreven door K. T. Sterling.  (100 blz )

K.T. Sterling haar kindertijd draaide al om boeken. Ze vluchtte graag weg in een fantasiewereld.  Toen ze 19 jaar was begon ze zelf te schrijven en creëerde haar steampunkwereld “ Testra”.  Ze schrijft over dingen die ze ziet, hoort en uit emotie.  In haar schrijven van “ Testra” kon ze haar slechte gevoelens kwijt en zich afreageren.  Ze volgde een opleiding criminologie en werkte in de administratie. Ze werd getroffen door depressie en burn-outs.  In 2018 volgde ze een schrijf-workshop en kreeg ze advies over regels, structuur en perspectief in het schrijven. Ze ging mee doen aan schrijfwedstrijden en publiceerde haar ( korte)  verhalen.

We bevinden ons op een afgelegen eiland waar Maya Kovac woont met haar ouders. Haar ouders bestieren daar een bakkerij met winkel. Haar ouders vinden Maya dom en onhandig en schromen zich niet dit continu aan haar te laten merken zowel psychisch als fysiek.  Maya ondergaat dit omdat ze kan wegvluchten in de abdij op het eiland.  De paters hebben haar in dienst genomen als huishoudster en daarnaast vindt ze aansluiting bij hen, met name bij pater Ben. Daar kan ze zichzelf zijn.  Als pater Ben echter verdwijnt komt er een inspecteur van het vasteland om de zaak te onderzoeken.  Alles verandert na dit drama en blijkt een begin van nog meer mysterie.

Bovenstaande omschrijving van het verhaal is wat summier maar het  dekt de lading en als ik er meer bij zou zetten zou het een deel van de spanning van het verhaal wegnemen. Spoilers zijn nooit fijn.  Het verhaal is in een heel andere vertelstijl als het andere in het boek.  Doordat ik de verhalen achter elkaar gelezen heb merk je dat verschil meteen. Het is ook een heel ander soort verhaal. Dit was meer een who-dunnit verhaal in de geest van een oldschool Engelse detective. Althans dat was het gevoel wat ik er bij kreeg.  Zo’n politie inspecteur die de boel wel even komt onderzoeken en tijdens zijn verblijf tegen meer zaken aan lijkt te lopen.  Dit komt ook omdat hij wel heel erg als een amateur zijn werk doet. Of dit opzet is of de auteur is aan te rekenen durf ik niet te zeggen. De weg naar de ontknoping wordt goed opgebouwd alleen als Maya, als fanatiek puzzelaar, samen met de inspecteur op onderzoek uit gaat  gebeurd dit op een beetje  kinderachtige manier. Het is jammer want de basis van het verhaal had veel meer potentie als dat de auteur er uit kon halen.

Het tempo zat goed in het verhaal en als je als lezer denkt wat een saai onderzoek komt er een leuke twist in het verhaal waardoor je weer even alert wordt gemaakt. De ontknoping  ook wat voorspelbaar maar goed afgerond en de auteur weet een kort verhaal goed neer te zetten.  Korte verhalen schrijven is toch echt wel een speciale tak van sport.

“Duistere geheimen “ is een titel die ik mocht lezen voor het  ‘selfpub-café ‘ van Shirley Pelikaan en Kim Verheugen. Dit is een platform voor auteurs die hun boeken zelf uitgeven ( selfpublishers) en zo hun weg (beter) kunnen vinden naar het publiek. Het leesexemplaar wat deze auteurs beschikbaar stellen gaat zo langs verschillende lezers die in ruil daarvoor hun eerlijke mening ( recensie) delen op sociale media. De reden waarom ik het ‘selfpub-café’  bezoek is om op deze weg Het is moeijk voor ( beginnende )  auteurs hun weg te vinden naar de boekhandel en dus ook de lezer. Dit is ook de reden waarom ik het ‘ selfpub- café ‘ bezoek : om andere boeken tegen te komen dan in de winkel. Verder is het leuk om je  te laten verrassen door een verhaal wat je anders misschien nooit had gevonden.

Deze bundel sluit ik met gemengde gevoelens. Het lees inderdaad heel snel weg maar ik had liever meer op het puntje van mijn stoel gezeten en mijn nagels afgebeten in plaats van af en toe met kromme tenen.

” ik hou je vast ” Marina Folkers

9789020538120-ik-hou-je-vast-m-LQ-f 9789020538113/2020

Marina Folkers, uitgeverij Zomer & Keuning

Marina Folkers is bij mij vooral bekend van haar romantische feelgood romans. Van haar vier vorige titels las ik er twee en dat waren heerlijke verhalen om bij weg te dromen en even de dingen van alle dag los te laten.  ‘Ik hou je vast’ is alweer haar vijfde roman. Hoewel dit wederom een liefdesverhaal betreft heeft ze er nu een heftig thema in verwerkt waardoor zij heeft bewezen dat ook dit genre hier zich prima voor leent om zoiets bespreekbaar te maken.

Millie is woonachtig in Londen waar ze in appartement deelt met haar beste vriendin. Ze werkt voor ‘The Guaridian’ als journaliste.  Ze is single en lijkt te genieten van haar leven. Er is alleen een geest uit het verleden, figuurlijk dan.  Haar toenmalige vriend, Ehtan,  heeft de relatie verbroken en eenmaal per jaar mag ze van zichzelf daar aan toegeven aan haar verdriet en denken aan de man die haar hart heeft gebroken. Tot nu toe heeft ze het nooit kunnen begrijpen of los kunnen laten wat er toen gebeurd is. Ze heeft hier nog zoveel vragen over dat ze op liefdesgebied geen stappen meer onderneemt. Te veel oud zeer. Na de breuk heeft ze Ethan ook nooit meer gesproken.   Als ze voor haar werk een artikel moet schrijven over een bedrijf blijkt Ethan daar te werken. Ze denkt dat als ze dit gaat doen weer in contact met hem kan komen en dat ze eindelijk haar lang verwachte antwoorden krijgt op al die vragen. Wonderbaarlijk doet Ethan net of hij haar niet herkent tijdens het interview. Dat roept inderdaad nog meer vragen op en Millie wordt heen en weer geslingerd tussen verstand en gevoel maar vastberaden hier uit te komen.

Marina Folkers heeft een prettige vertelstijl. Het is toegankelijk en al snel heb je een prima beeld van de hoofdrolspelers in dit verhaal. Helaas heeft ze dit maal veelvuldig gebruik gemaakt van de herinneringen van Millie. Haar mijmeringen en gedachten worden uitgebreid beschreven. Een nogal makkelijke manier om een verhaal te vertellen aan de ene kant en aan de andere kant had ik soms van “schiet nou maar op” als Millie weer eens blijven hangen in haar verleden. Het maakte dat ik af en toe negatieve kriebels kreeg bij haar en bijna dacht ‘niet zo gek dat iemand je dumpt’  maar het haalde ook het leestempo naar beneden.

Gelukkig was de thematiek behoorlijk heftig wat het verhaal toch wel weer aantrekkelijk genoeg maakte om dit te parkeren en door te lezen. Ik wil niet te veel weggeven maar Ethan is het slachtoffer van iets gruwelijks. Het gebeurd niet veel dat dit in een roman wordt besproken met een mannelijk slachtoffer waardoor het alleen maar is toe te juichten dat de auteur hiervoor heeft gekozen. Wat hij heeft moeten doorstaan en hoe hij daar nu mee om gaat maakt duidelijk waarom hij zijn keuze toen heeft gemaakt en hoe hij nu in het leven staat. Voor dit verhaal loopt het , uiteraard, goed af. Het is en blijft immers een romantisch boek. Maar de weg er naar toe is gelukkig niet zo voorspelbaar als bij de meeste romantische verhalen.

Marina Folkers is origineel in haar verhalen en weet de lezer te boeien met  mooie verhalen.

“stuntvlogger Sam ” Jelmer Jespen

Jelmer Jespen is de bedenker en auteur van de serie over Stuntvlogger Sam. In 2019 konden wij kennis maken met  Sam in het eerste deel “ Stuntvlogger Sam en de wolf van Weverseind” en dit jaar verscheen “de vloek van Atlantis”.  Ik mocht beiden lezen en bespreken op de site Kinderboeken & Y.A. van Nienke Pool.  Hieronder deel ik met plezier nog mijn recensies van deze twee leuke en avontuurlijke kinderboeken.

Jelmer Jepsen (1976) schreef al eerder romans voor volwassenen. In zijn romans spelen kinderen een grote rol. Op een gegeven moment kreeg hij een idee over Stuntvlogger Sam en zo ontstond zijn jeugddebuut. De illustraties zijn van striptekenaar Wilbert van der Steen.

Stuntvlogger Sam en de wolf van Weverseind:

Het is vakantie op het moment dat het verhaal van start gaat en wij kennis maken met de brutale, enthousiaste Sam. Sam heeft totaal geen kwaad in de zin, hij woont op een boerderij waar niet veel te beleven is. De verveling zou toe kunnen slaan maar hij heeft van zijn ouders een vlogcamera gekregen en hij is van plan te gaan vloggen. Maar ja, wat moet je filmen op zo’n saaie boerderij en hoe krijg je zoveel mogelijk likes? Hij besluit te gaan stuntvloggen. Met behulp van Coby de koe, een eigenwijze pony, drie slechte mannen en uiteraard een echte wolf moet dat toch wel goed komen met die likes? Wat een saaie zomer zou worden, blijkt een heus avontuur te worden en nog vastgelegd op film ook!

Stuntvlogger Sam is een verhaal van deze tijd. Vloggen, likes het zal zeker aanspreken bij de jeugd van tegenwoordig. Het is leuk om zo’n hype terug te vinden in een leesboek. Zo blijkt dat je die werelden prima kunt combineren. Voor kinderen die van vlogs smullen, zal het leuk zijn dit in een boek terug te vinden. Jelmer Jespen weet boeiend te vertellen en er zitten een paar flink spannende stukken in het verhaal waarbij de opbouw goed in elkaar zit. Naast de verveling en het vloggen is er ook ruimte voor vriendschap, goed versus slecht en is het bovendien heel spannend; want er is een echte wolf.

Dat de wolven nu ook terug zijn in Nederland maakt het nog spannender want dat zou betekenen dat het zomaar echt zou kunnen gebeuren. Al is het maar goed dat er op het boek staat ‘don’t try this at home’ en uiteraard is het lezen ook op ‘eigen risico’. Maar dat laatste is niet zo erg hoor. Het zijn korte hoofdstukken, een prima vormgeving, fijne leesletter en je leest het lekker snel. Je hebt niet eens door dat je meer dan tweehonderd bladzijdes leest.


Een boek met een originele invalshoek. Door een hype als vloggen in een leesavontuur om te zetten krijg je ook kinderen die liever op het internet zitten dan lezen misschien ook wel aan een boek.

Stuntvlogger Sam en de vloek van Atlantis:

Het kon niet uitblijven dat er een vervolg zou komen op het leuke boek over Sam. Sam is inmiddels gestart in de brugklas. Zijn vriendin Nathalie en zijn rivaal vlogger Danny zitten dan ook bij hem in de klas. Bij de start van het schooljaar hoort een brugklaskamp en dat brengt hem en zijn klas naar de Belgische Ardennen. Al snel daagt Danny Sam uit voor een battle wat uiteraard allemaal op een vlog moet komen. De opdracht is om in de nacht in te breken in het pretpark Historyland en daar opdrachten uit te voeren en te filmen. Het kan natuurlijk niet achter dat dit niet helemaal goed gaat en ze in een spannend avontuur belanden.

Voor mij ligt een mooie hardcover in dezelfde stijl als het eerste deel. De illustraties zijn weer van Wilbert van der Steen en dat is een goede keuze. Ze passen goed bij het verhaal en hebben een cartoon-achtige uitstraling. Ze zijn grappig maar toch met veel details. Ook leuk is als je het boek opent je meteen een plattegrond ziet van het pretpark waar de vloggers gaan inbreken. Een leuk extraatje vind ik dat altijd. Hoewel de leuke en vlotte vertelstijl het leestempo er lekker in houdt vind ik wel dat dit verhaal spannender is en meer samenhang heeft.. Uiteraard zitten er voldoende grapjes in en wordt het geheel luchtig gehouden maar er zit nu meer nadruk op het grote avontuur wat de jongens beleven. Hierdoor kan er meer spanning in worden opgebouwd en zit je meer in het verhaal.

Wie deel één heeft gelezen is al bekend met de personages maar dit deel is zeer goed zelfstandig te lezen. In dit deel worden de andere personages ook wat verder uitgediept en dat geeft het geheel ook wat meer inhoud. Doordat het dichtbij de belevingswereld blijft van de doelgroep ( brugklas, kamp, pretpark, vloggen) zal het zeker aanspreken bij de lezers.

Over het algemeen is het kort gezegd gewoon weer een hilarisch maar spannend avontuur waar van je eigenlijk hoopt dat je er bij had kunnen zijn.

En hopelijk komen er nog meer avonturen van deze vlogger op papier.

” de mollen van Petit Bois ” Wouter Polspoel& Herman Van Campenhout

9789462421165-15803668139789462421165/2020

Wouter Polspoel & Herman Van Campenhout , uitgeverij Kramat

Wouter Polspoel en Herman Van Campenhout leerde elkaar in 2018 kennen. Samen schrijven ze een boek over de jodentransporten van Mechelen naar Auschwitz: Youra en het XXste konvooi. Dat de samenwerking voor herhaling vatbaar bleek met dit boek, wederom een historisch verhaal, gebaseerd op waargebeurde feiten. Ditmaal over gebeurtenissen tijdens de Eerste Wereldoorlog aan het Vlaamse front.

De Eerste Wereldoorlog word ook wel de loopgravenoorlog genoemd. Als de boel aan het Vlaamse front vastloopt wordt er gekeken naar andere mogelijkheden om de vijand te treffen. De luchtmacht stelt nog niets voor dus zijn er plannen om via ondergrondse gangen de vijandelijke linies te doorbreken. Het Engelse leger rekruteert mijnwerkers om die tunnels te graven tientallen meters onder de grond. Het is zwaar en vies werk. Ze zijn uren in touw voor slechts enkele meters per dag. Een van de mijnwerkers is William Bedson. Hij maakt deel uit van de 250ste tunneling company die een tunnel graaft tot onder de Duitse stellingen in Petit Bois. De tunnel is inmiddels enkele honderden meters lang en dan stort hij in. De mannen zitten als ratten in de val en boven zijn de meningen verdeeld of ze het risico willen nemen om hen te bevrijden ( en zo in de kijker te lopen van de vijand) terwijl ze misschien toch dood zijn en de missie dan sowieso voor niets zal zijn. Terwijl er boven een beslissing genomen moet worden snakken de mannen diep onder de grond naar lucht, een slok water en wachten op hun bevrijding of de dood.

Een voor mij redelijk onbekend stukje geschiedenis wordt hier verteld. Uiteraard is het een fictief verhaal maar het is dus wel op waarheid gebaseerd. Het is goed beschreven en je kan je daardoor redelijk voorstellen hoe die tunnels er uit moeten hebben gezien en onder welke slechte omstandigheden ze daar hebben moeten werken. Aan het einde van het verhaal willen familieleden jaren later een gedenksteen voor de mannen van de 250ste tunneling company. Het bleek dat doordat hun missie geheim was ze toen tijdens de oorlog geen erkenning of eventueel normale begrafenis konden krijgen ( in verband met spoilers ga ik niet vertellen wie het overleefd heeft) . Vooral dat laatste moet een hard gelag zijn, zeker voor eventuele nabestaanden. Dus een begrijpelijke en mooie actie om de mannen toch erkenning te geven.

De heren weten met een goede spanningsopbouw en helder taalgebruik een interessant verhaal zeer toegankelijk te brengen. Hierdoor zal het zeker aanspreken bij de jonge lezers. De heren zijn goed op elkaar ingespeeld. Hoewel ik de taakverdeling niet ken is het resultaat in ieder geval een prima geheel en prettig leesbaar.

Het laat zich lezen als een spannend avontuur en leert ons meteen iets van de geschiedenis. In Nederland is niet veel te vinden over de Eerste Wereldoorlog dus dit zou een prima aanvulling zijn in menig boekenkast of (school-) bibliotheek

Happy Halloween met de boeken van Tom Thys !

Het is jullie vast niet ontgaan dat Halloween toch wel een van mijn favoriete feestdagen is!  Ik kan nu wel weer een item plaatsen over wat Halloween is of over Halloween boeken maar ik dacht laat ik nu eens een schrijver in het zonnetje zetten ( of eigenlijk in het schijnsel van de volle maan) die gewoon lekker gruwelijke verhalen schrijft.

Tom Thys (1983) is geboren in Antwerpen en al vanaf kind gefascineerd in het bovennatuurlijke, de duistere kant van de mens en angst.  Thema’s die in elk verhaal van hem wel terugkomen.  Hij verslond horrorfilms en ging als recensent over de films schrijven. Na een tijdje begon hij korte verhalen te schrijven.

In 2014 verscheen “volmaakt monster“, een bundel met een mooie cover die mij meteen nieuwsgierig maakte.  In 2016 was daar ” Diabolik“ook dit was weer gruwelijk genieten.  Was het in “volmaakt monster” het magisch realisme de boventoon voerde, in de tweede bundel was de boel wat groffer, meer seks, misbruik en geweld. In 2018 was daar “lijkenkrabber”, verval, misvorming, ziekte, droomwerelden en duistere verlangens.  De duistere kanten van Antwerpen en de personages komen naar voren.  Het zijn wel verhalen voor de liefhebber en niet voor watjes want die zullen het denk te grotesk vinden.

Begin dit jaar verscheen ‘de gruweltoren”  dit keer een jeugdboek. Een groep kinderen mogen een workshop griezelverhalen schrijven  gaan doen bij een echte griezelboekenschrijver, die uiteraard in een gruweltoren woont.  Toen ik jong was had je geen enge horror-achtige boeken en las ik al vrij snel Stephen King bij gebrek aan wat anders. Met dit boek is er een gat gevuld in kinderboekenland. Thys gaat door waar Paul van Loon ophoudt. .. en hopelijk volgt er meer…

Happy Hallows !

ps. wat is jouw favoriete horror/griezel verhaal?

 

“Spook-a-thon” ! Huiver je ook mee?

20181011_180106

Blogger Kwante is net als mij enorme fan van Halloween en heeft naast de geweldige creepycrawlychallenge op instagram nu ook een book-a-thon georganiseerd in griezelthema:

De Spook-a-Thon  in Wonderland

van 13 oktober tot 31 oktober

 

Op de site van Kwante lees je alles over deze read-a-thon, wat deze inhoudt en hoe je mee kunt doen.  Hier alvast een tipje van de sluier …..

Je kunt je opgeven via de speciale facebook pagina. Daar kan je ook opgeven hoeveel boeken je wilt gaan lezen. Of het er 1 is of 20 dat maakt niet uit. Het gaat om het gezellig mee doen ! Je kunt doorgeven of je leest als een Casper ( 1 tot 3 boeken), een Coraline (3 tot 5 boeken), Jack Skellington ( 6 tot 9 boeken), Scream ( 10 tot 13 boeken) of als Freddy Krueger ( 13 of meer boeken ).

Hoewel Jack Skellington mijn all time favorite is hoop ik tijdens deze periode 10 boeken te lezen. Mijn TBR aan het begin van de maand is al tig keer anders geworden maar ik ga in ieder geval van start met Lijkenkrabber van Tom Thys en hoop de huivering ook op tijd binnen te hebben voor dit event…

Naast het lezen kan je ook nog mee doen met een stuk of zes challenges waarbij je een leuke prijs kunt winnen. Wat deze zijn en hoe je mee kunt doen lees je op  de blog van Kwante in Wonderland

” de geheime missie van Tess en Raf ” Marianne Witte, gastrecensie van Felice Beekhuis

De geheime missie van Tess en Raf (1) 9789051166378/2018

Marianne Witte, illustraties Géwout Esselink, uitgeverij de Vier Windstreken

De verjaardag van Raf is gezellig druk. Er zijn wel negen opa’s en oma’s op visitie! Nou ja, niet allemaal echte natuurlijk, ook halve en stiefopa’s en -oma’s. En Tess is er, zijn beste vriendin sinds de kleuterklas. Tess is best een beetje jaloers. Zij heeft maar één oma, die in Mexico woont en ook nog eens vliegangst heeft. Dan komt Raf met een geweldig olan: Tess kan een opa en oma adopteren! Er zijn vast wel ouderen zonder kleinkinderen die dat willen. De twee vrienden gaan op zoek naar de leukste opa en oma voor Tess. Op hun geheime missie komen ze heel bijzondere mensen tegen…

De geheime missie van Tess en Raf is eigenlijk gewoon een kinderboek zoals je dat mag verwachten. Twee leuke kinderen in de hoofdrol, nieuwe dingen om te ontdekken, nieuwe mensen om te leren kennen en een gelukzalig einde. Daarbij heeft schrijfster Marianne Witte er nog een leuk huisdier en een goed moraal in verwoven. Dit boek heeft het allemaal, en dat op een luchtige manier. De geheime missie van Tess en Raf is een goed boekje om als 7+-er zelf te lezen.  Daarbij leert een kind er nog eens iets van, doordat Tess en Raf zich bezig houden met geld inzamelen voor het goede doel, ieder bijzonder mens in hun waarde laten, en voor hen leeftijd en huidskleur geen enkele rol spelen. We zijn allemaal mensen, en dat is een mooie boodschap.

De illustraties van Géwout Esselink passen ook precies bij het verhaal. Sprekende, paginagrote plaatjes die kinderen zal helpen een goed beeld te krijgen bij de tekst. Het voegt duidelijk iets toe, maar de rekening zijn ook gewoon leuk om te zien. Esselink gebruikt felle kleuren en genoeg details om een realistisch beeld te schetsen. Witte en Esselink nemen te samen mee in de wereld van Tess en Raf.

De geheime missie van Tess en Raf is misschien niet uniek of supervernieuwend, maar het is gewoon een lekker feelgood-verhaal waar basisschoolkinderen goed mee kunnen leren lezen.

Felice Beekhuis

 

afbeelding van de cover komt van de site van de uitgeverij

 

“Kamp Bravo” Stefan Boonen & Melvin

40402764_311690006272669_1292306743983865856_n 9789462913196/2018

Tekst Stefan Boonen, illustraties Melvin, uitgeverij de Eenhoorn

Dat boeken met een boodschap belangrijk zijn én zeker niet saai of vervelend om te lezen, bewijst deze graphic novel van Boonen&Melvin. De essentie is dat je als mens pas iets kunt leren als je durft te oefenen (en durft te vallen).

Stefan Boonen heeft naast zijn diploma houtbewerking en studie orthopedagogie een tijd gewerkt in de Bijzondere Jeugdzorg. Ondertussen heeft hij meer dan 100 titels geschreven. Hij schrijft graag ‘optelverhalen’; dat is bijvoorbeeld een verhaal dat grappig+spannend+ontroerend+een beetje raar is. Dat is bij dit verhaal zeker gelukt!

Melvin, pseudoniem voorWout Schildermans, tekende graag op muren maar is later toch maar kinderboekenillustrator geworden. Hij levert ook beeldmateriaal voor magazines of animaties.

Kamp Bravo” is het derde boek van dit duo en gaat over durven falen, zelfvertrouwen en vriendschap.

Theo moet op kamp van zijn ouders. Dat is leuk en gezellig. Theo heeft er maar weinig zin in. Hij kent er immers niemand en het is er vast gek en gevaarlijk. Dat je van een rots moet springen of overal aan mee moet doen. Hij vindt het maar niks. En misschien krijg je wel heimwee? Maar Nannie brengt hem weg dus zit er niets anders op dan de week uit te zingen. Met vallen, blauwe builen en andere ongemakken wordt het toch, met de hulp van Nannie, en zijn kampgenoten toch een geweldige week !

De samenwerking tussen schrijver en illustrator is een prima combinatie en ze hebben gezamenlijk een geweldig boek gemaakt! Er zijn bekende beertjes op de weg. Iedereen heeft ze en iedereen vindt sommige dingen eng. In dit boek worden deze “beren” lekker absurd en met veel humor op papier gezet. Dit geeft een vleugje herkenning en een grote glimlach bij de lezers. En wie weet geeft hen dit onbewust net dat zetje wat ze nodig hebben.

In het boek ontdekt Theo iets over zichzelf en ook al is het niet leuk om een fout te maken. dan kan het proberen van iets nieuws toch heel leuk of stoer zijn. Alleen door het te proberen kan het beter gaan en dat telt!  Dus als je een sprong niet durft te maken en je probeert het toch, dan is dat heel knap. En als je heimwee hebt en je probeert het toch nog een nachtje, dan is dat heel stoer.

Het is fijn dat dit boek niet gaat over stoere jongens en meiden die altijd alles maar goed doen. Je bent pas een echte held als je niet stoer durft te zijn.

De illustraties zijn geweldig (ik ben Melvin-fan), vooral de tekeningen van de hoofden en hun grappige inhoud, springen er uit.

Het sluit perfect aan bij de leeftijd van 8plus en is ook voor de zogenaamde ‘niet-lezers’ uitdagend genoeg om te lezen. Dit komt mede door de humor die er in zit.

Voor leerkrachten of mensen in kinderhulpverlening wilde ik nog laten weten dat het boek ook is verbonden met het project: Mind-Set-Grow! Een educatief pakket (ontwikkeld door de UCLL) dat leert kinderen geloven in hun eigen groeimogelijkheden. Het belang van oefenen staat voorop. Het durven maken van fouten mag. Je kan iets nog niet, probeert het nog een keer alleen of met hulp. Je hersenen leren het meeste als je durft te falen.

jongen5sterren-2-300x157.jpgAls kinderboekenambassadeur voor het blog Kinderboeken van Nienke Pool heb ik dit boek ook besproken en gaf het een dikke vijf sterren !