recensie : ” het hoogste woord ” Nanda Roep

Omslag boek-DRUKKER-NANDA-Hoogste woord-losseblz-jpg3 9789083196534/2022

Nanda Roep werkt sinds 1996 als auteur. Ze is voorzitter van Stichting Leesplezier en de eerste selfpublisher van Nederland. In 2010 heeft ze haar eigen uitgeverij opgericht en in 2019 Stichting Leesplezier. Verder werkt ze als invaldocent Nederlands voor vo, mbo en hbo. Op haar site vind je de link naar de Feelgood-community waar je naast recensies van bloggers ook veel boekentips op met name Feelgood-genre vindt. Nanda introduceert in Nederland nu het genre : literaire Feelgood. Boeken die de lezer een goede afloop biedt, een aantrekkelijk  plot én een interessante kijk op de wereld. Het standaard  ‘girl-meets-boy’ verhaal wat je gebruikelijk vind in een Feelgood-roman is hiermee losgelaten. Het genre wordt naar een hoger level getild. Iets wat ik persoonlijk wel toe kan juichen.  “het hoogste woord “ is de nieuwe roman van Nanda Roep en zou dus in het plaatje van de literaire feelgood moeten passen.

Voor deze recensie, onderdeel van de blogtour omtrent dit boek, heb ik de digitale versie gelezen. Allereerst moet ik wel even kwijt dat ik van de cover helemaal blij werd. De afbeelding spreekt mij aan een en prettig lettertype. Je weet meteen dat het verhaal met lezen of schrijven te maken heeft en na het lezen valt de titel ook op zijn plaats.

Het verhaal speelt zich af in 2011-2012.  Liesbeth van Rooij is literair uitgeefster en het zijn zware tijden voor het boekenvak. Faillissementen zijn aan de orde van de dag en ook Liesbeth wordt na jaren trouwe dienst ontslagen. De reden is dat zij niet met haar tijd mee gaat. Ze wil geen youtubers publiceren.  Thuis gaat ze haar wonden likken terwijl de Nederlandse boekensector de nodige tegenslagen heeft. Om toch wat om handen te hebben start ze op een basisschool met vrijwilligerswerk en is ze taaljuf om de kinderen met een taalachterstand te helpen. Wat haar eigenlijk alleen maar frustratie en ergernis lijkt op te leveren als echte taalliefhebber valt het haar zwaar.  Op dezelfde school werkt de jonge leerkracht Soraya  en treffen we haar tegenpool Cindy aan. Cindy is een oude,  sexy (denkt ze zelf) ,opzijgeschoven muzikante. Als Soraya verzint dat de jonge internetster Nova een muzikaal optreden moet verzorgen krijgt Cindy de nobele taak haar zangles te geven. Cindy zegt toe en al heeft ze daar meteen al spijt van wil ze er toch het beste van maken. Ze kan zich mateloos ergeren aan die Nova maar aan de andere kant kan ze het meisje ook wel waarderen en heeft ze een onmiskenbare dwang haar te beschermen en helpen. Naast al deze beslommeringen is er ook nog een bloedplas in het park en krijgt Liesbeth dreigbrieven. Dreigbrieven in de vorm van slechte scenes uit een laag niveau boek, waarbij ze eerder haar redigeerpen pakt dan zich laat intimideren.

Genoeg lijnen om in een prettig leesbaar verhaal te gieten. Dat is wel wat ik van de romans van Nanda Roep ben gewend. Herkenbare karakters, zou uit het leven gegrepen, die in het dagelijks leven proberen stand te houden in een prima gegoten jasje. Dat wil zeggen een verhaal dat klopt, lijnen die samen komen en met een prima leestempo. Ik hou ervan !

Hoewel in deze roman de insteek en manier van schrijven iets anders is dan haar vorige werk merk je wel meteen dat het een schrijven uit haar pen is.  Prima toegankelijk en vlot leesbaar. Boven elk hoofdstuk tref je aan welke persoon er in de spotlight staat en op welke locatie. Dat laatste lijkt een beetje overbodig en  toneelstukachtig (iets wat je verwacht in een script) maar op zich stoort het niet.

Wat mij wel stoorde, maar dat is mijn persoonlijke smaak, is dat hier en daar wordt iets/iemand benoemt die toen actueel in het nieuws was. Ik ben zelf wat huivering als mensen specifiek jaartallen of andere tijdsbeelden verwerkt in het verhaal . Door het noemen van namen van beroemdheden of titels van bijvoorbeeld een televisieprogramma loop je de kans dat lezers het niet herkennen of de link niet leggen met het verhaal. De roman verliest hier een stukje tijdloosheid en je maakt je doelgroep kleiner.   Tenzij je een historisch roman schrijft dan ontkom je niet aan jaartallen of anekdotes maar in alle andere gevallen zouden auteurs dat risico niet moeten nemen. Tot zover mijn persoonlijke kanttekening.

Het verhaal zelf ben ik wel enthousiast over. Ik hou van de verhalen van Nanda Roep. Haar karakters zijn meer dan menselijk en het leuke van dit verhaal is eigenlijk dat de dames in het verhaal stuk voor stuk hun nukken hebben waarbij ze niet allemaal sympathiek overkomen. Liesbeth voert hierin de boventoon. Maar onsympathiek op een  manier die je wel kan waarderen. Ik hou er ook wel van dat karakters er een beetje uitspringen. In het dagelijks leven is ook niet iedereen lief en aardig. Iedereen heeft zijn eigen problemen die het karakter vormt en uniek maakt. Juist dat maakt het verhaal aantrekkelijk.  De manier waarop zij de hoofdpersonages bij elkaar laat komen, de interactie en ook nog een vleugje spanning weet toe te voegen maakt het tot een van de leukste romans die ik de afgelopen periode gelezen heb.

Een die prima past in de definitie van literaire Feelgood!

Blog tour Het hoogste woord Bij deze de andere deelnemers aan de blogtour. Hieronder tref je alvast wat links aan :

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s