“herinneringen van een moffenkind” Monika Diederichs

9789463387965_covr9789463387965/2019

Monika Diederichs, uitgeverij Aspekt

Monika Diederichs is historica en gespecialiseerd in Oral History. Dit is een vorm van geschiedschrijving die is gebaseerd op herinneringen van ooggetuigen, meestal aan de hand van interviews.  Het heeft belangrijke functies zoals archivering: het vastleggen van herinneringen zodat ze kunnen dienen als historische bron. Verder geeft het een stem aan een bepaalde groep die in traditionele geschreven bronnen minder of niet vertegenwoordigd zijn. Verder heeft het ook vaak een therapeutische werking omdat je in ruil voor informatie aandacht geeft aan de persoon, het wordt ook ervaren als erkenning zeker bij een groep die in de minderheid is of waar nauwelijks naar geluisterd werd of bekend was.

Monika Diederichs deed onderzoek naar Nederlandse meisjes en vrouwen die tijdens de Tweede Wereldoorlog omging met Duitse soldaten en schreef daarover ‘ wie geschoren wordt moet stil zitten’ ook schreef zij ‘ Kinderen van Duitse militairen in Nederland’.  Zelf werd ze geboren in Duitsland en groeide op in Nederland na de oorlog als ‘moffenkind’. Haar eigen zoektocht naar haar verleden en de discriminatie die zij meemaakte is de basis van dit verhaal. Haar eigen verhaal, het verhaal van een ‘moffenkind’.

In het voorwoord krijgen we te horen dat er in Nederland tussen de 13.000 en 15.000 kinderen zijn geboren in de Tweede Wereldoorlog van Duitse militairen. De meeste kwamen ter wereld in tehuizen voor ongehuwde moeders. Veel van hen zijn afgestaan na hun geboorte en een aantal ging voor adoptie naar Duitsland. Hoeveel kinderen er in Nederland bleven bij hun moeder of andere familieleden is onbekend. De meeste zijn niet eens op de hoogte van hun afkomst vanwege het grote taboe wat er over hun afkomst lag.

Ook Monika heeft jaren geleefd met een groot geheim en alle gevolgen van dien. Ze was slachtoffer van discriminatie en heeft  hard moeten vechten voor erkenning en een bestaan. Over de onzekerheid, de schaamte en het moeten vechten voor je eigen identiteit.

In zeven hoofdstukken verteld ze over haar leven en wat er allemaal aan vooroordelen op haar pad kwam. Over hoe zij zelf vocht voor haar identiteit en hoe ze door haar opvoeding en verleden de keuzes maakte die ze deed. Over wanneer ze bewust haar Duitse achternaam ging dragen en over hoe haar vorige boeken tot stand kwamen. Het boek bevat ook foto’s waardoor het een nog persoonlijker en boeiender verhaal wordt. Je wordt als lezer meer geraakt en leert over een van de zwarte pagina’s van onze geschiedenis.  Kinderen kiezen hun ouders niet uit en zouden daar niet voor moeten boeten.

Monika Diederichs heeft een stuk geschiedenis op een toegankelijke en boeiende wijze op papier gezet waardoor het hopelijk een groot publiek kan bereiken want ook dit is een van de verhalen die gelezen moeten worden.

 

1 Comment

  1. Pingback: het beste van 2020…. non-fictie, mens/maatschappij en gezondheid | conniesboekkies

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s