” een kleine verrassing ” Hendrik Groen

hendrik9789029093101/2019

Hendrik Groen, uitgeverij Meulenhoff

Hendrik Groen publiceerde zijn eerste dagboek in 2014 (en ja die heb ik glimlachend gelezen vanwege de droge humor en herkenbare situaties in het bejaardenhuis). Er kwam een tweede dagboek ( die was een beetje meer van hetzelfde) en een televisieserie met gelukkig een zeer goede casting die de personages echt een gezicht gaven.  Vorig jaar was daar een roman geschreven door meneer Groen. Een verhaal met de titel ‘leven en laten leven ‘ wat ik wel weer kon waarderen.
Bij het verschijnen van dit verhaal, wat zich afspeelt voordat Evert en Hendrik in het verzorgingshuis terecht zouden komen, vroeg ik mij af of het de moeite waard zou zijn om te lezen. Of het wel boeiend en leuk genoeg zou zijn en of we niet weer heel veel van hetzelfde zouden krijgen daar het weer over de heren zelf zou gaan.

Maar mijn verwachting was niet al te hoog dus hoefde die daar niet aan te voldoen. Ik had even de twijfel of ik hem wel wilde lezen maar bedacht dat je het wel gelezen moest hebben om er wat over te kunnen zeggen. Van een teleurstelling wil ik weer niet spreken eerder een bevestiging dat het inderdaad weer veel van hetzelfde is.

Het verhaal speelt zich af voordat Hendrik en Evert in het verzorgingshuis komen te wonen dus even een sprong terug in de tijd. Het gekeutel en gekeuvel van de heren maakt voor de tijd en plaats niet zoveel uit en in de flat waar een groot deel van het verhaal zich afspeelt zit ook een bemoeizuchtige en nieuwsgierige buurvrouw die zo met ze mee zou kunnen verhuizen naar de bejaardenhuis setting. In een vlaag van verstandsverbijstering neemt Evert een kinderwagen plus inhoud mee naar Hendrik en zo zijn plots de ontvoerders van een piepklein baby-meisje en dat is niet handig dus vragen ze zich af hoe ze haar ongemerkt weer terug, bij de inmiddels radeloze ouders kunnen brengen. Deze stukken worden afgewisseld met stukken vanverdrietige ouders, agenten met hun handen in het haar en een ander persoon die er wel een slaatje uit wil slaan. Genoeg personages en situaties om de boel uit te rekken tot een roman formaat.

Voor mijn gevoel werd er te hard getracht om leuk te zijn waardoor de ‘humor’ er zo bovenop kwam te liggen dat het voor mij niet meer komisch overkwam. De droge humor die mij in het eerste dagboek origineel en liet glimlachen begon mij nu te ergeren.  Voorspelbare scenes kwamen voorbij en ik heb gewoon een beetje zitten worstelen om door te lezen. Niet omdat het niet luchtig was of vlot geschreven maar omdat het mij niet kon boeien. Als je een paar hoofdstukken over zou slaan kan je het verhaal nog gewoon verder volgen zo weinig heb je dan gemist. Het geheel is wel luchtig en in vlotte vertelstijl zodat je het in één avondje uit zult lezen maar ik had mijn avondje beter kunnen besteden.

 

 

 

1 Comment

  1. Pingback: Wat las ik eigenlijk in juni ? | conniesboekkies

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s