Kinderboeken in het zonnetje: Monster en Draak van Anton Wolvekamp

 

In het kader van de zomermaanden leek het mij leuk om de komende (zomervakantie-) weken eens wat kinderboekentitels in het zonnetje te gaan zetten.  Het kunnen wat oudere titels zijn die ik de afgelopen tijd met plezier heb gelezen (of voorgelezen) en wie weet geeft het jullie wat leestips voor in de zomervakantie!

Bij deze wilde ik het tweeluik van Anton Wolvekamp in het zonnetje zetten. Monster (2016) en Draak (2017), beide met plezier gelezen en besproken op mijn blog.

Anton Wolvekamp (1976) schreef eerder de trilogie Kinderen van Atlantis en schreef en componeerde de hierop geïnspireerde musical AtlantisMonster is zijn vierde boek en in een heel andere stijl geschreven, Draak maakt het verhaal compleet al zijn ze goed zelfstandig te lezen. ( Maar dat wil je niet want ze zijn te leuk om niet allebei te lezen!)

Hoofdpersoon Thomas is er van overtuigd dat een monster hem belaagt en begint met het opschrijven van zijn verhaal, zodat als hij verdwijnt door dit monster zijn ouders, zusje of wie dan ook weet wat er is gebeurd en hij op deze manier afscheid kan nemen van zijn ouders.

Monster is een op zeer originele wijze verteld verhaal. Thomas spreekt zijn lezer direct toe. Hij schrijft zijn problemen van zich af. Dit gebeurt met een donkere drukletter. Op zijn eigen schrijven geeft hij tussen de regels door in een wat lichtere drukletter commentaar. Vervolgens sluit hij de hoofdstukjes af met notities, wel of niet doorgehaald om zijn verzamelde informatie nog eens op een rij te zetten. Informatie met betrekking tot de identiteit van het monster. Thomas gebruikt voor zijn opmerkingen en kritiek op zichzelf ook veel sarcasme en humor, waardoor je af en toe toch wel glimlachend door het verhaal gaat. Naast zijn speurtocht naar zijn monster, moet hij ook nog eens afrekenen met de dagelijkse problemen veroorzaakt door zijn irritante zusje, zijn zeer vreemde ouders en de nieuwe buren. Thomas is zelf ook wel iemand met een gebruiksaanwijzing waar ik veel sympathie voor op kon brengen. Vervolgens sluit hij af met een grappig nawoord en dankwoord. Waarin sommige lezers zich wel betrapt zullen voelen.

Draak is het vervolg op Monster. Toen ik hoorde dat de schrijver aan een vervolg werkte begon het lange wachten. Monster was een goed op zichzelf staand verhaal  vol sarcasme, humor, spanning en fantasie. Het boek was veel te snel uit en aan de ene kant hoop je op een vervolg zodat je op dezelfde toon door kunt lezen en aan de andere kant is de verwachting wel heel hoog omdat je benieuwd bent of een tweede deel net zo’n goed verhaal zal zijn als het eerste.

Maar goed als de schrijver het aan durft te gaan schrijven (terwijl de lat erg hoog ligt) moet je als lezer het toch ook wel durven te lezen als het op de deurmat ploft.

De succesformule wordt herhaald. Wederom lees je de beslommeringen van  Thomas in zijn journaal. Alles in een heel vlot tempo. Het verhaal gaat verder waar Monster stopte maar doordat Thomas zijn gedachten af en toe naar die tijd terughaalt zou je het verhaal zelfstandig kunnen lezen.  Zoals eerder gezegd : dit ga je natuurlijk niet doen want daarvoor is dit tweeluik veel te leuk dus je begint gewoon bij het eerste deel.

Misschien denk je bij het zien van de kaft dat het een heel eng en griezelig boek is maar het gaat over gewone kinderen die gewoon naar school gaan alleen gaat het bij Thomas net even heel anders met een wel heel aparte familie wat de nodige grappige en vreemde situaties met zich meebrengt. Laat je dus niet misleiden door de kaft en ga het zeker lezen!

Heerlijk korte hoofdstukken, geen moeilijk taalgebruik en korte zinnen. Een dankwoord door Thomas zelf, met knipoog en verwijzing naar de schrijver. Deze luchtige en humorvolle manier van het verhaal vertellen: met knipogen, zelfspot en sarcasme maken het tot originele must-reads!   In het laatste hoofdstuk lezen we wie of wat de echte Draak en Monster zijn. Een mooie afsluiting!

Dit is de mening van Femke ( toen 12 jaar) :

Ik vind Monster een geweldig boek! Als je het boek ziet, denk je dat het een heel eng verhaal is. De letters en de hand op de cover vind ik niet zo goed bij elkaar passen. Ik vind de hand een beetje te realistisch voor bij die letters. Misschien komt het omdat ik zelf veel teken dat ik daar meer op let.
De tekst op de achterkant vond ik heel leuk en daardoor was ik nieuwsgierig geworden naar het boek.
Ik vind het boek grappig en verrassend en je bent dus heel nieuwsgierig naar wat of wie het monster is, dus je wilt door blijven lezen.
Je leest eigenlijk het dagboek van Thomas. Hij heeft echter tussen het verhaal door zelf commentaar gegeven op een grappige manier, wat ik erg leuk vind. Ook maakt hij lijstjes met aantekeningen wat het dagboek nog echter maakt. Het verhaal is makkelijk te lezen maar is wel voor 12 plus, want anders denk ik niet dat je alles kunt snappen. Het is zowel voor jongens als meisjes, die van spannende en beetje aparte verhalen houden, leuk.

Voordat ik voor de zoveelste keer ga zeggen dat het een origineel boek is, een must-read en lang niet zo gruwelijk als de covers doen denken sluit ik gewoon af met de woorden dat je ze gewoon moet gaan lezen!

De afbeeldingen van de covers komen van de site van de uitgeverij

 

1 Comment

  1. Pingback: ” Beschermengelen boek 1 : Zielsverwant” Anton Wolvekamp | conniesboekkies

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s