” niets zeggen ” Ingrid Rensen

20180428_1415529789463383035/2018

Ingrid Rensen (1970) schreef onder andere het ‘Moederdagboek’(2005) (columns over haar zwangerschap, te vroeg geboren dochter Marit en haar eerste levensjaren die eerder in tijdschrift Vriendin waren verschenen). In 2011 kwam hier een vervolg op en in 2013 verscheen haar eerste fictieve roman ‘ de perfecte relatie’. ‘Niets zeggen ‘ is wederom een fictieve roman van haar hand.

Inhoud/ achterflap : Wanneer Eva naar Amsterdam vertrekt voor een reünie-weekend met haar oud studievrienden, kan ze niet voorzien dat haar leven drastisch gaat veranderen. Ongewild komt ze terecht in een wereld van bedreigingen en chantages. Langzaam komt haar psychiatrisch verleden om de hoek kijken en verliest ze haar realiteitszin.

Ik dacht dat ik nog niet eerder iets van deze schrijfster had gelezen maar toen ik wat informatie zocht over haar werk bleek dat ik niet onbekend was met de columns die zij schreef over de eerste levensjaren van haar dochter. Ik herinner mij dat ik die met veel interesse las. Dat ze de stap heeft genomen naar het schrijven van fictieve romans vind ik niet vreemd omdat ze toen al een pakkende vertelstijl had. Al ging dat uiteraard over een heel persoonlijke ervaring.  Ik was dus zeer benieuwd of ze deze stijl, voor zover ik mij kan herinneren, ook nog heeft in haar romans.

Vanaf de eerste pagina ben je als lezer benieuwd waar het verhaal naar toe gaat. En het gaat af en toe allerlei kanten op. Omdat de hoofdpersonage Eva vroeger last had van waanbeelden en nu op punt van een flinke terugval staat ben je lang in twijfels of ze nu dat punt aan het bereiken is of dat alles wat er aan de hand is ook echt waar is. De balans tussen waarheid en haar waanbeelden en paronoide gedrag heeft de schrijfster mooi weten neer te zetten. De onmacht die dit met zich meebrengt bij zowel Eva als haar omstanders is realistisch weer gegeven. Maar daarnaast is er ook nog het nodige gekonkel en bedrog. Hierdoor zetten de situaties je continu aan het denken en soms op het verkeerde been.  Het uiteindelijke plot komt voor de lezer als een verrassing met een prima afsluiting.

Deze roman heeft een vleugje spanning, een vleugje psychologie en een thrillerachtige momenten. Ik zou het dan onder literaire thrillers willen wegzetten of een intrigerende, spannende roman.

Lees hier de gastrecensie van Veronique Janssen.

 

 

Advertenties