“het luik ” Sophie de Beer

het luik9789402236354/2017

Sophie de Beer, uitgeverij Boek-scout

Sophie de Beer (2000) heeft dyslexie maar dit heeft haar niet weerhouden om een boek te schrijven. In haar dankwoord laat ze weten dat ze na drie jaar werk nu eindelijk haar boek in haar handen kan houden en dat is denk ik voor een schrijver een mooie bekroning op je inspanning en werk. Ook vertelt ze dat het verhaal louter fictie is maar dat ze door ervaringen de nodige inspiratie heeft opgedaan voor haar verhaal. Als je  het dankwoord leest nadat je het verhaal gelezen hebt brengt het vragen mee en wordt het verhaal in een ander perspectief gezet. Dat iemand op moet letten met wat je iemand aandoet omdat je nooit weet hoe zo een actie bij een ander binnenkomt is mooi verwoord. En ook dat je je moet beseffen hoe donker het leven voor een ander kan zijn en dat ze hoopt dat mensen die in het donker zitten daar ook de hoop blijven houden op een betere tijd.

“Het luik “ is een kort verhaal, circa 90 pagina’s (digitale versie) waarin heel wat voorbij komt. Het bevat na een heftige inleiding twaalf korte hoofdstukken, een epiloog en een dankwoord. In de inleiding stelt Melanie zich voor aan de lezer en vertelt ze wat er allemaal al in haar korte leven is gebeurd tot aan het moment dat het verhaal echt van start gaat. Het is heel wat: ouders gescheiden op haar zesde. Vader met haar tweelingbroer Roy weggegaan en geen contact meer mee, haar moeder overleden toen ze elf jaar oud was en een stiefvader die haar misbruikt.

Als het verhaal start is ze vijftien en gaat ze naar de derde klas havo. Ze besluit van huis weg te lopen. Ze ontdekt een luik onder het toneelpodium op school en besluit daar te gaan slapen. De gebeurtenissen hebben haar een trauma gegeven en ze wil deze last van zich afschudden. Haar beste vriend Jesse komt achter de waarheid en wil haar helpen.

Het verhaal is origineel en heftig en er komen heel wat onderwerpen langs. Het vertrouwen (of ontbreken van vertrouwen) in de mens, het moeten missen van je ouders en familie, misbruik, vriendschap, liefde en dat allemaal in zo’n kort verhaal. Het komt best wel bij de lezer binnen.

Helaas had ik tijdens het lezen af en toe een momentje van ‘dit klopt niet’ verhaal-technisch gezien. Daar bleef ik een beetje in hangen wat mijn leestempo wat vertraagde.

Twee voorbeelden:   Zo staat er dat Melanie bij Jesse gaat eten en in de keuken een mooie vrouw ontmoet die lijkt op Jesse en zijn moeder is. Later lees je dat ze al vrienden zijn vanaf de wieg en ze zelfs een maand daar in huis heeft gewoond. Dan is zo’n opmerking vreemd. Net of ze haar nog nooit gezien had.                                                                            Een ander voorbeeld is dat al vanaf haar zesde haar broer moet missen. Ze vraagt Jesse of hij nog kan herinneren wie het was. Jesse zegt hem nauwelijks te herinneren en een regel later dat hij hem vreselijk mist. Het lijkt mij vreemd iemand vreselijk te missen die je je niet meer kan herinneren.                                                                                                          Ik laat het hierbij maar er zijn nog wat momenten in het verhaal waarbij ik even dacht van hoe zit dat nou. Misschien leest een ander er overheen maar zoals gezegd ik bleef er toch een beetje in hangen.

Het verhaal is in de ik-vorm geschreven , vanuit het perspectief van Melanie die haar verhaal aan de lezer vertelt. Het leest bijna als een dagboek en leest vlot weg. Helaas na een heftige gebeurtenis ga je al snel verder naar een volgend onderwerp. Nu snap ik wel dat als je veel wilt vertellen in zo’n kort verhaal je wel moet doorgaan met het verhaal maar het zou denk ik meer diepgang geven, en meer mogelijkheden bieden om situaties beter uit te werken,  als het boek wat dikker had geworden. Daardoor zou je meer diepgang in je verhaal kunnen brengen omdat je meer vertelruimte hebt. De personages zouden meer uitgewerkt kunnen worden waardoor zij en hun acties beter tot hun recht zouden komen. De gehele uitwerking zou voor mij als lezer dan denk ik meer voldoening geven.

De vertelstijl is vlot maar wel wat kinderlijk terwijl het onderwerp dat zeker niet is. Misschien ligt het aan de jeugdige leeftijd van de schrijfster.  Het is haar eerste boek dus kan ze daar zeker nog in groeien.

Zoals vermeldt wordt er afgesloten met een dankwoord wat mij een ander beeld van het boek gaf. Het is fictie maar de ondertoon van het dankwoord geeft mij het idee dat de schrijfster zelf ook te maken heeft gehad met mensen die andere mensen het leven zuur hebben gemaakt. Het hoe of wat daarachter is voor de lezer gissen en is niet van belang. De schrijfster weet echter wel mooi te verwoorden dat ze hoopt dat mensen de hoop houden, hoop op een betere tijd, net als hoofdpersonage Melanie in haar verhaal.

 

De afbeelding van de cover komt van de site van de uitgeverij.

 

1 Comment

  1. Pingback: TBR April… | conniesboekkies

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s