” Wintercode” Pen Stewart

wintercode 1.jpg 9789492099303/2017

Pen Stewart (1977) is het pseudoniem van een schrijfster en kunstenares uit België. Ze heeft twee verhalenbundels op  haar naam staan “Nanokaniers en Olifantenhersenen” en “TijdM.A.N”. In 2016 verscheen bij uitgeverij Quasis de Splinter “opgejaagd” en dit was ook mijn kennismaking met deze schrijfster.
“Wintercode” is een verbeeldingsroman ( zoals gezegd op de voorzijde) en verscheen eind vorig jaar. Toen de uitgeverij mij een exemplaar stuurde was ik aan de ene kant benieuwd naar het verhaal maar het duurde even voordat ik tijd had om het op te pakken.

Een verbeeldingsroman dus oftewel “een verzonnen verhaal die de fantasie, de verbeelding aanspreekt. Meestal gebruikt  als overkoepelend begrip voor de genres , fantasie, sciencefiction en horror , waarbij alle tussenvormen en mengvormen mogelijk zijn”. Verbeeldingsroman dus, dat dekt de lading wel. Maar persoonlijk vind ik dat overbodig om op de cover te zetten. Een beetje verhaal moet immers je fantasie wel aanspreken anders is het niet geslaagd maar dat is mijn idee.

De mooie blauwtint op de cover is uitnodigend en komt terug in de meeste illustraties in het boek. Dit zijn afbeeldingen van de schilderijen die de schrijfster bij het verhaal heeft gemaakt. Haar schilderkunst is totaal niet de stijl waar ik wat mee heb maar een enkeling kon mij wel bekoren. Ze passen in ieder geval prima bij het verhaal.

“Wintercode” is  het eerste deel is van de Wintertrilogie. We maken kennis met de “Orde van de Winterkinderen”. Deze bewaart al eeuwen het machtsevenwicht tussen de kinderen van het Paternaat en de oorspronkelijke rassen van Laersinweld.  Hoofdpersoon Cloë  Sol Ramsey staat op het punt haar eindtest te doen en definitief toe te treden tot de Orde. Ze zakt hier echter voor en op het moment dat ze hoort wat hier het gevolg van is wordt de Orde  aangevallen door harpijen, is het bloedbad niet te overzien en moet ze vluchten. Als enige overlevende van de Winterkinderen is ze het doelwit van een klopjacht . Samen met haar voormalige jeugdliefde Jake en de laatste halfling van Laersinweld  Sia probeert ze uit de handen van haar belagers te blijven terwijl ze ook nog eens een nieuwe Orde moet oprichten.

De uitvoerige vertelstijl neemt je mee naar een heel andere wereld die even op je moet inwerken. Dit komt mede door het taalgebruik. Het is niet gewoon 2018 maar 3701 lageaejaartelling, en Cloë is bijvoorbeeld geboren op 21 december 3678 lagaejaartelling, tweeëntwinttigste dagdeel, tweeënvijftig tijdseenheden  ( en dat is veel informatie hoor) .Dit gaf bij mij nog wat afleiding en meer moeite om in het verhaal te komen. Maar eenmaal in het verhaal kon ik daar wel doorheen (of overheen ) lezen. Menig fantasieboek heeft zijn eigen aparte woorden, voorstellingen en benamingen en soms duurt het wat langer bij het ene boek om die wereld je eigen te maken.

Door de details te beschrijven van deze wereld is het haar wel gelukt om mij, eenmaal in het verhaal, te kunnen blijven boeien.  Wat ik wel jammer vond is dat ik vond dat de personages niet al teveel werden uitgediept. Ondanks de twee intermezzo’s met Jake en Sia in de hoofdrol. Ook komen en gaan er veel andere personages die je soms een groter rol had willen zien spelen.

Het verhaal is opgedeeld in drie delen en twee intermezzo’s. Bij elk hoofdstuk een illustratie. De hoofdstukken worden Fractaal genoemd en tellen af tot het nulpunt. Een belangrijk punt in het leven van Cloë. Daarna volgen er nog een aantal stukken met daarboven de tekst fragment. Het verhaal is echter wel in chronologische volgorde. Doordat de hoofdstukken aftellen en je pas bij het hoofdstuk over het nulpunt snapt waarom gaf het in het begin wat verwarring. Maar toen het kwartje viel kon ik het alleen nog maar als origineel bestempelen.

Na het lezen van het verhaal had ik nogal gemengde gevoelens. Ik vind het geen slecht boek maar het kon mij ook niet bekoren. Na het lezen heb ik niet meteen het gevoel van “waar blijft deel 2 “ wat toch wel prettig zou zijn als een boek een onderdeel van een serie is.  Ik weet ook niet goed hoe ik het boek moet plaatsen.  Young adult of juist volwassen roman . Aan de ene kant is het verhaal eenvoudig van opzet en zou het ook goed door jongeren gelezen kunnen worden maar aan de andere kant zijn de beschrijvingen van bijvoorbeeld het bloedbad (aangericht door de harpijen ) niet echt geschikt, naar mijn idee, voor jongere lezers. Al is de gemiddelde fantasy –lezer wel wat gewend.

Als je graag fantasy leest neem het dan van harte op en reis mee in de wereld van Pen Stewart en ga zelf ondervinden of dit een verhaal voor jou is of niet.

De afbeelding van de cover komt van de site van uitgeverij Quasis, met dank aan het recensie exemplaar.

 

 

 

 

Advertenties

2 Comments

  1. Pingback: Maart voorbij | conniesboekkies

  2. Pingback: Het beste van 2018: horror, fantasy, science-fiction | conniesboekkies

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s