“Seance” Kevin Valgaeren

seance9789401432641 /2016 Uitgever: Lannoo

Kevin Valgaeren won met zijn debuut De Ziener de Schaduwprijs 2012 voor het beste spannende Nederlandstalige debuut.  Seance is zijn derde roman.

Inhoud/achterflap: Londen, 19e eeuw. Dr. Francis Whitman, ooit een gevierd chemicus, wordt door een journalist gevraagd om een seance bij te wonen van het lokale fenomeen Elizabeth Archer. Zijn opdracht is om op wetenschappelijke wijze aan te tonen dat dit spirituele medium een oplichtster is. Het feit dat Miss Archer nooit in één ruimte te zien is met de geest die ze oproept en dat ze twee druppels op elkaar lijken, maakt het werk van Dr Whitman aanvankelijk eenvoudig. Maar niets is wat het lijkt, vooral wanneer er een dodelijk slachtoffer valt…

Seance wordt door de uitgeverij neergezet als een duistere gothic novel waarin passie, mysterie en spanning in elkaar worden verweven. Op de voorzijde prijkt ook nog eens de tekst voor de liefhebbers van Carlos Ruize Zafón en Anne Rice…

Verder toont de kaft een mistige straat in het sombere Londen. Een beeld wat wel past bij de mistige en donkere roman die ik gelezen heb.

Ik heb niet veel met de boeken van Zafón maar de boeken van Anne Rice konden mij wel bekoren dus toch een reden om het boek op te pakken. Ergens vind ik het altijd wel jammer dat een schrijver op de cover van zijn boek wordt vergeleken met een andere schrijver. Het kan natuurlijk voor de fans van deze schrijvers aanleiding zijn het eens te proberen maar het kan ook averechts werken. De combinatie van Zafón en Rice in één zin vond ik wonderbaarlijk behalve dat ze denk ik als overeenkomst hebben dat ze de details in hun verhalen tot in de puntjes uitwerken en soms tot vervelends aan toe. Te lange zinnen en te uitgebreide omschrijvingen kunnen ook wel eens teveel zijn.

Gelukkig heeft Valgaeren een geheel eigen stijl. Ook hij heeft oog voor detail maar de situaties worden niet tot in de treuren uitgekauwd. De informatie is precies juist gedoseerd. Verder schetst hij een zeer mooi tijdsbeeld van Londen in begin van de 19e eeuw. Je kreeg bijna het gevoel zelf in die periode rond te lopen.

Ik moest wel even in komen bij het lezen van het verhaal. Het geheel kwam, vooral in het begin melancholisch bij mij over. De hoofdpersoon, Dr. Francis Whitman verteld zijn verhaal en het is een sombere man, de melancholie die deze man beheerst slaat over in het gehele verhaal en dat is best knap als je zo’n gevoel op papier kan zetten.

Het verhaal heeft inderdaad de genoemde duisternis en melancholie en ook wel wat mysterie maar ik heb niet op het puntje van mijn stoel gezeten van de spanning. Het is het verslag van een man die op zijn sterfbed zijn belevenissen verteld en het geheel kabbelt rustig door.

Ik had een iets andere verwachting van het boek en zeker van de verhaallijn en de uiteindelijke ontknoping (die ik zelf wat voorspelbaar vond). Maar ondanks dat kon het mij wel degelijk boeien en las ik het in één stuk door uit.

Als je een spannende roman verwacht over seances en alle gevolgen van dien moet je dit boek laten liggen, daar in tegen als je je wilt onderdompelen in het duistere en mistige Londen en de manier waarop een wetenschapper een seance probeert te ontrafelen kan je het gerust lezen.

 

Ik las dit boek op verzoek van de uitgeverij als onderdeel van de blogtournee die nu gehouden wordt. Ik dank de uitgeverij voor het recensie exemplaar.
De afbeelding van de cover komt van de site van de uitgeverij.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s