Lezing “stemmen van de ziel “Hans Siepel

 

Stemmen van de ziel, vergeten waarheid van dementie”. Daarin beschrijft hij de laatste periode van het dementieproces van zijn moeder. Door heel goed te luisteren en te kijken naar wat ze wilde vertellen kwam er door de nevelen van haar dementie een andere werkelijkheid naar voren. 

Hans Siepel heeft samen met zijn familie voor zijn moeder kunnen zorgen tot aan het laatste moment van haar leven. Hij schreef hier heel ontroerend en open over. Het boek verteld het verhaal van een vrouw die een heel traumatische ervaring in haar jeugd heeft gehad. Door haar dementie komt dit door herbeleving naar boven en Hans komt er achter dat hij een heel ander beeld van zijn moeder had, dat er zoveel was gebeurd wat het gezin, en ook zijn vader, nooit geweten had.  Door goed te luisteren en te kijken naar zijn moeder, haar gedrag en de verschillende momenten in haar beleving komen er puzzelstukjes naar voren die langzaam op zijn plek vallen. Naast dit bijzonder verhaal vertelt hij ook over de medici, de tunnelvisie van de wetenschap, de dagopvang, zorg in verpleeghuis en uiteindelijk over acceptatie en loslaten.

Een bijzonder verhaal over een bijzondere periode. Hoe mooi het is als je als gezin de gelegenheid hebt om zo dichtbij je moeder te blijven wat ook weer je valkuil kan zijn. Een periode die goed kan afgesloten worden. Hoe de ziel zijn rust kan vinden doordat het verhaal er uitkomt en kan worden verteld. 

Hans Siepel vertelde dit verhaal tijdens de lezing. Geboeid geluisterd naar een bijzonder verhaal. De belangstelling was groot en sommige waren na het luisteren tot tranen beroerd. 

De boodschap die ik er uit trok? Dat er maar al te snel naar medicijnen, vooral kalmerende medicijnen wordt gegrepen, bij dementerende zorgvragers. Dat ze door herbeleving ander gedrag, dan wat wij dan wel of niet normaal vinden, en dat wij dat dan maar gelijk af gaan vlakken met medicatie omdat ze moeten kunnen functioneren in een groep waar ze niet voor gekozen hebben. Dat het juist belangrijk is dat er wordt geluisterd naar deze mensen vóór je naar medicatie gaat grijpen. Dat ze misschien nog in een verwerkingsproces zitten wat nodig is om in vrede te komen met zichzelf voor een goede afsluiting van het leven.  Tijdens het lezen van “Stemmen van de ziel” was ik al zeer onder de indruk, bij het luisteren van zijn verhaal nog meer. 

Iedereen in de zorg zou eigenlijk dit boek moeten lezen omdat er meer is dan wat de wetenschap in de boeken over dementie zet. 

 

Advertenties

1 Comment

  1. Pingback: Overzicht recensies | conniesboekkies

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s