Interview Bianca Mastenbroek

Bianca Mastenbroek (1975) debuteerde in 2008 met de mooie historische roman “Vuurproef” over de heksenvervolging in Nederland. Een roman die ik zeer waardeerde en ook gelijk meer van haar wilde lezen. Ik vond het daarom erg leuk dat ze wat vragen wilde beantwoorden!

Vuurproef3D

*Je hebt verschillende soorten boeken geschreven en voor verschillende leeftijden. Vind je deze variatie leuk en is het makkelijk schakelen?

Ik vind het heel erg leuk om steeds weer iets anders te doen, steeds voor een andere doelgroep te schrijven, steeds in een andere wereld of tijd te duiken. Juist die afwisseling maakt voor mij dat schrijven nooit saai wordt en een uitdaging blijft. De ene keer krijg ik van een uitgever een heel afgebakende opdracht (schrijf een boekje voor die leeftijd, dat AVI-niveau, zoveel bladzijden, zoveel hoofdstukken, over dat onderwerp), de andere keer krijg ik de vraag om in een bepaald stuk van de geschiedenis te duiken (zoals de walvisvaarders van Texel in de 18e eeuw), of in te haken op de actualiteit (zoals in 2013, toen het koninkrijk der Nederlanden 200 jaar bestond en ik Vrij! heb geschreven) of heb ik zelf een idee en ga ik dat uitwerken (of ik daar nu wel of niet een uitgever voor heb, zoals bij Hartsteen, mijn fantasyverhaal voor de jeugd dat ooit nog moet uitkomen).Een historische roman schrijven is weer heel anders dan een thriller of een AVI boekje. Over het algemeen schrijf ik niet meerdere verhalen tegelijkertijd, ik wil me graag helemaal op een verhaal storten, me helemaal vereenzelvigen met de hoofdpersonen. Dus met schakelen heb ik geen moeite. Ik vind het juist heel prettig dat als ik maanden aan een historische roman gewerkt heb, heel veel research heb moeten doen, ik dan weer even iets heel anders gaan doen en bijvoorbeeld moet puzzelen op AVI woordjes voor de afwisseling.

*Is er een bepaalde leeftijd waar je voorkeur naar uit gaat om voor te schrijven of staat het verhaal wat in je hoofd zit voorop?

Het verhaal staat voor mij altijd voorop. Er is vaak een avontuur dat ik gewoon móét vertellen. Maar ik vind het wel heel prettig om voor de jeugd te schrijven. Ik denk dat dat niveau dicht bij mijzelf ligt 🙂 Ik schrijf wat ik zelf ook leuk zou vinden om te lezen, ongeacht de leeftijd. Gelukkig worden mijn jeugdboeken niet alleen door de doelgroep gelezen, maar ook verslonden door volwassenen.

walvisvaarders

*Vuurproef, Walvisvaarders, heb je voorliefde voor geschiedenis? Vind je het belangrijk dat de jeugd op de hoogte is van geschiedenis?

Op school had ik eigenlijk niets met geschiedenis. Maar ik was gefascineerd door de hekserijvervolging en ben me daar in gaan verdiepen. Zo kwam Vuurproef tot stand. Ik wilde de lezer laten zien wat er gebeurd is in Nederland, zonder de franje of de romantiek die er vaak aan toegevoegd wordt. Gewoon eens de harde feiten, maar dan wel in een indringend, pakkend verhaal natuurlijk, anders leest niemand het.Research doen, dingen uitpluizen, nieuwe feiten ontdekken vind ik super leuk. En om dan van een hele brij aan informatie een boek te maken waar het verhaal voorop staat, waar je de kennis zijdelings tot je neemt, dat vind ik gaaf!Natuurlijk is het mooi als de jeugd iets oppikt uit mijn boeken, maar dat is niet mijn hoofddoel. Ik wil ze vooral een onvergetelijke leeservaring bezorgen. En als ze daar dan stiekem ook nog wat van leren, dan ben ik helemaal tevreden.

*Vuurproef vond ik heel mooi en aangrijpend, of je er zelf naast stond. Historische romans zijn bij mij een van mijn favoriete genres. Las/lees jij ook veel historische romans?

Niet in het bijzonder. Als ik voor mijn plezier lees, lees ik vooral fantasy, jeugdboeken en tegenwoordig ook wat thrillers (sinds ik zelf een thriller heb geschreven, maar stiekem doe ik dat dan ook om te kijken hoe anderen het aanpakken). Maar ook historische jeugdboeken lees ik graag. Historische romans voor volwassenen lees ik dan weer minder. Vaak vind ik dat het enorme infodumps zijn, dat de auteur de lezer wel even wil laten zien hoeveel research hij gedaan heeft. Dat probeer ik zelf altijd te vermijden (al zijn mijn eerste versies ook altijd verschrikkelijke infodumps). Natuurlijk heb ik ook wel een aantal mooie historische romans gelezen, die ik met heel veel plezier en interesse gelezen heb. Of dvd series met historische onderwerpen, die kijk ik graag. Het hangt vooral af van het onderwerp. Spreek dat me aan, dat pak ik het boek en dan maakt het mij niet zoveel uit of het nu een historische roman is of iets heel anders.

*Er zitten weer twee nieuwe titels van je aan te komen. Vind je het moeilijk een verhaal los te laten als het echt af is? De wijde wereld in te sturen en weer over te gaan naar een ander verhaal?

Als een verhaal eenmaal naar de drukker gaat, dan kan ik het echt loslaten. Dan kan ik er ook niets meer aan doen. Maar voor die tijd blijft een verhaal door mijn hoofd spoken, het is nooit, nooit af. Als het eenmaal in boekvorm is verschenen, wil ik het ook niet meer lezen, want als ik dan dingen zie die ik veranderd zou willen hebben, zou ik enorm balen. Dus ik laat het echt los (zo erg zelfs, dat ik soms de namen van mijn hoofdpersonen niet eens meer weet). Behalve als er een tweede druk komt, dan duik ik er weer in (en dan ben ik vaak heel verrast over wat ik allemaal geschreven en verzonnen heb).Het is ook wel raar: de mensen in je omgeving zijn meestal vol van je laatste boek, maar ik ben op dat moment alweer bezig met een nieuw boek, waar ik dan vol van ben. Dat loopt bijna nooit synchroon :-)Ik ben altijd voor 100% bezig met het verhaal dat en de hoofdpersonen waarover ik schrijf. Voor andere boeken is dan weinig plek meer in mijn hoofd. Dus die worden min of meer gewist.

*Zijn recensies belangrijk voor je of is het belangrijker dat jij voelt dat een boek voor jou af is en zo is als je het hebben wilde?

Natuurlijk zijn recensies belangrijk! Alleen al omdat het andere mensen nieuwsgierig kan maken naar je boek. Als ik van een willekeurig boek meerdere heel positieve recensies voorbij zie komen, denk ik ook: dat moet ik eens gaan lezen.

Recensies zijn ook heel spannend voor mij als auteur. Recensies kunnen een boek maken of breken. En kritiek kan pijn doen. Of de recensent het nou een goed of slecht boek vind, ik heb er mijn ziel en zaligheid in gelegd en was er tevreden mee (waarschijnlijk apetrots op) op het moment dat het naar de drukker ging. Gelukkig heb ik tot nu toe bijna altijd positieve recensies gehad. En van de kritiekpuntjes kun je alleen maar leren.

*Ben je kinderboekenschrijver of kan iedereen dat leren?

Ik denk dat het een combinatie is. Schrijven is keihard werken. Dat is echt een ambacht, dat je voor een groot gedeelte kunt leren. Maar je kunt niet schrijven (bezielde verhalen bedoel ik dan) als je geen passie hebt voor je werk of als je geen inspiratie hebt. En passie en inspiratie kun je niet uit een boekje of workshop halen.

*Is er iets waar elke kinderboek aan zou moeten voldoen voor jouw gevoel ?

Dat vind ik een moeilijke om te beantwoorden. Het belangrijkste is dat kinderen plezier hebben in het lezen. Dat ze vinden wat ze zoeken in een boek. Voor de een is dat informatie, voor de ander een zoetsappig verhaal en voor weer een ander moet het spannend of fantasievol zijn.Als ik kinderen heb kunnen laten genieten, even heb kunnen laten wegdromen, even in de voeten van een ander heb kunnen laten staan, dan heb ik mijn doel bereikt. Ik wil vooral mijn lezer raken, dus als dat lukt, is het goed. Maar ik denk niet dat er een standaardrecept is. Zoveel mensen, zoveel wensen.

*Wat was jouw favoriete kinderboek toen je jong was ?

De gebroeders Leeuwenhart van Astrid Lindgren.

*Wat voor soort boeken las je toen ?

Ik heb als kind de hele bibliotheek uitgelezen. Ik was gek op indianenverhalen en sciencefiction, later ben ik overgegaan naar fantasy, maar ik las als kind bijna alles, thrillers, spionageverhalen, noem maar op. Alleen met heel realistische, waargebeurde verhalen had ik weinig. En ook paardenboeken hebben mij nooit kunnen bekoren, hoe populair ze ook zijn, ik zal ze nooit gaan schrijven.
*Heb je een kinderboekenschrijver die je bewondert of is er een  kinderboek waarvan je denkt :had ik die maar geschreven? 

Dan kom ik toch uit bij de klassieke auteurs: Thea Beckman, Tonke Dracht, Roald Dahl. Hun boeken zijn (of liever gezegd hun schrijfstijl is) gedateerd, maar nog steeds worden ze door jong en oud gelezen en gewaardeerd. Als ik dat ooit voor elkaar kan krijgen, om zo’n klassieker te schrijven (en er dan ook nog prijzen mee in de wacht te slepen), ben ik de koning te rijk.Wat Simone van der Vlugt doet is natuurlijk ook fantastisch. Zij heeft gewoon naam en faam gemaakt in verschillende genres, voor verschillende doelgroepen. Dat zou ik ook wel willen!Ik zou dus graag een boek als Kruistocht in spijkerbroek of De brief voor de koning of Sjakie en de chocoladefabriek willen schrijven (een geniaal onderwerp, zo opgeschreven dat iedereen het geweldig vind), een boek dat jong en oud kent, waar films van gemaakt worden, dat herdruk na herdruk beleefd. Maar welke schrijver wil dat niet? Ik schrijf om gelezen te worden, om de verhalen die in mijn hoofd zitten te delen met andere mensen, om ze te raken met wat ik heb gecreëerd, dus wat is er dan gaver dan een zo groot mogelijk publiek bereiken? Ik hoop dat er ooit een tijd komt dat iedereen antwoordt als je vraagt naar Bianca Mastenbroek: ‘Dat is toch die schrijver? Daar heb ik meerdere boeken van gelezen!’

Met dank aan Bianca Mastenbroek voor haar medewerking. De foto komt van de Hebbanpagina van de schrijfster

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s